«ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ» Η νικηφόρα μαρτυρία ενός χριστιανού

Ελληνική ταινία 2019 «ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ» Η νικηφόρα μαρτυρία ενός χριστιανού 

Ονομάζεται Σιάο Λι. Πιστεύει στον Θεό για περισσότερο από μια δεκαετία. Τον χειμώνα του 2012, συνελήφθη από την κινεζική κομμουνιστική αστυνομία σε ένα εκκλησίασμα. Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης, η αστυνομία επανειλημμένα προσπαθούσε να τουμπάρει, απειλούσε, ξυλοκοπούσε και βασάνιζε τη γυναίκα, στην προσπάθειά της να την αποπλανήσει ώστε να προδώσει τον Θεό αποκαλύπτοντας την τοποθεσία των ηγετών και των χρημάτων της εκκλησίας. Συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια μιας παγωμένης νύχτας, όταν η θερμοκρασία έφτασε στους είκοσι βαθμούς κάτω από το μηδέν, οι αστυνομικοί την ξεγύμνωσαν με τη βία, την έβρεξαν με παγωμένο νερό, της έκαναν ηλεκτροσόκ στα γεννητικά της όργανα και την υποχρέωσαν να φάει με τη βία νερωμένη μουστάρδα ... Είχε υποστεί κτηνώδη βασανιστήρια και αδιανόητη ταπείνωση. Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης αισθανόταν πληγωμένη και ταπεινωμένη. Προσευχόταν απελπισμένα στον Θεό ξανά και ξανά. Ο λόγος του Θεού της έδωσε έγκαιρη διαφώτιση και καθοδήγηση. Με την πίστη και τη δύναμη που έλαβε από τον λόγο του Θεού, ξεπέρασε τα άγρια βασανιστήρια και τη δαιμονική ταλαιπωρία και έδωσε μια θαυμαστά ηχηρή μαρτυρία. Όπως ένας χειμωνιάτικος ανθός δαμάσκηνου, επέδειξε ανθεκτική ζωτικότητα , ανθίζοντας υπερήφανα εν μέσω σοβαρών αντιξοοτήτων, αναδίδοντας εξαίσια ευωδία...

Μάθετε περισσότερα: Δοξάστε τον βασιλιά της δόξας - Παντοδύναμος Θεός

Στοχασμός για σήμερα: Όταν μια εκκλησία εμφανίζεται ένθερμη, σημαίνει ότι έχει το έργο του Αγίου Πνεύματος;

Γεια σας, αδελφοί και αδελφές των Πνευματικών Ερωτήσεων και Απαντήσεων,

Πριν από αρκετούς μήνες, παρακολούθησα τους πάστορες της εκκλησίας μας να διαγκωνίζονται για φήμη και κέρδος και να συναγωνίζονται για την κατάκτηση θέσης, σε βαθμό που εξαπέλυαν προφορικές επιθέσεις και κακολογίες ο ένας στον άλλον κατά τη διάρκεια των κηρυγμάτων. Η ακρόαση αυτών των κηρυγμάτων δεν ήταν ευχάριστη και τα πνεύματά μας δεν τρέφονταν. Επιπλέον, υπήρχε μια διάχυτη εξασθένιση της πίστης των αδελφών. Επεδίωκαν τον πλούτο, λαχταρούσαν σωματικές απολαύσεις και ακολουθούσαν εγκόσμιες τάσεις, στρέφοντας όλη τους την προσοχή στο φαγητό, το ποτό και τη διασκέδαση. Τον περισσότερο καιρό, ορισμένοι αδελφοί και αδελφές, απλά δεν παρευρίσκονταν στις συνάξεις, παρά εμφανίζονταν μόνο όταν τους έβρισκε κάποια συμφορά ή όταν ήταν κάποια σημαντική γιορτή. … Αντιμέτωπη με αυτή την κατάσταση στην εκκλησία μας, έφυγα προς αναζήτηση μιας εκκλησίας που θα είχε το έργο του Αγίου Πνεύματος. Έψαξα σε πολλά μέρη, όμως ανακάλυψα ότι οι περισσότερες εκκλησίες ήταν ακριβώς το ίδιο, και άρχισα να χάνω τις ελπίδες μου. Ωστόσο, προσφάτως βρήκα μια εκκλησία, η οποία έκανε συχνά παραστάσεις και οργάνωνε εκδηλώσεις, έχοντας ακόμα και πάστορες που έρχονταν από το εξωτερικό για να κάνουν κήρυγμα. Η ατμόσφαιρα σ’ αυτή την εκκλησία ήταν πολύ ζεστή και ενθουσιώδης, και πολλοί άνθρωποι παρευρίσκονταν σε κάθε σύναξη. Βλέποντας την τόση «φλόγα» αυτής της εκκλησίας και τον ενθουσιασμό των αδελφών που παρευρίσκονταν στις συνάξεις, σκέφτηκα ότι θα πρέπει να είναι μια εκκλησία που είχε το έργο του Αγίου Πνεύματος. Μέσα σε λίγο καιρό, όμως, ανακάλυψα ότι, παρόλο που η εκκλησία φαινόταν να είναι «φλογερή», τα κηρύγματα των παστόρων δεν μπορούσαν να ωφελήσουν τις ζωές των αδελφών ούτε και να ικανοποιήσουν τα πνεύματά μας. Το μόνο που έκαναν τα τραγούδια και οι χοροί ήταν να αλλάζουν την ατμόσφαιρα στην εκκλησία. Όσο κρατούσαν αυτά, νιώθαμε τρομερή ενέργεια, όμως μόλις καθόμασταν για να ακούσουμε το κήρυγμα από κάποιον πάστορα, άρχιζε να μας παίρνει ο ύπνος. Πέραν αυτού, οι αδελφοί και οι αδελφές προσπαθούσαν συνεχώς να ξεπεράσει ο ένας τον άλλον με δωρεές και προσευχές. Όποιος έκανε μια μεγάλη δωρεά, θεωρούταν κάποιος που αγαπούσε τον Κύριο, και όποιος προσευχόταν για πολλή ώρα και έλεγε όμορφα λόγια στην προσευχή του, θεωρούταν πνευματικός άνθρωπος… Σε αυτό το είδος εκκλησίας, οι αδελφοί και οι αδελφές όχι μόνο δεν ήταν ειλικρινείς και ταπεινοί, αλλά, αντιθέτως, η ματαιοδοξία τους γινόταν ολοένα μεγαλύτερη και γίνονταν ολοένα πιο υποκριτές. Επικεντρώνονταν στο να εκφράζουν τον εαυτό τους και να επιδεικνύονται μπροστά στους άλλους, ενώ ήταν υπέρμετρα αυτάρεσκοι και αλαζόνες. Όποτε αντιμετώπιζαν κάποιο πρόβλημα, το αντιμετώπιζαν όπως αυτοί ήθελαν και δεν άκουγαν κανέναν — απλώς δεν τηρούσαν καθόλου τις διδαχές του Κυρίου. Αντιμέτωπη με αυτού του είδους την κατάσταση στην εκκλησία, δεν μπορούσα παρά να αναρωτηθώ: Είναι δυνατόν, μια τέτοια εκκλησία, η οποία εξωτερικά δείχνει τόσο ένθερμη, να έχει το έργο του Αγίου Πνεύματος; Αυτό το ερώτημα πάντοτε μου προκαλούσε σύγχυση, οπότε θα ήθελα να ρωτήσω αν θα μπορούσατε να το απαντήσετε εσείς για μένα.

Γουένξι

Γεια σου, Γουένξι,

Η αναζήτησή σου για μια εκκλησία που να έχει το έργο του Αγίου Πνεύματος είναι τόσο υπέροχη και συνάδει πλήρως με το θέλημα του Θεού. Όσον αφορά τα ανομήματα που λαμβάνουν χώρα σ’ αυτές τις εκκλησίες, μπορούμε σαφώς να αντιληφθούμε ότι είναι ενάντια στις διδαχές του Κυρίου και ότι αυτού του είδους η εκκλησία έχει πιθανόν απωλέσει ήδη το έργο του Αγίου Πνεύματος. Όσον αφορά το κατά πόσο οι εκκλησίες που εμφανίζονται ένθερμες έχουν ή όχι το έργο του Αγίου Πνεύματος, δεν μας είναι εύκολο να το διακρίνουμε. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, αν κατανοήσουμε ποια είναι τα αποτελέσματα που μπορεί να φέρει το έργο του Αγίου Πνεύματος, τότε με φυσικό τρόπο θα καταφέρουμε εύκολα να διακρίνουμε αυτό το ζήτημα.

Ως απάντηση σ’ αυτή την ερώτηση, ας διαβάσουμε πρώτα διάφορα αποσπάσματα: «Η διαφώτιση του ανθρώπου από το Άγιο Πνεύμα δεν έρχεται για να διατηρήσει το πάθος του ανθρώπου. Έρχεται για να ανοίξει μια οδό για την είσοδο του κάθε ανθρώπου, καθώς και για να επιτρέψει στον άνθρωπο να γνωρίσει το Άγιο Πνεύμα και μέσω αυτού να αναπτύξει μια καρδιά ευλάβειας και λατρείας για τον Θεό» (Έργο και είσοδος (2)). «Όταν το Άγιο Πνεύμα εργάζεται για να διαφωτίσει τους ανθρώπους, τους δίνει γενικά γνώση του έργου του Θεού και της πραγματικής τους εισόδου και της αληθινής κατάστασης και τους δίνει επίσης αποφασιστικότητα, τους επιτρέπει να κατανοήσουν την πρόθυμη πρόθεση του Θεού και τις απαιτήσεις Του για τον άνθρωπο σήμερα, τους δίνει την αποφασιστικότητα να ανοίξουν κάθε οδό. Ακόμη και όταν οι άνθρωποι υποβάλλονται σε αιματοχυσία και θυσίες, πρέπει να ενεργούν στο όνομα του Θεού και ακόμη κι όταν δέχονται διώξεις και αντιμετωπίζουν αντιξοότητες, θα πρέπει να εξακολουθούν ν’ αγαπούν τον Θεό, και να μην μετανιώνουν και πρέπει να καταθέτουν μαρτυρία για τον Θεό» (Πράξη(1)). «Όταν το Άγιο Πνεύμα δουλεύει, οι άνθρωποι είναι σε θέση να εισέλθουν ενεργά. Δεν είναι παθητικοί ή εξαναγκασμένοι, αλλά είναι ενεργητικοί. Όταν το Άγιο Πνεύμα επιτελεί έργο, οι άνθρωποι είναι ευχαριστημένοι και πρόθυμοι, και είναι πρόθυμοι να υπακούσουν, και χαρούμενοι να ταπεινωθούν και, παρόλο που είναι πονεμένοι και εύθραυστοι μέσα τους, έχουν την αποφασιστικότητα να συνεργαστούν, υποφέρουν με ευχαρίστηση, είναι σε θέση να υπακούν, και είναι απαλλαγμένοι από την ανθρώπινη θέληση, από τις σκέψεις του ανθρώπου, και σίγουρα από τις ανθρώπινες επιθυμίες και τα κίνητρα. Όταν οι άνθρωποι βιώνουν το έργο του Αγίου Πνεύματος, είναι ιδιαίτερα άγιοι μέσα τους. Εκείνοι που κατέχουν το έργο του Αγίου Πνεύματος βιώνουν την αγάπη του Θεού, την αγάπη των αδελφών τους, και ευχαριστιούνται από τα πράγματα που ευχαριστούν τον Θεό και απεχθάνονται τα πράγματα που απεχθάνεται ο Θεός» (Το έργο του Αγίου Πνεύματος και το έργο του Σατανά).

Από αυτά τα αποσπάσματα μπορούμε να κατανοήσουμε ότι το έργο του Αγίου Πνεύματος δεν υπάρχει ώστε να δείχνουμε ότι έχουμε μια στιγμιαία έξαρση ενθουσιασμού, και δεν υπάρχει ώστε να τηρούμε κάποιες θρησκευτικές τελετές και θρησκευτικούς κανόνες. Αντιθέτως, μας οδηγεί να κατανοήσουμε το θέλημα και τις απαιτήσεις του Θεού, και να γνωρίσουμε τις δικές μας ανεπάρκειες και ελλείψεις μέσα από τα λόγια Του. Μας δείχνει την οδό της πράξης και μας δίνει τη δυνατότητα να αποκτούμε παροχές για τη ζωή μας. Όχι μόνο μπορούμε να αυξήσουμε τα όσα καταλαβαίνουμε για τη διαφθορά μας, αλλά και να αποκτούμε συνεχώς νέες γνώσεις για τον Θεό, κι έτσι να αναπτύξουμε μια καρδιά που να αγαπά και να έχει φόβο Θεού, ώστε να μπορούμε να υπακούμε στον Θεό, να τηρούμε τις διδαχές του Κυρίου και να δίνουμε τα πάντα για να ξοδεύουμε τον εαυτό μας για τον Θεό. Με το έργο του Αγίου Πνεύματος θα διαφωτιζόμαστε συχνά από το Άγιο Πνεύμα και θα έχουμε πάντοτε ένα φως να μας φωτίζει, όταν διαβάζουμε τα λόγια του Θεού. Με το έργο του Αγίου Πνεύματος, αν μιλάμε ή ενεργούμε με τρόπο που αντιβαίνει στις διδαχές του Κυρίου, θα νιώθουμε την επίπληξη του Αγίου Πνεύματος και θα Το νιώθουμε να μας αντιμετωπίζει, και όταν γνωρίζουμε τον εαυτό μας, μετανοούμε ενώπιον του Θεού και μπορούμε να κάνουμε πράξη σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, το Άγιο Πνεύμα θα συνεχίσει να μας οδηγεί και θα πλησιάζουμε ολοένα πιο πολύ τον Κύριο. Με το έργο του Αγίου Πνεύματος έχουμε μια θέση για τον Θεό στην καρδιά μας, μπορούμε να τιμούμε τον Θεό ως μέγα και, ασχέτως τι δυσκολίες, διώξεις ή δεινά συναντούμε, θα έχουμε πάντοτε την αποφασιστικότητα να αναζητούμε το πώς να ικανοποιούμε τον Θεό, να ενεργούμε σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού, να μη δεσμευόμαστε ή περιοριζόμαστε από τις δυνάμεις του Σατανά και η ζωή που ζούμε να δοξάζει με κάθε τρόπο το όνομα του Θεού. Με το έργο του Αγίου Πνεύματος μπορούμε να αντιμετωπίζουμε ως επείγοντα αυτά που ο Θεός αντιμετωπίζει ως επείγοντα και να σκεφτόμαστε όπως σκέφτεται ο Θεός, και μπορούμε να νοιαζόμαστε για το θέλημά Του και να εκτελούμε το καθήκον μας για να ικανοποιούμε τον Θεό. Εν συντομία, με το έργο του Αγίου Πνεύματος και με το Άγιο Πνεύμα στο πλευρό μας, με τα λόγια του Θεού να μας οδηγούν όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με προβλήματα, και με την αποφασιστικότητα να κάνουμε πράξη σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, η ανθρώπινη φύση μας και τα όσα βιώνουμε θα γίνονται όλο και πιο κανονικά, θα πλησιάζουμε ολοένα πιο πολύ τον Θεό και τα πνεύματά μας θα νιώθουν γαλήνη, ηρεμία και χαρά. Αν κατά τις συνάξεις στην εκκλησία, βλέπουμε αυτούς που επιδιώκουν την αλήθεια να πετυχαίνουν τέτοια αποτελέσματα σε διάφορους βαθμούς, μετά από μια χρονική περίοδο, αυτό αποτελεί απόδειξη ότι αυτή η εκκλησία είναι μία εκκλησία που έχει το έργο του Αγίου Πνεύματος. Όπως, μόλις ανέφερε η αδελφή Γουένξι, μπορεί μια εκκλησία να στήνει διάφορες παραστάσεις, να οργανώνει κάθε είδους εκδηλώσεις και να δείχνει θερμή και ενθουσιώδης εξωτερικά, όμως, ασχέτως πόσες φορές παρευρισκόμαστε σε συνάξεις, θα εξακολουθεί να μην υπάρχει κανένα νέο φως όταν ακούμε τα κηρύγματα, τα πραγματικά προβλήματα και οι δυσκολίες μας θα παραμένουν ανεπίλυτα, οι ζωές μας θα εξακολουθούν να μην τρέφονται και δεν θα έχουμε καμία γνώση για τον Θεό. Είτε πρόκειται για πάστορα, κήρυκα ή απλό αδελφό ή αδελφή, αν ο λόγος και οι πράξεις τους αντιβαίνουν στις διδαχές του Κυρίου, εξακολουθούν να μη νιώθουν καμία επίπληξη και δεν πειθαρχούνται, αυτό αποτελεί απόδειξη ότι η εν λόγω εκκλησία δεν έχει το έργο ή την προστασία του Αγίου Πνεύματος. Η Βίβλος λέει: «Τα ένθερμα χείλη μετά πονηράς καρδίας είναι ως σκωρία αργύρου επικεχρισμένη επί πήλινον αγγείον» (Παροιμίαι 26:23). Αν η εκκλησία εμφανίζεται ένθερμη μόνο εξωτερικά, ενώ οι καρδιές των ανθρώπων αποφεύγουν τον Θεό και δεν έχουν κανονική σχέση με τον Θεό, πόσο μάλλον είναι σε θέση να κάνουν πράξη τα λόγια του Θεού ή να τηρήσουν τις εντολές του Κυρίου, πώς μπορεί αυτού του είδους η εκκλησία να θεωρείται ότι έχει το έργο του Αγίου Πνεύματος; Δεν είναι τότε «σκωρία αργύρου επικεχρισμένη επί πήλινον αγγείον»; Συνεπώς, το αν μια εκκλησία έχει ή δεν έχει το έργο του Αγίου Πνεύματος δεν καθορίζεται από το πόσοι άνθρωποι εμφανίζονται να είναι στις τάξεις της, ούτε από το επίπεδο του διαφαινόμενου ενθουσιασμού ούτε από το πόσες καλές πράξεις φαίνεται πως κάνουν τα μέλη της. Αντιθέτως, καθορίζεται από το αν οι άνθρωποι είναι ικανοί ή όχι να αποκτούν παροχές για τη ζωή τους και από το αν αποκτούν ή όχι συνεχώς νέες γνώσεις για τον Θεό. Αν παραμένουμε απλώς προσκολλημένοι σε μερικές κυριολεκτικές έννοιες και κανόνες, αν δεν τρεφόμαστε ποτέ με την αλήθεια, αν δεν αποκτούμε ποτέ νέες γνώσεις για τον Θεό, αν η ζωή μας δεν εξελίσσεται ποτέ και τα πραγματικά προβλήματά μας δεν επιλύονται ποτέ, τότε αυτού του είδους η εκκλησία δεν έχει το έργο και την παρουσία του Αγίου Πνεύματος.

Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι αδελφοί και αδελφές που πιστεύουν ειλικρινά στον Κύριο και έχουν βιώσει κατά το παρελθόν το έργο του Αγίου Πνεύματος είναι ικανοί να συνειδητοποιήσουν ότι η ερήμωση είναι πλέον διάχυτη σε όλον τον κόσμο της θρησκείας και ότι αυτός ο κόσμος έχει απωλέσει το έργο και την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Οι περισσότεροι θρησκευτικοί ηγέτες δεν κάνουν πράξη τον λόγο του Κυρίου και δεν τηρούν τις εντολές Του. Παραμένουν μόνο προσκολλημένοι στις ανθρώπινες παραδόσεις, οι οποίες έχουν περάσει από τη μία γενιά στην άλλη και εστιάζουν στο να εκθειάζουν τις γνώσεις για τη Βίβλο και τις θεολογικές θεωρίες, προκειμένου να επιδεικνύονται οι ίδιοι και να γίνονται μάρτυρες του εαυτού τους. Δεν γίνονται μάρτυρες του Κυρίου ούτε εξυμνούν διόλου τον Κύριο, και έχουν ξεστρατίσει εντελώς από την οδό του Κυρίου. Οι πιστοί ζούνε γενικά σε μια κατάσταση αμαρτίας και εξομολόγησης, διαπράττοντας εκτεταμένες αμαρτίες, απομακρύνονται ολοένα περισσότερο από τον Κύριο και δεν νιώθουν καμία υποχρέωση απέναντι στον Κύριο. Κάποιοι ακολουθούν ακόμα και τις εγκόσμιες τάσεις, επιδιώκουν φήμη, πλούτο και κύρος, και λαχταρούν σωματικές απολαύσεις. Είναι προφανές ότι ο κόσμος της θρησκείας έχει απωλέσει το έργο του Αγίου Πνεύματος και ο Θεός τον απεχθάνεται και τον απορρίπτει. Αυτό εκπληρώνει ακριβώς την προφητεία του Κυρίου Ιησού: «Και επειδή θέλει πληθυνθή η ανομία, η αγάπη των πολλών θέλει ψυχρανθή» (Κατά Ματθαίον 24:12). Αυτό μας κάνει αναπόφευκτα να σκεφτούμε το τέλος της Εποχής του Νόμου. Ο απλός λαός της Ιουδαίας εκείνον τον καιρό δεν μπορούσε να τηρήσει τους νόμους και οι ιερείς έκαναν ανεπαρκείς θυσίες. Στους ναούς γίνονταν αγοραπωλησίες ζώων και πουλερικών και δεν υπήρχε καμία πειθαρχία ακόμα και όταν κάποιος παραβίαζε τους νόμους. Εξωτερικά, ο ναός φαινόταν ζωντανός και πολύβουος, με ανθρώπους να πηγαινοέρχονται, όμως στην πραγματικότητα, είχε μείνει από καιρό χωρίς το έργο του Αγίου Πνεύματος. Ο κύριος λόγος για την ερήμωση του ναού κατά την Εποχή του Νόμου ήταν το γεγονός ότι οι ηγέτες του Ιουδαϊσμού εκείνο τον καιρό δεν τηρούσαν τους νόμους του Ιεχωβά και δεν είχαν φόβο Θεού μέσα τους. Ήταν απλώς προσκολλημένοι στις ανθρώπινες παραδόσεις που τους είχαν μεταλαμπαδευτεί, είχαν απορρίψει τις εντολές του Θεού και είχαν ξεστρατίσει εντελώς από την οδό του Θεού, και γι’ αυτό τους είχε καταραστεί ο Θεός. Το πιο σημαντικό σημείο είναι το εξής: Επειδή ο ενσαρκωμένος Θεός —ο Κύριος Ιησούς— επιτέλεσε το έργο Του της λύτρωσης της ανθρωπότητας κατά την Εποχή της Χάριτος, κάτι που αποτελούσε μεταμόρφωση του έργου του Θεού, όλοι όσοι αποδέχτηκαν το έργο της λύτρωσης του Κυρίου Ιησού απέκτησαν το έργο του Αγίου Πνεύματος και βρήκαν ένα καινούργιο μονοπάτι πράξης. Όσοι απέρριψαν και αντιστάθηκαν στο έργο του Κυρίου Ιησού, ωστόσο, ξεριζώθηκαν από το έργο του Θεού, απώλεσαν το έργο του Αγίου Πνεύματος και έπεσαν μέσα στο σκότος και την απελπισία.

Σήμερα, ο κόσμος της θρησκείας έχει απωλέσει το έργο του Αγίου Πνεύματος και είναι γενικά ερημωμένος, και, πέραν πάσας αμφιβολίας, πίσω απ’ αυτό βρίσκεται το καλό θέλημα του Θεού. Στη Βίβλο υπάρχει η εξής προφητεία: «Και εγώ προσέτι εκράτησα την βροχήν από σας, ότε έμενον τρεις μήνες έτι έως του θέρους· και έβρεξα επί μίαν πόλιν και επί άλλην πόλιν δεν έβρεξα· μία μερίς εβράχη και η μερίς, επί την οποίαν δεν έβρεξεν εξηράνθη. Ούτω δύο τρεις πόλεις υπήγαν περιπλανώμεναι εις μίαν πόλιν να πίωσιν ύδωρ και δεν εχορτάσθησαν, και δεν επεστρέψατε προς εμέ, λέγει Κύριος» (Αμώς 4:7-8). Τα λόγια «μία μερίς εβράχη» στη Βίβλο αναφέρονται στις εκκλησίες που έχουν το έργο του Αγίου Πνεύματος και στο ότι, υπό την παρουσία του Θεού, οι άνθρωποι μπορούν να απολαμβάνουν τις παροχές και το πότισμα από το νερό της ζωής που ρέει από τον θρόνο. Το λόγια «η μερίς, επί την οποίαν δεν έβρεξεν εξηράνθη» αναφέρονται στις εκκλησίες που έχουν απωλέσει το έργο του Αγίου Πνεύματος. Αν δεν αναλάβουμε πρωτοβουλία να αναζητήσουμε μια εκκλησία που να έχει το έργο του Αγίου Πνεύματος, θα χάσουμε πλήρως την παροχή του νερού της ζωής και θα πέσουμε στο σκότος και την απελπισία. Είναι σαφές ότι το θέλημα του Θεού είναι να αναλάβουμε πρωτοβουλία για να αναζητήσουμε μια εκκλησία που να έχει το έργο του Αγίου Πνεύματος και να αναζητήσουμε τα βήματα του Θεού, καθώς μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσουμε να επιλύσουμε εντελώς το πρόβλημα της ερήμωσης των εκκλησιών από τη ρίζα του, και θα αποκτήσουμε και πάλι το έργο και την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Ακριβώς όπως όταν χτυπήθηκε από τον λιμό η γη Χαναάν, μόνο ο Ιάκωβος και η οικογένειά του άφησαν πίσω εκείνον τον τόπο και πήγαν στην Αίγυπτο προς αναζήτηση τροφής, και έτσι γλίτωσαν από τον λιμό και επιβίωσαν.

Πώς μπορούμε, λοιπόν, να αναζητήσουμε μια εκκλησία που να έχει το έργο του Αγίου Πνεύματος; Ο Κύριος Ιησούς μάς είπε, στην πραγματικότητα, πριν από πολύ καιρό, πώς να το κάνουμε. Η προφητεία Του για την επιστροφή Του κατά τις έσχατες ημέρες λέει: «Έτι πολλά έχω να είπω προς εσάς, δεν δύνασθε όμως τώρα να βαστάζητε αυτά. Όταν δε έλθη εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας, θέλει σας οδηγήσει εις πάσαν την αλήθειαν· διότι δεν θέλει λαλήσει αφ’ εαυτού, αλλ’ όσα αν ακούση θέλει λαλήσει, και θέλει σας αναγγείλει τα μέλλοντα» (Κατά Ιωάννην 16:12-13). Η προφητεία στο Βιβλίο του Ιωήλ, κεφάλαιο 2,στίχος 29, λέει: «Και έτι επί τους δούλους μου και επί τας δούλας μου εν ταις ημέραις εκείναις θέλω εκχέει το πνεύμα μου». Και η ίδια προφητεία υπάρχει σε πολλά σημεία στα κεφάλαια 2 και 3 της Αποκάλυψης: «Όστις έχει ωτίον ας ακούση τι λέγει το Πνεύμα προς τας εκκλησίας». Από αυτές τις προφητείες μπορούμε να δούμε ότι, όταν ο Κύριος επιστρέψει κατά τις έσχατες ημέρες, θα εκφράσει περισσότερα λόγια και θα μας ποτίσει και θα μας θρέψει, και θα μας δώσει τη δυνατότητα να κατανοήσουμε όλες τις αλήθειες. Αν μπορούμε να εκπληρώσουμε τις απαιτήσεις του Θεού και να ανακαλύψουμε αυτά που λέει το Πνεύμα στις εκκλησίες, τότε θα μπορέσουμε να συμβαδίσουμε με τα βήματα του Κυρίου και να αποκτήσουμε το έργο του Αγίου Πνεύματος. Συνεπώς, πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή για να δούμε ποια εκκλησία γίνεται μάρτυρας στον Θεό που εκφράζει νέα λόγια και πραγματοποιεί νέα έργα. Πρέπει να ακούμε αυτά τα λόγια για να καταλαβαίνουμε κατά πόσο μπορούν ή όχι να θρέψουν τη ζωή μας και να επιλύσουν τις πρακτικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε. Πρέπει να προσδιορίσουμε κατά πόσο οι αδελφοί και οι αδελφές αυτής της εκκλησίας, ενώ ποτίζονται και θρέφονται από τα λόγια του Θεού, αποκτούν συνεχώς νέες γνώσεις για τον Θεό, κατά πόσο οι ζωές τους εξελίσσονται συνεχώς, κατά πόσο η ανθρώπινη φύση τους και τα όσα βιώνουν γίνονται ολοένα πιο κανονικά και ούτω καθεξής. Αν υπάρχουν αυτά τα πρακτικά αποτελέσματα, αυτό αποδεικνύει ότι αυτή η εκκλησία έχει το έργο του Αγίου Πνεύματος και ότι είναι μια εκκλησία στην οποία είναι παρών ο Θεός και εργάζεται εκεί ο ίδιος.

Ο Κύριος Ιησούς μάς έδωσε μια υπόσχεση: «Αιτείτε, και θέλει σας δοθή· ζητείτε, και θέλετε ευρεί, κρούετε, και θέλει σας ανοιχθή» (Κατά Ματθαίον 7:7). Ο Κύριος είναι αξιόπιστος και αν περνάμε περισσότερο χρόνο προσευχόμενοι και επικαλούμενοι τον Κύριο, τότε σίγουρα θα βρούμε τα λόγια που είπε ο Θεός που έχει επιστρέψει κατά τις έσχατες ημέρες, θα αποκτήσουμε το έργο του Αγίου Πνεύματος και θα γίνουμε άνθρωποι που συμβαδίζουν με τα βήματα του Αμνού!

Δόξα τω Θεώ. Θεέ μου, οδήγησέ μας!

                                                                                             Πνευματικές Ερωτήσεις και Απαντήσεις

Κατανοώντας αυτά τα τέσσερα σημεία, η σχέση μας με τον Θεό θα γίνεται διαρκώς στενότερη

Από τη Σιαομό

Η Βίβλος λέει: «Πλησιάσατε εις τον Θεόν, και θέλει πλησιάσει εις εσάς» (Ιακώβου 4:8). Ως χριστιανοί, μόνο με το να πλησιάζουμε τον Θεό και να έχουμε πραγματική αλληλεπίδραση με τον Θεό, μπορούμε να διατηρήσουμε μια κανονική σχέση με τον Θεό και να αποκτήσουμε το έργο του Αγίου Πνεύματος. Είναι όπως ακριβώς δύο άνθρωποι που συναναστρέφονται μεταξύ τους, που μπορούν να διατηρήσουν τη στενή τους σχέση για πολύ καιρό, μόνο με το να είναι πιο ανοιχτοί μεταξύ τους, να επικοινωνούν περισσότερο όταν αντιμετωπίζουν κάποιο ζήτημα και να κατανοούν και να σέβονται ο ένας τον άλλον. Ωστόσο, σ’ αυτή την εποχή με τους γοργούς ρυθμούς ζωής, οι δουλειές με μεγάλο φόρτο εργασίας, οι περίπλοκες σχέσεις και οι μοχθηρές κοινωνικές τάσεις μάς απορροφούν και μας καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο. Η καρδιά μας αναστατώνεται εύκολα από τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα του έξω κόσμου, κι αυτά μας εμποδίζουν από το να διατηρούμε μια κανονική σχέση με τον Θεό. Αυτό μας οδηγεί στο να απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από τον Θεό και, όταν αντιμετωπίζουμε κάποιο ζήτημα, μας είναι πολύ δύσκολο να ηρεμήσουμε ενώπιον του Θεού, να πλησιάσουμε τον Θεό και να αναζητήσουμε τη διαφώτιση και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος. Όταν κάνουμε πράγματα, συχνά τα κάνουμε χωρίς κάποια σωστή κατεύθυνση ή σκοπό, και το πνεύμα μας βρίσκεται συνεχώς σε μια κατάσταση κενότητας και ταραχής. Επομένως, πώς ακριβώς μπορούμε να διατηρήσουμε μια στενή σχέση με τον Θεό; Πρέπει μονάχα να κατανοήσουμε τα τέσσερα ακόλουθα σημεία, και η σχέση μας με τον Θεό σίγουρα θα γίνει στενότερη.

Η προσευχή είναι ο δίαυλος μέσω του οποίου επικοινωνούμε με τον Θεό. Μέσω της προσευχής, η καρδιά μας είναι πιο ικανή να γαληνέψει ενώπιον του Θεού, να συλλογιστεί τον λόγο του Θεού, να αναζητήσει το θέλημα του Θεού και να καθιερώσει μια κανονική σχέση με τον Θεό. Στη ζωή, ωστόσο, επειδή είμαστε απασχολημένοι με τη δουλειά μας ή με τα οικιακά, συχνά μπορεί να λέμε την προσευχή μηχανικά και να συμπεριφερόμαστε στον Θεό τυπικά, λέγοντας μερικά αφηρημένα λόγια. Όταν είμαστε απασχολημένοι νωρίς το πρωί, για παράδειγμα, πηγαίνοντας στη δουλειά ή όντας απασχολημένοι με κάτι άλλο, προσευχόμαστε βιαστικά: «Ω, Θεέ μου! Εμπιστεύομαι το έργο της ημέρας στα χέρια Σου και Σου εμπιστεύομαι τα παιδιά και τους γονείς μου. Εμπιστεύομαι τα πάντα στα χέρια Σου και Σου ζητώ να με ευλογήσεις και να με προστατεύσεις. Αμήν!» Συμπεριφερόμαστε τυπικά στον Θεό, λέγοντας μερικές τυχαίες κουβέντες. Η καρδιά μας δεν είναι γαλήνια και, ακόμη περισσότερο, εμείς δεν έχουμε καμία αληθινή αλληλεπίδραση με τον Θεό. Μερικές φορές, λέμε κάποια λόγια που είναι ευχάριστα στο άκουσμα και κάποια κενά, αλαζονικά λόγια στον Θεό στην προσευχή, και δεν λέμε στον Θεό αυτό που υπάρχει στην καρδιά μας. Μερικές φορές, πάλι, όταν προσευχόμαστε, απαγγέλλουμε μερικά λόγια από μνήμης και λέμε εκείνα τα ίδια, ξεπερασμένα λόγια κάθε φορά, κι αυτό γίνεται εξ ολοκλήρου μια προσευχή από θρησκευτικό τελετουργικό. Πολλές προσευχές σαν κι αυτή εκφέρονται στη ζωή μας — προσευχές που προσκολλώνται στους κανόνες, και προσευχές κατά τις οποίες δεν ανοίγουμε την καρδιά μας στον Θεό ούτε αναζητούμε το θέλημα του Θεού. Ο Θεός το μισεί όταν λέμε τις προσευχές μας χωρίς να εννοούμε πραγματικά τίποτε από αυτά που λέμε, γιατί αυτού του είδους η προσευχή αφορά μόνο την εξωτερική εμφάνιση και το θρησκευτικό τελετουργικό, και δεν υπάρχει καμία αληθινή αλληλεπίδραση με τον Θεό στο πνεύμα μας. Οι άνθρωποι που προσεύχονται κατ’ αυτόν τον τρόπο, συμπεριφέρονται τυπικά στον Θεό και εξαπατούν τον Θεό. Επομένως, αυτού του είδους οι προσευχές δεν εισακούονται από τον Θεό και καθίσταται πολύ δύσκολο για τους ανθρώπους που προσεύχονται κατ’ αυτόν τον τρόπο να συγκινηθούν από το Άγιο Πνεύμα. Όταν προσεύχονται έτσι, είναι ανίκανοι να αισθανθούν την παρουσία του Θεού, το πνεύμα τους είναι σκοτεινό και αδύναμο, και η σχέση τους με τον Θεό γίνεται όλο και πιο απόμακρη.

Ο Κύριος Ιησούς είπε: «Ο Θεός είναι Πνεύμα, και οι προσκυνούντες αυτόν εν πνεύματι και αληθεία πρέπει να προσκυνώσι» (Κατά Ιωάννην 4:24). Ο Θεός είναι ο Δημιουργός που γεμίζει όλον τον ουρανό και τη γη. Βρίσκεται στο πλευρό μας κάθε στιγμή, παρακολουθώντας την κάθε λέξη και ενέργειά μας, την κάθε σκέψη και ιδέα μας. Ο Θεός είναι υπέρτατος, απόλυτα αξιοπρεπής, και όταν προσευχόμαστε στον Θεό, λατρεύουμε τον Θεό και πρέπει να ερχόμαστε ενώπιον του Θεού με ειλικρινή καρδιά. Επομένως, όταν προσευχόμαστε στον Θεό, πρέπει να έχουμε φόβο Θεού στην καρδιά μας, να μιλούμε ειλικρινά και αληθινά στον Θεό, να φέρνουμε την πραγματική μας κατάσταση, τις δυσκολίες και τις κακουχίες μας ενώπιον του Θεού και να Του μιλούμε γι’ αυτές, και πρέπει να αναζητούμε το θέλημα του Θεού και ν’ αναζητούμε το μονοπάτι της πράξης, γιατί μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο θα συμμορφώνονται οι προσευχές μας με το θέλημα του Θεού. Για παράδειγμα, συναντούμε κάποιες δυσκολίες στη ζωή ή βλέπουμε τον εαυτό μας να ζει σε μια κατάσταση στην οποία συνεχώς αμαρτάνουμε και εξομολογούμαστε, και νιώθουμε βασανισμένοι. Κι έτσι, ανοίγουμε την καρδιά μας στον Θεό, μιλάμε στον Θεό γι’ αυτά τα προβλήματα κι αναζητούμε το θέλημα του Θεού, κι ο Θεός θα δει την ειλικρίνειά μας και θα μας συγκινήσει. Θα μας δώσει πίστη ή θα μας διαφωτίσει ώστε να κατανοήσουμε το θέλημά Του. Μ’ αυτόν τον τρόπο, καταφέρνουμε να κατανοήσουμε την αλήθεια και να βρούμε μια οδό προς τα εμπρός. Για παράδειγμα, όταν κατανοούμε πραγματικά ότι οι προσευχές μας απλώς προσκολλώνται στους κανόνες και λέγονται μόνο τυπικά ή όταν μιλούμε αλαζονικά ή λέμε κούφια λόγια και δεν έχουμε καμία πραγματική αλληλεπίδραση με τον Θεό, μπορούμε να προσευχηθούμε μ’ αυτόν τον τρόπο: «Ω, Θεέ μου! Όταν προσευχήθηκα προηγουμένως, Σου συμπεριφερόμουν μονάχα τυπικά. Ό,τι είπα το είπα για να Σε εξαπατήσω και δεν μιλούσα καθόλου ειλικρινά· νιώθω τόσο υπόχρεος προς Εσένα. Από σήμερα και στο εξής, επιθυμώ να προσεύχομαι από καρδιάς. Θα Σου λέω ό,τι σκέπτομαι στην καρδιά μου, θα Σε λατρεύω με μια ειλικρινή καρδιά και θα ζητώ την καθοδήγησή Σου». Όταν ανοιγόμαστε στον Θεό έτσι, από τα βάθη της καρδιάς μας, στη συνέχεια η καρδιά μας συγκινείται. Τότε βλέπουμε πόσο έχουμε επαναστατήσει ενάντια στον Θεό και επιθυμούμε ακόμη περισσότερο να μετανοήσουμε πραγματικά στον Θεό και να Του μιλήσουμε με ειλικρίνεια. Εκείνη την ώρα θα νιώσουμε ότι η σχέση μας με τον Θεό είναι εξαιρετικά στενή, σαν να βρισκόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο μαζί Του. Αυτό είναι το αποτέλεσμα τού να ανοίγουμε την καρδιά μας στον Θεό.

Το να ανοίγουμε την καρδιά μας στον Θεό δεν έχει καμία σχέση με το πόσα Του λέμε ή με το αν χρησιμοποιούμε πομπώδη λόγια ή εξεζητημένο λεξιλόγιο. Εφόσον ανοίγουμε την καρδιά μας στον Θεό και Του μιλάμε για την πραγματική μας κατάσταση, αναζητούμε την καθοδήγηση και τη διαφώτισή Του, τότε ο Θεός θα μας ακούσει, ακόμα κι αν εκφέρουμε μονάχα λίγες απλές κουβέντες. Όταν πλησιάζουμε τον Θεό συχνά κατ’ αυτόν τον τρόπο, είτε σε συναθροίσεις είτε κατά τη διάρκεια της πνευματικής άσκησης ή όταν περπατάμε στον δρόμο ή καθόμαστε στο λεωφορείο ή στη δουλειά, η καρδιά μας πάντα θα ανοίγεται σιωπηλά στον Θεό στην προσευχή. Χωρίς να το αντιληφθούμε, η καρδιά μας μπορεί τότε να γαληνέψει ακόμη περισσότερο ενώπιον του Θεού, εμείς θα κατανοούμε περισσότερα από το θέλημα του Θεού και, όταν αντιμετωπίζουμε κάποιο ζήτημα, θα γνωρίζουμε πώς να κάνουμε πράξη την αλήθεια για να ικανοποιήσουμε τον Θεό. Μ’ αυτόν τον τρόπο, η σχέση μας με τον Θεό θα γίνει πολύ πιο κανονική.

Οι χριστιανοί κάνουν πράξη την πνευματική λατρεία και διαβάζουν τον λόγο του Θεού σε καθημερινή βάση. Πώς μπορούμε να διαβάζουμε τον λόγο του Θεού με τρόπο που επιφέρει καλά αποτελέσματα και μπορεί, παράλληλα, να βοηθήσει να γίνει στενότερη η σχέση μας με τον Θεό; Ο λόγος του Θεού λέει: «Οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό, αγαπούν τον Θεό και ικανοποιούν τον Θεό αγγίζοντας το Πνεύμα του Θεού με την καρδιά τους, επιτυγχάνοντας έτσι την ικανοποίησή Του. Όταν ακούν τα λόγια του Θεού με την καρδιά τους, τότε συγκινούνται από το Πνεύμα του Θεού» (Η δημιουργία μιας σωστής σχέσης με τον Θεό είναι πολύ σημαντική). Ο λόγος του Θεού μάς λέει ότι, όταν διαβάζουμε τα λόγια Του, πρέπει να τα συλλογιζόμαστε και να προβαίνουμε σε αναζήτηση με την καρδιά μας, πρέπει να αποκτούμε τη διαφώτιση και τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος και πρέπει να κατανοούμε το θέλημα του Θεού και το τι απαιτεί Εκείνος από εμάς. Μόνο αν διαβάζουμε τον λόγο του Θεού μ’ αυτόν τον τρόπο, θα αποφέρουν καρπούς οι προσπάθειές μας και θα πλησιάσουμε περισσότερο στον Θεό. Όταν διαβάζουμε τον λόγο του Θεού, αν του ρίχνουμε απλώς μια φευγαλέα ματιά δίχως να του δίνουμε πραγματικά προσοχή, αν επικεντρωνόμαστε μονάχα στο να κατανοήσουμε κάποια γράμματα και δόγματα προκειμένου να κάνουμε φιγούρα και δεν δίνουμε καμία προσοχή στην κατανόηση του πραγματικού νοήματος του λόγου του Θεού, τότε, όσο κι αν διαβάζουμε τον λόγο Του, δεν θα συμμορφωνόμαστε με το θέλημά Του, πολύ λιγότερο δε, θα είμαστε ικανοί να καθιερώσουμε μια κανονική σχέση με τον Θεό.

Επομένως, όταν διαβάζουμε τον λόγο του Θεού, πρέπει να γαληνεύουμε την καρδιά μας και να χρησιμοποιούμε την καρδιά μας για να αναλογιζόμαστε τον λόγο για τον οποίο ο Θεός λέει αυτά τα πράγματα, ποιο είναι το θέλημα του Θεού και ποια αποτελέσματα θέλει να επιτύχει μ’ εμάς ο Θεός λέγοντας αυτά τα πράγματα. Μόνο αν συλλογιζόμαστε εις βάθος τα λόγια Του κατ’ αυτόν τον τρόπο, μπορούμε να κατανοήσουμε το θέλημα του Θεού και να γίνουμε περισσότερο άνθρωποι που επιθυμεί η καρδιά Του, και η σχέση μας με τον Θεό θα γίνεται όλο και πιο κανονική. Για παράδειγμα, βλέπουμε ότι ο Κύριος Ιησούς λέει: «Αληθώς σας λέγω, εάν δεν επιστρέψητε και γείνητε ως τα παιδία, δεν θέλετε εισέλθει εις την βασιλείαν των ουρανών» (Κατά Ματθαίον 18:3). Όλοι μας μπορούμε να κατανοήσουμε το επιφανειακό νόημα αυτής της δήλωσης, ότι ο Θεός επιθυμεί να γίνουμε ειλικρινείς άνθρωποι. Ωστόσο, τα ζητήματα όπως η σημασία τού να είναι κανείς ειλικρινής, το γιατί ο Θεός αγαπά τους ειλικρινείς ανθρώπους και το πώς ακριβώς γίνεται κανείς ειλικρινής άνθρωπος, είναι ζητήματα που θα πρέπει να συλλογιστούμε πιο βαθιά. Μέσω της ανάγνωσης προσευχών και του συλλογισμού επί του λόγου του Θεού, κατανοούμε ότι η ουσία του Θεού είναι πιστή και ότι δεν υπάρχει αναλήθεια ή δόλος σε οτιδήποτε λέει ή κάνει ο Θεός και, επομένως, ο Θεός αγαπά τους ειλικρινείς ανθρώπους και μισεί τους δόλιους. Ο Θεός επιτάσσει ότι πρέπει να γίνουμε ειλικρινείς άνθρωποι, γιατί μόνο αν γίνουμε ειλικρινείς σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού μπορεί να μας οδηγήσει ο Θεός στη βασιλεία Του. Επομένως, πώς ακριβώς γινόμαστε ειλικρινείς άνθρωποι; Πρώτον, δεν πρέπει να λέμε ψέματα, αλλά να είμαστε αγνοί και ανοιχτοί, και να λέμε αυτό που υπάρχει στην καρδιά μας· δεύτερον, δεν πρέπει να ενεργούμε με δόλο, πρέπει να είμαστε ικανοί να απαρνηθούμε τα δικά μας συμφέροντα και να μην εξαπατούμε μήτε τον Θεό μήτε τον άνθρωπο· τρίτον, δεν πρέπει να υπάρχει καθόλου δόλος στην καρδιά μας, δεν πρέπει να υπάρχει κανένα προσωπικό κίνητρο ή στόχος στις ενέργειές μας, αλλά, αντίθετα, θα πρέπει να ενεργούμε μόνο για να κάνουμε πράξη την αλήθεια και να ικανοποιούμε τον Θεό. Αφού επιτευχθεί αυτό το φως μέσω του συλλογισμού, στοχαζόμαστε τις ενέργειες και τη συμπεριφορά μας, και τότε βλέπουμε ότι εξακολουθούμε να κατέχουμε πολλές εκφράσεις δόλου: Όταν αντιμετωπίζουμε άλλους ανθρώπους, συχνά δεν μπορούμε να μην πούμε ψέματα ή να εξαπατήσουμε για να διαφυλάξουμε τα συμφέροντα, τη φήμη και το κύρος μας. Όταν δαπανούμε τον εαυτό μας για τον Θεό, μπορεί να λέμε στην προσευχή ότι επιθυμούμε να αγαπάμε τον Θεό και να ικανοποιούμε τον Θεό, αλλά όταν μας βρίσκουν δοκιμασίες, όπως όταν αρρωσταίνει το παιδί μας ή όταν εμείς ή κάποιο μέλος της οικογενείας μας χάνει τη δουλειά του, αρχίζουμε κατευθείαν να παραπονούμαστε στον Θεό, τόσο πολύ που θέλουμε να εγκαταλείψουμε το έργο μας στην εκκλησία· έτσι, μπορούμε να δούμε ότι δαπανούμε τον εαυτό μας για τον Θεό με τρόπο σπιλωμένο και με τρόπο μέσω του οποίου κάνουμε συμφωνίες με τον Θεό. Δαπανούμε τον εαυτό μας για τον Θεό προκειμένου να επωφεληθούμε από τον Θεό και όχι απλά να ικανοποιήσουμε τον Θεό. Αυτά είναι μονάχα μερικά παραδείγματα των εκφράσεων του δόλου μας. Απ’ αυτές τις εκφράσεις, μπορούμε να δούμε ότι δεν είμαστε πραγματικά ειλικρινείς άνθρωποι. Μόλις δούμε καθαρά τα ελαττώματα και τις ελλείψεις μας, γεννάται μέσα μας η αποφασιστικότητα να διψούμε για την αλήθεια και αναζητούμε να κάνουμε περισσότερο πράξη τον λόγο του Θεού στη ζωή μας. Αυτό είναι το αποτέλεσμα που επιτυγχάνεται όταν συλλογιζόμαστε τον λόγο του Θεού.

Φυσικά, αυτό το αποτέλεσμα δεν μπορεί να επιτευχθεί όταν συλλογιζόμαστε τον λόγο του Θεού μία φορά, μα όταν συλλογιζόμαστε τον λόγο Του επανειλημμένα. Επίσης, πρέπει να κάνουμε πράξη τον λόγο του Θεού συνειδητά, όποτε συναντάμε κάποιο ζήτημα. Εν ολίγοις, εφόσον συλλογιζόμαστε αδιάλειπτα τον λόγο του Θεού στην καρδιά μας κατ’ αυτόν τον τρόπο, θα είμαστε ικανοί να αποκτήσουμε τη διαφώτιση και τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος. Τη μία μέρα θα αποκτήσουμε λίγο νέο φως, την επόμενη θα αποκτήσουμε λίγο ακόμα νέο φως και, με την πάροδο του χρόνου, θα είμαστε ικανοί να κατανοήσουμε περισσότερα σχετικά με την αλήθεια στον λόγο του Θεού, το μονοπάτι της πράξης θα γίνει πιο σαφές, η ζωή μας θα σημειώσει σταδιακή πρόοδο και η σχέση μας με τον Θεό θα γίνεται όλο και στενότερη. Όπως ακριβώς λέει στη Βίβλο: «Εγώ τους εμέ αγαπώντας αγαπώ· και οι ζητούντές με θέλουσι με ευρεί» (Παροιμίες 8:17).

Για να διατηρήσουν οι χριστιανοί μια κανονική σχέση με τον Θεό, το σημαντικότερο είναι να αναζητούν την αλήθεια όταν αντιμετωπίζουν κάποιο ζήτημα και να πράττουν σύμφωνα με τον λόγο Του. Στη ζωή, ωστόσο, όταν αντιμετωπίζουμε κάποιο ζήτημα, συχνά στηριζόμαστε στις δικές μας εμπειρίες ή επιστρατεύουμε ανθρώπινα μέσα για να το χειριστούμε ή το αντιμετωπίζουμε σύμφωνα με τις δικές μας προτιμήσεις. Πολύ σπάνια γαληνεύουμε τον εαυτό μας ενώπιον του Θεού και αναζητούμε την αλήθεια ή αντιμετωπίζουμε το ζήτημα σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Αυτό γίνεται η αιτία να χάνουμε πολλές ευκαιρίες να κάνουμε πράξη την αλήθεια και απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από τον Θεό. Ο λόγος του Θεού λέει: «Ό,τι κι αν κάνεις, όσο μεγάλο κι αν είναι το ζήτημα και ανεξάρτητα από το αν εκπληρώνεις το καθήκον σου στην οικογένεια του Θεού ή αν πρόκειται για προσωπικό σου ζήτημα, πρέπει να αναλογιστείς κατά πόσον αυτό το ζήτημα βρίσκεται σε συμφωνία με το θέλημα του Θεού, και κατά πόσον αυτό το ζήτημα είναι κάτι που θα έπρεπε να κάνει ένας άνθρωπος με ανθρώπινη φύση. Αν αναζητάς την αλήθεια στα πάντα μ’ αυτόν τον τρόπο, τότε είσαι άνθρωπος που πιστεύει πραγματικά στον Θεό» (αναζήτηση του θελήματος του Θεού είναι για χάρη της εφαρμογής της αλήθειας). «Εάν σεις μείνητε εν τω λόγω τω εμώ, είσθε αληθώς μαθηταί μου» (Κατά Ιωάννην 8:31). Ο λόγος του Θεού μάς δείχνει ένα σαφές μονοπάτι. Είτε επιτελούμε έργο στην εκκλησία είτε αντιμετωπίζουμε κάποιο ζήτημα που έχει προκύψει στη ζωή μας, πρέπει πάντα να αναζητούμε την αλήθεια και να κατανοούμε το θέλημα του Θεού, να εξετάζουμε πώς να χειριστούμε το ζήτημα με τρόπο που πληροί τις απαιτήσεις του Θεού, να χρησιμοποιούμε την αλήθεια για να επιλύσουμε κάθε πρόβλημα που μπορεί να συναντήσουμε και να διατηρούμε την κανονική μας σχέση με τον Θεό.

Πάρε, για παράδειγμα, το πώς θα πρέπει να αναζητούμε την αλήθεια όταν επιλέγουμε τον ή τη σύζυγό μας. Όταν ψάχνουμε σύντροφο, πάντοτε το κάνουμε σύμφωνα με τις δικές μας προτιμήσεις, εστιάζουμε στην εξωτερική εμφάνιση και την ιδιοσυγκρασία του ατόμου, και ψάχνουμε έναν ψηλό, πλούσιο, γοητευτικό άντρα ή μια γυναίκα με ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα, πλούσια και όμορφη, πιστεύοντας ότι μόνο αν παντρευτούμε ένα τέτοιο άτομο θα είναι ο γάμος μας ευτυχισμένος, θα διάγουμε μια ζωή σωματικής ευκολίας, άνεσης και ευχαρίστησης, και οι άλλοι θα μας ζηλεύουν. Ωστόσο, διερωτόμαστε ποτέ εάν η εύρεση ενός τέτοιου συντρόφου είναι ωφέλιμη για την πίστη μας στον Θεό και για την πρόοδο της ζωής μας; Αν ο ή η σύντροφός μας δεν πιστεύει στον Θεό και προσπαθήσει να μας εμποδίσει από το να πιστεύουμε στον Θεό, ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Η Βίβλος λέει: «Μη ομοζυγείτε με τους απίστους» (Προς Β΄ Κορινθίους 6:14). Από αυτό, μπορούμε να δούμε ότι οι φιλοδοξίες των πιστών και των απίστων δεν βρίσκονται σε συμφωνία και δεν ταιριάζουν μεταξύ τους. Στην προσέγγισή τους στην πίστη και τις κοινωνικές τάσεις, ο καθένας τους θα έχει τις δικές του απόψεις και θα επιδιώκει διαφορετικά πράγματα: Ο χριστιανός θα θέλει να ακολουθήσει την οδό του σεβασμού προς τον Θεό και της αποφυγής του κακού, ενώ ο άπιστος θα θέλει να ακολουθήσει τις μοχθηρές τάσεις του κόσμου. Όταν σμίγουμε μ’ έναν άπιστο, σίγουρα θα επηρεαστούμε από εκείνον και η πρόοδος της ζωής μας θα παρακωλυθεί. Επομένως, όταν επιλέγουμε έναν σύντροφο, πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη την ανθρώπινη φύση και τον χαρακτήρα του ατόμου και να αναλογιζόμαστε το κατά πόσο η συναναστροφή μαζί του θα ωφελήσει την πίστη μας στον Θεό, το κατά πόσο βρισκόμαστε και οι δύο στο ίδιο μήκος κύματος και το κατά πόσο βρίσκονται σε συμφωνία οι φιλοδοξίες μας. Αν δεν αναλογιστούμε αυτά τα πράγματα, αλλά επικεντρωθούμε μονάχα στην εξωτερική εμφάνιση και την οικογενειακή κατάσταση του ατόμου, τότε, αφού παντρευτούμε, θα επέλθει ο πόνος επειδή δεν βρισκόμαστε στο ίδιο μήκος κύματος. Αν ο ή η σύντροφός μας προσπαθήσει, επιπλέον, να μας εξαναγκάσει και να μας εμποδίσει από το να πιστεύουμε στον Θεό, τότε αυτό θα καταστρέψει ακόμη περισσότερο την πνευματική ζωή μας. Επομένως, είναι φανερό ότι όποιο ζήτημα κι αν συναντήσουμε στη ζωή μας, μόνο αν αναζητήσουμε την αλήθεια, κατανοήσουμε το θέλημα του Θεού και ενεργήσουμε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, μπορούμε να ζήσουμε υπό τη φροντίδα και την προστασία του Θεού, και μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο μπορούμε να διατηρήσουμε την κανονική μας σχέση με τον Θεό.

Ο Ιεχωβά Θεός είπε: «Συλλογίσθητε τας οδούς σας» (Αγγαίος 1:7). Από τα λόγια του Θεού, μπορούμε να δούμε ότι ο στοχασμός του εαυτού μας είναι ιδιαίτερα απαραίτητος για την είσοδό μας στη ζωή! Μέσω του στοχασμού, μπορούμε να δούμε ότι έχουμε τόσο πολλά ελαττώματα και ότι υπολειπόμαστε πάρα πολύ των απαιτούμενων κριτηρίων του Θεού. Έτσι, γεννάται μέσα μας το κίνητρο της επιδίωξης της αλήθειας, αποφασίζουμε να απαρνηθούμε τη σάρκα μας και καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε αυτά που κάνουμε πράξη να είναι σε συμφωνία με τον λόγο του Θεού. Μ’ αυτόν τον τρόπο, προσέχουμε να ενεργούμε σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού στις πρακτικές μας εμπειρίες, κάνουμε πράξη τον λόγο του Θεού και η σχέση μας με τον Θεό γίνεται όλο και πιο κανονική. Για παράδειγμα, όσοι από εμάς υπηρετούν ως επικεφαλής στην εκκλησία, βλέπουμε ότι στη Βίβλο λέει: «Ποιμάνατε το μεταξύ σας ποίμνιον του Θεού, επισκοπούντες μη αναγκαστικώς αλλ’ εκουσίως, μηδέ αισχροκερδώς αλλά προθύμως, μηδέ ως κατακυριεύοντες την κληρονομίαν του Θεού, αλλά τύποι γινόμενοι του ποιμνίου» (Α΄ Πέτρου 5:2–3). Επομένως, θα πρέπει να επιδιδόμαστε σε αυτοστοχασμό όταν ποιμαίνουμε τους αδελφούς και τις αδελφές μας, και να διερωτόμαστε: Φροντίζουμε να μαρτυρούμε τα λόγια του Κυρίου και το θέλημά Του, και να οδηγούμε τους αδελφούς και τις αδελφές μας ενώπιον του Θεού ή λέμε πομπώδη, ανούσια πράγματα όταν εκφωνούμε κηρύγματα ώστε να κάνουμε φιγούρα, και κηρύττουμε γράμματα και δόγματα για να κάνουμε τους αδελφούς και τις αδελφές μας να μας λατρεύουν και να μας θαυμάζουν; Όταν οι αδελφοί και οι αδελφές μάς κάνουν εύλογες υποδείξεις, στοχαζόμαστε τα προβλήματά μας ή αρνούμαστε να δεχθούμε τις υποδείξεις τους, σε σημείο να βρίσκουμε, μάλιστα, δικαιολογίες και να προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε τον εαυτό μας; Μέσω του αυτοστοχασμού, μπορούμε να δούμε ότι εξακολουθούν να υπάρχουν πολλοί τομείς στην υπηρεσία μας στον Θεό στους οποίους είμαστε επαναστατικοί και ότι εξακολουθούμε να κατέχουμε πολλές διεφθαρμένες διαθέσεις που απαιτούν από εμάς να αναζητούμε συνεχώς την αλήθεια προκειμένου να επιλυθούν. Μ’ αυτόν τον τρόπο, μπορούμε να συμπεριφερόμαστε ταπεινά, μπορούμε να αναζητούμε περισσότερο το θέλημα του Θεού στο έργο μας και μπορούμε να καθοδηγήσουμε τους αδελφούς και τις αδελφές μας σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού. Αν αδυνατούμε να ερχόμαστε συχνά ενώπιον του Θεού και να στοχαζόμαστε τον εαυτό μας, τότε θα αποτύχουμε να αναγνωρίσουμε τις διαφθορές και τα ελαττώματά μας, και θα εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως είμαστε άνθρωποι που επιδιώκουν την αλήθεια. Επομένως, θα είμαστε ικανοποιημένοι που μένουμε στάσιμοι, θα αρνούμαστε να σημειώσουμε περαιτέρω πρόοδο και θα γινόμαστε όλο και πιο αλαζονικοί και αυτάρεσκοι, πιστεύοντας ότι είμαστε άνθρωποι που επιθυμεί η καρδιά του Θεού. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, οι ενέργειες και η συμπεριφορά μας θα θεωρείται απαράδεκτη από τον Θεό και ο Θεός θα μας απεχθάνεται. Επομένως, προκύπτει ότι το να επιδιδόμαστε τακτικά σε αυτοστοχασμό είναι καίριας σημασίας και ότι η πράξη της αλήθειας κάποιου οικοδομείται πάνω στη βάση του γνώθι σαυτόν. Μόνο αν έχει κανείς πραγματική γνώση των διαφθορών και των ελαττωμάτων του μπορεί να γεννηθεί η μετάνοια, και τότε θα γίνει πρόθυμος να επιδιώξει την αλήθεια και να κάνει πράξη τον λόγο του Θεού. Ο αυτοστοχασμός είναι εξαιρετικά επωφελής για την πρόοδο της ζωής μας και είναι το απαραίτητο «κλειδί» για να πλησιάσουμε τον Θεό.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να στοχαστούμε τον εαυτό μας: Μπορούμε να στοχαστούμε τον εαυτό μας υπό το φως του λόγου του Θεού· μπορούμε να στοχαστούμε τον εαυτό μας στα λάθη που κάνουμε στην καθημερινότητά μας· το να μας υποδεικνύουν οι άλλοι τα ελαττώματα και τις διαφθορές μας, αποτελεί, ακόμη περισσότερο, μια εξαιρετική ευκαιρία για να στοχαστούμε τον εαυτό μας· επιπλέον, όταν βλέπουμε τα λάθη που κάνουν οι γύρω μας, μπορούμε επίσης να στοχαστούμε τον εαυτό μας, να εκλάβουμε τα λάθη τους ως προειδοποίηση, να αντλήσουμε τα διδάγματα και να επωφεληθούμε από αυτά, και ούτω καθεξής. Ο αυτοστοχασμός δεν περιορίζεται στις πρωινές ή τις βραδινές ώρες. Οποιαδήποτε ώρα και σε οποιοδήποτε τόπο, μπορούμε να προσευχηθούμε στον Θεό στην καρδιά μας, να στοχαστούμε και να γνωρίσουμε τις ίδιες τις διαφθορές μας, όπως και μπορούμε να αναζητήσουμε το θέλημα του Θεού και τις απαιτήσεις μέσα στα λόγια Του και, με τον καιρό, να μετανοήσουμε. Ωστόσο, πριν πάμε για ύπνο κάθε βράδυ, θα πρέπει να στοχαζόμαστε και να συνοψίζουμε ό,τι κάναμε εκείνη τη μέρα, και τότε θα είμαστε ικανοί να έχουμε μια πιο σαφή αντίληψη της κατάστασής μας και να γνωρίζουμε τα πράγματα που δεν έχουμε κάνει ακόμα σωστά. Μόλις ξεκινήσουμε να το κάνουμε αυτό, η επιδίωξή μας θα γίνει πιο στοχευμένη και πιο επωφελής για την καθιέρωση μιας κανονικής σχέσης με τον Θεό.

Αδελφοί και αδελφές, τα τέσσερα παραπάνω σημεία αποτελούν το μονοπάτι της πράξης για να πλησιάσουμε τον Θεό. Όσο κάνουμε πράξη αυτά τα σημεία, η σχέση μας με τον Θεό θα γίνεται πιο στενή, εμείς θα έχουμε ένα μονοπάτι πράξης όσον αφορά τα ζητήματα που αντιμετωπίζουμε, και ο Θεός θα μας απονείμει ειρήνη και χαρά και θα μας δώσει τη δυνατότητα να ζήσουμε μέσα στις ευλογίες Του. Οπότε, γιατί δεν ξεκινάμε ευθύς αμέσως;

Ιδού η εμφάνιση του Θεού με την κρίση και την παίδευσή Του

Όπως και εκατοντάδες εκατομμύρια άλλοι πιστοί του Κυρίου Ιησού Χριστού, τηρούμε τους νόμους και τις εντολές της Βίβλου, απολαμβάνουμε την άφθονη χάρη του Κυρίου Ιησού Χριστού και συναθροιζόμαστε, προσευχόμαστε, εξυμνούμε και διακονούμε στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού - κι όλα αυτά τα πράττουμε υπό την φροντίδα και την προστασία του Κυρίου. Πότε είμαστε αδύναμοι, πότε είμαστε δυνατοί. Πιστεύουμε ότι όλες οι πράξεις μας συνάδουν με τις διδαχές του Κυρίου. Αυτονόητα, λοιπόν, πιστεύουμε ότι διαβαίνουμε το μονοπάτι της υπακοής στο θέλημα του επουράνιου Πατρός. Λαχταρούμε την επιστροφή του Κυρίου Ιησού, τον ένδοξο ερχομό του Κυρίου Ιησού, το τέλος της ζωής μας επί της γης, την έλευση της βασιλείας και όλα όπως προέβλεψε το Βιβλίο της Αποκάλυψης: Ο Κύριος καταφτάνει και φέρνει όλεθρο, επιβραβεύει τους ενάρετους και τιμωρεί τους πονηρούς, και ανυψώνει όλους εκείνους που Τον ακολουθούν και χαίρονται με την επιστροφή Του στα ουράνια για να Τον συναντήσουν. Κάθε φορά που μας έρχεται η σκέψη αυτή πλημμυρίζουμε από συγκίνηση. Είμαστε ευγνώμονες που γεννηθήκαμε στις έσχατες μέρες και είμαστε πολύ τυχεροί που θα μαρτυρήσουμε την έλευση του Κυρίου. Παρότι έχουμε υποστεί διωγμούς, θα λάβουμε σε αντάλλαγμα «εις υπερβολήν αιώνιον βάρος δόξης». Αυτή κι αν είναι ευλογία! Όλη αυτή η λαχτάρα και η χάρη που δόθηκε από τον Κύριο μάς κάνει συχνά να ξυπνάμε και να προσευχόμαστε και μας φέρνει κοντά πιο συχνά. Ίσως το επόμενο έτος, ίσως αύριο ή ίσως κι ακόμα πιο γρήγορα, όταν ο άνθρωπος δεν το προσδοκά, ο Κύριος θα καταφτάσει ξαφνικά και θα εμφανιστεί σε μια ομάδα ανθρώπων που Τον περίμεναν επισταμένως. Όλοι συναγωνιζόμαστε, κανείς δεν θέλει να μείνει πίσω, για το ποια θα είναι η πρώτη ομάδα που θα δει την έλευση του Κυρίου, για να είμαστε ένας από εκείνους που θα αρπαχτούν. Έχουμε δώσει τα πάντα, χωρίς να υπολογίζουμε το κόστος, για τον ερχομό αυτής της ημέρας. Κάποιοι έχουν εγκαταλείψει τη δουλειά τους, κάποιοι έχουν εγκαταλείψει τις οικογένειές τους, κάποιοι έχουν αποκηρύξει τον γάμο, ενώ κάποιοι έχουν δωρίσει ακόμα και τις οικονομίες τους. Τι ανιδιοτελής αφοσίωση! Αυτή η ειλικρίνεια και η πίστη πρέπει να ξεπερνάει ακόμα κι αυτή των αγίων παλαιότερων εποχών! Καθώς ο Κύριος δίνει χάρη σε όποιον επιθυμεί και δείχνει έλεος σε όποιον επιθυμεί, πιστεύουμε ότι έχει ήδη δει ιδίοις όμμασι την αφοσίωσή μας και τον μόχθο μας. Ομοίως, οι ειλικρινείς προσευχές μας έχουν ήδη φτάσει στα αυτιά Του, και πιστεύουμε ότι ο Κύριος θα μας ανταμείψει για την αφοσίωσή μας. Επιπλέον, ο Θεός είχε υπάρξει φιλεύσπλαχνος απέναντί ​​μας πριν δημιουργήσει τον κόσμο και κανείς δεν θα ματαιώσει τις ευλογίες και τις υποσχέσεις του Θεού προς εμάς. Όλοι κάνουμε σχέδια για το μέλλον και θεωρούμε δεδομένο ότι η αφοσίωσή μας κι ο μόχθος μας αγοράζουν μετοχές ή ομόλογα για την αρπαγή μας στα ουράνια όπου θα συναντήσουμε τον Κύριο. Επιπλέον, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, τοποθετούμε τον εαυτό μας στον μελλοντικό θρόνο, διοικώντας όλα τα έθνη και όλους τους λαούς ή κυβερνώντας ως βασιλιάδες. Όλα αυτά τα θεωρούμε ως δεδομένα, ως αναμενόμενα.

Περιφρονούμε όλους εκείνους που τάσσονται κατά του Κυρίου Ιησού. Στο τέλος, όλοι αυτοί θα αφανιστούν. Ποιος τους είπε να μην πιστεύουν ότι ο Κύριος Ιησούς είναι ο Σωτήρας; Φυσικά, έρχονται στιγμές που διδασκόμαστε από τον Κύριο Ιησού και είμαστε φιλεύσπλαχνοι προς τον κόσμο, γιατί δεν καταλαβαίνει, και θα πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε δείχνοντας ανοχή και συγχώρεση. Όλα όσα κάνουμε συνάδουν με τον λόγο της Βίβλου, διότι όλα όσα δεν ακολουθούν τη Βίβλο συνιστούν ετεροδοξία και αίρεση. Αυτή η πεποίθηση είναι βαθιά ριζωμένη στο μυαλό του καθένα μας. Ο Κύριός μας βρίσκεται στη Βίβλο κι αν δεν απομακρυνθούμε από τη Βίβλο, δεν θα απομακρυνθούμε από τον Κύριο. Αν τηρήσουμε αυτή την αρχή, τότε θα σωθούμε. Ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον και υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλον και κάθε φορά που συναθροιζόμαστε, ελπίζουμε ότι όλα όσα λέμε και πράττουμε ακολουθούν το θέλημα του Κυρίου και γίνονται αποδεκτά από τον Κύριο. Παρά το γεγονός ότι το περιβάλλον μας είναι εχθρικό, οι καρδιές μας αγάλλονται. Όταν σκεφτόμαστε τις ευλογίες που είναι δίπλα μας και μπορούμε να τις αδράξουμε εύκολα, υπάρχει κάτι που να μην μπορούμε να απαρνηθούμε; Υπάρχει κάτι που χωρίς αυτό να μην μπορούμε να ζήσουμε; Όλα αυτά εννοούνται και όλα αυτά τα βλέπουν τα μάτια του Θεού. Εμείς, μια χούφτα πενήτων που έχουν ανυψωθεί από την κοπριά, είμαστε ίδιοι με όλους τους συνηθισμένους πιστούς του Κυρίου Ιησού: Ονειρευόμαστε την αρπαγή και την ευλογία και την εξουσία επί όλων των εθνών. Η διαφθορά μας αποκαλύπτεται στα μάτια του Θεού ενώ οι επιθυμίες και η απληστία μας καταδικάζονται στα μάτια του Θεού. Ωστόσο, όλα αυτά συμβαίνουν τόσο ανεπαίσθητα, τόσο αυτονόητα και κανείς μας δεν αναρωτιέται αν η λαχτάρα μας είναι ορθή, πολύ λιγότερο δε, κανείς μας δεν αμφιβάλλει για την ορθότητα όλων όσα διατηρούμε. Ποιος μπορεί να γνωρίζει το θέλημα του Θεού; Δεν ξέρουμε να αναζητούμε, ή να εξερευνούμε, ούτε καν να ασχολούμαστε με το μονοπάτι που διαβαίνει ο άνθρωπος. Γιατί το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι το αν μπορούμε να αρπαχτούμε, εάν μπορούμε να λάβουμε την ευλογία, αν υπάρχει θέση για εμάς στη βασιλεία των ουρανών κι αν θα λάβουμε μερίδιο από το νερό του ποταμού της ζωής και του καρπού του δέντρου της ζωής. Γι’ αυτό άραγε δεν πιστεύουμε στον Κύριο και δεν είμαστε πιστοί του Κυρίου, προκειμένου να τα κερδίσουμε όλα αυτά; Έχουμε λάβει άφεση αμαρτιών, έχουμε μετανοήσει, έχουμε πιει το πικρό ποτήρι κρασί κι έχουμε πάρει τον σταυρό στην πλάτη μας. Ποιος μπορεί να πει ότι ο Κύριος δεν θα αποδεχτεί το τίμημα που έχουμε πληρώσει; Ποιος μπορεί να πει ότι δεν έχουμε ετοιμάσει αρκετό λάδι; Δεν θέλουμε να είμαστε σαν εκείνες τις μωρές παρθένες, ή σαν αυτούς που δεν έχουν ελπίδα. Επιπλέον, προσευχόμαστε συχνά και ζητάμε από τον Κύριο να μας προφυλάξει, ώστε να μην εξαπατηθούμε από τους ψευδόχριστους, γιατί η Βίβλος αναφέρει ότι «Τότε εάν τις είπη προς υμάς· Ιδού εδώ είναι ο Χριστός ή εδώ, μη πιστεύσητε· διότι θέλουσιν εγερθή ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήται και θέλουσι δείξει σημεία μεγάλα και τέρατα, ώστε να πλανήσωσιν, ει δυνατόν, και τους εκλεκτούς.» (Κατά Ματθαίον 24: 23-24). Έχουμε απομνημονεύσει όλους αυτούς τους στίχους της Βίβλου, τους ξέρουμε κατά γράμμα, και τους φυλάσσουμε ως πολύτιμο θησαυρό, ως ζωή και ως διαπιστευτήρια για την αρπαγή και τη σωτηρία μας ...

Εδώ και χιλιάδες χρόνια, οι ζωντανοί πεθαίνουν, παίρνοντας μαζί τους τις επιθυμίες και τα όνειρά τους και κανείς δεν ξέρει πραγματικά αν έχουν μπει στη βασιλεία των ουρανών. Οι νεκροί επιστρέφουν κι έχουν ξεχάσει όλες τις ιστορίες που κάποτε συνέβησαν, και συνεχίζουν να ακολουθούν τις διδαχές και τα μονοπάτια των προγόνων. Οπότε, καθώς παρέρχονται τα χρόνια και παρέρχονται οι ημέρες, κανείς δεν γνωρίζει αν ο Κύριός μας ο Ιησούς, ο Θεός μας, όντως αποδέχεται όλα όσα πράττουμε. Απλώς προσβλέπουμε σε μια έκβαση και εικάζουμε όλα όσα πρόκειται να συμβούν. Ωστόσο, ο Θεός σιωπά όλο αυτό το διάστημα και ποτέ δεν φανερώθηκε ενώπιόν μας ούτε μας μίλησε. Οπότε εμείς συνειδητά κρίνουμε το θέλημα και τη διάθεση του Θεού σύμφωνα με τη Βίβλο και τα σημεία. Έχουμε συνηθίσει τη σιωπή του Θεού. Έχουμε συνηθίσει να αξιολογούμε τα σωστά και τα λάθη της συμπεριφοράς μας, χρησιμοποιώντας τον δικό μας τρόπο σκέψης. Έχουμε συνηθίσει να αντικαθιστούμε τις απαιτήσεις του Θεού με τις γνώσεις μας, τις αντιλήψεις και την ηθική μας. Έχουμε συνηθίσει να απολαμβάνουμε τη χάρη του Θεού. Έχουμε συνηθίσει να είναι ο Θεός αρωγός μας όποτε Τον χρειαζόμαστε. Έχουμε συνηθίσει να υψώνουμε τα χέρια μας στον Θεό για το κάθε τι και να δίνουμε εντολές στον Θεό. Επίσης έχουμε συνηθίσει να ακολουθούμε το δόγμα, και δεν προσέχουμε στο πώς μας οδηγεί το Άγιο Πνεύμα. Επιπλέον, έχουμε συνηθίσει να είμαστε αφέντες του εαυτού μας. Πιστεύουμε σε έναν Θεό, τον οποίο δεν συναντήσαμε ποτέ. Ερωτήματα, όπως ποια είναι η διάθεσή Του, ποια είναι τα υπάρχοντα και το Είναι Του, ποια είναι η εικόνα Του, αν θα Τον γνωρίσουμε ή όχι, όταν θα έρθει, και ούτω καθεξής, δεν είναι σημαντικά. Το σημαντικό είναι ότι βρίσκεται στην καρδιά μας, ότι όλοι Τον προσδοκούμε, και ότι μπορούμε να Τον φανταστούμε. Επικροτούμε την πίστη μας και θεωρούμε πολύτιμη την πνευματικότητά μας. Θεωρούμε τα πάντα ως κοπριά, πάνω στην οποία βαδίζουν τα πόδια μας. Επειδή είμαστε οι πιστοί του ένδοξου Κυρίου, ανεξάρτητα από το πόσο μακρύ και κοπιαστικό είναι το ταξίδι, ανεξάρτητα από τις κακουχίες και τους κινδύνους που μας βρίσκουν, τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει τα βήματά μας, καθώς ακολουθούμε τον Κύριο. «Και μοι έδειξε καθαρόν ποταμόν ύδατος της ζωής λαμπρόν ως κρύσταλλον, εξερχόμενον εκ του θρόνου του Θεού και του Αρνίου. Εν τω μέσω της πλατείας αυτής και του ποταμού εντεύθεν και εντεύθεν ήτο το δένδρον της ζωής, φέρον καρπούς δώδεκα, καθ' έκαστον μήνα κάμνον τον καρπόν αυτού, και τα φύλλα του δένδρου είναι εις θεραπείαν των εθνών. Και ουδέν ανάθεμα θέλει είσθαι πλέον· και ο θρόνος του Θεού και του Αρνίου θέλει είσθαι εν αυτή, και οι δούλοι αυτού θέλουσι λατρεύσει αυτόν και θέλουσιν ιδεί το πρόσωπον αυτού, και το όνομα αυτού θέλει είσθαι επί των μετώπων αυτών. Και νυξ δεν θέλει είσθαι εκεί, και δεν έχουσι χρείαν λύχνου και φωτός ηλίου, διότι Κύριος ο Θεός φωτίζει αυτούς, και θέλουσι βασιλεύσει εις τους αιώνας των αιώνων». (Αποκάλυψη 22: 1-5). Κάθε φορά που ψάλλουμε αυτούς τους στίχους, οι καρδιές μας γεμίζουν με ανυπέρβλητη αγαλλίαση και ικανοποίηση και δάκρυα κυλούν από τα μάτια μας. Ευχαριστούμε τον Κύριο που μας επέλεξε, ευχαριστούμε τον Κύριο για τη χάρη Του. Μας πρόσφερε τα εκατονταπλάσια αυτόν τον καιρό, μας πρόσφερε αιώνια ζωή στον αιώνα του μέλλοντος και αν μας ζητούσε να πεθάνουμε τώρα, θα το κάναμε αδιαμαρτύρητα. Κύριε! Σε εκλιπαρούμε να έρθεις σύντομα! Μην καθυστερείς ούτε λεπτό, διότι Σε λαχταρούμε απεγνωσμένα και έχουμε εγκαταλείψει τα πάντα για Εσένα.

Παρά το γεγονός ότι ο Θεός είναι σιωπηλός και δεν έχει φανερωθεί ποτέ ενώπιόν μας, το έργο Του δεν έχει σταματήσει ποτέ. Ερευνεί όλες τις χώρες και εξουσιάζει τα πάντα, ενώ παρακολουθεί τα λόγια και τις πράξεις των ανθρώπων. Εφαρμόζει τη διαχείρισή Του σταδιακά και κατά το σχέδιό Του, το οποίο προχωρά αθόρυβα, χωρίς δραματικές εντυπώσεις, εντούτοις τα βήματά Του πλησιάζουν όλο και πιο πολύ προς την ανθρωπότητα και η θέση της κρίσης Του διαμορφώνεται στο σύμπαν με την ταχύτητα του φωτός, ενώ ακολουθεί άμεσα η κάθοδος του θρόνου Του ανάμεσά μας. Τι μεγαλοπρεπής σκηνή είναι αυτή, τι επιβλητική και βλοσυρή εικόνα. Ως περιστέρι και ως βρυχώμενος λέοντας, το Άγιο Πνεύμα κατέρχεται ανάμεσα σε όλους μας. Είναι σοφός, είναι δίκαιος και μεγαλοπρεπής, καταφθάνει ανάμεσά μας αθόρυβα, έχοντας εξουσία, γεμάτος αγάπη και ευσπλαχνία. Κανείς δεν συνειδητοποιεί την έλευσή Του, κανείς δεν χαιρετίζει την άφιξή του, και πολύ περισσότερο, κανείς δεν γνωρίζει όλα όσα θα πράξει. Η ζωή του ανθρώπου παραμένει ίδια. Το ίδιο κι η καρδιά του και η ζωή κυλάει όπως συνήθως. Ο Θεός ζει ανάμεσά μας σαν ένας συνηθισμένος άνθρωπος, σαν ο πιο ασήμαντος ακόλουθος και απλός πιστός. Επιδιώκει τους δικούς Του σκοπούς, τους δικούς Του στόχους και, επιπλέον, έχει θεϊκή φύση που δεν κατέχουν οι απλοί άνθρωποι. Κανείς δεν έχει παρατηρήσει την ύπαρξη της θεϊκής φύσης Του και κανείς δεν έχει αντιληφθεί τη διαφορά μεταξύ της ουσίας Του και της ουσίας του ανθρώπου. Ζούμε μαζί Του, χωρίς περιορισμό και φόβο, γιατί δεν Τον βλέπουμε παρά μόνο σαν έναν ασήμαντο πιστό. Παρακολουθεί την κάθε μας κίνηση και όλες οι σκέψεις και οι ιδέες μας αποκαλύπτονται ενώπιόν Του. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για την ύπαρξή Του, κανείς δεν φαντάζεται τον ρόλο Του και πολύ περισσότερο δε, κανείς δεν υποπτεύεται ποιος είναι. Εμείς απλώς συνεχίζουμε να επιδιώκουμε τους στόχους μας, σαν να μην έχει καμία σχέση μαζί μας ...

Κατά σύμπτωση, το Άγιο Πνεύμα εκφράζει μία δίοδο λέξεων «διαμέσου» Αυτού και ενώ συμβαίνει πολύ απροσδόκητα, αναγνωρίζουμε ότι πρόκειται για τον λόγο του Θεού και τον αποδεχόμαστε με προθυμία από τον Θεό. Αυτό συμβαίνει επειδή, ανεξάρτητα από το ποιος εκφράζει αυτά τα λόγια, εφόσον προέρχονται από το Άγιο Πνεύμα, πρέπει να τα αποδεχτούμε και δεν μπορούμε να τα απαρνηθούμε. Η επόμενη έκφραση θα μπορούσε να είναι διαμέσου εμένα, θα μπορούσε να είναι διαμέσου εσένα, ή θα μπορούσε να είναι διαμέσου αυτού. Ανεξάρτητα από το ποιος μιλάει, μιλάει η χάρη του Θεού. Ωστόσο, δεν έχει σημασία ποιο είναι το πρόσωπο, δεν πρέπει να το λατρεύουμε, επειδή, ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο, δεν μπορεί ποτέ να είναι ο Θεός. Δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση να επιλέξουμε έναν συνηθισμένο άνθρωπο ως Θεό μας. Ο Θεός μας είναι τόσο μεγάλος και σεβάσμιος. Πώς θα μπορούσε να εκπροσωπείται από κάποιον τόσο ασήμαντο; Επιπλέον, όλοι περιμένουμε την έλευση του Θεού για να μας οδηγήσει πίσω στη βασιλεία των ουρανών, άρα πώς μπορεί κάποιος τόσο ασήμαντος να είναι κατάλληλος για ένα τόσο σημαντικό και επίπονο έργο; Αν ο Κύριος επιστρέψει, θα εμφανιστεί πάνω σε ένα λευκό σύννεφο, ορατό σε όλους. Τι ύψιστη δόξα! Πώς θα μπορούσε να κρυφτεί αθόρυβα μέσα σε μια ομάδα συνηθισμένων ανθρώπων;

Κι όμως αυτό το συνηθισμένο άτομο που κρύβεται ανάμεσα στους ανθρώπους επιτελεί το νέο έργο της σωτηρίας μας. Δεν μας εξηγεί τίποτα, ούτε μας λέει γιατί έχει έρθει. Απλώς επιτελεί το έργο που προτίθεται να διατελέσει σταδιακά και σύμφωνα με το σχέδιό Του. Τα λόγια και οι ομιλίες Του ακούγονται όλο και συχνότερα. Από την παρηγοριά, την ενθάρρυνση, την υπενθύμιση και την προειδοποίηση, στη μομφή και την πειθαρχία. Από έναν τόνο πράο κι ευγενικό, σε λέξεις έντονες και μεγαλοπρεπείς - όλα εμφυσούν τόσο τη φιλευσπλαχνία όσο και το δέος στον άνθρωπο. Ό,τι λέει πετυχαίνει διάνα τα μυστικά που κρύβονται βαθιά μέσα μας, τα λόγια Του πληγώνουν τις καρδιές μας, πληγώνουν το πνεύμα μας και μας προκαλούν όνειδος και ταπείνωση. Αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε αν ο Θεός στην καρδιά αυτού του ατόμου μάς αγαπάει πραγματικά και ποιες ακριβώς είναι οι προθέσεις Του. Ίσως άραγε να μπορέσουμε να αρπαχτούμε μόνο εφόσον υπομείνουμε έναν τέτοιο πόνο; Στο μυαλό μας αναλογιζόμαστε... τον επερχόμενο προορισμό μας και τη μελλοντική μας μοίρα. Εντούτοις, κανείς μας δεν πιστεύει ότι ο Θεός έλαβε σάρκα και οστά και εργάζεται ανάμεσά μας. Παρόλο που είναι μαζί μας εδώ και πολύ καιρό, παρόλο που έχει ήδη πει τόσα πολλά πρόσωπο με πρόσωπο ενώπιόν μας, δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι να δεχθούμε κάποιον τόσο συνηθισμένο ως τον Θεό του μέλλοντός μας, πολύ λιγότερο δε, δεν είμαστε πρόθυμοι να εναποθέσουμε τον έλεγχο του μέλλοντος και της μοίρας μας σε κάποιον τόσο ασήμαντο. Από Αυτόν απολαμβάνουμε μια αέναη προσφορά ζωοφόρου ύδατος και χάρη σε Αυτόν ζούμε πρόσωπο με πρόσωπο με τον Θεό. Είμαστε ευγνώμονες μόνο για τη χάρη του Κυρίου Ιησού στα ουράνια και ποτέ δεν δώσαμε καμία προσοχή στα συναισθήματα αυτού του απλού ανθρώπου που κατέχει τη θεϊκή φύση. Συνεχίζει το έργο Του ταπεινά κρυμμένος εντός της σάρκας, μιλώντας με τη φωνή της καρδιάς Του, φαινομενικά αδιάφορος απέναντι στην απόρριψή Του από την ανθρωπότητα, προφανώς συγχωρώντας αιωνίως την παιδαριώδη συμπεριφορά και την άγνοια του ανθρώπου και επιδεικνύοντας πάντοτε ανοχή στην ασέβεια του ανθρώπου απέναντί Του.

Εν αγνοία μας, αυτός ο ασήμαντος άνθρωπος μάς έχει οδηγήσει βήμα-βήμα στο έργο του Θεού. Υποβαλλόμαστε σε αναρίθμητες δοκιμασίες, υποκείμεθα σε αμέτρητες συμμορφώσεις και δοκιμαζόμαστε με τον θάνατο. Μαθαίνουμε για τη δίκαιη και μεγαλοπρεπή διάθεση του Θεού, απολαμβάνουμε επίσης την αγάπη και την ευσπλαχνία Του, αρχίζουμε να εκτιμάμε τη μεγάλη δύναμη και τη σοφία του Θεού, μαρτυρούμε το κάλλος του Θεού και βλέπουμε την μεγάλη επιθυμία του Θεού να σώσει τον άνθρωπο. Μέσα από τα λόγια αυτού του συνηθισμένου ανθρώπου, αρχίζουμε να γνωρίζουμε τη διάθεση και την ουσία του Θεού, αρχίζουμε να κατανοούμε το θέλημα του Θεού, αρχίζουμε να γνωρίζουμε τη φύση και την ουσία του ανθρώπου και να βλέπουμε την οδό της σωτηρίας και της τελειότητας. Τα λόγια Του μας οδηγούν στον «θάνατο» και ξανά μας οδηγούν στην «αναγέννηση». Τα λόγια Του μας προσφέρουν παρηγοριά, αλλά παράλληλα μας αφήνουν συντετριμμένους με ενοχές και αίσθημα χρέους. Τα λόγια Του μας φέρνουν χαρά και γαλήνη, αλλά και μεγάλο πόνο. Πότε είμαστε σαν αμνοί πριν τη σφαγή στα χέρια Του. Πότε είμαστε σαν την κόρη του οφθαλμού Του και απολαμβάνουμε την αγάπη και τη στοργή Του. Πότε είμαστε σαν τον εχθρό Του που γίνεται στάχτη από την οργή των οφθαλμών Του. Είμαστε η ανθρωπότητα που σώθηκε από Αυτόν, είμαστε σκουλήκια στα μάτια Του και είμαστε τα απολωλότα πρόβατα που αναζητάει μέρα νύχτα. Είναι φιλεύσπλαχνος προς εμάς, μας περιφρονεί, μας αναθρέφει, μας παρηγορεί και μας ενθαρρύνει, μας καθοδηγεί, μας διαφωτίζει, μας συμμορφώνει και μας πειθαρχεί, αλλά και μας καταριέται. Ανησυχεί για μας μέρα νύχτα, μας προστατεύει και μας νοιάζεται μέρα νύχτα, δεν αφήνει ποτέ το πλευρό μας, και αφιερώνει όλη τη φροντίδα Του σ’ εμάς και πληρώνει οποιοδήποτε τίμημα για χάρη μας. Στα λόγια αυτής της ασήμαντης και συνηθισμένης σάρκας απολαύσαμε την ολότητα του Θεού και είδαμε τον προορισμό που μας επιφυλάσσει ο Θεός. Ωστόσο, παρά το γεγονός αυτό, η ματαιοδοξία εξακολουθεί να ελλοχεύει μέσα στην καρδιά μας και δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι να δεχτούμε έναν τέτοιον άνθρωπο ως τον Θεό μας. Αν και μας έχει δώσει τόσο πολύ μάννα, τόσα πολλά να απολαύσουμε, τίποτα από αυτά δεν μπορεί να σφετεριστεί τη θέση του Κυρίου στην καρδιά μας. Τιμούμε την ιδιαίτερη ταυτότητα και το κύρος αυτού του ανθρώπου αλλά με μεγάλη απροθυμία. Αν δεν μιλήσει για να μας κάνει να παραδεχτούμε ότι είναι ο Θεός, τότε δεν θα καταφέρουμε ποτέ οι ίδιοι να παραδεχτούμε ότι είναι ο Θεός που σύντομα θα καταφτάσει, αλλά εργαζόταν ανάμεσά μας για τόσον καιρό.

Ο λόγος του Θεού συνεχίζεται, και χρησιμοποιεί διάφορες μεθόδους και οπτικές για να μας προειδοποιεί για το τι να πράξουμε και να εκφράσει τη φωνή της καρδιάς Του. Τα λόγια Του φέρουν ζωοδόχο δύναμη και μας δείχνουν πώς πρέπει να βαδίσουμε και μας βοηθούν να καταλάβουμε ποια είναι η αλήθεια. Τα λόγια Του αρχίζουν να μας έλκουν, αρχίζουμε να εστιάζουμε στον τόνο και τον τρόπο της ομιλίας Του και υποσυνείδητα αρχίζουμε να ενδιαφερόμαστε για τη φωνή της καρδιάς αυτού του συνηθισμένου ανθρώπου. Κάνει επίπονες προσπάθειες για εμάς, χάνει τον ύπνο και την όρεξή Του για εμάς, κλαίει για εμάς, αναστενάζει για εμάς, υποφέρει στη νόσο για εμάς, ταπεινώνεται για χάρη του προορισμού και της σωτηρίας μας κι η καρδιά Του αιμορραγεί και δακρύζει για την αναισθησία και την επαναστατικότητά μας. Αυτό που έχει και είναι υπερβαίνει έναν συνηθισμένο άνθρωπο και δεν μπορεί να αποκτηθεί ούτε να επιτευχθεί από οποιονδήποτε διεφθαρμένο. Επιδεικνύει ανοχή και υπομονή που δεν κατέχει κανείς συνηθισμένος άνθρωπος και την αγάπη Του δεν την έχει κανένα ον σε όλη την πλάση. Κανείς άλλος εκτός από Αυτόν δεν μπορεί να ξέρει όλες τις σκέψεις μας ή να έχει τέτοια κατανόηση για τη φύση και την ουσία μας ή να κρίνει την επαναστατικότητα και τη διαφθορά της ανθρωπότητας ή να μας μιλάει και να εργάζεται ανάμεσά μας για λογαριασμό του επουράνιου Θεού. Κανείς, εκτός από Αυτόν, δεν μπορεί να κατέχει την εξουσία, τη σοφία και την υπεροχή του Θεού. Η διάθεση του Θεού και αυτό που έχει και είναι εκπέμπονται, εξ ολοκλήρου, από Αυτόν. Κανείς εκτός από Αυτόν δεν μπορεί να μας δείξει την οδό και να μας φέρει το φως. Κανείς εκτός από Αυτόν δεν μπορεί να αποκαλύψει τα μυστήρια που ο Θεός δεν έχει φανερώσει από τη δημιουργία μέχρι σήμερα. Κανείς εκτός από Αυτόν δεν μπορεί να μας σώσει από τα δεσμά του Σατανά και τη διεφθαρμένη διάθεσή μας. Εκπροσωπεί τον Θεό και εκφράζει την φωνή της καρδιάς του Θεού, την ενθάρρυνση του Θεού και την κρίση του Θεού προς όλη την ανθρωπότητα. Αυτός έχει ξεκινήσει μια νέα εποχή, μια νέα περίοδο, και έφερε νέο ουρανό και γη, νέο έργο και μας έφερε ελπίδα και τερμάτισε το μάταιο βίο που διήγαμε και μας επέτρεψε να δούμε καθαρά την οδό της σωτηρίας. Έχει κατακτήσει ολόκληρη την ύπαρξή μας και κέρδισε την καρδιά μας. Από εκείνη τη στιγμή και εφεξής, το μυαλό μας αποκτά συνείδηση και το πνεύμα μας φαίνεται να αναζωογονείται: Αυτός ο συνηθισμένος, ασήμαντος άνθρωπος, που ζει ανάμεσα μας και έχει εδώ και καιρό βιώσει την απόρριψή μας - δεν είναι άραγε ο Κύριος Ιησούς, ο οποίος είναι πάντα στις σκέψεις μας, και τον οποίον εμείς λαχταρούμε νύχτα μέρα; Ιδού Αυτός! Ιδού όντως Αυτός! Είναι ο Θεός μας! Είναι η αλήθεια, η οδός και η ζωή! Μας επέτρεψε να ζήσουμε και πάλι, να δούμε το φως, και δεν άφησε τις καρδιές μας να περιπλανιούνται. Έχουμε επιστρέψει στον οίκο του Θεού, επιστρέψαμε ενώπιον του θρόνου Του, ερχόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με Αυτόν, έχουμε δει την όψη Του και έχουμε δει την οδό ενώπιόν μας. Εκείνη τη στιγμή, έχει κατακτήσει ολοκληρωτικά τις καρδιές μας. Δεν αμφιβάλλουμε πλέον ποιος είναι και δεν αντιτασσόμαστε πλέον στο έργο και τον λόγο Του και πέφτουμε, γονυπετείς, ενώπιόν Του. Δεν θέλουμε τίποτα άλλο παρά να ακολουθήσουμε τα βήματα του Θεού για το υπόλοιπο της ζωής μας και να οδηγηθούμε στην τελείωση από Αυτόν και να ανταποδώσουμε τη χάρη Του και την αγάπη Του προς εμάς, να υπακούμε στις ενορχηστρώσεις και τον σχεδιασμό Του και να είμαστε συνεργάτες στο έργο Του, και να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να ολοκληρώσουμε το έργο που μας εμπιστεύεται.

Η κατάκτηση από τον Θεό είναι σαν ένας διαγωνισμός πολεμικών τεχνών.

Καθένα από τα λόγια του Θεού χτυπάει το θανάσιμο σημείο μας και μας αφήνει γεμάτους θλίψη και φόβο. Φανερώνει τις αντιλήψεις μας, φανερώνει τη φαντασία μας και φανερώνει τη διεφθαρμένη διάθεσή μας. Μέσα από όλα όσα λέμε και πράττουμε και κάθε μία από τις σκέψεις και τις ιδέες μας, η φύση και η ουσία μας αποκαλύπτονται από τα λόγια Του, αφήνοντάς μας ταπεινωμένους και τρεμάμενους από φόβο. Μας μιλάει για όλες τις πράξεις μας, τους στόχους και τις προθέσεις μας, αλλά και για τη διεφθαρμένη διάθεση που δεν είχαμε ποτέ ανακαλύψει, κάνοντάς μας να αισθανόμαστε εντελώς εκτεθειμένοι μες στην άθλια ατέλειά μας και, ακόμη περισσότερο, τελείως μεταπεισμένοι. Μας κρίνει που αντιστεκόμαστε σε Αυτόν, μας παιδεύει για τη βλασφημία και την καταδίκη Του και μας κάνει να αισθανόμαστε ότι στα μάτια Του είμαστε ανάξιοι, ότι είμαστε ο ζων Σατανάς. Οι ελπίδες μας κατακρημνίζονται, δεν τολμούμε πλέον να θέσουμε οποιεσδήποτε παράλογες απαιτήσεις και αξιώσεις προς Αυτόν, και ακόμη και τα όνειρά μας εξαφανίζονται από τη μια μέρα στην άλλη. Αυτό είναι ένα γεγονός που κανείς μας δεν μπορεί να φανταστεί και κανείς μας δεν μπορεί να αποδεχτεί. Προς στιγμή, το μυαλό μας κλυδωνίζεται, και δεν ξέρουμε πώς να συνεχίσουμε στον δρόμο μπροστά μας, δεν ξέρουμε πώς να συνεχίσουμε με τις πεποιθήσεις μας. Φαίνεται ότι η πίστη μας έχει επιστρέψει στο μηδέν και ότι δεν έχουμε συναντήσει ποτέ και δεν έχουμε γνωρίσει τον Κύριο Ιησού. Ό,τι βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας μάς προκαλεί σύγχυση και μας κάνει να νιώθουμε σαν να έχουμε χαθεί. Έχουμε αποθαρρυνθεί, έχουμε απογοητευθεί, και βαθιά στην καρδιά μας υπάρχει αχαλίνωτη οργή και όνειδος. Προσπαθούμε να εκτονωθούμε, προσπαθούμε να βρούμε μια διέξοδο και, πολύ δε μάλλον, προσπαθούμε να συνεχίσουμε να προσδοκούμε τον Σωτήρα μας τον Ιησού και να ανοίξουμε την καρδιά μας σε Αυτόν. Αν και υπάρχουν φορές που δεν δείχνουμε υπερόπτες ούτε ταπεινοί, η καρδιά μας νιώθει μια καινοφανή αίσθηση απώλειας. Αν και μερικές φορές μπορεί να φαινόμαστε ασυνήθιστα ήρεμοι εξωτερικά, μέσα μας υπομένουμε την τρικυμία του μαρτυρίου. Η κρίση και το παίδεμά Του μας έχουν αφαιρέσει όλες τις ελπίδες και τα όνειρά μας, έχουν ματαιώσει τις παράλογες επιθυμίες μας και δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι είναι ο Σωτήρας μας κι ότι είναι ικανός να μας σώσει. Η κρίση και το παίδεμά Του έχουν ανοίξει ένα βαθύ χάσμα ανάμεσα σε εμάς και σε Αυτόν που κανείς δεν θέλει καν να διασχίσει. Η κρίση και το παίδεμά Του είναι ότι για πρώτη φορά ερχόμαστε αντιμέτωποι με τόσο μεγάλα εμπόδια και τόσο μεγάλη ταπείνωση. Η κρίση και το παίδεμά Του μας βοήθησαν να εκτιμήσουμε πραγματικά την εντιμότητα του Θεού και την έλλειψη ανοχής για τις προσβολές του ανθρώπου, σε σύγκριση με την οποία είμαστε τόσο μικροί και αχρείοι. Η κρίση και το παίδεμά Του μας έχουν κάνει να συνειδητοποιήσουμε για πρώτη φορά πόσο αλαζόνες και ξιπασμένοι είμαστε και ότι ο άνθρωπος δεν θα είναι ποτέ ισάξιος με τον Θεό ή ίσος με τον Θεό. Η κρίση και το παίδεμά Του μας κάνει να μη θέλουμε να ζούμε πλέον σε μια τέτοια διεφθαρμένη διάθεση και μας κάνει να θέλουμε να απαλλαγούμε από μια τέτοια φύση και ουσία όσο το δυνατόν συντομότερα, για να μην προκαλούμε το μίσος και την απέχθειά Του. Η κρίση και το παίδεμά Του μας έχει κάνει να υπακούμε στα λόγια Του με προθυμία και δεν θέλουμε πλέον να επαναστατήσουμε εναντίον των ενορχηστρώσεων και του σχεδιασμού Του. Η κρίση και το παίδεμά Του μας δημιούργησε για ακόμα μια φορά την επιθυμία να αναζητήσουμε τη ζωή και μας γέμισε χαρά που τον δεχόμαστε ως Σωτήρα μας... Έχουμε αφήσει πίσω μας το έργο της κατάκτησης, βγήκαμε από την κόλαση, εξήλθαμε της κοιλάδας της σκιάς του θανάτου... Ο Παντοδύναμος Θεός μάς έχει κερδίσει, εμάς που ανήκουμε σε αυτήν την ομάδα ανθρώπων! Έχει θριαμβεύσει πάνω στον Σατανά και κατατρόπωσε όλους τους εχθρούς Του!

Είμαστε απλά μια συνηθισμένη ομάδα ανθρώπων με διεφθαρμένη σατανική διάθεση, είμαστε αυτοί που έχουν προεπιλεχθεί από τον Θεό στις απαρχές του χρόνου και είμαστε οι πένητες που ο Θεός έχει ανυψώσει από την κοπριά. Κάποτε απορρίψαμε και καταδικάσαμε τον Θεό, αλλά τώρα έχουμε κατακτηθεί από Αυτόν. Έχουμε λάβει ζωή και έχουμε λάβει την οδό της αιώνιας ζωής από τον Θεό. Ανεξάρτητα από το πού βρισκόμαστε στη γη, παρά τις διώξεις και τα δεινά, δεν μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς τη σωτηρία του Παντοδύναμου Θεού. Γιατί Αυτός είναι ο Δημιουργός μας και η μοναδική μας λύτρωση!

Η αγάπη του Θεού ρέει όπως το νερό της πηγής και προσφέρεται σε σένα και σε μένα και σε αυτόν και σε όλους όσους αναζητούν πραγματικά την αλήθεια και προσδοκούν την έλευση του Θεού.

Ακριβώς όπως η σελήνη ακολουθεί πάντα τον ήλιο, το έργο του Θεού δεν σταματάει ποτέ και επιτελείται πάνω σε σένα, πάνω σε εμένα, πάνω σε αυτόν και σε όλους όσους ακολουθούν τα βήματα του Θεού και δέχονται την κρίση και το παίδεμα του Θεού.

23 Μαρτίου 2010

από το βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Αλίμονο σε εκείνους που σταυρώνουν τον Θεό για άλλη μία φορά

Τις έσχατες μέρες, ο Θεός ενσαρκώθηκε στην Κίνα για να εργαστεί, και έχει εκφράσει εκατομμύρια λόγια, κατακτώντας και σώζοντας μια ομάδα ανθρώπων με τον λόγο Του και ξεκινώντας τη νέα εποχή της κρίσης που ξεκινά από τον οίκο του Θεού. Σήμερα, η εξάπλωση του έργου του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της στην ηπειρωτική Κίνα. Οι περισσότεροι άνθρωποι στην Καθολική Εκκλησία και όλα τα χριστιανικά δόγματα και θρησκεύματα που επιδιώκουν την αλήθεια επέστρεψαν στον θρόνο του Θεού. Ο ενσαρκωμένος Θεός έχει ολοκληρώσει το έργο του «του μυστικού ερχομού του Υιού του ανθρώπου» που προφητεύεται στη Βίβλο και σύντομα θα εμφανιστεί δημοσίως σε κάθε έθνος και τόπο στον κόσμο. Όλοι οι άνθρωποι σε κάθε έθνος και τόπο που διψούν για την εμφάνιση του Θεού θα δουν την δημόσια εμφάνιση του Θεού. Καμία δύναμη δεν μπορεί να εμποδίσει ή να καταστρέψει τη βασιλεία του Θεού και όποιος αντιστέκεται στον Θεό θα τιμωρηθεί από την οργή του Θεού, όπως αναφέρεται στα λόγια του Θεού: «Η βασιλεία Μου αρχίζει να σχηματίζεται επάνω από ολόκληρο το σύμπαν, ενώ ο θρόνος Μου ασκεί εξουσία στις καρδιές τρισεκατομμυρίων ανθρώπων. Με τη συνδρομή των αγγέλων, το μεγαλειώδες επίτευγμά Μου σύντομα θα ευοδωθεί. Όλοι οι γιοι και οι λαοί Μου αναμένουν την επιστροφή Μου με κομμένη την ανάσα, λαχταρούν να επανασυνδεθούν μαζί Μου, για να μην ξαναχωριστούμε ποτέ ξανά. Πώς θα μπορούσαν οι πολυπληθείς μάζες της βασιλείας Μου να μην γιορτάζουν και να μην αγκαλιάζονται από χαρά, επειδή ήρθα για να είμαι μαζί τους; Μπορεί αυτή η επανένωση να πληρωθεί χωρίς κανένα τίμημα; Είμαι αξιοσέβαστος στα μάτια όλων των ανθρώπων, έχω ανακηρυχτεί στα λόγια όλων. Όταν επιστρέψω, θα κατακτήσω ακόμα περισσότερο όλες τις δυνάμεις του εχθρού. Ήγγικεν η ώρα! Θα θέσω το έργο Μου σε εφαρμογή, θα βασιλέψω ως Βασιλέας μεταξύ των ανθρώπων! Βρίσκομαι στο σημείο της επιστροφής! Και ετοιμάζομαι να ξεκινήσω! Αυτό ελπίζουν οι πάντες, αυτό επιθυμούν. Θα επιτρέψω σε όλους τους ανθρώπους να δούνε την άφιξη της ημέρας Μου και θα τους αφήσω να υποδεχθούν τον ερχομό της ημέρας Μου με χαρά!» («Η εικοστή έβδομη ομιλία» από τις ομιλίες του Θεού προς το σύμπαν στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). «Όλοι αυτοί που αγαπώ θα ζήσουν σίγουρα έως την αιωνιότητα, ενώ όσοι Μου αντιτάσσονται θα λαμβάνουν το παίδεμά Μου έως την αιωνιότητα. Επειδή είμαι ένας Θεός που νιώθει ζήλια, δεν θα λυπηθώ έτσι απλά τους ανθρώπους για όλα όσα έχουν κάνει. Θα παρακολουθώ ολόκληρη τη γη και, μέσα από την εμφάνισή μου στην Ανατολή, με δικαιοσύνη, μεγαλοπρέπεια, οργή και παίδεμα, θα αποκαλύψω τον Εαυτό μου στα πλήθη!» («Η εικοστή έκτη ομιλία» από τις ομιλίες του Θεού προς το σύμπαν στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»).

Το εξαιρετικό έργο του Θεού αποκάλυψε όλους τους αντίχριστους, τους ψευδοπροφήτες και τους απατεώνες. Έχει αποκαλύψει ψευδοπιστούς που αναζητούν μόνο τη χάρη του Θεού, για να φάνε από τα ψωμιά και να χορτάσουν. Ο λόγος της κρίσης του Θεού είναι σαν αιχμηρό, δίκοπο σπαθί που διαπερνά την καρδιά και το πνεύμα του ανθρώπου, κάνοντας αυτούς που δεν θέλουν να τους επιπλήττουν, που αντιπαθούν τα αγνά λόγια και που δεν αγαπούν την αλήθεια, να δείξουν τον αληθινό τους χαρακτήρα.

Με τα λόγια του Θεού κατά τη διάρκεια της μυστικής Του άφιξης για να δουλέψει, βλέπουμε την αλήθεια της αντίστασης του ανθρώπου στον Θεό και την εξέγερση ενάντια στον Θεό, η οποία εκδηλώνεται κυρίως με τρεις τρόπους:

1. Ότι η ανθρωπότητα συχνά αμαρτάνει και αντιστέκεται και επαναστατεί εναντίον του Θεού συμβαίνει εξ ολοκλήρου επειδή, μετά τη διαφθορά του ανθρώπου από τον Σατανά, τα διάφορα δηλητήρια του Σατανά ποτίζουν τον άνθρωπο και μεταμορφώνεται σε κάποιον που αντιστέκεται και επαναστατεί εναντίον του Θεού. Έτσι αμαρτάνουν καθημερινά και συχνά ομολογούν τις αμαρτίες τους, αλλά εξακολουθούν να αδυνατούν να απελευθερωθούν από τους χαλινούς και τα δεσμά και της σατανικής φύσης τους. Η φύση του ανθρώπου που επαναστατεί ενάντια στον Θεό είναι η ρίζα της αμαρτίας του.

2. Η ανθρωπότητα έχει εκφαυλιστεί βαθιά από τον Σατανά. Η καρδιά των ανθρώπων έχει γεμίσει αποκλειστικά από τις φιλοσοφίες του Σατανά, τους κανόνες ζωής του Σατανά και τους τρόπους σκέψης του Σατανά, κι έτσι οι άνθρωποι είναι ανίκανοι να καταλάβουν ή να γνωρίζουν ότι ο λόγος του Θεού είναι η αλήθεια. Χωρίς τη διαφώτιση και τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος, η ανθρωπότητα δεν είναι σε θέση να δεχτεί την αλήθεια. Αν και η εκφαυλισμένη ανθρωπότητα πιστεύει στον Θεό, οι άνθρωποι αναγνωρίζουν μόνο ότι υπάρχει Θεός. Δεν αναγνωρίζουν ότι ο Θεός είναι η αλήθεια. Κατά συνέπεια, η εκφαυλισμένη ανθρωπότητα συχνά κρίνει τον Θεό, επιτίθεται στον Θεό, αντιστέκεται στο Θεό και επαναστατεί εναντίον του Θεού.

3. Η ανθρωπότητα έχει εκφαυλιστεί σε βάθος από τον Σατανά. Ακόμα κι αυτοί που έχουν πιστέψει στον Θεό εδώ και πολλά χρόνια δεν γνωρίζουν ποτέ τον Θεό χωρίς την κρίση και το παίδεμά Του ή το έργο της σωτηρίας του ενσαρκωμένου. Με την πίστη τους στον Θεό, μπορούν να απολαύσουν τη χάρη του Θεού μόνο και να αναγνωρίσουν ότι ο Θεός όντως υπάρχει. Δεν μπορούν πραγματικά να γνωρίζουν τον Θεό. Αισθάνονται γεμάτοι μόνο με θρησκευτικές διδασκαλίες και έννοιες, και γίνονται όλο και πιο αλαζόνες και δικαιοφανείς, και ακόμη τολμούν να κρίνουν τον Θεό, να αποκηρύξουν τον Θεό και να βλασφημήσουν το έργο του Θεού. Όλα αυτά δεν είναι κάτι καινούργιο, αλλά συμβαίνουν συχνά στον θρησκευτικό κόσμο, που απαιτεί τον βαθύ στοχασμό των ανθρώπων και έχει εκπληρώσει πλήρως τα λόγια του Ιησού: «Δεν θέλει εισέλθει εις την βασιλείαν των ουρανών πας ο λέγων προς εμέ, Κύριε, Κύριε, αλλ' ο πράττων το θέλημα του Πατρός μου του εν τοις ουρανοίς. Πολλοί θέλουσιν ειπεί προς εμέ εν εκείνη τη ημέρα, Κύριε, Κύριε, δεν προεφητεύσαμεν εν τω ονόματί σου, και εν τω ονόματί σου εξεβάλομεν δαιμόνια, και εν τω ονόματί σου εκάμομεν θαύματα πολλά; Και τότε θέλω ομολογήσει προς αυτούς ότι ποτέ δεν σας εγνώρισα· φεύγετε απ' εμού οι εργαζόμενοι την ανομίαν.» (Κατά Ματθαίον 7:21-23). Όλοι έχουμε δει καθαρά ότι στον θρησκευτικό κόσμο, υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που εργάζονται στο όνομα του Κυρίου, αλλά αντιστέκονται και καταδικάζουν το έργο του Θεού των εσχάτων ημερών. Όλοι όσοι πιστεύουν στον Θεό, αλλά αναγνωρίζουν μόνο ότι υπάρχει ο Θεός και δεν ξέρουν ότι ο Θεός είναι η αλήθεια, είναι πιθανό να αντιστέκονται στον Θεό, να επιτίθενται στον Θεό και να βλασφημούν τον Θεό. Έχοντας κάποια γνώση της Αγίας Γραφής και της θρησκευτικής διδασκαλίας, πιστεύουν ότι κατέχουν την αλήθεια και γνωρίζουν τον Θεό. Τολμούν ακόμη να βλασφημούν ενάντια στο έργο του Αγίου Πνεύματος και να προκαλούν τον ενσαρκωμένο Χριστό. Το μόνο που τους περιμένει είναι η δίκαιη, μεγαλοπρεπής και οργισμένη κρίση και παίδευση του Θεού. Την ημέρα της δημόσιας άφιξης του Θεού, όλα θα αποκαλυφθούν!

Από τους ανθρώπους που κηρύττουν το Ευαγγέλιο σε διάφορα μέρη, έχουμε συχνά ακούσει ότι πολλοί από εκείνους που κάποτε αντιστάθηκαν στο έργο του παντοδύναμου Θεού ή που παρενέβησαν και εμπόδισαν την αποδοχή του παντοδύναμου Θεού από τους ανθρώπους τιμωρήθηκαν και καταδικάστηκαν σε διάφορους βαθμούς. Μπορούμε να πούμε ότι αυτό, ως κάποιο βαθμό, έχει διαδραματίσει θετικό ρόλο και κίνητρο στο έργο του Ευαγγελίου μας. Όταν ακούσαμε τέτοιες πληροφορίες, δεν μπορέσαμε παρά να υμνήσουμε τη δικαιοσύνη του Θεού. Επιπλέον, ευχαριστήσαμε τον Θεό που εισάκουσε τις προσευχές μας. Επιπλέον, η ευλάβεια και ο θαυμασμός προς τον Θεό προέκυψαν αυθόρμητα στην καρδιά μας. Ο Θεός δεν θα εγκαταλείψει το ποίμνιο που Του ανήκει, πόσο μάλλον να χαριστεί στον καθένα που διαπράττει κακό και του αντιστέκεται. Ο Θεός είναι πανταχού παρών και παντοδύναμος, και το έργο του Θεού δεν μπορεί να παρεμποδιστεί από καμία εχθρική δύναμη. Ο Θεός μάς έχει δείξει τόσες πολλές περιπτώσεις όπου τιμωρείται το κακό. Πιστεύουμε ότι και αυτό είναι μια σιωπηρή προειδοποίηση στον καθένα μας. Έτσι, συλλέξαμε πολλές περιπτώσεις όπου άνθρωποι τιμωρήθηκαν, στον χώρο της Καθολικής Εκκλησίας και διαφόρων χριστιανικών δογμάτων και θρησκευμάτων. Η χρονική περίοδος κυμαίνεται μόνο από το 1993 έως το 2002 και οι τοποθεσίες περιλαμβάνουν 24 επαρχίες και πόλεις. Συνολικά, έχουμε συλλέξει πάνω από δέκα χιλιάδες περιπτώσεις τιμωρίας ανθρώπων για αντίσταση στον παντοδύναμο Θεό, μεταξύ των οποίων έχουμε επιλέξει περισσότερες από οκτακόσιες εβδομήντα που είναι αντιπροσωπευτικές. Αλλά αυτές οι περιπτώσεις αρκούν για να μάθουν όλοι οι άνθρωποι το μάθημά τους (βλέπε Αντιπροσωπευτικές περιπτώσεις τιμωρίας για αντίσταση στον Παντοδύναμο Θεό).

Από αυτές τις συγκλονιστικές περιπτώσεις εκείνων που τιμωρήθηκαν επειδή αντιστάθηκαν στον Θεό, εντοπίσαμε τέσσερα κύρια είδη ανθρώπων που αντιστάθηκαν με σχετική σφοδρότητα προς τον Θεό:

Το πρώτο είδος: Αυτούς τους ανθρώπους τους είχαν εξαπατήσει άλλοι άνθρωποι ή τους είχαν υποδουλώσει φαύλοι υπηρέτες επειδή οι ίδιοι δεν γνώριζαν το έργο του Αγίου Πνεύματος και δεν ήταν σε θέση να αντιληφθούν τις διαφορές. Έτσι, τους ακολούθησαν, διαπράττοντας κακές πράξεις και παπαγαλίζοντας τα λόγια τους, εκφέροντας πολλά λόγια σε αντίσταση προς τον Θεό και διαπράττοντας κακές πράξεις για να σταματήσουν τους ανθρώπους για να μη δεχτούν το έργο του Θεού. Ο Θεός επέβαλε ήπια τιμωρία σε αυτούς τους ανθρώπους και δεν τερμάτισε τη ζωή τους. Ορισμένοι από αυτούς έπασχαν από περίεργες ασθένειες και κάποιοι έπαθαν ατυχήματα ή οι συγγενείς τους υπέστησαν καταστροφή. Ο Θεός έδωσε στους ανθρώπους αυτού του είδους την ευκαιρία να μετανοήσουν. Φυσικά, υπήρχαν και ορισμένοι ιδιαίτερα πείσμονες που δεν ξύπνησαν, ακόμα και μετά την τιμωρία τους. Συνέχισαν να κάνουν το κακό και έτσι αποκόπηκαν.

Το δεύτερο είδος: Η πλειοψηφία αυτών των ανθρώπων ήταν ηγέτες διαφόρων δογμάτων και θρησκευμάτων. Ήρθαν αντιμέτωποι με την επιλογή μεταξύ της θέσης τους και του Θεού. Για χάρη της θέσης τους, παραιτήθηκαν από τον αληθινό δρόμο του Θεού, σκόπιμα αντιστάθηκαν στο έργο Του και άσκησαν αυστηρό έλεγχο στους ανθρώπους τους. Προκειμένου να απολαμβάνουν για πάντα τα οφέλη από τη θέση τους, εξαπατούσαν και παγίδευαν ανθρώπους. Φαινόταν πως θα χάσουν τη θέση τους αν έχαναν τους ανθρώπους τους και δεν μπορούσαν να ζήσουν χωρίς τη θέση τους. Ως εκ τούτου, έκαναν ό, τι περνούσε από το χέρι τους για να ανταγωνιστούν τον Θεό ως προς τους εκλεκτούς Του, καλώντας τους αμνούς του Θεού δικούς τους αμνούς. Ήταν καθαρά αντίχριστοι. Εξυπηρετούσαν μόνο τη δική τους θέση και βιοπορισμό. Η καρδιά τους έγινε όλο και πιο σκληρή. Απολάμβαναν τη χάρη του Θεού και παρόλα αυτά ήθελαν να ελέγχουν και τον εκλεκτό λαό του Θεού, χωρίς να δίνουν ούτε την ελευθερία επιλογής που όφειλαν. Ήταν οι πολύ κακοί υπηρέτες που προφήτευσε ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Ο Θεός επίσης τιμώρησε αυτούς τους ανθρώπους σε ποικίλους βαθμούς ανάλογα με τη συμπεριφορά τους και τους έδωσε επίσης την ευκαιρία να μετανοήσουν. Αλλά μερικοί από αυτούς πήγαν ακόμα παραπέρα και προτίμησαν να πεθάνουν παρά να μετανοήσουν. Έτσι ο Θεός τερμάτισε τη ζωή τους. Για όσους χαλιναγώγησαν τον εαυτό τους ή σταμάτησαν να διαπράττουν κακές πράξεις μετά την τιμωρία τους, ο Θεός τούς γλίτωσε από τον θάνατο κι εξακολουθεί να περιμένει να μετανοήσουν.

Το τρίτο είδος: Αυτούς τους ανθρώπους τους κατείχαν παλιά κακά πνεύματα, ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, βασίστηκαν στα κακά πνεύματα για να αποκτήσουν υπερφυσικές δυνάμεις. Αυτοί οι άνθρωποι πίστευαν στο έργο των κακών πνευμάτων που είχαν μέσα τους, αλλά δεν είχαν την παραμικρή γνώση του έργου του Αγίου Πνεύματος. Κατά συνέπεια, όταν κάποιοι τούς κήρυξαν το νέο έργο του Θεού, δημιουργήθηκε έντονη αντίσταση μέσα τους. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν ιδιαίτερα εχθρικοί απέναντι στο έργο του Αγίου Πνεύματος και, περισσότερο από όλα, απεχθάνονταν την αλήθεια που εξέφραζε ο Θεός. Ανάμεσα από όλα τα δόγματα και τα θρησκεύματα, η φωνή της δικής τους αντίστασης προς τον Θεό ήταν η δυνατότερη, οι πράξεις τους ήταν οι πιο κακόβουλες κι η αντίστασή τους προς τον Θεό ήταν η πιο επιθετική και σφοδρή. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν υποχείρια των κακών πνευμάτων, των εχθρών του Θεού και συνεργάτες του Σατανά, κι έτσι όλοι κατέληξαν να είναι καταραμένοι και καταδικάστηκαν στο πυρ το αιώνιο και την καταστροφή.

Ο τέταρτος τύπος: Αυτοί οι άνθρωποι που τιμωρήθηκαν ήταν η ραχοκοκαλιά που είχε εκπαιδευτεί από την «Εκκλησία της Τριπλής Αυτενέργειας». Προσέφεραν υπηρεσία και έδωσαν τη ζωή τους ειδικά για το Κομμουνιστικό Κόμμα και εχθρεύονταν όλους εκείνους που πραγματικά πίστευαν στον Θεό. Με τη στήριξη της δύναμης του κράτους και ως εργαλεία της κυβέρνησης, καταδίωξαν όσους αληθινά ακολούθησαν τον Θεό κι έδωσαν μαρτυρία για τον Θεό. Κράτησαν τα μέσα βιοπορισμού που χορηγούσε το Κομμουνιστικό Κόμμα, μίλησαν και έδωσαν τη ζωή τους για το Κομμουνιστικό Κόμμα και έγιναν εκπρόσωποι του Κομμουνιστικού Κόμματος στον θρησκευτικό κόσμο. Το Κομμουνιστικό Κόμμα ήταν, στην πραγματικότητα, ο αφέντης τους. Αυτοί οι άνθρωποι κατείχαν κυρίαρχες θέσεις στις εκκλησίες στα περισσότερα μέρη, και έλεγχαν πολλούς αδαείς πιστούς. Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν παρά διάβολοι που αντιστάθηκαν στον Θεό. Στην πραγματικότητα δεν πίστευαν στον χριστιανισμό. Παρόλο που είχαν ελεύθερο πεδίο για αρκετό καιρό, καταδικάστηκαν, καταράστηκαν και καταστράφηκαν.

Αυτές οι διάσημες προσωπικότητες στην Καθολική Εκκλησία και διάφορα χριστιανικά δόγματα και θρησεύματα τιμωρήθηκαν όλοι από τον Θεό, τους καταράστηκαν κι έχασαν τη ζωή τους επειδή καταδίκασαν το έργο του Θεού και εμπόδισαν το θέλημα του Θεού. Αυτό δεν αξίζει να το επανεξετάσουν οι άνθρωποι; Εάν εκείνος στον οποίο αντιστάθηκαν δεν ήταν ο Θεός, ποιος θα μπορούσε να τους τιμωρήσει και να τους αφαιρέσει τη ζωή τους; Εάν πραγματικά ανήκαν στον Θεό, ποιος θα είχε τη δύναμη να αφαιρέσει τη ζωή τους στη θέση του Θεού; Δεν αναγνωρίζετε ότι ο Θεός είναι δίκαιος;

Από τις περιπτώσεις αυτών των τεσσάρων ειδών ανθρώπων και των πράξεών τους, μπορούμε να διαπιστώσουμε με σαφήνεια ότι, κατά βάθος, δεν τους άρεσε η αλήθεια. Με κρίση και παίδεμα κράτησαν εχθρική στάση απέναντι στο έργο του Θεού για σωτηρία και μεταμόρφωση του ανθρώπου, μίσησαν τον λόγο του Θεού που αποκαλύπτει τη φύση του ανθρώπου και διαπερνά την ψυχή του ανθρώπου, και μάλιστα ξέσπασαν σε οργή λες και η παρουσία του Θεού διέκοψε το ευχάριστο όνειρό τους. Και γι’ αυτό ήταν εντελώς εκτεθειμένη η καρδιά τους, επειδή παραπονούνταν και επαναστατούσαν ενάντια στον Θεό. Επιπλέον, καταδίκασαν, βλασφήμησαν και αντιστάθηκαν αδυσώπητα στον Θεό, γεμάτοι υπέρμετρη αλαζονεία. Ήταν πολύ πιο μοχθηροί από τους Φαρισαίους που καταδίωξαν τον Κύριο Ιησού Χριστό πριν από δύο χιλιάδες χρόνια. Οι κακές τους πράξεις, τελικά, τους οδήγησαν σε τιμωρία και κατάρα. Πολλοί από αυτούς συνειδητοποίησαν ότι δεν πρέπει πραγματικά να προσβάλουν τη διάθεση του Θεού, αλλά μόνο όταν ήρθε ο θάνατος. Αλλά τότε μόνο να κλάψουν και να σφίξουν τα δόντια τους στη σκοτεινιά μπορούσαν. Τα γεγονότα έχουν αποδείξει ότι όσοι σταυρώσουν τον Χριστό για άλλη μια φορά, θα είναι καταδικασμένοι!

Ο παντοδύναμος Θεός είπε: «Η βασιλεία επεκτείνεται εν μέσω της ανθρωπότητας, διαμορφώνεται εν μέσω της ανθρωπότητας, ορθώνεται εν μέσω της ανθρωπότητας. Δεν υπάρχει καμία δύναμη ικανή να καταστρέψει τη βασιλεία Μου. Από τους ανθρώπους που ανήκουν σήμερα στη βασιλεία μου, ποιοι από εσάς δεν είναι άνθρωποι που να ανήκουν στο ανθρώπινο γένος; Ποιος από εσάς βρίσκεται εκτός της ανθρώπινης κατάστασης; Όταν το νέο σημείο έναρξής Μου ανακοινωθεί στα πλήθη, πώς θα αντιδράσει η ανθρωπότητα; Έχετε δει ιδίοις όμμασι την κατάσταση της ανθρωπότητας. Είναι σίγουρο ότι δεν εξακολουθείτε να τρέφετε ελπίδες ότι θα αντέξετε για πάντα σε αυτόν τον κόσμο; Τώρα βαδίζω ανάμεσα στον λαό Μου, ζω ανάμεσα στον λαό Μου. Σήμερα, εκείνοι που έχουν γνήσια αγάπη για Μένα είναι ευλογημένοι. Ευλογημένοι εκείνοι που Μου υποτάσσονται, οι οποίοι σίγουρα θα έχουν μια θέση στη βασιλεία Μου. Ευλογημένοι εκείνοι που Με γνωρίζουν, οι οποίοι σίγουρα θα έχουν ισχύ στη βασιλεία Μου. Ευλογημένοι εκείνοι που Με επιζητούν, οι οποίοι σίγουρα θα ξεφύγουν από τα δεσμά του Σατανά και θα απολαμβάνουν την ευλογία Μου. Ευλογημένοι εκείνοι που μπορούν να εγκαταλείψουν τον εαυτό τους, οι οποίοι σίγουρα θα εισέλθουν στην κατοχή Μου και θα κληρονομήσουν την αφθονία της βασιλείας Μου. Εκείνους που τρέχουν ολόγυρα για χάρη Μου θα τους τιμήσω, εκείνους που ξοδεύουν για χάρη Μου θα τους ασπαστώ χαρωπά, εκείνους που Μου κάνουν προσφορές θα τους παρέχω απολαύσεις. Εκείνους που βρίσκουν την απόλαυση στα λόγια Μου θα τους ευλογήσω. Θα αποτελέσουν σίγουρα τους πυλώνες που συγκρατούν το επιστύλιο της βασιλείας Μου, θα απολαμβάνουν απαράμιλλης αφθονίας στον οίκο Μου και κανένας δεν θα μπορεί να συγκριθεί μαζί τους. Αποδεχθήκατε ποτέ τις ευλογίες που σας δόθηκαν; Γυρέψατε ποτέ τις υποσχέσεις που σας έγιναν; Είναι σίγουρο ότι, υπό την καθοδήγηση του φωτός Μου, θα σπάσετε αυτήν τη θηλιά με την οποία σας στραγγαλίζουν οι δυνάμεις του σκότους. Είναι σίγουρο ότι, εν μέσω του σκότους, δεν θα χάσετε το φως που σας οδηγεί. Θα είστε σίγουρα οι κυρίαρχοι όλης της δημιουργίας. Θα υπερισχύσετε σίγουρα έναντι του Σατανά. Είναι σίγουρο ότι, με την πτώση του βασιλείου του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, θα ξεχωρίσετε ανάμεσα στις ορδές των μυριάδων για να γίνετε μάρτυρες της νίκης Μου. Η στάση σας θα είναι σίγουρα αποφασιστική και ακλόνητη στη γη του Σινείμ. Μέσα από τα δεινά που περνάτε θα κληρονομήσετε τις ευλογίες που προέρχονται από Εμένα και θα ακτινοβολήσετε σίγουρα σε ολόκληρο το σύμπαν με τη δόξα Μου.»

Πηγή από:Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού