Η επιτυχία ή η αποτυχία εξαρτάται από το μονοπάτι που βαδίζει ο άνθρωπος

Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό για χάρη του μελλοντικού προορισμού τους ή για προσωρινή απόλαυση. Για εκείνους που δεν έχουν αντιμετωπιστεί καθόλου, η πίστη στον Θεό είναι για χάρη της εισόδου στον Παράδεισο, προκειμένου να κερδίσουν ανταμοιβές. Δεν είναι για να οδηγηθούν στην τελείωση ή για να εκτελέσουν το καθήκον που έχει ένα πλάσμα του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν πιστεύουν στον Θεό για να εκπληρώσουν την ευθύνη τους ή να ολοκληρώσουν το καθήκον τους. Σπάνια οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό με σκοπό να διάγουν ουσιαστικό βίο, ούτε υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν ότι από τη στιγμή που ο άνθρωπος είναι ζωντανός, θα πρέπει να αγαπάει τον Θεό, επειδή έτσι ορίζει ότι πρέπει να κάνουν ο νόμος του Παραδείσου και η επίγεια αρχή και είναι η φυσική κλίση του ανθρώπου. Με αυτόν τον τρόπο, αν και διαφορετικοί άνθρωποι ακολουθούν ο καθένας τους στόχους του, ο στόχος της επιδίωξής τους και τα κίνητρα πίσω από αυτή είναι όμοια και, επιπλέον, για τους περισσότερους από αυτούς, τα αντικείμενα της λατρείας τους είναι τα ίδια. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων χιλιάδων χρόνων, πολλοί πιστοί έχουν πεθάνει και πολλοί έχουν πεθάνει και έχουν γεννηθεί ξανά. Δεν είναι μόνο ένας ή δύο άνθρωποι που αναζητούν τον Θεό, ούτε καν μία ή δύο χιλιάδες, όμως η επιδίωξη των περισσότερων από αυτούς τους ανθρώπους είναι για χάρη των δικών τους προοπτικών ή των ένδοξων ελπίδων τους για το μέλλον. Εκείνοι που είναι αφιερωμένοι στον Χριστό είναι λίγοι και σκόρπιοι. Πολλοί αφοσιωμένοι πιστοί έχουν πεθάνει παγιδευμένοι ακόμα και στα δικά τους δίχτυα και ο αριθμός των ανθρώπων που κατάφεραν να επιτύχουν είναι αξιοσημείωτα μικρός. Μέχρι σήμερα, οι λόγοι για τους οποίους οι άνθρωποι αποτυγχάνουν ή τα μυστικά της επιτυχίας τους εξακολουθούν να είναι άγνωστα. Εκείνοι που είναι εμμονικοί με την αναζήτηση του Χριστού, δεν έχουν ζήσει ακόμα τη στιγμή της ξαφνικής διορατικότητάς τους, δεν έχουν φτάσει στο βάθος αυτών των μυστηρίων, επειδή απλά δεν το ξέρουν. Αν και κατά την επιδίωξή τους κάνουν σκληρές προσπάθειες, το μονοπάτι που βαδίζουν είναι το μονοπάτι της αποτυχίας που κάποτε ακολούθησαν και οι προηγούμενοι απ’ αυτούς, και όχι εκείνο της επιτυχίας. Με αυτόν τον τρόπο, ανεξάρτητα από το πώς το αναζητούν, δεν βαδίζουν στο μονοπάτι που οδηγεί στο σκοτάδι; Δεν είναι παρά μόνο ολέθριες συνέπειες αυτό που κερδίζουν; Είναι αρκετά δύσκολο να προβλέψουμε αν οι άνθρωποι που μιμούνται όσους πέτυχαν σε παρελθούσες εποχές τελικά θα οδηγηθούν στην καλοτυχία ή στην καταστροφή. Πόσο χειρότερες είναι οι πιθανότητες, τότε, για τους ανθρώπους που αναζητούν ακολουθώντας τα βήματα των αποτυχημένων; Δεν τους αντιστοιχούν ακόμα μεγαλύτερες πιθανότητες αποτυχίας; Ποια αξία υπάρχει στο μονοπάτι που περπατούν; Δεν σπαταλούν τον χρόνο τους; Ανεξάρτητα από το αν οι άνθρωποι πετυχαίνουν ή αποτυγχάνουν στην επιδίωξή τους, υπάρχει, εν συντομία, ένας λόγος για τον οποίο το κάνουν, και δεν είναι ότι η επιτυχία ή η αποτυχία τους καθορίζεται με την αναζήτηση ανάλογα με την επιθυμία τους.

Η πιο θεμελιώδης απαίτηση της πίστης του ανθρώπου στον Θεό είναι να έχει μια ειλικρινή καρδιά, να αφιερώνεται πλήρως και να υπακούει πραγματικά. Το πιο δύσκολο για τον άνθρωπο είναι να προσφέρει ολόκληρη τη ζωή του με αντάλλαγμα την αληθινή πίστη, μέσω της οποίας μπορεί να κερδίσει ολόκληρη την αλήθεια και να εκπληρώσει το καθήκον του ως πλάσμα του Θεού. Αυτό ακριβώς δεν είναι εφικτό από εκείνους που αποτυγχάνουν και είναι ακόμη πιο ανέφικτο από εκείνους που δεν μπορούν να βρουν τον Χριστό. Επειδή ο άνθρωπος δεν είναι καλός στο να αφοσιωθεί πλήρως στον Θεό, επειδή ο άνθρωπος δεν είναι πρόθυμος να εκτελέσει το καθήκον του στον Δημιουργό, επειδή ο άνθρωπος έχει δει την αλήθεια, αλλά την αποφεύγει και βαδίζει το δικό του μονοπάτι, επειδή ο άνθρωπος πάντα αναζητά ακολουθώντας το μονοπάτι αυτών που έχουν αποτύχει, επειδή ο άνθρωπος πάντα αψηφά τον Ουρανό, έτσι και ο άνθρωπος πάντα αποτυγχάνει, πάντα εξαπατάται από τα κόλπα του Σατανά και παγιδεύεται στο δικό του δίχτυ. Επειδή ο άνθρωπος δεν γνωρίζει τον Χριστό, επειδή ο άνθρωπος δεν είναι έμπειρος στην κατανόηση και την εμπειρία της αλήθειας, επειδή ο άνθρωπος δείχνει υπερβολικό σεβασμό στον Παύλο και εποφθαλμιά με απληστία τον Παράδεισο, επειδή ο άνθρωπος απαιτεί πάντα να τον υπακούει ο Χριστός και διατάζει τον Θεό, γι’ αυτό εκείνες οι μεγάλες προσωπικότητες κι εκείνοι που έχουν βιώσει τις περιπέτειες του κόσμου εξακολουθούν να είναι θνητοί, και ακόμα πεθαίνουν εν μέσω του παιδέματος του Θεού. Το μόνο που μπορώ να πω γι’ αυτούς τους ανθρώπους είναι ότι πεθαίνουν με τραγικό τρόπο και ότι η συνέπεια γι’ αυτούς - ο θάνατός τους - δεν είναι αδικαιολόγητη. Δεν γίνεται η αποτυχία τους ακόμη πιο απαράδεκτη στον νόμο του Ουρανού; Η αλήθεια προέρχεται από τον κόσμο του ανθρώπου, όμως η αλήθεια στους ανθρώπους μεταφέρεται από τον Χριστό. Προέρχεται από τον Χριστό, δηλαδή από τον ίδιο τον Θεό, και είναι ανέφικτη από τον άνθρωπο. Ωστόσο, ο Χριστός παρέχει μόνο την αλήθεια. Δεν έρχεται να αποφασίσει αν ο άνθρωπος θα είναι επιτυχής στην επιδίωξή του για την αλήθεια. Επομένως, η επιτυχία ή η αποτυχία στην αλήθεια εξαρτώνται από την επιδίωξη του ανθρώπου. Η επιτυχία ή η αποτυχία του ανθρώπου στην αλήθεια δεν είχε ποτέ σχέση με τον Χριστό, αλλά καθορίζεται από την επιδίωξή του. Ο προορισμός του ανθρώπου και η επιτυχία του ή η αποτυχία του δεν μπορούν να συσσωρευτούν επάνω στο κεφάλι του Θεού, έτσι ώστε ο ίδιος ο Θεός να τα αναλάβει, επειδή αυτό δεν είναι θέμα Θεού, αλλά συνδέεται άμεσα με το καθήκον που πρέπει να επιτελούν τα πλάσματα του Θεού. Οι περισσότεροι άνθρωποι πράγματι έχουν λίγη γνώση της επιδίωξης και του προορισμού του Παύλου και του Πέτρου, όμως δεν γνωρίζουν παρά μόνο το αποτέλεσμα για τον Πέτρο και τον Παύλο και αγνοούν το μυστικό πίσω από την επιτυχία του Πέτρου ή τις ελλείψεις που οδήγησαν στην αποτυχία του Παύλου. Επομένως, εάν είστε εντελώς ανίκανοι να βλέπετε την ουσία της επιδίωξής τους, τότε η επιδίωξη των περισσότερων από εσάς επίσης θα αποτύχει, και ακόμα κι αν ένας μικρός αριθμός από εσάς φτάσει στην επιτυχία, ούτε τότε δεν θα είναι ίσοι με τον Πέτρο. Εάν το μονοπάτι της επιδίωξής σου είναι το σωστό, τότε έχεις μια ελπίδα να επιτύχεις· αν το μονοπάτι που ακολουθείς στην αναζήτηση της αλήθειας είναι λάθος, τότε δεν θα μπορέσεις ποτέ να επιτύχεις και θα έχεις το ίδιο τέλος με τον Παύλο.

Ο Πέτρος ήταν ένας άνθρωπος που οδηγήθηκε στην τελείωση. Μόνο αφού βίωσε την παίδευση και την κρίση, και μ’ αυτόν τον τρόπο κέρδισε την καθαρή αγάπη του Θεού, οδηγήθηκε πλήρως στην τελείωση· το μονοπάτι που περπάτησε ήταν εκείνο της τελείωσης. Δηλαδή, από την αρχή, το μονοπάτι που περπάτησε ο Πέτρος ήταν το σωστό και το κίνητρό του για πίστη στον Θεό ήταν το σωστό, και έτσι, οδηγήθηκε στην τελείωση. Πήρε ένα νέο μονοπάτι στο οποίο δεν είχε ξαναβαδίσει ποτέ άνθρωπος, ενώ το μονοπάτι που ο Παύλος είχε από την αρχή επιλέξει, ήταν το μονοπάτι της εναντίωσης προς τον Χριστό, και μόνο επειδή το Άγιο Πνεύμα θέλησε να τον χρησιμοποιήσει και να επωφεληθεί από τα χαρίσματά του και όλα τα προτερήματα του για το έργο Του, εργάστηκε για τον Χριστό για αρκετές δεκαετίες. Ήταν απλώς κάποιος που χρησιμοποιήθηκε από το Άγιο Πνεύμα και δεν χρησιμοποιήθηκε επειδή ο Ιησούς στάθηκε ευνοϊκά απέναντι στην ανθρώπινη φύση του, αλλά λόγω των χαρισμάτων του. Κατάφερε να εργάζεται για τον Ιησού, επειδή τον κατάφερε πλήγμα, όχι επειδή το έκανε με χαρά. Κατάφερε να κάνει τέτοιο έργο εξαιτίας της διαφώτισης και της καθοδήγησης του Αγίου Πνεύματος, και το έργο που έκανε δεν αντιπροσωπεύει καθόλου την επιδίωξη του ή την ανθρώπινη φύση του. Το έργο του Παύλου αντιπροσωπεύει το έργο ενός υπηρέτη, έκανε δηλαδή το έργο ενός αποστόλου. Ο Πέτρος, όμως, ήταν διαφορετικός: έκανε επίσης κάποιο έργο, όμως δεν ήταν τόσο σπουδαίο όσο το έργο του Παύλου· εργάστηκε εν μέσω της επιδίωξης για την προσωπική του είσοδο και το έργο του ήταν διαφορετικό από το έργο του Παύλου. Το έργο του Πέτρου ήταν η εκτέλεση του καθήκοντος ενός πλάσματος του Θεού. Δεν εργάστηκε στον ρόλο ενός αποστόλου, αλλά κατά την πορεία της επιδίωξής του για την αγάπη του Θεού. Η πορεία του έργου του Παύλου περιελάμβανε και την προσωπική του επιδίωξη: η επιδίωξή του ήταν μόνο για χάρη της ελπίδας του για το μέλλον και της επιθυμίας του για καλό προορισμό. Δεν δέχτηκε ραφινάρισμα κατά τη διάρκεια του έργου του, ούτε δέχτηκε κλάδεμα και αντιμετώπιση. Πίστευε ότι όσο το έργο που έκανε ικανοποιούσε την επιθυμία του Θεού, και ό,τι έκανε ήταν ευχάριστο για τον Θεό, τότε τελικά τον περίμενε ανταμοιβή. Δεν υπήρχαν προσωπικές εμπειρίες στο έργο του - αυτό ήταν μόνο για το δικό του καλό και δεν γινόταν απλώς για χάρη της αλλαγής. Όλα στο έργο του ήταν μια συναλλαγή, δεν εμπεριείχαν κανένα καθήκον ή υποταγή ενός πλάσματος του Θεού. Κατά τη διάρκεια του έργου του, δεν υπήρξε καμία αλλαγή στην παλιά διάθεση του Παύλου. Το έργο του ήταν απλώς υπηρεσία σε άλλους και ανίκανο να επιφέρει αλλαγές στη διάθεσή του. Ο Παύλος πραγματοποίησε το έργο του άμεσα, χωρίς να έχει οδηγηθεί στην τελείωση ή αντιμετωπιστεί, και το κίνητρό του ήταν η ανταμοιβή. Ο Πέτρος ήταν διαφορετικός: Ήταν κάποιος που είχε υποβληθεί σε κλάδεμα, αντιμετώπιση και ραφινάρισμα. Ο σκοπός και το κίνητρο του έργου του Πέτρου ήταν ουσιαστικά διαφορετικά από εκείνα του Παύλου. Παρόλο που ο Πέτρος δεν επέδειξε μεγάλο έργο, η διάθεσή του υποβλήθηκε σε πολλές αλλαγές και αυτό που επιδίωξε ήταν η αλήθεια και η πραγματική αλλαγή. Το έργο του δεν πραγματοποιήθηκε μόνο για χάρη του έργου αυτού καθεαυτού. Παρόλο που ο Παύλος έφερε εις πέρας μεγάλο έργο, ήταν όλο έργο του Αγίου Πνεύματος, και παρόλο που ο Παύλος συνεργάστηκε σε αυτό το έργο, δεν το βίωσε. Το ότι ο Πέτρος έκανε πολύ λιγότερο έργο ήταν μόνο επειδή το Άγιο Πνεύμα δεν παρήγε τόσο μεγάλο έργο μέσα από αυτόν.

Το μέγεθος του έργου τους δεν καθόριζε το αν θα οδηγηθούν στην τελείωση· η επιδίωξη του ενός ήταν να λάβει ανταμοιβές και του άλλου να επιτύχει την απόλυτη αγάπη του Θεού και να εκπληρώσει το καθήκον του ως πλάσμα του Θεού, στον βαθμό που θα μπορούσε να βιώσει μια υπέροχη εικόνα προκειμένου να ικανοποιήσει την επιθυμία του Θεού. Εξωτερικά ήταν διαφορετικοί και το ίδιο διαφορετική ήταν και η ουσία τους. Δεν μπορείς να προσδιορίσεις ποιος από τους δύο οδηγήθηκε στην τελείωση με βάση το πόσο έργο έκανε. Ο Πέτρος προσπάθησε να βιώσει την εικόνα ενός ανθρώπου που αγαπάει τον Θεό, να είναι κάποιος που υπακούει στον Θεό, να είναι κάποιος που δέχεται την αντιμετώπιση και το κλάδεμα και να είναι κάποιος που εκπληρώνει το καθήκον του ως πλάσμα του Θεού. Στάθηκε ικανός να αφιερωθεί στον Θεό, να βάλει ολόκληρο τον εαυτό του στα χέρια του Θεού και να υπακούσει σε Αυτόν μέχρι θανάτου. Αυτό ήταν που αποφάσισε να κάνει και, επιπλέον, αυτό πέτυχε. Αυτός είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο τελικά το τέλος του ήταν διαφορετικό από αυτό του Παύλου. Το έργο που έκανε το Άγιο Πνεύμα στον Πέτρο ήταν να τον οδηγήσει στην τελείωση και το έργο που έκανε το Άγιο Πνεύμα στον Παύλο ήταν να τον χρησιμοποιήσει. Αυτό συνέβη επειδή οι φύσεις τους και οι απόψεις τους προς την επιδίωξη δεν ήταν οι ίδιες. Και οι δύο είχαν το έργο του Αγίου Πνεύματος. Ο Πέτρος εφάρμοσε αυτό το έργο στον εαυτό του και το παρείχε και σε άλλους. Ο Παύλος, εν τω μεταξύ, παρείχε μόνο το σύνολο του έργου του Αγίου Πνεύματος σε άλλους και δεν κέρδισε τίποτα από αυτό για τον εαυτό του. Με αυτόν τον τρόπο, αφού δοκίμασε το έργο του Αγίου Πνεύματος για τόσα χρόνια, οι αλλαγές στον Παύλο ήταν σχεδόν ανύπαρκτες. Εξακολουθούσε να παραμένει σχεδόν στη φυσική του κατάσταση και να είναι ο Παύλος του παρελθόντος. Έχοντας απλώς υπομείνει τη δυσκολία πολλών χρόνων έργου, είχε μάθει πώς να δουλεύει και είχε μάθει την αντοχή, αλλά η παλιά του φύση - η άκρως ανταγωνιστική και μισθοφορική φύση του - παρέμενε ακόμα. Έχοντας εργαστεί για τόσα χρόνια, δεν γνώριζε τη διεφθαρμένη του διάθεση, ούτε είχε απαλλαγεί από αυτήν και ήταν ακόμα σαφώς ορατή στο έργο του. Σε αυτόν υπήρχε απλώς περισσότερη εμπειρία έργου, αλλά αυτή η μικρή εμπειρία από μόνη της ήταν ανίκανη να τον αλλάξει και δεν μπορούσε να αλλάξει τις απόψεις του για την ύπαρξη ή τη σημασία της επιδίωξής του. Αν και εργάστηκε πολλά χρόνια για τον Χριστό και ποτέ ξανά δεν καταδίωξε τον Κύριο Ιησού, στην καρδιά του δεν υπήρξε καμία αλλαγή ως προς τη γνώση του για τον Θεό. Αυτό σημαίνει ότι δεν δούλευε για να αφιερώσει τον εαυτό του στον Θεό, αλλά αναγκάστηκε να εργαστεί για χάρη του μελλοντικού του προορισμού. Διότι, στην αρχή, καταδίωκε τον Χριστό και δεν υποτάχθηκε στον Χριστό· ήταν εγγενώς ένας επαναστάτης, ο οποίος σκόπιμα εναντιωνόταν στον Χριστό και που δεν γνώριζε το έργο του Αγίου Πνεύματος. Στο τέλος του έργου του, εξακολουθούσε να μη γνωρίζει το έργο του Αγίου Πνεύματος και απλώς ενεργούσε από μόνος του, σύμφωνα με τη φύση του, χωρίς να δίνει την παραμικρή προσοχή στο θέλημα του Αγίου Πνεύματος. Και έτσι, η φύση του ήταν εχθρική ως προς τον Χριστό και δεν υπάκουε στην αλήθεια. Κάποιος όπως αυτός, τον οποίο είχε εγκαταλείψει το έργο του Αγίου Πνεύματος, ο οποίος δεν γνώριζε το έργο του Αγίου Πνεύματος και που είχε επίσης αντιταχθεί στον Χριστό - πώς θα μπορούσε να σωθεί ένα τέτοιο πρόσωπο; Το κατά πόσο ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί δεν εξαρτάται από το πόσο έργο κάνει ή πόσα αφιερώνει, αλλά καθορίζεται από το αν γνωρίζει ή όχι το έργο του Αγίου Πνεύματος, από το εάν μπορεί να κάνει την αλήθεια πράξη και αν οι απόψεις του προς την επιδίωξη είναι σύμφωνες με την αλήθεια. Παρόλο που οι φυσικές αποκαλύψεις έγιναν αφού ο Πέτρος άρχισε να ακολουθεί τον Ιησού, από τη φύση του ήταν από την αρχή κάποιος που ήταν πρόθυμος να υποταχθεί στο Άγιο Πνεύμα και να αναζητήσει τον Χριστό. Η υπακοή του στο Άγιο Πνεύμα ήταν αγνή: δεν επεδίωκε τη φήμη και τον πλούτο, αλλά παρακινείτο από την υπακοή στην αλήθεια. Παρόλο που υπήρξαν τρεις φορές που ο Πέτρος αρνήθηκε ότι γνωρίζει τον Χριστό και παρότι έβαλε τον Κύριο Ιησού σε πειρασμό, μια τέτοια ελαφριά ανθρώπινη αδυναμία δεν είχε καμία σχέση με τη φύση του, δεν επηρέασε τη μελλοντική του επιδίωξη και δεν μπορεί να αποδείξει επαρκώς ότι ο πειρασμός του ήταν πράξη του αντίχριστου. Η φυσιολογική ανθρώπινη αδυναμία είναι κάτι που μοιράζονται όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο - περιμένεις ο Πέτρος να είναι διαφορετικός; Δεν έχουν οι άνθρωποι μια συγκεκριμένη γνώμη για τον Πέτρο, επειδή έκανε μερικά ανόητα λάθη; Και οι άνθρωποι δεν λατρεύουν τόσο τον Παύλο εξαιτίας όλου του έργου που προσέφερε και όλων των επιστολών που έγραψε; Πώς θα μπορούσε ο άνθρωπος να δει την ουσία του ανθρώπου; Σίγουρα εκείνοι που πραγματικά έχουν σύνεση μπορούν να διακρίνουν κάτι τόσο ασήμαντο;

Αν και τα πολλά χρόνια επώδυνων εμπειριών του Πέτρου δεν καταγράφονται στη Βίβλο, αυτό δεν αποδεικνύει ότι ο Πέτρος δεν είχε πραγματικές εμπειρίες ή ότι ο Πέτρος δεν οδηγήθηκε στην τελείωση. Πώς μπορεί να κατανοηθεί πλήρως το έργο του Θεού από τον άνθρωπο; Οι καταγραφές της Βίβλου δεν επιλέχθηκαν προσωπικά από τον Ιησού, αλλά συντάχθηκαν από τις επόμενες γενιές. Με αυτόν τον τρόπο, ό,τι καταγράφηκε στη Βίβλο δεν επιλέχθηκε σύμφωνα με τις ιδέες του ανθρώπου; Επιπλέον, το τέλος του Πέτρου και του Παύλου δεν αναφέρεται ρητά στις επιστολές, οπότε ο άνθρωπος κρίνει τον Πέτρο και τον Παύλο σύμφωνα με τις δικές του αντιλήψεις και σύμφωνα με τις δικές του προτιμήσεις. Και επειδή ο Παύλος έκανε τόσο πολύ έργο, επειδή οι «συνεισφορές» του ήταν τόσο μεγάλες, κέρδισε την εμπιστοσύνη των μαζών. Δεν είναι μήπως αλήθεια ότι ο άνθρωπος ασχολείται μόνο με την επιφάνεια; Πώς θα μπορούσε ο άνθρωπος να μπορέσει να δει την ουσία του ανθρώπου; Για να μην αναφέρουμε το ότι, δεδομένου ότι ο Παύλος υπήρξε αντικείμενο λατρείας για χιλιάδες χρόνια, ποιος θα τολμούσε να αρνηθεί απερίφραστα το έργο του; Ο Πέτρος ήταν απλώς ένας ψαράς, πώς θα μπορούσε, λοιπόν, να είναι η συμβολή του τόσο μεγάλη όσο αυτή του Παύλου; Βάσει της συμβολής, ο Παύλος θα έπρεπε να είχε ανταμειφθεί πριν από τον Πέτρο και θα έπρεπε να ήταν αυτός που ήταν πιο κατάλληλος για να αποκτήσει την έγκριση του Θεού. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι, καθώς μεταχειριζόταν τον Παύλο, ο Θεός απλώς τον έκανε να δουλεύει χρησιμοποιώντας τα χαρίσματά του, ενώ ο Θεός οδήγησε τον Πέτρο στην τελείωση. Σε καμία περίπτωση δεν ισχύει ότι ο Κύριος Ιησούς είχε κάνει σχέδια για τον Πέτρο και τον Παύλο από την αρχή: οδηγήθηκαν στην τελείωση ή τους ανατέθηκε έργο σύμφωνα με την εγγενή φύση τους. Και έτσι, αυτό που οι άνθρωποι βλέπουν είναι απλώς η εξωτερική συνεισφορά του ανθρώπου, ενώ αυτό που ο Θεός βλέπει είναι η ουσία του ανθρώπου, η πορεία που ο άνθρωπος ακολουθεί από την αρχή και το κίνητρο πίσω από την επιδίωξη του ανθρώπου. Οι άνθρωποι μετρούν έναν άνθρωπο σύμφωνα με τα δικά τους μέτρα και σταθμά, όμως η τελική κατάληξη ενός ανθρώπου δεν καθορίζεται από τις εξωτερικές του ενέργειες. Και έτσι, σου λέω ότι αν το μονοπάτι που παίρνεις από την αρχή είναι το μονοπάτι της επιτυχίας και η άποψή σου ως προς την επιδίωξη είναι η σωστή από την αρχή, τότε είσαι σαν τον Πέτρο· εάν το μονοπάτι που ακολουθείς είναι το μονοπάτι της αποτυχίας, τότε όποιο και αν είναι το τίμημα που πληρώνεις, το τέλος σου θα εξακολουθεί να είναι το ίδιο με αυτό του Παύλου. Όπως και να ‘χει, ο προορισμός σου και το εάν θα επιτύχεις ή αποτύχεις, καθορίζονται και τα δύο από το αν το μονοπάτι που αναζητάς είναι το σωστό ή όχι, παρά από την αφοσίωσή σας ή το τίμημα που πληρώνετε. Η ουσία του Πέτρου και του Παύλου και οι στόχοι που επιδίωκαν ήταν διαφορετικά· ο άνθρωπος είναι ανίκανος να ανακαλύψει αυτά τα πράγματα και μόνο ο Θεός μπορεί να τα γνωρίζει στην ολότητά τους. Γιατί ό,τι ο Θεός βλέπει είναι η ουσία του ανθρώπου, ενώ ο άνθρωπος δεν ξέρει τίποτα για την υπόστασή του. Ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να δει την ουσία μέσα στον άνθρωπο ή το πραγματικό του ανάστημα, και έτσι δεν είναι σε θέση να εντοπίσει τους λόγους της αποτυχίας και επιτυχίας του Παύλου και του Πέτρου. Ο λόγος για τον οποίο οι περισσότεροι λατρεύουν τον Παύλο και όχι τον Πέτρο είναι επειδή ο Παύλος χρησιμοποιήθηκε για δημόσια εργασία και ο άνθρωπος είναι σε θέση να αντιληφθεί αυτό το έργο και έτσι οι άνθρωποι αναγνωρίζουν τα «επιτεύγματα» του Παύλου. Οι εμπειρίες του Πέτρου, εν τω μεταξύ, είναι αόρατες για τον άνθρωπο και αυτό που αναζητούσε είναι απρόσιτο από τον άνθρωπο, και έτσι ο άνθρωπος δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για τον Πέτρο.

Ο Πέτρος οδηγήθηκε στην τελείωση μέσα από τη βίωση της αντιμετώπισης και του ραφιναρίσματος. Είπε: «Πρέπει να ικανοποιώ την επιθυμία του Θεού ανά πάσα στιγμή. Σε όλα όσα κάνω, προσπαθώ μόνο να ικανοποιώ την επιθυμία του Θεού και είτε ο Θεός με παιδεύει είτε με κρίνει, εξακολουθώ να είμαι χαρούμενος που το κάνω». Ο Πέτρος έδωσε τα πάντα στον Θεό, και το έργο, τα λόγια και όλη η ζωή του ήταν όλα για χάρη της αγάπης του Θεού. Ήταν κάποιος που αποζητούσε την αγιοσύνη, και όσο περισσότερο τη βίωνε, τόσο μεγαλύτερη ήταν η αγάπη του για τον Θεό βαθιά μέσα στην καρδιά του. Ο Παύλος, εν τω μεταξύ, έκανε μόνο εξωτερική δουλειά, και παρόλο που εργάστηκε σκληρά, οι κόποι του είχαν στόχο τη σωστή εκτέλεση του έργου του, ώστε να κερδίσει ανταμοιβή. Αν γνώριζε ότι δεν θα λάμβανε καμία ανταμοιβή, θα είχε παραιτηθεί από το έργο του. Αυτό που ενδιέφερε τον Πέτρο ήταν η αληθινή αγάπη μέσα στην καρδιά του και αυτό που ήταν πρακτικό και μπορούσε να επιτευχθεί. Δεν ενδιαφερόταν για το αν θα του απονεμηθεί ανταμοιβή, αλλά για το αν θα μπορούσε να αλλάξει η διάθεσή του. Ο Παύλος ενδιαφερόταν να εργάζεται όλο και πιο σκληρά, τον ένοιαζε η εξωτερική εργασία και η αφοσίωση, και τα δόγματα που δεν βίωναν οι συνηθισμένοι άνθρωποι. Δεν νοιαζόταν για τις μεταβολές βαθιά μέσα του και για την αληθινή αγάπη του Θεού. Οι εμπειρίες του Πέτρου στόχευαν να επιτευχθεί μια αληθινή αγάπη και μια πραγματική γνώση. Οι εμπειρίες του ήταν για να αποκτήσει μια στενότερη σχέση με τον Θεό και να έχει ένα πρακτικό βίωμα. Το έργο του Παύλου ήταν εξαιτίας αυτού που του εμπιστεύτηκε ο Ιησούς και για να αποκτήσει τα πράγματα που λαχταρούσε, όμως αυτά δεν σχετίζονταν με τη γνώση του για τον εαυτό του και για τον Θεό. Το έργο του ήταν μόνο για χάρη της διαφυγής από την παίδευση και την κρίση. Αυτό που αναζητούσε ο Πέτρος ήταν η αγνή αγάπη και αυτό που ο Παύλος αναζητούσε ήταν το στεφάνι της δικαιοσύνης. Ο Πέτρος για πολλά χρόνια βίωνε την εμπειρία από το έργο του Αγίου Πνεύματος και είχε μια πρακτική γνώση του Χριστού, καθώς και μια βαθιά γνώση του εαυτού του. Και έτσι, η αγάπη του για τον Θεό ήταν αγνή. Πολλά χρόνια εξευγενισμού είχαν αυξήσει τις γνώσεις του για τον Ιησού και τη ζωή, και η αγάπη του ήταν μια αγάπη άνευ όρων, ήταν μια αυθόρμητη αγάπη και δεν ζητούσε τίποτα σε αντάλλαγμα, ούτε ήλπιζε για οφέλη. Ο Παύλος εργάστηκε για πολλά χρόνια, αλλά δεν απέκτησε μεγάλη γνώση του Χριστού και η γνώση του για τον εαυτό του ήταν επίσης πολύ μικρή. Απλώς δεν είχε αγάπη για τον Χριστό, και το έργο του και η πορεία που διήνυσε ήταν για να δρέψει τελικά δάφνες. Αυτό που ζητούσε ήταν το καλύτερο στεφάνι, όχι η πιο αγνή αγάπη. Δεν επιζητούσε ενεργά, αλλά παθητικά· δεν εκτελούσε το καθήκον του, αλλά αναγκάστηκε να το επιδιώξει αφού είχε καταληφθεί από το έργο του Αγίου Πνεύματος. Έτσι, η επιδίωξή του δεν αποδεικνύει ότι ήταν ένα πλάσμα του Θεού με σωστά προσόντα· ο Πέτρος ήταν το πλάσμα του Θεού με τα σωστά προσόντα που εκτέλεσε το καθήκον του. Ο άνθρωπος πιστεύει ότι όλοι όσοι συνεισφέρουν στον Θεό πρέπει να λάβουν ανταμοιβή και ότι όσο μεγαλύτερη είναι η συμβολή, τόσο περισσότερο θεωρείται δεδομένο ότι πρέπει να λάβουν την εύνοια του Θεού. Η ουσία της άποψης του ανθρώπου είναι συναλλακτική και ο άνθρωπος δεν επιδιώκει ενεργά να εκτελεί το καθήκον του ως πλάσμα του Θεού. Για τον Θεό, όσο περισσότερο οι άνθρωποι αναζητούν μια αληθινή αγάπη για τον Θεό και πλήρη υπακοή στον Θεό, που σημαίνει επίσης ότι επιδιώκουν να εκτελέσουν το καθήκον τους ως πλάσματα του Θεού, τόσο περισσότερο μπορούν να κερδίσουν την έγκριση του Θεού. Η άποψη του Θεού είναι να απαιτήσει από τον άνθρωπο να ανακτήσει το αρχικό του καθήκον και κύρος. Ο άνθρωπος είναι πλάσμα του Θεού και έτσι δεν πρέπει να ξεπεράσει τον εαυτό του έχοντας οποιεσδήποτε απαιτήσεις από τον Θεό και δεν πρέπει να κάνει τίποτα περισσότερο από το να εκτελέσει το καθήκον του ως πλάσμα του Θεού. Οι προορισμοί του Παύλου και του Πέτρου μετρήθηκαν ανάλογα με το αν μπορούσαν να εκτελέσουν το καθήκον τους ως πλάσματα του Θεού και όχι σύμφωνα με το μέγεθος της συμβολής τους· οι προορισμοί τους καθορίζονταν σύμφωνα με αυτό που ζητούσαν από την αρχή, όχι ανάλογα με το πόσο έργο έκαναν ή την εκτίμηση των άλλων γι’ αυτούς. Και έτσι, το να επιδιώκει κάποιος να εκτελεί ενεργά το καθήκον του ως πλάσμα του Θεού είναι το μονοπάτι προς την επιτυχία· η αναζήτηση του μονοπατιού μιας αληθινής αγάπης προς τον Θεό είναι το πιο σωστό μονοπάτι· το να αναζητά αλλαγές στην παλιά του διάθεση και μια αγνή αγάπη προς τον Θεό, είναι το μονοπάτι προς την επιτυχία. Αυτό το μονοπάτι προς την επιτυχία είναι το μονοπάτι της ανάκτησης του αρχικού καθήκοντος, καθώς και της αρχικής μορφής ως πλάσμα του Θεού. Είναι το μονοπάτι της αποκατάστασης και είναι επίσης ο στόχος του έργου του Θεού από την αρχή μέχρι το τέλος. Αν η επιδίωξη του ανθρώπου είναι μολυσμένη με προσωπικές υπερβολικές απαιτήσεις και παράλογες επιθυμίες, τότε το αποτέλεσμα που θα επιτευχθεί δεν θα είναι οι αλλαγές στη διάθεση του ανθρώπου. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με το έργο της αποκατάστασης. Είναι αναμφίβολα έργο που δεν γίνεται από το Άγιο Πνεύμα, και έτσι αποδεικνύεται ότι η επιδίωξη αυτού του είδους δεν εγκρίνεται από τον Θεό. Ποια σημασία έχει οποιαδήποτε επιδίωξη που δεν έχει εγκριθεί από τον Θεό;

Το έργο του Παύλου εκτέθηκε ενώπιον του ανθρώπου, αλλά το πόσο αγνή ήταν η αγάπη του για τον Θεό, πόση ήταν η αγάπη του για τον Θεό βαθιά μέσα στην καρδιά του - αυτά είναι αόρατα στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος μπορεί μόνο να δει το έργο που έκανε, από το οποίο γνωρίζει ότι εκείνος σίγουρα χρησιμοποιήθηκε από το Άγιο Πνεύμα, κι έτσι ο άνθρωπος πιστεύει ότι ο Παύλος ήταν καλύτερος από τον Πέτρο, ότι το έργο του ήταν μεγαλύτερο, γιατί ήταν σε θέση να προσφέρει στις εκκλησίες. Ο Πέτρος κοίταξε μόνο τις προσωπικές του εμπειρίες και δεν κέρδισε παρά ελάχιστους ανθρώπους κατά τη διάρκεια της περιστασιακής εργασίας του. Από αυτόν υπάρχουν μόνο μερικές ελάχιστα γνωστές επιστολές, αλλά ποιος ξέρει πόσο μεγάλη ήταν η αγάπη του για τον Θεό βαθιά μέσα στην καρδιά του; Κάθε μέρα, ο Παύλος εργαζόταν για τον Θεό: Εφόσον υπήρχε έργο να γίνει, το έκανε. Ένιωθε ότι με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να κερδίσει το στεφάνι, και θα μπορούσε να ικανοποιήσει τον Θεό, όμως δεν έψαχνε τρόπους να αλλάξει τον εαυτό του μέσα από το έργο του. Οτιδήποτε στη ζωή του Πέτρου που δεν ικανοποιούσε την επιθυμία του Θεού, τον έκανε να αισθάνεται άβολα. Εάν δεν ικανοποιούσε την επιθυμία του Θεού, τότε θα ένιωθε μεταμέλεια και θα αναζητούσε έναν κατάλληλο τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να προσπαθήσει να ικανοποιήσει την καρδιά του Θεού. Ακόμη και στις μικρότερες και τις πιο ασήμαντες πτυχές της ζωής του, απαιτούσε από τον εαυτό του να ικανοποιήσει την επιθυμία του Θεού. Δεν στάθηκε λιγότερο απαιτητικός ακόμα και όταν έφτασε στην παλιά του διάθεση, πάντα αυστηρός στις απαιτήσεις του για να προχωρήσει βαθύτερα στην αλήθεια. Ο Παύλος επιζητούσε μόνο την επιφανειακή φήμη και κύρος. Επιδίωξε να επιδείξει τον εαυτό του ενώπιον του ανθρώπου και όχι να σημειώσει βαθύτερη πρόοδο στην είσοδο της ζωής. Εκείνο που τον ενδιέφερε κυρίως ήταν το δόγμα, όχι η πραγματικότητα. Μερικοί άνθρωποι λένε ότι ο Παύλος έκανε τόσο έργο για τον Θεό, γιατί δεν τον τίμησε ο Θεός; Ο Πέτρος έκανε ένα μικρό μόνο έργο για τον Θεό και δεν κατέβαλε σημαντική συνεισφορά στις εκκλησίες, γιατί τότε οδηγήθηκε στην τελείωση; Ο Πέτρος αγάπησε τον Θεό ως ένα συγκεκριμένο σημείο, το οποίο απαιτούσε ο Θεός· μόνο άτομα όπως αυτά έχουν μαρτυρία. Ο Παύλος όμως; Σε ποιο βαθμό ο Παύλος αγάπησε τον Θεό, ξέρεις; Και για χάρη ποιου ήταν το έργο του Παύλου; Και για χάρη ποιου αντίστοιχα το έργο του Πέτρου; Ο Πέτρος δεν έκανε πολύ έργο, αλλά γνωρίζεις τι υπήρχε βαθιά μέσα στην καρδιά του; Το έργο του Παύλου αφορά την παροχή στις εκκλησίες και την υποστήριξη των εκκλησιών. Αυτό που βίωσε ο Πέτρος ήταν αλλαγές στη διάθεση της ζωής του. Βίωσε την αγάπη του Θεού. Τώρα που γνωρίζεις τις διαφορές των υποστάσεών τους, μπορείς να δεις ποιος τελικά πίστευε πραγματικά στον Θεό και ποιος δεν πίστευε πραγματικά στον Θεό. Ένας από τους δύο αγάπησε πραγματικά τον Θεό, ενώ ο άλλος δεν Τον αγάπησε πραγματικά· ο ένας υπέστη αλλαγές στη διάθεσή του και ο άλλος όχι· ο ένας λατρευόταν από τους ανθρώπους και ξεχώριζε ως παρουσία, ενώ ο άλλος εργαζόταν ταπεινά και δεν γινόταν εύκολα αντιληπτός από τους ανθρώπους· ο ένας αναζητούσε την αγιοσύνη και ο άλλος όχι, και παρόλο που δεν ήταν ακάθαρτος, δεν είχε αγνή αγάπη· ο ένας διακατεχόταν από την αληθινή ανθρώπινη φύση και ο άλλος όχι· ο ένας διακατεχόταν από τη σύνεση ενός πλάσματος του Θεού, ενώ ο άλλος όχι. Τέτοιες είναι οι διαφορές στις υποστάσεις του Παύλου και του Πέτρου. Το μονοπάτι που βάδισε ο Πέτρος είναι το μονοπάτι της επιτυχίας, που είναι επίσης το μονοπάτι για την επίτευξη της αποκατάστασης της κανονικής ανθρώπινης φύσης και του καθήκοντος ενός πλάσματος του Θεού. Ο Πέτρος αντιπροσωπεύει όλους εκείνους που είναι επιτυχείς. Το μονοπάτι που περπάτησε ο Παύλος είναι το μονοπάτι της αποτυχίας και αντιπροσωπεύει όλους όσοι υποτάσσονται και δαπανώνται μόνο επιφανειακά και δεν αγαπούν πραγματικά τον Θεό. Ο Παύλος εκπροσωπεί όλους εκείνους που δεν κατέχουν την αλήθεια. Στην πίστη του στον Θεό, ο Πέτρος προσπάθησε να ικανοποιήσει τον Θεό σε όλα και προσπάθησε να υπακούσει σε όλα όσα προήλθαν από τον Θεό. Χωρίς το παραμικρό παράπονο, ήταν σε θέση να δεχτεί την παίδευση και την κρίση, καθώς και το ραφινάρισμα, την ταλαιπωρία και τις στερήσεις στη ζωή του, που όμως με κανέναν τρόπο δεν μπορούσαν να μεταβάλουν την αγάπη του προς τον Θεό. Δεν είναι αυτή η απόλυτη αγάπη του Θεού; Δεν είναι αυτή η εκπλήρωση του καθήκοντος ενός πλάσματος του Θεού; Είτε με παίδευση, κρίση ή ταλαιπωρία - είσαι πάντα σε θέση να επιτύχεις την υπακοή μέχρι θανάτου και αυτό είναι που πρέπει να επιτευχθεί από ένα πλάσμα του Θεού, αυτή είναι η αγνότητα της αγάπης προς τον Θεό. Εάν ο άνθρωπος μπορεί να επιτύχει τουλάχιστον αυτό, τότε πληροί τα κριτήρια ενός πλάσματος του Θεού και δεν υπάρχει τίποτα που να ικανοποιεί καλύτερα την επιθυμία του Δημιουργού. Φαντάσου να είσαι σε θέση να εργάζεσαι για τον Θεό, όμως να μην υπακούς στον Θεό και να είσαι ανίκανος να αγαπάς πραγματικά τον Θεό. Με αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο δεν θα έχεις εκπληρώσει το καθήκον ενός πλάσματος του Θεού, αλλά θα έχεις καταδικαστεί και από τον Θεό, επειδή είσαι κάποιος που δεν κατέχει την αλήθεια, ο οποίος είναι ανίκανος να υπακούσει τον Θεό και ο οποίος είναι ανυπάκουος στον Θεό. Εσύ φροντίζεις μόνο να εργάζεσαι για τον Θεό και δεν νοιάζεσαι να κάνεις την αλήθεια πράξη ή να γνωρίσεις τον εαυτό σου. Δεν καταλαβαίνεις ή δεν γνωρίζεις τον Δημιουργό και δεν υπακούς ούτε αγαπάς τον Δημιουργό. Είσαι κάποιος που είναι εγγενώς ανυπάκουος στον Θεό, επομένως τέτοιοι άνθρωποι δεν αγαπιούνται από τον Δημιουργό.

Κάποιοι λένε ότι «ο Παύλος έκανε τεράστιο έργο, σήκωσε μεγάλα βάρη για τις εκκλησίες και συνείσφερε τόσα πολλά σ’ αυτές. Οι δεκατρείς επιστολές του Παύλου έφεραν το φορτίο 2.000 χρόνων της Εποχής της Χάριτος και έρχονται δεύτερες σε σπουδαιότητα μετά τα Τέσσερα Ευαγγέλια. Ποιος μπορεί να συγκριθεί μαζί του; Κανείς δεν μπορεί να αποκρυπτογραφήσει την Αποκάλυψη του Ιωάννη, ενώ οι επιστολές του Παύλου παρέχουν ζωή και το έργο που έκανε ήταν επωφελές για τις εκκλησίες. Ποιος άλλος θα μπορούσε να έχει επιτύχει τέτοια πράγματα; Και τι έκανε ο Πέτρος;» Όταν ο άνθρωπος μετράει τους άλλους, το κάνει ανάλογα με τη συμβολή τους. Όταν ο Θεός μετρά τον άνθρωπο, το κάνει σύμφωνα με τη φύση του. Μεταξύ αυτών που αναζητούν ζωή, ο Παύλος ήταν κάποιος που δεν γνώριζε την πραγματική ουσία του. Δεν ήταν καθόλου ταπεινός ούτε υπάκουος, ούτε γνώριζε την υπόστασή του, η οποία ήταν σε αντίθεση με τον Θεό. Και έτσι, ήταν κάποιος που δεν είχε υποβληθεί σε λεπτομερείς εμπειρίες και που δεν έκανε την αλήθεια πράξη. Ο Πέτρος ήταν διαφορετικός. Ήξερε τις ατέλειές του, τις αδυναμίες του και τη διεφθαρμένη διάθεσή του ως πλάσμα του Θεού, και έτσι, είχε μονοπάτι πράξης για να αλλάξει μέσω αυτού τη διάθεσή του· δεν ήταν ένας από εκείνους που είχαν μόνο δόγμα, αλλά καμία πραγματικότητα. Εκείνοι που αλλάζουν είναι νέοι άνθρωποι που έχουν σωθεί, είναι αυτοί που έχουν τα προσόντα να επιδιώξουν την αλήθεια. Οι άνθρωποι που δεν αλλάζουν ανήκουν σε εκείνους που είναι φυσικά ξεπερασμένοι· είναι αυτοί που δεν έχουν σωθεί, δηλαδή, εκείνοι που ο Θεός απεχθάνεται και απορρίπτει. Δεν θα μνημονεύονται από τον Θεό, ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλο είναι το έργο τους. Όταν συγκρίνεις αυτό με τη δική σου επιδίωξη, το αν είσαι τελικά το ίδιο είδος ανθρώπου με τον Πέτρο ή τον Παύλο, θα πρέπει να είναι αυτονόητο. Αν δεν υπάρχει ακόμα αλήθεια σε αυτό που αναζητάς και αν ακόμα και σήμερα είσαι αλαζονικός και αυθάδης όπως ο Παύλος και εξακολουθείς να κομπάζεις με ευκολία όπως αυτός, τότε είσαι αναμφισβήτητα ένας αχρείος που αποτυγχάνει. Εάν αναζητάς το ίδιο με τον Πέτρο, εάν αναζητάς πρακτικές και αληθινές αλλαγές και δεν είσαι αλαζονικός ή ισχυρογνώμονας, αλλά επιδιώκεις να εκτελέσεις το καθήκον σου, τότε θα είσαι ένα πλάσμα του Θεού που μπορεί να επιτύχει τη νίκη. Ο Παύλος δεν γνώριζε τη δική του υπόσταση ή τη διαφθορά του, πολύ λιγότερο δε, την ανυπακοή του. Ποτέ δεν ανέφερε την άθλια ανυπακοή του προς τον Χριστό, ούτε ήταν υπερβολικά μετανιωμένος. Έδωσε μόνο μια σύντομη εξήγηση και, βαθιά μέσα στην καρδιά του, δεν υποτάχθηκε εντελώς στον Θεό. Αν και έπεσε στον δρόμο προς τη Δαμασκό, δεν κοίταξε βαθιά μέσα του. Ήταν ικανοποιημένος απλώς και μόνο που συνέχισε να εργάζεται, και δεν σκέφτηκε πως το πιο κρίσιμο ζήτημα ήταν να γνωρίσει τον εαυτό του και να αλλάξει την παλιά του διάθεση. Ήταν ικανοποιημένος με το να μιλάει απλώς για την αλήθεια, χρησιμοποιώντας την προσφορά του στους άλλους σαν σωσίβιο για τη συνείδησή του και με το γεγονός πως δεν δίωκε πια τους μαθητές του Ιησού, για να παρηγορεί τον εαυτό του και να τον συγχωρεί για τις προηγούμενες αμαρτίες του. Ο στόχος που επεδίωξε δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα μελλοντικό στεφάνι και ένα μεταβατικό έργο, ο στόχος που επεδίωκε ήταν άφθονη χάρη. Δεν αναζήτησε επαρκή αλήθεια ούτε προσπάθησε να προχωρήσει βαθύτερα στην αλήθεια που δεν είχε κατανοήσει προηγουμένως. Και έτσι, η γνώση του για τον εαυτό του μπορεί να ειπωθεί ότι ήταν ψευδής, και δεν δέχτηκε παίδευση ούτε κρίση. Το ότι μπορούσε να εργαστεί δεν σημαίνει ότι διέθετε γνώση της φύσης ή της υπόστασής του· η εστίασή του ήταν μόνο στις εξωτερικές πράξεις. Αυτό το οποίο επιδίωκε, εξάλλου, δεν ήταν αλλαγή, αλλά γνώση. Το έργο του ήταν αποκλειστικά αποτέλεσμα της εμφάνισης του Ιησού στον δρόμο προς τη Δαμασκό. Δεν ήταν κάτι που είχε αποφασίσει να κάνει αρχικά, ούτε ήταν έργο που συνέβη αφού είχε δεχθεί το κλάδεμα της παλιάς διάθεσής του. Ανεξάρτητα από τον τρόπο με τον οποίο εργάστηκε, η παλιά του διάθεση δεν άλλαξε και έτσι, το έργο του δεν τον εξιλέωσε για τις αμαρτίες του στο παρελθόν, απλώς έπαιξε ένα συγκεκριμένο ρόλο στις εκκλησίες της εποχής. Ένας τέτοιος άνθρωπος, του οποίου η παλιά του διάθεση δεν άλλαξε - δηλαδή, που δεν κέρδισε τη σωτηρία και βρέθηκε ακόμη περισσότερο εκτός αληθείας - ήταν απολύτως ανίκανος να γίνει ένας από αυτούς που δεχόταν ο Κύριος Ιησούς. Δεν ήταν κάποιος που ήταν γεμάτος με αγάπη και φόβο Θεού για τον Ιησού Χριστό, ούτε ήταν κάποιος που ήταν ικανός ν’ αναζητήσει την αλήθεια, πολύ λιγότερο δε, κάποιος που θα αναζητούσε το μυστήριο της ενσάρκωσης. Ήταν απλώς κάποιος που ήταν εξειδικευμένος στη σοφιστεία και που δεν θα υποχωρούσε σε κανέναν ανώτερο από εκείνον ή σε αυτούς που διακατέχονταν από την αλήθεια. Φθονούσε ανθρώπους ή αλήθειες που έρχονταν σε αντίθεση με αυτόν ή σε εχθρότητα μαζί του, προτιμώντας εκείνους τους χαρισματικούς ανθρώπους που προβάλλονταν ιδιαίτερα και είχαν βαθιά γνώση. Δεν του άρεσε να συναναστρέφεται τους φτωχούς ανθρώπους που αναζητούσαν την αληθινή οδό και που δεν νοιάζονταν για τίποτα άλλο πέραν της αλήθειας, και προτιμούσε να ασχολείται με ανώτερες προσωπικότητες από θρησκευτικές οργανώσεις που μιλούσαν μόνο για δόγματα και θεωρούνταν σοφοί. Δεν είχε αγάπη για το καινούργιο έργο του Αγίου Πνεύματος και δεν ενδιαφερόταν για τη διακίνηση του νέου έργου του Αγίου Πνεύματος. Αντ’ αυτού, επικροτούσε τους κανόνες και τα δόγματα που ήταν υψηλότερα από τις γενικές αλήθειες. Στην έμφυτη ουσία του και στο σύνολο αυτών που επιδίωκε, δεν αξίζει να ονομάζεται χριστιανός που ακολουθούσε την αλήθεια, πόσο μάλλον ένας πιστός υπηρέτης στον οίκο του Θεού, επειδή η υποκρισία του ήταν περισσή και η ανυπακοή του πολύ μεγάλη. Αν και είναι γνωστός ως δούλος του Κυρίου Ιησού, δεν ήταν καθόλου ικανός να εισέλθει στην πύλη της βασιλείας των ουρανών, γιατί οι πράξεις του από την αρχή μέχρι το τέλος δεν μπορούν να ονομαστούν δίκαιες. Μπορεί να θεωρηθεί απλώς ως υποκριτής που αδίκησε, αλλά και εργάστηκε για τον Χριστό. Αν και δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κακός, μπορεί όμως σίγουρα να θεωρηθεί ένας άνθρωπος που έπραξε αδικία. Αν και πραγματοποίησε μεγάλο έργο, δεν πρέπει να κριθεί για τον όγκο του έργου του, αλλά μόνο για την ποιότητα και το περιεχόμενό του. Μόνο με αυτόν τον τρόπο είναι δυνατόν να ξεκαθαρίσουμε αυτό το θέμα. Πάντα πίστευε: είμαι ικανός να δουλεύω, είμαι καλύτερος από τους περισσότερους ανθρώπους. Ενδιαφέρομαι για το βάρος του Κυρίου όπως κανένας άλλος και κανείς δεν μετανοεί τόσο βαθιά όπως εγώ, επειδή το δυνατό φως έλαμψε πάνω μου και έχω δει το δυνατό φως και έτσι η μετάνοιά μου είναι βαθύτερη από κάθε άλλη. Εκείνη την εποχή, αυτό σκεφτόταν ενδόμυχα. Στο τέλος του έργου του, ο Παύλος είπε: «Έχω δώσει τον αγώνα, έχω ολοκληρώσει την πορεία μου και υπάρχει για μένα ένα στεφάνι δικαιοσύνης». Ο αγώνας, το έργο και η πορεία του ήταν εξ ολοκλήρου για χάρη του στεφανιού της δικαιοσύνης και όχι για να προχωρήσει ενεργά μπροστά· αν και δεν ήταν επιπόλαιος στο έργο του, μπορεί να ειπωθεί ότι το έργο του ήταν απλά για να επανορθώσει τα λάθη του, για να αντισταθμίσει τις κατηγορίες της συνείδησής του. Ήλπιζε μόνο να ολοκληρώσει το έργο του, να τελειώσει την πορεία του και να δώσει τον αγώνα του το συντομότερο δυνατό, έτσι ώστε να μπορέσει να κερδίσει το πολυπόθητο στεφάνι της δικαιοσύνης όσο το δυνατόν νωρίτερα. Αυτό που λαχταρούσε δεν ήταν να συναντήσει τον Κύριο Ιησού με τις εμπειρίες του και την αληθινή γνώση του, αλλά να ολοκληρώσει το έργο του το συντομότερο δυνατό, ώστε να λάβει τις ανταμοιβές που είχε κερδίσει με αυτό όταν θα συναντούσε τον Κύριο Ιησού. Χρησιμοποίησε το έργο του για να ανακουφιστεί και να κάνει μια συμφωνία με αντάλλαγμα ένα μελλοντικό στεφάνι. Αυτό που επιδίωξε δεν ήταν η αλήθεια ή ο Θεός, αλλά μόνο το στεφάνι. Πώς μπορεί μια τέτοια επιδίωξη να πληροί τις προϋποθέσεις; Τα κίνητρά του, το έργο του, το τίμημα που κατέβαλε και όλες οι προσπάθειές του - όλα αυτά διακατέχονταν από τις υπέροχες φαντασιώσεις του και κι εκείνος εργάστηκε με βάση τις δικές του επιθυμίες. Στο σύνολο του έργου του, δεν υπήρχε η παραμικρή προθυμία στο τίμημα που κατέβαλε· ήταν απλώς μέρος μιας συμφωνίας. Οι προσπάθειές του δεν έγιναν πρόθυμα για να εκτελέσει το καθήκον του, αλλά για να επιτύχει τον στόχο της συμφωνίας. Υπάρχει κάποια αξία σε τέτοιες προσπάθειες; Ποιος θα επαινέσει αυτές τις νόθες προσπάθειές του; Ποιος ενδιαφέρεται για τέτοιες προσπάθειες; Το έργο του ήταν γεμάτο όνειρα για το μέλλον, γεμάτο υπέροχα σχέδια και δεν εμπεριείχε κανένα μονοπάτι για να αλλάξει την ανθρώπινη διάθεση. Η καλοσύνη του ήταν σε μεγάλο βαθμό προσποίηση· το έργο του δεν προσέφερε ζωή, αλλά ήταν μια φαινομενική ευγένεια· ήταν η εκτέλεση μιας συμφωνίας. Πώς μπορεί ένα έργο όπως αυτό να οδηγήσει τον άνθρωπο στο μονοπάτι της αποκατάστασης του αρχικού του καθήκοντος;

Το μόνο που αναζητούσε ο Πέτρος ήταν η καρδιά του Θεού. Προσπάθησε να εκπληρώσει την επιθυμία του Θεού και, ανεξάρτητα από τα δεινά και τις αντιξοότητες, ήταν ακόμα πρόθυμος να εκπληρώσει την επιθυμία Του. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη επιδίωξη από κάποιον που είναι πιστός στον Θεό. Αυτό που αποζητούσε ο Παύλος ήταν μολυσμένο από τη δική του σάρκα, από τις δικές του αντιλήψεις και βλέψεις και από τα δικά του σχέδια. Σε καμία περίπτωση δεν πληρούσε τα κριτήρια ενός πλάσματος του Θεού, δεν ήταν κάποιος που προσπάθησε να εκπληρώσει την επιθυμία του Θεού. Ο Πέτρος προσπάθησε να υποταχθεί στις ενορχηστρώσεις του Θεού και, παρόλο που το έργο που έκανε δεν ήταν μεγάλο, τα κίνητρα πίσω από τις επιδιώξεις του και το μονοπάτι που βάδισε ήταν σωστά· αν και δεν ήταν σε θέση να κερδίσει πολλούς ανθρώπους, ήταν σε θέση να επιδιώκει την οδό της αλήθειας. Επομένως, μπορούμε να πούμε ότι ήταν ένα πλάσμα του Θεού με τα σωστά προσόντα. Σήμερα, ακόμη κι αν δεν εκτελείς κάποιο έργο, θα πρέπει να είσαι σε θέση να εκτελέσεις το καθήκον ενός πλάσματος του Θεού και να επιδιώξεις να υποταχτείς σε όλες τις ενορχηστρώσεις του Θεού. Θα πρέπει να είσαι σε θέση να υπακούς σε ό,τι λέει ο Θεός και να βιώσεις κάθε είδους ταλαιπωρίες και ραφινάρισμα, και ακόμα και αν είσαι αδύναμος, θα πρέπει να μπορείς να αγαπάς ολόψυχα τον Θεό. Αυτοί που αναλαμβάνουν την ευθύνη για τη ζωή τους είναι πρόθυμοι να εκτελέσουν το καθήκον ενός πλάσματος του Θεού και η άποψη αυτών των ανθρώπων προς την επιδίωξη είναι η σωστή. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που χρειάζεται ο Θεός. Εάν έκανες πολλή δουλειά και άλλοι κέρδισαν από τις διδασκαλίες σου, αλλά εσύ ο ίδιος δεν άλλαξες και δεν έχεις καμία μαρτυρία ή κάποια πραγματική εμπειρία, έτσι ώστε στο τέλος της ζωής σου κανένα από αυτά που έχεις κάνει να μη γίνεται μάρτυρας, τότε είσαι κάποιος που έχει αλλάξει; Είσαι κάποιος που ακολουθεί την αλήθεια; Κάποια στιγμή, το Άγιο Πνεύμα σε χρησιμοποίησε, αλλά όταν το έκανε, χρησιμοποίησε το κομμάτι σου που μπορούσε να δουλέψει και όχι εκείνο που δεν μπορούσε να δουλέψει. Εάν επιδίωκες να αλλάξεις, τότε θα μπορούσες να οδηγηθείς σταδιακά στην τελείωση κατά τη διάρκεια της διαδικασίας χρήσης. Ωστόσο, το Άγιο Πνεύμα δεν αποδέχεται καμία ευθύνη για το αν τελικά θα αποκτηθείς ή όχι, και αυτό εξαρτάται από τον τρόπο της επιδίωξής σου. Εάν δεν υπάρχουν αλλαγές στην προσωπική σου διάθεση, τότε αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η άποψή σου για την αναζήτηση είναι λάθος. Αν δεν σου δοθεί καμία ανταμοιβή, τότε αυτό είναι μόνο δικό σου πρόβλημα και συμβαίνει επειδή εσύ ο ίδιος δεν έχεις κάνει την αλήθεια πράξη και δεν μπορείς να εκπληρώσεις την επιθυμία του Θεού. Και έτσι, τίποτα δεν έχει μεγαλύτερη σημασία από τις προσωπικές σου εμπειρίες και τίποτα δεν είναι πιο κρίσιμο από την προσωπική σου είσοδο! Μερικοί άνθρωποι θα καταλήξουν να πουν: «Έχω κάνει τόσα πολλά για Σένα, και παρότι ίσως να μη θεωρούνται αξιόλογα επιτεύγματα, εξακολουθώ να είμαι επιμελής στις προσπάθειές μου. Δεν μπορείς να με αφήσεις να εισέλθω στον Παράδεισο και να γευτώ τον καρπό της ζωής;» Πρέπει να ξέρεις τι είδους ανθρώπους επιθυμώ· όσοι δεν είναι αγνοί δεν επιτρέπεται να εισέλθουν στη βασιλεία, όσοι είναι ακάθαρτοι δεν επιτρέπεται να σπιλώσουν το ιερό έδαφος. Παρόλο που μπορεί να έχεις κάνει πολύ έργο και να έχεις εργαστεί εδώ και πολλά χρόνια, αν τελικά είσαι θλιβερά βρόμικος, είναι απαράδεκτο στον νόμο του Ουρανού να επιθυμείς να εισέλθεις στη βασιλεία Μου! Από την ίδρυση του κόσμου μέχρι σήμερα, δεν έχω προσφέρει ποτέ εύκολη πρόσβαση στη βασιλεία Μου σε όσους προσπαθούν να κερδίσουν την εύνοιά Μου. Αυτός είναι ένας ουράνιος κανόνας και κανείς δεν μπορεί να τον παραβιάσει! Πρέπει να αναζητήσεις τη ζωή. Σήμερα, αυτοί που θα οδηγηθούν στην τελείωση είναι το ίδιο είδος με τον Πέτρο: Είναι αυτοί που επιδιώκουν τις αλλαγές στη δική τους διάθεση και είναι πρόθυμοι να γίνουν μάρτυρες για τον Θεό και να εκτελέσουν το καθήκον τους ως πλάσματα του Θεού. Μόνο τέτοιοι άνθρωποι θα οδηγηθούν στην τελείωση. Εάν αποβλέπεις μόνο στις ανταμοιβές και δεν προσπαθείς να αλλάξεις τη δική σου διάθεση ζωής, τότε όλες οι προσπάθειές σου θα είναι μάταιες - και αυτή είναι μια αναλλοίωτη αλήθεια!

Από τη διαφορά στις υποστάσεις του Πέτρου και του Παύλου πρέπει να καταλάβεις ότι όλοι εκείνοι που δεν επιδιώκουν τη ζωή εργάζονται μάταια! Πιστεύεις στον Θεό και ακολουθείς τον Θεό και έτσι η καρδιά σου πρέπει να έχει αγάπη για τον Θεό. Πρέπει να παραμερίσεις τη διεφθαρμένη σου διάθεση, να προσπαθήσεις να εκπληρώσεις την επιθυμία του Θεού και να εκτελέσεις το καθήκον ενός πλάσματος του Θεού. Δεδομένου ότι πιστεύεις και ακολουθείς τον Θεό, θα πρέπει να προσφέρεις τα πάντα σε Αυτόν, να μην έχεις προσωπικές επιλογές ή απαιτήσεις και να επιτύχεις την εκπλήρωση της επιθυμίας του Θεού. Εφόσον δημιουργήθηκες, θα πρέπει να υπακούς στον Κύριο που σε δημιούργησε, γιατί εσύ είσαι εγγενώς χωρίς κυριαρχία πάνω στον εαυτό σου και δεν έχεις την ικανότητα να ελέγχεις το πεπρωμένο σου. Αφού είσαι άνθρωπος που πιστεύει στον Θεό, πρέπει να αναζητάς την αγιοσύνη και την αλλαγή. Επειδή είσαι πλάσμα του Θεού, πρέπει να είσαι πιστός στο καθήκον σου, να μην το υπερβαίνεις και να διατηρείς τη θέση σου. Αυτό δεν πρέπει να σε περιορίζει, ούτε να σε καταπνίγει μέσω της διδασκαλίας, αλλά είναι το μονοπάτι μέσω του οποίου μπορείς να εκπληρώσεις το καθήκον σου και μπορεί να επιτευχθεί - και θα πρέπει να επιτευχθεί - από όλους εκείνους που πράττουν το δίκαιο. Εάν συγκρίνεις τις ουσίες του Πέτρου και του Παύλου, τότε θα ξέρεις πώς θα πρέπει να επιδιώξεις. Από τα μονοπάτια που περπατούσε ο Πέτρος και ο Παύλος, το ένα είναι το μονοπάτι για να οδηγηθεί κανείς στην τελείωση και το άλλο είναι το μονοπάτι της εξάλειψης. Ο Πέτρος και ο Παύλος αντιπροσωπεύουν δύο διαφορετικά μονοπάτια. Αν και ο κάθε ένας από τους δυο τους έλαβε το έργο του Αγίου Πνεύματος, δέχτηκε τη φώτιση και τη διαφώτιση του Αγίου Πνεύματος και αποδέχτηκε αυτό που του είχε ανατεθεί από τον Κύριο Ιησού, οι καρποί που απέφερε ο καθένας δεν ήταν ίδιοι: ο ένας απέφερε καρπούς, ο άλλος όχι. Από την υπόστασή τους, από την εργασία που έκαναν, από εκείνη που εξέφρασαν εξωτερικά και από την τελική τους κατάληξη, θα πρέπει να καταλάβεις ποιο μονοπάτι θα πρέπει να ακολουθήσεις, ποιο μονοπάτι θα πρέπει να επιλέξεις να περπατήσεις. Περπατούσαν δύο ξεκάθαρα διαφορετικά μονοπάτια. Ο Παύλος και ο Πέτρος ήταν η πεμπτουσία κάθε μονοπατιού και από την αρχή ξεκίνησαν να αντιπροσωπεύουν αυτά τα δύο μονοπάτια. Ποια είναι τα βασικά σημεία των εμπειριών του Παύλου και γιατί δεν τα κατάφερε; Ποια είναι τα βασικά σημεία των εμπειριών του Πέτρου και πώς βίωσε την τελείωσή του; Εάν συγκρίνεις αυτό που ενδιέφερε τον καθένα, τότε θα ξέρεις ποιο συγκεκριμένο είδος ανθρώπου απαιτεί ο Θεός, ποιο είναι το θέλημα του Θεού, ποια είναι η διάθεση του Θεού, ποιο είδος τελικά θα οδηγηθεί στην τελείωση, καθώς και τι είδους άνθρωπος δεν θα οδηγηθεί στην τελείωση, ποια είναι η διάθεση εκείνων που θα οδηγηθούν στην τελείωση και ποια είναι η διάθεση εκείνων που δεν θα οδηγηθούν στην τελείωση - αυτά τα ζητήματα ουσίας μπορούν να φανούν στις εμπειρίες του Πέτρου και του Παύλου. Ο Θεός δημιούργησε όλα τα πράγματα και έτσι φέρει όλη τη δημιουργία στο κράτος Του και την υποτάσσει στο κράτος Του· θα ελέγχει όλα τα πράγματα, έτσι ώστε να βρίσκονται στα χέρια Του. Όλη η δημιουργία του Θεού, συμπεριλαμβανομένων των ζώων, των φυτών, της ανθρωπότητας, των βουνών, των ποταμών, και των λιμνών - όλα πρέπει να βρεθούν υπό το κράτος Του. Όλα τα πράγματα στον ουρανό και στο έδαφος πρέπει να βρεθούν υπό το κράτος Του. Δεν μπορούν να έχουν οποιαδήποτε άλλη επιλογή και πρέπει όλα να υποταχθούν στις ενορχηστρώσεις Του. Αυτό είχε οριστεί από τον Θεό και είναι η εξουσία του Θεού. Ο Θεός χειρίζεται τα πάντα και διατάζει και κατατάσσει όλα τα πράγματα, με το καθένα ταξινομημένο ανάλογα με το είδος του και κατανεμημένο στη θέση του, σύμφωνα με το θέλημά Του. Όσο σημαντικό και αν είναι, έγινε για να εξυπηρετήσει την ανθρωπότητα που δημιούργησε ο Θεός και τίποτα δεν μπορεί να ξεπεράσει τον Θεό και κανένας δεν τολμά να παρακούσει τον Θεό ή να έχει οποιεσδήποτε απαιτήσεις από τον Θεό. Και έτσι, ο άνθρωπος, ως πλάσμα του Θεού, πρέπει επίσης να εκτελέσει το καθήκον του ανθρώπου. Ανεξάρτητα από το αν είναι ο άρχοντας ή ο κυβερνήτης όλων των πραγμάτων, ανεξάρτητα από το πόσο υψηλό είναι το κύρος του ανθρώπου μεταξύ όλων των πραγμάτων, δεν παύει να είναι ένα ασήμαντο, ανθρώπινο ον υπό το κράτος του Θεού και τίποτα παραπάνω από ένα ασήμαντο ανθρώπινο ον, ένα δημιούργημα του Θεού, και δεν θα βρεθεί ποτέ πάνω από τον Θεό. Ως πλάσμα του Θεού, ο άνθρωπος πρέπει να επιδιώξει να εκτελέσει το καθήκον ενός πλάσματος του Θεού και να επιδιώξει να αγαπά τον Θεό χωρίς να κάνει άλλες επιλογές, γιατί ο Θεός είναι άξιος της αγάπης του ανθρώπου. Όσοι επιδιώκουν να αγαπήσουν τον Θεό δεν θα πρέπει να αναζητούν οποιεσδήποτε προσωπικές απολαβές ή αυτό που αυτοί επιθυμούν προσωπικά· αυτό είναι το πιο σωστό μέσο επιδίωξης. Αν αυτό που αναζητάς είναι η αλήθεια, αυτό που κάνεις πράξη είναι η αλήθεια και αυτό που επιτυγχάνεις είναι μια αλλαγή στη διάθεσή σου, τότε το μονοπάτι που ακολουθείς είναι το σωστό. Αν αυτό που αναζητάς είναι οι ευλογίες της σάρκας και αυτό που κάνεις πράξη είναι η αλήθεια των δικών σου αντιλήψεων και αν δεν υπάρχει αλλαγή στη διάθεσή σου, αν δεν είσαι καθόλου υπάκουος στον ενσαρκωμένο Θεό και εξακολουθείς να ζεις με ασάφεια, τότε αυτό που αναζητάς σίγουρα θα σε οδηγήσει στην κόλαση, γιατί το μονοπάτι που περπατάς είναι το μονοπάτι της αποτυχίας. Το αν θα οδηγηθείς στην τελείωση ή θα εξαλειφθείς εξαρτάται από τη δική σου επιδίωξη, που σημαίνει επίσης ότι η επιτυχία ή η αποτυχία εξαρτάται από το μονοπάτι που βαδίζει ο άνθρωπος.

 Πηγή από: εκκλησια του παντοδυναμου θεου

Σχετικά με μια κανονική πνευματική ζωή

Ο πιστός πρέπει να έχει μια κανονική πνευματική ζωή - αυτό αποτελεί το θεμέλιο για να βιώσει τα λόγια του Θεού και να εισέλθει στην πραγματικότητα. Επί του παρόντος, όλες οι προσευχές, οι προσεγγίσεις στον Θεό, τα τραγούδια, οι ύμνοι, οι διαλογισμοί, οι προσπάθειες κατανόησης των λόγων του Θεού που εσείς κάνετε πράξη, πληρούν τις προδιαγραφές μιας κανονικής πνευματικής ζωής; Κανείς από εσάς δεν είναι πολύ σαφής πάνω σε αυτό το ζήτημα. Μια κανονική πνευματική ζωή δεν περιορίζεται σε προσευχές, τραγούδια, εκκλησιαστική ζωή, βρώση και πόση των λόγων του Θεού, και άλλες τέτοιες πράξεις, αλλά σημαίνει να ζεις μια πνευματική ζωή που είναι φρέσκια και με ζωντάνια. Δεν πρόκειται τόσο για την μέθοδο, όσο για το αποτέλεσμα. Οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουν ότι, προκειμένου να έχει μια κανονική πνευματική ζωή κάποιος, πρέπει να προσεύχεται, να τραγουδά, να τρώει και να πίνει τα λόγια του Θεού, ή να προσπαθεί να κατανοήσει τα λόγια του Θεού. Ανεξάρτητα από το αν υπάρχει κάποιο αποτέλεσμα, ή αν υπάρχει αληθινή κατανόηση, αυτά τα άτομα επικεντρώνονται απλώς στο να ακολουθούν τυπικές διαδικασίες εξωτερικά, και δεν επικεντρώνονται στο αποτέλεσμα – είναι άτομα που ζουν εντός του τελετουργικού της θρησκείας και δεν είναι άτομα που ζουν εντός της εκκλησίας, και πολύ λιγότερο είναι άτομα της βασιλείας. Αυτού του είδους οι προσευχές, τα τραγούδια, η βρώση και η πόση των λόγων του Θεού, όλα τους υπακούουν στους κανόνες, και οι άνθρωποι αναγκάζονται να τα κάνουν, και τα κάνουν για να ανταποκριθούν στις τάσεις. Δεν γίνονται πρόθυμα ή δεν πηγάζουν από την καρδιά. Ανεξάρτητα από τον βαθμό στον οποίο αυτοί οι άνθρωποι προσεύχονται ή τραγουδούν, δεν θα υπάρξει κανένα αποτέλεσμα, γιατί όλα όσα κάνουν πράξη είναι θρησκευτικοί κανόνες και τελετουργικά, δεν κάνουν πράξη τον λόγο του Θεού. Εστιάζοντας μόνο στη μέθοδο και ερμηνεύοντας τους λόγους του Θεού ως κανόνες προς τήρηση, αυτού του είδους το άτομο δεν κάνει πράξη τον λόγο του Θεού, αλλά ικανοποιεί τη σάρκα και κάνει πράγματα για να επιδειχθεί στους άλλους. Αυτού του είδους η θρησκευτική τελετουργία και ο κανόνας προέρχεται από τον άνθρωπο, όχι από τον Θεό. Ο Θεός δεν τηρεί κανόνες, δεν υπακούει σε κανένα νόμο. Κάνει νέα πράγματα κάθε μέρα και κάνει πρακτική εργασία. Όπως οι άνθρωποι στο Πατριωτικό Κίνημα της Τριπλής Αυτενέργειας στην Κίνα που περιορίζονται σε καθημερινές πρωινές ακολουθίες, απογευματινές προσευχές, ευχαριστίες πριν από το φαγητό, έκφραση ευχαριστιών σε όλα, και άλλες τέτοιες πράξεις, ανεξάρτητα από τα πόσα πράττουν αυτά τα άτομα ή για πόσο καιρό τα κάνουν πράξη, δεν θα λάβουν το έργο του Αγίου Πνεύματος. Αν οι άνθρωποι ζουν μέσα σε κανόνες, με την καρδιά τους εμποτισμένη με πρακτικές, τότε το Άγιο Πνεύμα δεν έχει τρόπο να δράσει, γιατί η καρδιά των ανθρώπων είναι γεμάτη με κανόνες, είναι γεμάτη με ανθρώπινες αντιλήψεις. Συνεπώς, ο Θεός δεν έχει τρόπο να πράξει έργο. Οι άνθρωποι θα ζουν πάντα μόνο υπό τον έλεγχο του νόμου και αυτού του είδους το άτομο ποτέ δεν θα είναι σε θέση να λάβει τον έπαινο του Θεού.

Μια κανονική πνευματική ζωή σημαίνει να ζει κανείς την ζωή του ενώπιον του Θεού. Όταν προσεύχεται κάποιος, μπορεί να ησυχάζει την καρδιά του ενώπιον του Θεού, και δια της προσευχής κάποιος μπορεί να ζητήσει διαφώτιση από το Άγιο Πνεύμα, να γνωρίσει τα λόγια του Θεού, και μπορεί να κατανοήσει το θέλημα του Θεού. Όταν τρώει και πίνει τα λόγια του Θεού κάποιος, μπορεί να είναι σαφέστερος και διαυγέστερος αναφορικά στο τι ο Θεός θέλει να κάνει αυτήν τη στιγμή, και μπορεί να αποκτήσει ένα νέο μονοπάτι πράξης και να μην είναι συντηρητικός, έτσι ώστε όλα όσα κάνει πράξη να γίνονται για τον σκοπό επίτευξης προόδου στην ζωή. Για παράδειγμα, οι προσευχές δεν γίνονται με σκοπό την έκφραση κάποιων ωραίων λέξεων, ή να βάλει τα κλάματα ενώπιον του Θεού για να εκφράσει κάποιος το χρέος του, αλλά μάλλον πραγματοποιούνται για την πράξη της άσκησης του πνεύματος, για τον εφησυχασμό της καρδιάς ενώπιον του Θεού, για την πράξη της αναζήτησης για καθοδήγηση σε όλα τα πράγματα, για την μεταστροφή της καρδιάς κάποιου σε μια καρδιά που έλκεται προς νέο φως κάθε μέρα, για την εξάλειψη τόσο της παθητικότητας όσο και της ραθυμίας, και της εισόδου στο σωστό μονοπάτι της πράξης των λόγων του Θεού. Επί του παρόντος, τα περισσότερα άτομα επικεντρώνονται σε μεθόδους, και δεν προσπαθούν να αναζητήσουν την αλήθεια για την επίτευξη της προόδου στη ζωή. Σε αυτό το σημείο είναι όπου τα άτομα παρεκκλίνουν. Επίσης, υπάρχουν άτομα, τα οποία, αν και είναι ικανά να λαμβάνουν νέο φως, οι μέθοδοί τους παραμένουν απαράλλακτες. Ενσωματώνουν θρησκευτικές αντιλήψεις του παρελθόντος για να λαμβάνουν τον λόγο του Θεού σήμερα, και αυτό που δέχονται είναι ακόμα το δόγμα που φέρει θρησκευτικές αντιλήψεις μαζί του, και δεν δέχονται καθαρά το φως του σήμερα. Συνεπώς, οι πράξεις τους είναι ακάθαρτες — κάνουν το ίδιο πράγμα με νέα ονομασία, και ανεξάρτητα από τον βαθμό επιτυχίας των πράξεών τους, υπάρχει ακόμα υποκρισία. Ο Θεός οδηγεί τα άτομα να προβαίνουν σε νέες ενέργειες καθημερινά, και επιζητά από τα άτομα να έχουν νέες ενοράσεις και καινούρια κατανόηση κάθε μέρα, όχι να είναι παλιομοδίτικα ή μονότονα. Αν η πίστη σου στον Θεό ξεκινά από πολλά χρόνια πριν, αλλά οι μέθοδοί σου δεν έχουν αλλάξει καθόλου, αν είσαι ακόμα ενθουσιώδης και πολυάσχολος εξωτερικά, και δεν προσέρχεσαι ενώπιον του Θεού να απολαμβάνεις τα λόγια Του με ήσυχη καρδιά, τότε δεν θα είσαι σε θέση να αποκτήσεις οτιδήποτε. Όταν λαμβάνεις το νέο έργο του Θεού, αν δεν σχηματίζεις ένα νέο πλάνο, αν δεν κάνεις πράξη μια νέα οδό, αν δεν αναζητάς μια νέα κατανόηση, αλλά αντιθέτως παραμένεις προσκολλημένος σε παλαιά πράγματα από το παρελθόν και λαμβάνεις μόνο περιορισμένη ποσότητα νέου φωτός χωρίς να αλλάζεις τον τρόπο της πράξης σου, τότε, αν κι αυτό το είδος ανθρώπου είναι κατ’ όνομα εντός του ρεύματος, στην πραγματικότητα αποτελεί θρησκευτικό Φαρισαίο εκτός του ρεύματος του Αγίου Πνεύματος.

Αν επιθυμείς να ζεις μια κανονική πνευματική ζωή, πρέπει να λαμβάνεις νέο φως καθημερινά, να αναζητάς την αληθινή κατανόηση των λόγων του Θεού και να κατορθώνεις μια διαύγεια προς την αλήθεια. Χρειάζεται να έχεις ένα μονοπάτι προς την πράξη σε όλους τους τομείς, και με την ανάγνωση των λόγων του Θεού κάθε μέρα μπορείς να βρεις νέα ερωτήματα και να ανακαλύπτεις τα δικά σου ελαττώματα. Τα παραπάνω με την σειρά τους φέρνουν στο φως μια καρδιά που διψά και αναζητά, που θα θέσει σε κίνηση ολόκληρη την ύπαρξή σου, και θα μπορείς να είσαι ήσυχος ενώπιον του Θεού οποιαδήποτε στιγμή, και να έχεις έναν βαθύ φόβο ότι μένεις πίσω. Αν ένα άτομο μπορεί να έχει αυτήν τη διψασμένη καρδιά, αυτήν την διερευνητική καρδιά, και επίσης είναι πρόθυμο να εισέρχεται διαρκώς, τότε βρίσκεται στο σωστό δρόμο για μια πνευματική ζωή. Όλοι όσοι μπορούν να δέχονται να συγκινούνται από το Άγιο Πνεύμα, που επιθυμούν να σημειώνουν πρόοδο, που είναι πρόθυμοι να αναζητούν την τελείωση από τον Θεό, αυτοί που αναζητούν επιμόνως μια βαθύτερη κατανόηση των λόγων του Θεού, και που δεν αναζητούν υπερφυσικά πράγματα, αλλά που πληρώνουν ένα πρακτικό τίμημα, δείχνουν πρακτικό ενδιαφέρον για το θέλημα του Θεού, εισέρχονται πρακτικά, καθιστούν την εμπειρία τους περισσότερο αληθινή και περισσότερο ρεαλιστική, που δεν αναζητούν τα κενά λόγια του δόγματος, και που, επίσης, δεν αναζητούν μια αίσθηση του υπερφυσικού, ούτε λατρεύουν κάποιον σπουδαίο άντρα-αυτό το είδος ατόμου έχει εισέλθει σε μια κανονική πνευματική ζωή, και όλα όσα κάνει αποσκοπούν στην επίτευξη περισσότερης προόδου στην ζωή, στην διατήρηση του πνεύματός του φρέσκο και όχι στάσιμο, στην παντοτινή ικανότητα εισόδου θετικά. Για παράδειγμα, όταν προσεύχονται πριν από τα γεύματα, δεν είναι αναγκασμένοι να πράττουν έτσι, αλλά, αντιθέτως, ησυχάζουν την καρδιά τους ενώπιον του Θεού, ευχαριστούν τον Θεό από τα βάθη της καρδιάς τους, είναι πρόθυμοι να ζήσουν για τον Θεό, να εμπιστευτούν τον χρόνο τους στα χέρια του Θεού, είναι πρόθυμοι να συνεργαστούν με τον Θεό και να δαπανηθούν για τον Θεό. Αν η καρδιά τους δεν μπορεί να είναι ήσυχη ενώπιον του Θεού, θα προτιμούσαν να μην φάνε, αλλά να συνεχίζουν τις πράξεις. Τότε, αυτό δεν αποτελεί συμμόρφωση με τους κανόνες, αλλά αποτελεί πράξη των λόγων του Θεού. Κάποια άτομα, όταν προσεύχονται πριν από την βρώση, συνειδητά δείχνουν μια προσποιητή συμπεριφορά, η οποία μπορεί να μοιάζει πολύ ευλαβής και σεμνή, αλλά το μυαλό τους περιπλανάται στις ακόλουθες σκέψεις: «Γιατί χρειάζεται να πράττω με αυτόν τον τρόπο; Δεν είναι μια χαρά τα πράγματα χωρίς την προσευχή; Τα πράγματα είναι τα ίδια και έπειτα από την προσευχή, γιατί λοιπόν να μπαίνω σε κόπο;» Αυτού του είδους τα άτομα τηρούν τους κανόνες, και ενώ τα λόγια τους λένε ότι θέλουν να ικανοποιήσουν τον Θεό, η καρδιά τους δεν έχει έρθει ενώπιον του Θεού. Δεν προσεύχονται με αυτόν τον τρόπο προκειμένου να ησυχάσουν την καρδιά τους ενώπιον του Θεού, αλλά αντιθέτως το κάνουν για να ξεγελάσουν άλλα άτομα και για να το δει ο κόσμος. Αυτού του είδους το άτομο είναι ξεκάθαρα υποκριτικό, όπως ένας θρήσκος πάστορας που μεσολαβεί για τους άλλους, αλλά ο ίδιος δεν μπορεί να εισέλθει. Αυτού του είδους το άτομο είναι ένας θρησκευτικός αξιωματούχος, πέρα ως πέρα! Κάθε μέρα, ο Θεός λέει νέα πράγματα, κάνει νέα πράγματα, αλλά εσύ τηρείς τους κανόνες κάθε μέρα, προσπαθώντας να ξεγελάσεις τον Θεό, αντιμετωπίζοντας τον Θεό επιφανειακά, συνεπώς, δεν αποτελείς κάποιον που αψηφά τον Θεό; Μπορείς να λαμβάνεις ευλογίες ενώ τηρείς τους κανόνες και αψηφάς τον Θεό; Δεν θα δεχθείς παίδευση από τον Θεό;

Το έργο του Θεού αναπτύσσεται γρήγορα, πετά τους θρησκομανείς από ποικίλες ομάδες και τις διασημότητες που παρακολουθούν την λειτουργία της εκκλησίας μακριά, πολύ μακριά και επίσης, σκορπά στους πέντε ανέμους αυτούς τους ειδικούς ανάμεσά σας που αγαπούν σε μεγάλο βαθμό την υπακοή στους κανόνες. Το έργο του Θεού δεν περιμένει, δεν βασίζεται πάνω σε κάτι, δεν καθυστερεί. Δεν ωθεί ή τραβά κανένα μαζί του. Αν δεν μπορείς να ακολουθήσεις, τότε θα εγκαταλειφθείς, ανεξάρτητα από το πόσα χρόνια ακολουθείς. Ανεξάρτητα από τον βαθμό ικανότητάς σου ως βετεράνος, αν ακολουθείς τους κανόνες, τότε πρέπει να εξαλειφθείς. Συμβουλεύω αυτού του είδους το άτομο να έχει λίγο γνώθι σαυτόν, εθελοντικά να περάσει σε δεύτερο πλάνο και να μην προσκολλάται σε κάτι που είναι παλαιό. Όταν κάνεις τους άλλος να πράττουν τον λόγο του Θεού σύμφωνα με τις δικές σου αρχές πράξης, αυτό δεν σηματοδοτεί μια προσπάθεια να κερδίσεις την καρδιά των ανθρώπων; Η πράξη σου συμμορφώνεται με τους κανόνες και διδάσκει στα άτομα να τηρούν τη λειτουργία της εκκλησίας. Πάντα κάνεις τους ανθρώπους να κάνουν πράγματα σύμφωνα με τις επιθυμίες σου· αυτό δεν δημιουργεί κλίκες; Αυτό δεν διαιρεί την εκκλησία; Τότε, πώς έχεις το θράσος να λες ότι σκέφτεσαι το θέλημα του Θεού; Τι σε κάνει ικανό να λες ότι αυτό γίνεται για την τελείωση των άλλων; Αν συνεχίζεις να οδηγείς με αυτόν τον τρόπο, δεν θα οδηγείς τα άτομα σε θρησκευτικές τελετουργίες; Αν κάποιοι έχουν μια κανονική πνευματική ζωή, αν αποκτούν απελευθέρωση και ελευθερία στο πνεύμα κάθε μέρα, τότε μπορούν να εφαρμόζουν τον λόγο του Θεού ελεύθερα για να Τον ικανοποιούν, και, ακόμα κι όταν προσεύχονται, δεν ακολουθούν τυπικότητες ούτε ακολουθούν μια διαδικασία, και μπορούν να ακολουθούν νέο φως κάθε μέρα. Όταν πράττουν τον εφησυχασμό της καρδιάς ενώπιον του Θεού, μπορούν να κάνουν την καρδιά τους πραγματικά ήσυχη ενώπιον του Θεού, και κανείς δεν μπορεί να τους ενοχλήσει, και κανένα άτομο, γεγονός ή πράγμα δεν μπορεί να περιορίσει την κανονική πνευματική ζωή τους. Αυτού του είδους η πράξη έχει ως σκοπό την επίτευξη αποτελέσματος, και όχι μόνο την παροχή κανόνων στους ανθρώπους σύμφωνα με τους οποίους θα ενεργούν. Αυτού του είδους η πράξη δεν συμμορφώνεται με τους κανόνες, αλλά προάγει την πρόοδο των άλλων ανθρώπων στη ζωή. Αν είσαι μόνο ένας τηρητής κανόνων, τότε η ζωή σου δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει. Αν και άλλοι μπορεί να πράττουν με αυτόν τον τρόπο, όπως εσύ, στο τέλος, οι άλλοι μπορούν να ακολουθούν τον ρυθμό του έργου του Αγίου Πνεύματος, ενώ εσύ θα εξαλειφθείς από το ρεύμα του Αγίου Πνεύματος. Άρα, δεν ξεγελάς τον εαυτό σου; Ο σκοπός αυτών των λόγων είναι να επιτρέπει στους ανθρώπους να ησυχάζουν την καρδιά τους ενώπιον του Θεού και να στρέφονται στον Θεό, να επιτρέπεται στο έργο του Θεού να πραγματοποιείται πάνω στους ανθρώπους ανεμπόδιστο και γι’ αυτό να επιτυγχάνει αποτελέσματα.

Πηγή από:Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού

Ακολουθώντας ακλόνητα τον Θεό

• Ύμνος
• Ακολουθώντας ακλόνητα τον Θεό
• I
• Πιστεύοντας ως σήμερα στον Θεό,
• είδα πλέον το φως.
• Ταξίδεψα σε δρόμο τραχύ,
• με διωγμούς και ταραχές.
• Ο κόσμος μ’ εγκατέλειψε,
• οι φίλοι μακριά.
• Πόσες νύχτες προσευχόμουν,
• δίχως ύπνο;
• Σε χαρές και λύπες, δάκρυα έχυνα.
• Όλη μέρα σπεύδω
• χωρίς μέρος ανάπαυσης.
• Ελευθερία μόνο κατ’ όνομα,
• πού είναι τα δικαιώματα;
• Πόσο μισώ τον Σατανά!
• Ας πάρει δύναμη ο Χριστός!
• Το κακό και το σκότος
• με κάνουν να ψάξω
• το φως της ανθρώπινης ζωής.
• Χριστός - η αλήθεια, η οδός, η ζωή,
• για πάντα θα Τον ακολουθώ.
• Χριστός - η αλήθεια, η οδός, η ζωή,
• για πάντα θα Τον ακολουθώ.
• II
• Ο Θεός στον ποιμένα έδωσε
• δοκιμασίες πολλές.
• Μαύρα σύννεφα στη γη,
• τρόμος στον αέρα.
• Στου λύκου τα δόντια έπεσα,
• απ' τον θάνατο ξέφυγα.
• Τα λόγια Του με παρηγόρησαν,
• μού 'δωσαν δύναμη.
• Με τόσο πόνο που υπέφερα,
• ξέρω είν’ αγαπητός.
• Κύριος στα πάντα,
• μα η πίστη μας οικτρή.
• Μέσα απ’ τις δοκιμασίες
• κερδίζουν οι άνθρωποι.
• Τον Σατανά γνωρίζω καλά,
• μισώ τον μέγα κόκκινο δράκοντα
• πιο πολύ!
• Ο μέγας κόκκινος δράκοντας διέφθειρε,
• πολλές ψυχές κατέστρεψε.
• Δύσκολο να κερδίσεις αλήθεια, ζωή,
• η αγάπη μου γι' Αυτόν
• ας διπλασιαστεί.
• Δύσκολο να κερδίσεις αλήθεια, ζωή,
• η αγάπη μου γι' Αυτόν
• ας διπλασιαστεί.
• III
• Ενθυμούμενος το έργο Tου,
• πιο πολύ Τον αγαπώ.
• Δεχόμενος την κρίση Του,
• αλλάζει η διάθεση.
• Οι δυσκολίες του εξευγενισμού,
• φέρνουν γνώση του Θεού.
• Η πίστη στον Παντοδύναμο Θεό
• είναι τόσο ένδοξη!
• Συνεισφέροντας στον αληθινό Θεό,
• εν ειρήνη είν' η καρδιά.
• Με πίστη κάνω το καθήκον μου,
• απόλαυση νιώθω γι’ αυτό.
• Η ζωή είναι μικρή,
• ευλογία ν’ αγαπάς τον Θεό.
• Αν μπορώ να Τον υπηρετώ,
• έχω ικανοποιημένη καρδιά.
• Ο Παντοδύναμος Θεός μ' έσωσε,
• μου έδωσε αληθινή ζωή.
• Το όνειρό μου αλήθεια έγινε,
• κι αύριο θα προχωρήσω σ’ αυτό.
• Το όνειρό μου αλήθεια έγινε,
• κι αύριο θα προχωρήσω σ’ αυτό.
• Το όνειρό μου αλήθεια έγινε,
• κι αύριο θα προχωρήσω σ’ αυτό.

«Διαφυγή από την Παγίδα» Κλιπ 7 - Γιατί καταδικάζουν οι πάστορες και οι πρεσβύτεροι την Αστραπή της Ανατολής

 

πρεσβύτεροι την Αστραπή της Ανατολής Γιατί οι πάστορες και οι πρεσβύτεροι του θρησκευτικού κόσμου αντιστέκονται και καταδικάζουν τον Παντοδύναμο Θεό; Είναι επειδή μισούν, είναι εχθρικοί και δεν μπορούν να αποδεχθούν την αλήθεια που ο Παντοδύναμος ενσαρκωμένος Θεός εκφράζει. Γι’ αυτό αρνούνται, καταδικάζουν κι αντιστέκονται στον Χριστό. Αυτό αποκαλύπτει τη σατανική ουσία που έχουν, η οποία μισεί την αλήθεια. Η αλήθεια που εκφράζει ο Χριστός είναι υπερβολικά ισχυρή και επιτακτική. Μπορεί να αφυπνίσει και να σώσει την ανθρώπινη φυλή καθώς επίσης και να οδηγήσει τους ανθρώπους να ξεφύγουν από όλες τις δυνάμεις του Σατανά και να επιστρέψουν στον Θεό. Για τον λόγο αυτό, προκειμένου να προστατέψουν τη φήμη, το κέρδος και το κύρος τους, οι ηγέτες του θρησκευτικού κόσμου καρφώνουν ξανά τον Χριστό στον σταυρό. Αυτά είναι τα πραγματικά γεγονότα και η ουσία σχετικά με το πώς οι ηγέτες του θρησκευτικού κόσμου υπηρετούν τον Θεό κι όμως την ίδια στιγμή αντιστέκονται σ’ Αυτόν.

• Ύμνος των λόγων του Θεού
• Οι αρχές της αναζήτησης της οδού της αλήθειας
• I
• Ποιες βασικές αρχές
• δείχνουν την αληθινή οδό;
• Δες αν το Πνεύμα εργάζεται,
• εκφράζεται η αλήθεια·
• ποιος μαρτυρία κατέθεσε
• και τι σου φέρνει αυτό.
• Πίστη στον Θεό
• είναι πίστη στο Πνεύμα Του.
• Η πίστη στον ενσαρκωμένο
• είναι πίστη ότι
• Είν' η ενσάρκωση
• του Θείου Πνεύματος,
• Είναι του Θεού το Πνεύμα,
• που ενσαρκώνεται,
• Είναι ο Λόγος που ενσαρκώθηκε.
• II
• Δες κι αν η αλήθεια
• είναι στον δρόμο αυτόν.
• Του ανθρώπου η κανονική διάθεση,
• σύνεση, σοφία, επίγνωση
• γνώση να’ σαι άνθρωπος.
• Αυτή που σκόπευε
• απ’ την αρχή της δημιουργίας.
• Οδηγεί η οδός στην κανονική ζωή;
• Σου ζητά η αλήθεια
• να ζήσεις φύση κανονική;
• Είναι πρακτική, έγκαιρη;
• Αν υπάρχει αλήθεια στην οδό αυτή,
• η εμπειρία είν' αληθινή.
• Πλήρης θα’ ναι η σύνεση,
• κι φύση η ανθρώπινη,
• τάξη θα ‘χει η ζωή,
• σαρκική και πνευματική,
• κανονικά τα συναισθήματα.
• III
• Ακόμα ένας κανόνας,
• να βρεις την αληθινή οδό.
• Βοηθά ν’ αυξήσεις
• τη γνώση για τον Θεό,
• τη γνώση για τον Θεό;
• Η αλήθεια πρέπει να εμπνέει αγάπη
• στην καρδιά για τον Θεό,
• και τον άνθρωπο να φέρνει,
• πιο κοντά σ’ Αυτόν.
• Φέρνει την πραγματικότητα,
• προμηθεύει για τη ζωή.
• Βρες αυτές τις αρχές
• και μετά την οδό την αληθινή,
• την οδό την αληθινή,
• την οδό την αληθινή.
• από το βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

«Διαφυγή από την Παγίδα» Κλιπ 3 - Μπορεί η πίστη στη Βίβλο να αντιπροσωπεύει πίστη στον Θεό;

 

Οι πάστορες και οι πρεσβύτεροι του θρησκευτικού κόσμου εμμένουν στα λόγια του Παύλου στη Βίβλο που λένε «Όλη η γραφή είναι θεόπνευστος», πιστεύοντας πως η Βίβλος αποτελεί εξ ολοκλήρου τον λόγο του Θεού και κάνοντας ό,τι μπορούν ώστε να εξυμνήσουν τη Βίβλο και να γίνουν μάρτυρες αυτής, καθιστώντας τη Βίβλο και τον Θεό ίσα μεταξύ τους. Πιστεύουν πως η Βίβλος αντιπροσωπεύει τον Κύριο και πως η πίστη στον Κύριο είναι η πίστη στη Βίβλο. Είναι άρα ολόκληρη η Βίβλος θεόπνευστη; Είναι ο Κύριος, ο Θεός, μέσα στη Βίβλο; Το έργο του Θεού δημιούργησε τη Βίβλο ή η Βίβλος δημιούργησε το έργο του Θεού; Μπορεί η Βίβλος να αντιπροσωπεύει πράγματι τον Κύριο; Αυτό το σύντομο βίντεο θα σας δείξει το σωστό μονοπάτι.

Παρακολουθήστε περισσότερα βίντεο:Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού

Συζητώντας για την εκκλησιαστική ζωή και την πραγματική ζωή

Οι άνθρωποι αισθάνονται πως μπορούν να μεταμορφωθούν μόνο μέσα στην εκκλησιαστική τους ζωή, και πως αν δεν ζουν μέσα στην εκκλησία, η μεταμόρφωση δεν είναι δυνατή, πως δεν είναι ικανοί να κατορθώσουν τη μεταμόρφωση στην πραγματική τους ζωή. Μπορείτε να αναγνωρίσετε ποιό είναι αυτό το θέμα; Έχω μιλήσει για το πώς να φέρουμε τον Θεό μέσα στην πραγματική ζωή, κι αυτό είναι το μονοπάτι γι’ αυτούς που πιστεύουν στον Θεό για να εισέλθουν στην πραγματικότητα των λόγων του Θεού. Στην πραγματικότητα, η εκκλησιαστική ζωή είναι μόνο ένας περιορισμένος τρόπος που οδηγεί τους ανθρώπους στην τελείωση. Το πρωταρχικό περιβάλλον για να οδηγηθεί ο άνθρωπος στην τελείωση εξακολουθεί να είναι η πραγματική ζωή. Αυτή είναι η πραγματική πρακτική και η πραγματική εξάσκηση για την οποία μίλησα, η οποία επιτρέπει στους ανθρώπους να κατορθώσουν μια ζωή κανονικής ανθρώπινης φύσης και να βιώσουν την ομοιότητα ενός πραγματικού ατόμου κατά τη διάρκεια της καθημερινής ζωής. Μια άποψη είναι πως κάποιος πρέπει να μορφωθεί ώστε να ανυψώσει το μορφωτικό του επίπεδο, να είναι ικανός να καταλάβει τα λόγια του Θεού και να επιτύχει την ικανότητα να κατανοήσει. Μια άλλη άποψη είναι πως κάποιος πρέπει να είναι εφοδιασμένος με τη βασική γνώση που απαιτείται για να ζήσει σαν ανθρώπινο ον, ώστε να επιτύχει την οξυδέρκεια και τη λογική της κανονικής ανθρώπινης φύσης, επειδή οι άνθρωποι στερούνται σχεδόν ολοκληρωτικά σε αυτούς τους τομείς. Επιπλέον, κάποιος πρέπει να γευτεί τα λόγια του Θεού μέσω της εκκλησιαστικής ζωής, και σταδιακά ν’ αποκτήσει καθαρή κατανόηση της αλήθειας.

Γιατί λέγεται πως πιστεύοντας στον Θεό κάποιος πρέπει να φέρει τον Θεό στην πραγματική ζωή; Η εκκλησιαστική ζωή όχι μόνο μπορεί να μεταμορφώσει τον άνθρωπο, αλλά το πιο σημαντικό είναι ο άνθρωπος να εισέλθει στην πραγματικότητα, στην πραγματική ζωή. Συνηθίζατε να μιλάτε πάντα για την πνευματική σας κατάσταση και τα πνευματικά ζητήματα ενώ παραμελούσατε την εκπαίδευση σε πολλά πράγματα, και συγχρόνως παραμελούσατε να εισέλθετε σ’ αυτά. Γράφατε κάθε μέρα, ακούγατε κάθε μέρα και διαβάζατε κάθε μέρα. Προσευχόσασταν την ώρα που μαγειρεύατε: «Ω Θεέ! Είθε να γίνεις Εσύ η ζωή μου μέσα μου. Πώς θα πρέπει να περάσω αυτή τη μέρα; Σε παρακαλώ ευλόγησέ με, διαφώτισέ με. Σε οτιδήποτε με διαφωτίσεις σήμερα, σε παρακαλώ, επίτρεψέ μου να το καταλάβω αυτή τη στιγμή, έτσι ώστε τα λόγια Σου να δράσουν ως η ζωή μου.» Προσευχόσασταν και την ώρα που τρώγατε βραδινό: «Ω Θεέ! Εσύ παραχώρησες αυτό το φαγητό για μας. Ευλόγησέ μας. Αμήν! Σε παρακαλούμε, επίτρεψέ μας να βασιστούμε σ’ Εσένα για τη ζωή μας. Είθε να είσαι μαζί μας. Αμήν!» Αφού τελειώσατε το βραδινό και πλένατε τα πιάτα, αρχίσατε να φλυαρείτε πάλι: «Ω Θεέ, είμαι αυτό το πιάτο. Αφότου αυτό το πιάτο χρησιμοποιήθηκε, έχει γίνει σαν κι εμάς, διεφθαρμένο από τον Σατανά, και τώρα πρέπει να πλυθεί με νερό και Συ είσαι το νερό, τα λόγια Σου είναι το ζωντανό νερό που παρέχει τα δέοντα για τη ζωή μου». Αφού τα είπατε αυτά, όταν ήρθε η ώρα για τον βραδινό ύπνο, αρχίσατε να φλυαρείτε πάλι: «Ω Θεέ! Με ευλόγησες και με οδήγησες κατά τη διάρκεια της ημέρας. Είμαι πραγματικά ευγνώμων σ’ Εσένα…» Μ’ αυτόν τον τρόπο πέρασες τη μέρα σου και εισήλθες στον ελαφρύ ύπνο σου. Οι περισσότεροι άνθρωποι ζούσαν κάπως έτσι κάθε μέρα, κι όμως μέχρι τώρα, δεν έχουν δώσει σημασία στην πραγματική είσοδο, παρά μόνο επικεντρώνονταν στο να προσφέρουν λατρεία με τα χείλη τους στις προσευχές τους. Αυτή είναι η προηγούμενη ζωή του ανθρώπου, αυτή είναι η παλιά τους ζωή. Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι έτσι, στερούνται κάθε πραγματική εκπαίδευση, κι έχουν πολύ λίγες πραγματικές μεταμορφώσεις. Προσφέρουν λατρεία μόνο με τα χείλη στις προσευχές τους, πλησιάζοντας τον Θεό μέσω των λόγων τους αλλά στερούνται των μεταμορφώσεων στην κατανόηση. Ας πάρουμε το πιο απλό παράδειγμα, την τακτοποίηση του σπιτιού σου. Βλέπεις ότι το σπίτι σου είναι ακατάστατο, έτσι κάθεσαι εκεί και προσεύχεσαι: «Ω Θεέ! Κοίτα την διαφθορά που ο Σατανάς προκάλεσε σ’ αυτό το σπίτι. Ω Θεέ! Σε δοξάζω και Σε ευχαριστώ. Είμαι το ίδιο βρόμικος με αυτό το σπίτι και χωρίς τη σωτηρία Σου και τη διαφώτισή Σου, δεν θα είχα συνειδητοποιήσει αυτό το γεγονός». Απλώς κάθεσαι εκεί και συνεχίζεις να φλυαρείς, προσεύχεσαι για πολλή ώρα κι ύστερα αντιδράς σαν να μην έχει συμβεί τίποτα και συμπεριφέρεσαι σαν μια φλύαρη γριά γυναίκα. Διαβαίνει η πνευματική σου ζωή μ’ αυτόν τον τρόπο, χωρίς καμιά πραγματική είσοδο στην πραγματικότητα, με υπερβολικά πολλές επιφανειακές πράξεις! Η εκπαίδευση της εισόδου στην πραγματικότητα, συμπεριλαμβάνει την πραγματική ζωή των ανθρώπων και συμπεριλαμβάνει τις πρακτικές τους δυσκολίες, και μόνο αυτό μπορεί να τους μεταμορφώσει. Δίχως την πραγματική ζωή, οι άνθρωποι δεν μπορούν να μεταμορφωθούν, και τότε σε τι χρησιμεύει η προσφορά λατρείας με τα χείλη στις προσευχές τους; Χωρίς την κατανόηση της ανθρώπινης φύσης, τα πάντα είναι χάσιμο χρόνου, και δίχως το μονοπάτι της πράξης, όλα είναι σπατάλη προσπάθειας! Οι σωστές προσευχές μπορούν να διατηρήσουν μια σωστή κατάσταση μέσα στους ανθρώπους, αλλά αυτό δεν μπορεί να τους μεταμορφώσει σε βάθος. Γνωρίζοντας την ανθρώπινη αυταρέσκεια, την αλαζονεία, την έπαρση, την υπερηφάνεια και τη διεφθαρμένη διάθεση, η γνώση αυτών των πραγμάτων δεν έρχεται μέσα από τις προσευχές, αλλά ανακαλύπτεται μέσα από την απόλαυση των λόγων του Θεού, και γίνεται γνωστή μέσω της διαφώτισης από το Άγιο Πνεύμα στην πραγματική ζωή. Οι άνθρωποι σήμερα είναι όλοι ικανοί να μιλούν καλά, κι έχουν ακούσει τα πιο μεγαλοπρεπή κηρύγματα, τα πιο μεγαλοπρεπή από οποιαδήποτε άλλα ανά τους αιώνες, ωστόσο, στην πραγματικότητα, πολύ λίγα από αυτά εφαρμόζονται στην πραγματική τους ζωή. Δηλαδή, στην πραγματική ζωή των ανθρώπων δεν υπάρχει Θεός, και στερούνται της ζωής του νέου ανθρώπου μετά τη μεταμόρφωση. Δεν υπάρχει βίωμα της αλήθειας στην πραγματική ζωή, και δεν φέρνουν τον Θεό στην πραγματική ζωή. Οι άνθρωποι ζουν τη ζωή τους σαν να ήταν υιοί της κόλασης. Δεν είναι αυτή μια προφανής παρεκτροπή;

Οι άνθρωποι για να αποκαταστήσουν την ομοιότητα ενός κανονικού ανθρώπου, δηλαδή, να καταφέρουν να έχουν κανονική ανθρώπινη φύση, δεν μπορούν να ευαρεστήσουν τον Θεό απλά και μόνο με τα λόγια τους. Μ’ αυτόν τον τρόπο βλάπτουν τον εαυτό τους και αυτό δεν ωφελεί την είσοδο και τη μεταμόρφωσή τους. Συνεπώς, για να επιτύχουν τη μεταμόρφωση, οι άνθρωποι πρέπει να πράττουν σιγά-σιγά, να εισέλθουν αργά, να αναζητούν και να εξερευνούν λίγο-λίγο, να εισέλθουν από το θετικό και να ζήσουν μια πρακτική ζωή αλήθειας, μια ζωή των αγίων. Από εδώ και στο εξής, περιλαμβάνει πραγματικά ζητήματα, αληθινά πράγματα και πραγματικά περιβάλλοντα, επιτρέποντας στους ανθρώπους να έχουν πρακτική εκπαίδευση. Δεν απαιτεί από αυτούς να προσφέρουν κάποια λατρεία με τα χείλη. αντίθετα, απαιτεί εκπαίδευση σε πραγματικά περιβάλλοντα. Οι άνθρωποι καταλήγουν να συνειδητοποιήσουν ότι είναι κακής ποιότητας, και κατόπιν τρώνε και πίνουν κατάλληλα από τα λόγια του Θεού, εισέρχονται κατάλληλα και κάνουν τις κατάλληλες πράξεις. μ’ αυτόν τον τρόπο αποκτούν την πραγματικότητα κι έτσι η είσοδος μπορεί να συμβεί ακόμα πιο γρήγορα. Για να μεταμορφωθούν οι άνθρωποι, πρέπει να υπάρχει κάποια πρακτικότητα, πρέπει να εξασκηθούν με πραγματικά θέματα, πραγματικά πράγματα και πραγματικά περιβάλλοντα. Είναι δυνατόν να επιτύχουμε πραγματική εξάσκηση βασιζόμενοι απλά και μόνο στην εκκλησιαστική ζωή; Μπορεί ο άνθρωπος να εισέλθει στην πραγματικότητα; Όχι. Αν ο άνθρωπος δεν είναι ικανός να εισέλθει στην πραγματική ζωή, τότε δεν είναι σε θέση να μεταμορφώσει τους παλιούς τρόπους που χρησιμοποιούσε για να κάνει πράγματα και να ζήσει τη ζωή. Δεν οφείλεται εξ ολοκλήρου στην τεμπελιά του ανθρώπου ή στην έντονη εξάρτησή του, αλλά μάλλον επειδή ο άνθρωπος απλώς δεν έχει την ικανότητα να ζει, και επιπλέον, δεν έχει κατανοήσει το πρότυπο της ομοιότητας ενός κανονικού ανθρώπου το οποίο απαιτεί ο Θεός. Στο παρελθόν, οι άνθρωποι πάντα συζητούσαν, μιλούσαν, είχαν συναναστροφή, γίνονταν ακόμα και «ρήτορες». αλλά κανένας από αυτούς δεν επιζητούσε μεταμορφώσεις στη διάθεση της ζωής. επέμεναν μόνο να αναζητούν βαθιές θεωρίες. Συνεπώς, σήμερα πρέπει να αλλάξεις αυτή τη θρησκευτική ζωή της πίστης στον Θεό. Πρέπει να εισέλθεις και να εξασκηθείς στοχεύοντας ένα πράγμα, ένα ζήτημα, ένα άτομο. Πρέπει να κάνεις πράγματα επικεντρωμένα, μόνο τότε θα επιτύχεις αποτελέσματα. Για να γίνει η μεταμόρφωση των ανθρώπων, αυτή πρέπει να ξεκινήσει από την υπόστασή τους. Το έργο πρέπει να έχει στόχο την υπόσταση των ανθρώπων, τη ζωή τους, την τεμπελιά, την εξάρτηση και τη δουλεία των ανθρώπων και μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο μπορούν να μεταμορφωθούν.

Παρόλο που η εκκλησιαστική ζωή μπορεί να παράγει αποτελέσματα σε μερικούς τομείς, το κλειδί εξακολουθεί να είναι πως η πραγματική ζωή μπορεί να μεταμορφώσει τους ανθρώπους, και η παλιά τους φύση δεν μπορεί να μεταμορφωθεί χωρίς την πραγματική ζωή. Ας πάρουμε το έργο του Ιησού κατά την Εποχή της Χάριτος. Όταν ο Ιησούς κατάργησε τους προηγούμενους νόμους και καθιέρωσε τις εντολές της νέας εποχής, μίλησε μέσα από παραδείγματα της πραγματικής ζωής. Όταν ο Ιησούς οδήγησε τους μαθητές Του μέσα από τον αγρό με το σιτάρι μια Κυριακή, όταν οι μαθητές πείνασαν, έκοψαν κι έφαγαν τα στάχυα, οι άπιστοι το είδαν αυτό και είπαν πως δεν τήρησαν το Σάββατο. Είπαν επίσης πως δεν επιτρέπεται στους ανθρώπους να σώσουν τα μοσχάρια που έπεσαν σε ένα λάκκο την ημέρα του Σαββάτου, λέγοντας πως καμία εργασία δεν πρέπει να εκτελεστεί κατά τη διάρκεια του Σαββάτου. Ο Ιησούς χρησιμοποίησε αυτά τα περιστατικά για να διακηρύξει σταδιακά τις εντολές της νέας εποχής. Εκείνο τον καιρό, χρησιμοποίησε πολλά πρακτικά θέματα για να κάνει τον κόσμο να καταλάβει και να μεταμορφωθεί. Αυτή είναι η αρχή με την οποία εκτελεί το έργο Του το Άγιο Πνεύμα, και είναι ο μόνος τρόπος που μπορεί να μεταμορφώσει τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι, όταν έχουν έλλειψη όσον αφορά στα πρακτικά θέματα, μπορούν να κερδίσουν μόνο κατανόηση στη θεωρία και είναι ικανοί να καταλάβουν τα πράγματα μόνο διανοητικά, κι αυτός δεν είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος να μεταμορφώσει τους ανθρώπους. Μιλώντας για την απόκτηση σοφίας και οξυδέρκειας μέσα από την εκπαίδευση, πώς θα μπορούσε αυτό να επιτευχθεί; Θα μπορούσε ο άνθρωπος να αποκτήσει σοφία και οξυδέρκεια απλά με την ακρόαση, την ανάγνωση και την πρόοδο της γνώσης του; Πώς οδηγεί αυτό στην απόκτηση της σοφίας και της οξυδέρκειας; Ο άνθρωπος πρέπει να πασχίσει για να καταλάβει και να βιώσει μέσω της πραγματικής ζωής. Επομένως, η εκπαίδευση δεν μπορεί να λείπει, και δεν μπορεί κάποιος να αποχωριστεί από την πραγματική ζωή. Ο άνθρωπος πρέπει να δώσει προσοχή σε διαφορετικές απόψεις και να εισέλθει σε διάφορες απόψεις: στο εκπαιδευτικό επίπεδο, στην εκφραστικότητα, στην ικανότητα να βλέπει πράγματα, στη διάκριση, στην ικανότητα να καταλαβαίνει τα λόγια του Θεού, στην κοινή λογική και τους κανόνες της ανθρώπινης φύσης, και σε άλλα πράγματα που σχετίζονται με την ανθρώπινη φύση, με τα οποία θα πρέπει να είναι εφοδιασμένος ο άνθρωπος. Αφού επιτευχθεί η κατανόηση, ο άνθρωπος πρέπει να επικεντρωθεί στην είσοδο, και μόνο τότε μπορεί να επιτευχθεί η μεταμόρφωση. Αν ο άνθρωπος απέκτησε κατανόηση αλλά παραμέλησε την πρακτική, πώς μπορεί να συμβεί η μεταμόρφωση; Τώρα λοιπόν, ο άνθρωπος έχει καταλάβει πολλά, αλλά δεν βιώνει την πραγματικότητα, κι έτσι μπορεί να έχει μόνο μια μικρή ουσιαστική κατανόηση των λόγων του Θεού. Έχεις διαφωτιστεί μόνο οριακά. έχεις λάβει λίγη φώτιση από το Άγιο Πνεύμα, όμως δεν έχεις εισέλθει στην πραγματική ζωή, ή μπορεί και να μην σε νοιάζει η είσοδος, έτσι θα έχεις μόνο μικρή μεταμόρφωση. Μετά από τόσο πολύ καιρό, οι άνθρωποι έχουν καταλάβει πολλά και μπορούν να μιλάνε πολύ για τη γνώση τους στις θεωρίες, αλλά η εξωτερική τους διάθεση παραμένει η ίδια, και το αρχικό τους διαμέτρημα παραμένει χωρίς την παραμικρή ανύψωση. Αν έτσι είναι τα πράγματα, πότε επιτέλους θα εισέλθεις;

Η εκκλησιαστική ζωή είναι μόνο ένα είδος ζωής όπου οι άνθρωποι συγκεντρώνονται για να απολαύσουν τα λόγια του Θεού, και χρειάζεται μόνο ένα μικρό κομμάτι της ζωής ενός ατόμου. Αν η πραγματική ζωή ενός ανθρώπου θα μπορούσε να μοιάζει με την εκκλησιαστική του ζωή, περιλαμβάνοντας μια σωστή πνευματική ζωή, απολαμβάνοντας κατάλληλα τα λόγια του Θεού, με σωστή προσευχή και παρουσία κοντά στον Θεό με σωστό τρόπο, ζώντας μια πραγματική ζωή όπου το κάθε τι εκτελείται σε συμφωνία με το θέλημα του Θεού, ζώντας μια πραγματική ζωή όπου όλα πραγματοποιούνται σύμφωνα με την αλήθεια, ζώντας μια πραγματική ζωή κάνοντας πράξη τις προσευχές και μένοντας ήσυχος μπροστά στον Θεό, κάνοντας πράξη την υμνωδία και τον χορό, μόνο μια τέτοια ζωή θα έφερνε τον άνθρωπο σε μια ζωή των λόγων του Θεού. Οι περισσότεροι άνθρωποι επικεντρώνονται μόνο στις λίγες ώρες της εκκλησιαστικής τους ζωής χωρίς να ασχολούνται με τη ζωή τους εκτός αυτών των ωρών, σαν να μην τους ενδιαφέρει καθόλου. Υπάρχουν επίσης πολλοί άνθρωποι που εισέρχονται στη ζωή των αγίων μόνο όταν τρώνε και πίνουν τα λόγια του Θεού, ψάλλουν ύμνους ή προσεύχονται, κι ύστερα, έξω από αυτές τις ώρες, ξαναγυρνάνε στον παλιό εαυτό τους. Τέτοια ζωή δεν μπορεί να μεταμορφώσει τους ανθρώπους, και δεν θα τους επιτρέψει να γνωρίσουν τον Θεό. Κατά την πίστη στον Θεό, αν ο άνθρωπος επιθυμεί μεταμόρφωση στη δική του διάθεση, τότε δεν πρέπει να αποσυνδεθεί από την πραγματική ζωή. Στην πραγματική ζωή, πρέπει να γνωρίζεις τον εαυτό σου, να απαρνηθείς τον εαυτό σου, να κάνεις πράξη την αλήθεια καθώς και να μάθεις τις αρχές, να έχεις κοινή λογική και κανόνες αυτοελέγχου σε όλα τα πράγματα πριν μπορέσεις να επιτύχεις τη σταδιακή μεταμόρφωση. Αν επικεντρώνεσαι μόνο στη γνώση για τις θεωρίες και ζεις μόνο ανάμεσα σε θρησκευτικές τελετές χωρίς να μπαίνεις βαθιά μέσα στην πραγματικότητα, χωρίς να εισέρχεσαι στην πραγματική ζωή, τότε δεν θα εισέλθεις ποτέ στην πραγματικότητα, δεν θα γνωρίσεις ποτέ τον εαυτό σου, την αλήθεια ή τον Θεό, και θα είσαι πάντοτε τυφλός και αδαής. Ο σκοπός του Θεού όταν κατεργάζεται τον άνθρωπο είναι να μην του επιτρέψει να έχει μια σωστή ανθρώπινη ζωή μόνο μερικές ώρες μέσα στην ημέρα, ενώ τον υπόλοιπο χρόνο να ζει με τη σάρκα. Και δεν πρόκειται για τη μεταμόρφωση της γνώσης που έχει ο άνθρωπος για θεωρίες. Μάλλον πρόκειται για την αλλαγή της παλιάς του διάθεσης, την αλλαγή όλης της παλιάς ζωής του, την αλλαγή του ξεπερασμένου σκεπτικού του και της διανοητικής του άποψης. Η εστίαση στην εκκλησιαστική ζωή μόνο, δεν θα αλλάξει τις παλιές συνήθειες της ζωής του ανθρώπου, ούτε θα αλλάξει τους παλιούς τρόπους βάσει των οποίων ζούσε για αρκετό καιρό. Ό,τι κι αν συμβεί, ο άνθρωπος δεν πρέπει να αποσυνδεθεί από την πραγματική ζωή. Ο Θεός ζητά από τους ανθρώπους να βιώσουν την κανονική ανθρώπινη φύση στην πραγματική ζωή, όχι μόνο στην εκκλησιαστική ζωή. να βιώσουν την αλήθεια στην πραγματική ζωή, όχι μόνο στην εκκλησιαστική ζωή· να εκπληρώσουν τις λειτουργίες τους στην πραγματική ζωή, όχι μόνο στην εκκλησιαστική ζωή. Για να εισέλθει κάποιος στην πραγματικότητα, πρέπει να στρέψει το κάθε τι προς την πραγματική ζωή. Αν οι πιστοί στον Θεό δεν μπορούν να εισέλθουν στην πραγματική ζωή και να γνωρίσουν τον εαυτό τους ή να βιώσουν την κανονική ανθρώπινη φύση στην πραγματική ζωή, θα καταλήξουν αποτυχημένοι. Αυτοί που δεν υπακούουν στον Θεό είναι όλοι άνθρωποι που δεν μπορούν να εισέλθουν στην πραγματική ζωή. Είναι όλοι τους άνθρωποι που μιλάνε για την ανθρώπινη φύση αλλά βιώνουν τη φύση των δαιμονίων. Είναι όλοι άνθρωποι που μιλάνε για την αλήθεια αλλά αντίθετα βιώνουν δόγματα. Αυτοί που δεν μπορούν να βιώσουν την αλήθεια στην πραγματική ζωή είναι αυτοί που πιστεύουν στον Θεό αλλά ο Θεός τους απεχθάνεται και τους έχει απορρίψει. Πρέπει να κάνεις πράξη την είσοδό σου στην πραγματική ζωή, να γνωρίζεις τις δικές σου ελλείψεις, την ανυπακοή και την άγνοια, και να γνωρίζεις την αντικανονική ανθρώπινη φύση σου και τις αδυναμίες σου. Με αυτόν τον τρόπο, όλη η γνώση σου θα ενσωματωθεί στην πραγματική σου κατάσταση και στις δυσκολίες σου. Μόνο αυτό το είδος της γνώσης είναι πραγματικό και θα σου επιτρέψει να αντιληφθείς στ’ αλήθεια τη δική σου κατάσταση και να επιτύχεις τη μεταμόρφωση της διάθεσής σου.

Τώρα που η τελείωση της ανθρωπότητας έχει επίσημα αρχίσει, πρέπει κανείς να μπει στην πραγματική ζωή. Επομένως, για να κατορθώσει κάποιος τη μεταμόρφωση, πρέπει να αρχίσει από την είσοδο στην πραγματική ζωή και να μεταμορφωθεί σιγά-σιγά. Αν αποφύγεις την κανονική ζωή του ανθρώπου και μιλάς μόνο για πνευματικά θέματα, τότε τα πράγματα γίνονται βαρετά κι επίπεδα, γίνονται μη ρεαλιστικά, και τότε πώς θα μπορέσει να μεταμορφωθεί ο άνθρωπος; Τώρα καλείσαι να εισέλθεις στην πραγματική ζωή για να εξασκηθείς, ώστε να θέσεις το θεμέλιο για την είσοδο στην πραγματική εμπειρία. Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που πρέπει να κάνει ο άνθρωπος. Το έργο του Αγίου Πνεύματος είναι κυρίως η καθοδήγηση, ενώ τα υπόλοιπα εξαρτώνται από την πράξη και την είσοδο των ανθρώπων. Ο καθένας μπορεί να επιτύχει την είσοδο στην πραγματική ζωή μέσω διαφόρων δρόμων, τέτοιων που να μπορούν να φέρουν τον Θεό στην πραγματική ζωή και να βιώσει μια πραγματική κανονική ανθρώπινη φύση. Μόνο αυτή είναι μια ζωή με νόημα!

Μάθετε περισσότερα:Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού