2. Αποκάλυψη του μυστηρίου της «κρίσης»

Από την Εν Χούι, Μαλαισία

Ονομάζομαι Εν Χούι και είμαι 46 ετών. Ζω στη Μαλαισία και πιστεύω στον Κύριο εδώ και 27 χρόνια. Τον Οκτώβριο του 2015 μετακόμισα σε μια άλλη πόλη για δουλειά. Οι νέοι μου συνάδελφοι ήταν όλοι μεγάλοι λάτρεις του Facebook, το οποίο χρησιμοποιούσαν για να συνομιλούν, να βρίσκουν νέους φίλους και για να αναρτούν εικόνες. Όταν είδαν ότι δεν είχα λογαριασμό στο Facebook, μου άνοιξαν έναν και σιγά-σιγά έμαθα πώς να συνδέομαι στο διαδίκτυο και να το χρησιμοποιώ. Μερικές φορές έβλεπα τις αναρτήσεις που έκαναν ορισμένοι αδελφοί και αδελφές για τον Κύριο και τις κοινοποιούσα και έκανα «like». Μερικές φορές αναρτούσα πράγματα που εξυμνούσαν τον Κύριο ή κοινοποιούσα τη χάρη του Κυρίου σε κάποιους από τους καλούς μου φίλους. Καθημερινά ένιωθα ότι η ζωή μου ήταν γεμάτη.

Μια μέρα, τον Φεβρουάριο του 2016, ενώ κοιτούσα τη σελίδα ενός καλού μου φίλου στο Facebook, είδα αυτήν την ανάρτηση: «Σήμερα στην ομάδα μας συζητήσαμε το ζήτημα της κρίσεως. Όλοι είπαμε διαφορετικά πράγματα, όμως, στο μεγαλύτερο μέρος, συμφωνήσαμε τι σημαίνει. Κάποιος είπε: “Δεν καταλαβαίνω και τολμάω να πω καμιά ανοησία, επειδή είναι κάτι που ο Θεός θα κάνει στο μέλλον και εμείς δεν θα πρέπει να προσπαθούμε να μαντεύουμε στα τυφλά”. Κάποιος άλλος είπε: “Ο ψαλμός 75:2 λέει ‘Όταν λάβω τον ωρισμένον καιρόν, εγώ θέλω κρίνει εν ευθύτητι’. Ό,τι κάνει ο καθένας καταγράφεται από τον Θεό, ώστε όταν ο Κύριος Ιησούς επιστρέψει για να κρίνει όλους τους ανθρώπους, θα αποκαλύψει τις πράξεις μας σε όλους, σαν να ήταν ταινία. Οπότε, θα πρέπει να είμαστε πάντοτε δίκαιοι και να μην κάνουμε ποτέ κακό, ώστε να αποφύγουμε την κρίση του Θεού που θα μας ρίξει στην κόλαση”. Κάποιος άλλος είπε: “Στη Βίβλο λέει: ‘Και είδον θρόνον λευκόν μέγαν και τον καθήμενον επ' αυτού, από προσώπου του οποίου έφυγεν η γη και ο ουρανός, και δεν ευρέθη τόπος δι' αυτά. Και είδον τους νεκρούς, μικρούς και μεγάλους, ισταμένους ενώπιον του Θεού, και τα βιβλία ηνοίχθησαν· και βιβλίον άλλο ηνοίχθη, το οποίον είναι της ζωής· και εκρίθησαν οι νεκροί εκ των γεγραμμένων εν τοις βιβλίοις κατά τα έργα αυτών’ (Αποκάλυψη 20:11-12). Από αυτό το κείμενο μπορούμε να δούμε ότι όταν ο Κύριος Ιησούς επιστρέψει στις έσχατες ημέρες, θα στήσει ένα γιγαντιαίο γραφείο στον ουρανό και θα καθίσει πίσω απ’ αυτό. Στη συνέχεια θα ξετυλίξει επάνω του ένα βιβλιάριο και, με όλη την ανθρωπότητα γονατιστή στο έδαφος, θα καλέσει τον καθένα με το όνομά του και θα τους κρίνει όλους, έναν προς έναν, σύμφωνα με τα όσα έχουν κάνει. Οι καλοί άνθρωποι θα αναληφθούν στη βασιλεία των ουρανών μαζί με τον Κύριο, ενώ οι διεφθαρμένοι θα ριχτούν στην κόλαση”».

Αφότου διάβασα αυτήν την ανάρτηση, κάθισα στην καρέκλα μου και στο μυαλό μου σχηματίστηκε μια εικόνα του Κυρίου Ιησού να κρίνει τους ανθρώπους: Ο Κύριος κάθεται επάνω σ’ έναν θρόνο, οι άνθρωποι είναι γονατιστοί μπροστά από το γραφείο και ομολογούν τις αμαρτίες τους, προκειμένου να τις κρίνει ο Θεός, και ο Κύριος τους στέλνει είτε στον παράδεισο είτε στην κόλαση, αναλόγως με το τι έχουν κάνει. Σκέφτηκα πως ήμουν πιστή ακόλουθος του Κυρίου για περισσότερα από 20 χρόνια, και είχα κάνει ό,τι καλύτερο μπορούσα για να τηρήσω τις οδηγίες Του. Πίστευα ότι ο Κύριος θα έβλεπε την ευσέβειά μου και θα με ανέβαζε στον παράδεισο... Όμως, ενόσω σκεφτόμουν όλα αυτά, ξαφνικά μου ήρθε μια ιδέα: Τώρα που ξέρω πώς να χρησιμοποιώ το διαδίκτυο, γιατί δεν βάζω να ψάξω τη λέξη «κρίση», να δω τι θα μου βγάλει; Άνοιξα ένα πρόγραμμα περιήγησης και πληκτρολόγησα τη λέξη. Δεν θυμάμαι σε ποιον σύνδεσμο έκανα κλικ, αλλά προς έκπληξή μου ξεπήδησε αυτή η πρόταση: «Η παίδευση και κρίση του Θεού είναι το φως της Σωτηρίας του ανθρώπου». Αυτή η πρόταση μου κίνησε αμέσως το ενδιαφέρον, οπότε επισκέφθηκα τον ιστότοπο για να μάθω περισσότερα. Καθώς φόρτωνε η ιστοσελίδα, άκουσα τον ευχάριστο ύμνο που σ’ έκανε να σκεφτείς «Η παίδευση και κρίση του Θεού είναι το φως της Σωτηρίας του ανθρώπου». Τα λόγια ήταν: «Στη ζωή του, εάν ο άνθρωπος επιθυμεί να εξαγνιστεί και να επιτύχει αλλαγές στη διάθεσή του, αν θέλει να ζήσει μια ζωή με νόημα και να εκπληρώσει το καθήκον του ως πλάσμα, τότε πρέπει να δεχτεί την παίδευση και την κρίση του Θεού και δεν πρέπει να επιτρέψει την πειθαρχία και τα πλήγματα του Θεού να απομακρυνθούν απ’ αυτόν, ώστε να μπορεί να απελευθερωθεί από τη χειραγώγηση και την επιρροή του Σατανά και να ζήσει υπό το φως του Θεού. Να γνωρίζεις ότι η παίδευση και η κρίση του Θεού είναι το φως, και το φως της σωτηρίας του ανθρώπου και ότι δεν υπάρχει καλύτερη ευλογία, χάρη ή προστασία για τον άνθρωπο».

Όταν τελείωσε ο ύμνος, αναλογίστηκα τους στίχους, τους οποίους βρήκα πολύ συγκινητικούς. Άρχισα να σκέφτομαι: «Είναι η κρίση και το παίδεμα του Θεού πραγματικά το φως της σωτηρίας μας; Είναι η μεγαλύτερη προστασία και χάρη της ανθρωπότητας; Πώς το αντιλαμβανόμαστε αυτό; Για να είναι οι άνθρωποι εξαγνισμένοι και να ζουν μια ζωή με νόημα, σημαίνει ότι πρέπει να δεχθούν το παίδεμα και την κρίση του Θεού;» Αναλογιζόμουν τα λόγια του ύμνου και πολλά ερωτήματα στροβιλίζονταν στο μυαλό μου. Σκέφτηκα επίσης: «Αν ο Θεός επρόκειτο να κρίνει τον άνθρωπο, τότε ο άνθρωπος δεν θα ήταν καταδικασμένος; Και πώς είναι δυνατόν η κρίση να γίνεται ένα φως σωτηρίας;» Ήμουν περίεργη και λίγο ενθουσιασμένη, καθότι δεν είχα ποτέ πριν ακούσει να εκφράζεται κάτι τέτοιο. Παρόλο που η κρίση για την οποία μιλούσε ο ύμνος, δεν ήταν έτσι όπως την καταλάβαινα εγώ, είχα μια αχνή αίσθηση ότι η κρίση μάλλον είχε βαθύτερη σημασία και σχετιζόταν με το μέλλον και τη μοίρα του ανθρώπου. Κοίταξα από πού προερχόταν αυτός ο ύμνος και ανακάλυψα ότι ήταν από την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού, οπότε επισκέφθηκα τον ιστότοπο της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού. Ανακάλυψα ότι ο ιστότοπος είχε μια καθαρή και ελκυστική αρχική σελίδα, ενώ το περιεχόμενο ήταν πλούσιο και ποικίλο, με ακουστικό υλικό, υλικό για ανάγνωση, τραγούδια, συζητήσεις και πολλά άλλα. Αναρωτήθηκα: «Πώς είναι δυνατόν και δεν μου έχει πει ποτέ κανένας γι’ αυτόν τον ιστότοπο; Κάτι τόσο καλό, που όμως δεν το ήξερε κανένας για να μου το κοινοποιήσει;» Έκανα κλικ στον σύνδεσμο με τίτλο «Βιβλία» και καθώς κατέβαινα τη λίστα, είδα αυτό το βιβλίο «Μαρτυρίες Εμπειριών από την Είσοδο στη Ζωή». Έκανα κλικ στον τίτλο και είδα ότι ήταν κυρίως μαρτυρίες σχετικά με το ζήτημα της κρίσεως του Θεού, για παράδειγμα, «Η κρίση και το παίδεμα του Θεού με έσωσαν», «Η κρίση και το παίδεμα του Θεού αποτέλεσαν μεγάλη σωτηρία για μένα», «Είδα την αγάπη του Θεού μέσα στην κρίση και το παίδεμά Του», «Η κρίση και το παίδεμα του Θεού αφύπνισαν το αμαρτωλό πνεύμα μου», «Η κρίση και το παίδεμα του Θεού με έβαλαν στο σωστό μονοπάτι». Ήταν σχεδόν ώρα να φύγω για τη δουλειά, οπότε πρόλαβα μόνο να ρίξω μια γρήγορη ματιά σε μερικές από αυτές τις μαρτυρίες. Αυτοί που τις έγραψαν, περιέγραφαν όλοι το πώς μεταμορφώθηκε η διεφθαρμένη διάθεσή τους, ενώ μιλούσαν επίσης για τις ανεπάρκειές τους, τη διαφθορά τους, τις λανθασμένες απόψεις σχετικά με την πίστη στον Θεό κ.τ.λ., καθώς και για το πώς όλα αυτά άλλαξαν μέσα από τα λόγια της κρίσεως του Παντοδύναμου Θεού. Αυτό με έκανε να γίνω ακόμα πιο περίεργη σχετικά με τη φράση «Η παίδευση και κρίση του Θεού είναι το φως της Σωτηρίας του ανθρώπου». Μήπως η κρίση δεν είχε να κάνει με το να είσαι καταδικασμένος; Μήπως δεν αφορούσε τον προσδιορισμό της κατάληξης του κάθε ανθρώπου; Άρχισα να νιώθω ταραχή, επειδή ήξερα ότι έπρεπε να ξεκαθαρίσω για ποιο πράγμα μιλούσε η φράση «Η παίδευση και κρίση του Θεού είναι το φως της Σωτηρίας του ανθρώπου». Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το «Μαρτυρίες Εμπειριών από την Είσοδο στη Ζωή» ήταν πιθανόν ένα βιβλίο εξαιρετικά χρήσιμο στο να βοηθά τους ανθρώπους να πιστέψουν στον Θεό, και ότι θα έπρεπε να το διαβάσω προσεκτικά. Όμως δεν είχα άλλο χρόνο, οπότε έσβησα τον υπολογιστή μου και πήγα στη δουλειά.

Το ίδιο βράδυ, καθώς στριφογυρνούσα στο κρεβάτι μου, μην μπορώντας να κοιμηθώ, μου έρχονταν συνεχώς στο μυαλό εικόνες από τον ιστότοπο της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού. Δεν μπορούσα ειδικότερα να βγάλω από το νου μου τη φράση «Η παίδευση και κρίση του Θεού είναι το φως της Σωτηρίας του ανθρώπου», και ήθελα πραγματικά να μάθω σε τι αναφερόταν η λέξη «κρίση» σ’ αυτήν τη φράση.

Με το που σηκώθηκα την επόμενη μέρα, άνοιξα τον ιστότοπο της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού και άρχισα να ψάχνω για οτιδήποτε είχε να κάνει με τη λέξη «κρίση». Βρήκα ένα άρθρο με τίτλο «Ο Χριστός επιτελεί το έργο της κρίσης με την αλήθεια» και μέσα σ’ αυτό διάβασα τα ακόλουθα λόγια: «Η “κρίση” που αναφέρθηκε στους προηγούμενους λόγους – κρίση που θα ξεκινήσει στον οίκο του Θεού – αναφέρεται στην κρίση που ασκεί ο Θεός σήμερα σε εκείνους που έρχονται μπροστά στον θρόνο Του τις έσχατες ημέρες. Ίσως υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν σε τέτοιες υπερφυσικές φαντασιώσεις πως, όταν έρθουν οι έσχατες ημέρες, ο Θεός θα στήσει ένα μεγάλο τραπέζι στους ουρανούς, πάνω στο οποίο θα απλωθεί ένα λευκό τραπεζομάντηλο και, στη συνέχεια, καθισμένος σε έναν μεγάλο θρόνο με όλους τους ανθρώπους γονατιστούς στο έδαφος, Εκείνος θα αποκαλύψει τις αμαρτίες κάθε ανθρώπου, κι έτσι θα καθορίσει ποιοι θα ανέλθουν στον παράδεισο ή θα σταλούν κάτω, στη λίμνη της φωτιάς και του θειαφιού. Ανεξαρτήτως από τις ανθρώπινες φαντασιώσεις, η ουσία του έργου του Θεού δεν μπορεί να αλλάξει. Οι φαντασιώσεις του ανθρώπου δεν είναι τίποτε άλλο παρά κατασκευάσματα των σκέψεων του, και προέρχονται από το μυαλό του, συνοψισμένες και συναρμολογημένες από όσα έχει δει και έχει ακούσει. Γι’ αυτό και λέω, όσο λαμπρές και να είναι οι επινοημένες αυτές εικόνες, δεν παύουν να είναι απλές ζωγραφιές, και δεν είναι ικανές να αντικαταστήσουν το σχέδιο του έργου του Θεού. Εξάλλου, τον άνθρωπο τον έχει διαφθείρει ο Σατανάς, οπότε πώς μπορεί να αντιληφθεί τις σκέψεις του Θεού; Ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται το έργο της κρίσης του Θεού ως κάτι ιδιαιτέρως φανταστικό. Θεωρεί πως από τη στιγμή που ο ίδιος ο Θεός επιτελεί το έργο της κρίσης, τότε θα πρέπει αυτό να είναι τεράστιας κλίμακας και ακατανόητο για τους θνητούς, και πρέπει να αντηχεί μέσα από τους ουρανούς και να σείει τη γη· διαφορετικά, πώς θα μπορούσε να είναι το έργο της κρίσης του Θεού; Πιστεύει ότι, εφόσον αυτό είναι το έργο της κρίσης, τότε ο Θεός θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα επιβλητικός και μεγαλοπρεπής ενόσω εργάζεται, και πως όσοι κρίνονται, θα πρέπει να ουρλιάζουν με δάκρυα στα μάτια, γονατιστοί, ικετεύοντας για έλεος. Μία τέτοια σκηνή πρέπει να αποτελεί ένα εντυπωσιακό θέαμα και να είναι βαθιά ανατριχιαστική... Όλοι φαντάζονται το έργο της κρίσης του Θεού ως κάτι ασυνήθιστα υπέροχο. Γνωρίζεις, ωστόσο, πως ο Θεός έχει ξεκινήσει το έργο της κρίσης ανάμεσα στους ανθρώπους εδώ και πολύ καιρό, ενώ εσύ κούρνιαζες γαλήνιος στην αγκαλιά της λήθης; Πως ο καιρός που θεωρείς πως ξεκινά επίσημα η κρίση του Θεού, είναι ήδη ο καιρός για τον Θεό να φτιάξει εκ νέου τον ουρανό και τη γη; Ίσως τότε να έχεις καταλάβει μονάχα το νόημα της ζωής, αλλά το ανελέητο έργο της τιμωρίας του Θεού θα σε στείλει, ενώ θα κοιμάσαι ακόμα βαθιά, στην κόλαση. Μονάχα τότε θα συνειδητοποιήσεις ξαφνικά πως το έργο της κρίσης του Θεού έχει ήδη ολοκληρωθεί». Μου προκάλεσε μεγάλη έκπληξη που διάβαζα αυτά τα λόγια. Αυτά είναι λόγια που αποκαλύπτουν με τόση ακρίβεια τις πιο ενδόμυχες σκέψεις των ανθρώπων σχετικά με το έργο της κρίσεως που επιτελεί ο Θεός κατά τις έσχατες ημέρες, καθώς και τις απόψεις τους. Οι ιδέες που εκφράζονταν φαίνονταν τόσο αληθινές και πρακτικές. Μήπως η ιδέα που διατηρούσα σχετικά με μια κρίση στον ουρανό, ήταν απλώς η φαντασία μου; Αυτό το απόσπασμα δείχνει ότι όλοι οι άνθρωποι φαντάζονται το έργο της κρίσεως του Θεού ως κάτι μυστηριώδες και υπερφυσικό. Επίσης υποδεικνύει ότι το έργο της κρίσεως έχει ήδη αρχίσει εδώ και καιρό και ότι σύντομα θα ολοκληρωθεί, ενώ επίσης προτρέπει τους ανθρώπους να βιαστούν και να αναζητήσουν τις εκδηλώσεις του Θεού. Όταν σκέφτηκα ότι αυτά μπορεί να είναι λόγια του Θεού, με έπιασε και πάλι ταραχή και είχα μια έντονη παρόρμηση να καταλάβω ευθύς αμέσως το νόημα της κρίσεως του Θεού. Όμως το περιεχόμενο στον ιστότοπο της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού ήταν τόσο πολύ, που δεν ήξερα από πού να ξεκινήσω. Έτσι, αποφάσισα να αναζητήσω τα μέλη της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού και να δω αν θα μπορούσαν να με βοηθήσουν να καταλάβω μερικά πράγματα.

Χρησιμοποίησα την εφαρμογή συνομιλίας στον ιστότοπο της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού για να αφήσω ένα μήνυμα, λέγοντας ότι με ενδιέφερε να μάθω περισσότερα σχετικά με την «κρίση». Κάποιος μου απάντησε πολύ γρήγορα και μου συστήθηκαν δύο αδελφές από την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού, οι οποίες συνομίλησαν μαζί μου: η Λιου Χούι και η Λι Μέι. Κατά τη συνομιλία μαζί τους, ανακάλυψα ότι αυτές οι δύο αδελφές ήταν ανοιχτές, ειλικρινείς και μιλούσαν χωρίς περιστροφές, γεγονός που με έκανε να θέλω να έχω μια εγκάρδια συνομιλία μαζί τους. Τους είπα: «Πιστεύω πραγματικά ότι οι ιστότοποι της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού είναι πολύ καλοί. Έχουν κάθε είδους πνευματικά βιβλία, δοξολογίες, μουσικά βίντεο, ευαγγελικές ταινίες, απαγγελίες των λόγων του Θεού κ.τ.λ. Υπάρχει πραγματικά πολύ περιεχόμενο, όμως απλώς δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει η κρίση του Θεού. Μόλις διάβασα το “Ο Χριστός επιτελεί το έργο της κρίσης με την αλήθεια” που φαίνεται να λέει ότι το έργο της κρίσεως του Θεού έχει ήδη ξεκινήσει και ότι η ιδέα της κρίσεως στον ουρανό είναι απλώς ένα προϊόν της ανθρώπινης φαντασίας. Αυτό διαφέρει αρκετά από τη συνηθισμένη κατανόησή μου για την κρίση. Θα μπορούσατε να μοιραστείτε μαζί μου τις γνώσεις σας επάνω σ’ αυτό το θέμα;»

Η αδελφή Λι Χούι απάντησε: «Δόξα τω Θεώ! Ας συναναστραφούμε και ας αναζητήσουμε μαζί! Κι εγώ κάποτε σκεφτόμουν με τον ίδιο τρόπο μ’ εσένα, νομίζοντας ότι το έργο της κρίσεως του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες γινόταν στον ουρανό. Όμως, αφότου διάβασα τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού και συναναστράφηκα με τους αδελφούς και τις αδελφές, συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν απλώς αποκύημα της φαντασίας μου. Το αν το έργο της κρίσεως του Θεού γίνεται στον ουρανό ή στη γη, αναφέρεται με σαφήνεια σε ορισμένες από τις προφητείες της Βίβλου. Για παράδειγμα, η Αποκάλυψη 14:6-7 λέει: “Και είδον άλλον άγγελον πετώμενον εις το μεσουράνημα, όστις είχεν ευαγγέλιον αιώνιον, διά να κηρύξη εις τους κατοικούντας επί της γης και εις παν έθνος και φυλήν και γλώσσαν και λαόν, και έλεγε μετά φωνής μεγάλης· Φοβήθητε τον Θεόν και δότε δόξαν εις αυτόν, διότι ήλθεν η ώρα της κρίσεως αυτού, και προσκυνήσατε τον ποιήσαντα τον ουρανόν και την γην και την θάλασσαν και τας πηγάς των υδάτων”. Στους Ψαλμούς 96:13 λέει: “Διότι έρχεται, διότι έρχεται διά να κρίνη την γήν· θέλει κρίνει την οικουμένην εν δικαιοσύνη και τους λαούς εν τη αληθεία αυτού”. Στο κατά Ιωάννη 9:39 λέει: “Εγώ διά κρίσιν ήλθον εις τον κόσμον τούτον, διά να βλέπωσιν οι μη βλέποντες και να γείνωσι τυφλοί οι βλέποντες”. Αυτά τα εδάφια της Βίβλου αναφέρουν “όστις είχεν ευαγγέλιον αιώνιον, διά να κηρύξη εις τους κατοικούντας επί της γης”, “διότι έρχεται διά να κρίνη την γήν” και “Εγώ διά κρίσιν ήλθον εις τον κόσμον τούτον”. Από εδώ μπορούμε να καταλάβουμε ότι τις έσχατες ημέρες, ο Θεός πρέπει να έρθει αυτοπροσώπως στο κόσμο των ανθρώπινων όντων, και ότι θα έρθει για να επιτελέσει το έργο της κρίσεως και θα κρίνει όλους τους λαούς και όλα τα έθνη. Επιπλέον, όταν διαβάζουμε τη Βίβλο μαθαίνουμε ότι, πριν ο Θεός πλάσει τους ανθρώπους, δημιούργησε όλα τα άλλα επάνω στη γη, ώστε να υπάρχει έτοιμο ένα κατάλληλο περιβάλλον διαβίωσης για εμάς. Στη συνέχεια ο Θεός έπλασε τους ανθρώπους και διευθέτησε γι’ αυτούς να ζουν στη γη, όχι στον ουρανό. Οπότε, πώς είναι δυνατόν να πάμε εμείς στον ουρανό; Η διεφθαρμένη ανθρωπότητα δεν έχει άλλη επιλογή από το να δεχθεί την κρίση του Θεού εδώ, στη γη. Και στο Βιβλίο της Αποκάλυψης είναι καταγεγραμμένο ότι στο νησί της Πάτμου, ο Ιωάννης είδε έναν μεγάλο λευκό θρόνο επάνω στον ουρανό. Στην πραγματικότητα, αυτό ήταν απλώς ένα όραμα του Ιωάννη, όμως κάποιοι το ερμήνευσαν κυριολεκτικά και θεώρησαν πως σημαίνει ότι όταν ο Θεός επιστρέψει κατά τις έσχατες ημέρες, θα κρίνει τους ανθρώπους επάνω στον ουρανό. Αυτό είναι κάτι τυπικό των ανθρώπινων αντιλήψεων, φαντασιώσεων και παρερμηνειών των προφητειών, και δεν αποτελεί την πραγματικότητα του έργου του Θεού».

Έμεινα άναυδη από αυτά που άκουσα: Είχα διαβάσει όλα τα εδάφια της Βίβλου που μοιράστηκαν μαζί μου οι αδελφές, όμως πώς και δεν είχα καταλάβει ποτέ το πραγματικό νόημα αυτών των λόγων; Ναι! Ο Θεός έπλασε τους ανθρώπους για να ζούνε στη γη, οπότε πώς θα ήταν δυνατόν για εμάς να πάμε στον ουρανό; Η πίστη μου ήταν πραγματικά γεμάτη ασάφεια και άγνοια!

Τότε η αδελφή Λι Μέι συναναστράφηκε μαζί μου επ’ αυτού: «Κατά τις έσχατες ημέρες, ο Θεός όχι μόνο ενσαρκώνεται για να επιτελέσει το έργο της κρίσης επί της γης, αλλά το έργο Του έχει ήδη ξεκινήσει πριν από πολύ καιρό και σύντομα θα ολοκληρωθεί. Το έργο της κρίσεως του Θεού δεν γίνεται στον ουρανό, όπως φαντάζονται οι άνθρωποι, και δεν έχει να κάνει με την καταδίκη των ανθρώπων, όπως νομίζουν. Στην πραγματικότητα, πριν ολοκληρωθεί το έργο της κρίσεως του Θεού, όποιος προσέλθει ενώπιον του θρόνου του Θεού θα κριθεί, θα δοκιμαστεί και θα καθαρθεί από τα λόγια του Θεού. Όλοι όσοι δέχονται την κρίση του Θεού και έχουν εξαγνιστεί, θα μεταφερθούν από τον Θεό στη βασιλεία. Όμως όσοι αρνούνται την κρίση των λόγων του Θεού, καθότι η αμαρτωλή φύση τους δεν θα καθαρθεί από την κρίση του Θεού, θα συνεχίσουν να ζουν μέσα στην αμαρτία και θα αμαρτάνουν, θα ψεύδονται, θα εξαπατούν τους άλλους, θα επαναστατούν απέναντι στον Θεό και θα Του εναντιώνονται. Εξαιτίας των αμαρτιών τους, θα εξοντωθούν στην κόλαση, κάτι που αποτελεί μια πραγματική εκδήλωση της δίκαιης διάθεσης του Θεού. Εμείς που πιστεύουμε στον Κύριο όλα αυτά τα χρόνια έχουμε συνειδητοποιήσει κατά βάθος ότι έχουμε λάβει άφεση αμαρτιών επειδή πιστεύουμε, όμως το πρόβλημα της αμαρτωλής φύσης μας δεν έχει επιλυθεί. Ακολουθούμε τον Κύριο, όμως ταυτόχρονα συχνά πηγαίνουμε ενάντια στις οδηγίες του Κυρίου και, αντιθέτως, αφήνουμε αχαλίνωτες τις σαρκικές μας επιθυμίες και διαπράττουμε αμαρτήματα· λέμε ψέματα, εξαπατούμε τους άλλους, δίνουμε πισώπλατα μαχαιρώματα και κάνουμε ό,τι μπορούμε για να αποκτήσουμε φήμη και πλούτο. Διψάμε για ματαιόδοξα πράγματα και κυνηγάμε τις μοχθηρές τάσεις του υλιστικού κόσμου. Και ούτω καθεξής. Παρανοούμε τον Θεό, ειδικά όταν αντιμετωπίζουμε δοκιμασίες, ατυχήματα και συμφορές, και μετά παραπονιόμαστε για τον Θεό, φτάνουμε ακόμα και να Τον προδίδουμε. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ζούμε μια συνεχή κατάσταση διάπραξης αμαρτημάτων, τα οποία εξομολογούμαστε, χωρίς όμως να σπάμε ποτέ τα δεσμά της αμαρτωλής φύσης μας. Η Βίβλος λέει: “Και τον αγιασμόν, χωρίς του οποίου ουδείς θέλει ιδεί τον Κύριον” (προς Εβραίους 12:14). Πώς είναι δυνατόν άνθρωποι που είναι τόσο διεφθαρμένοι, να εισέλθουν στη βασιλεία του Θεού; Ο Παντοδύναμος Θεός έχει πει: “Ένας αμαρτωλός όπως εσύ, ο οποίος έχει μόλις λυτρωθεί και δεν έχει αλλάξει ή τελειωθεί από τον Θεό, μπορεί να επιθυμείς την καρδιά του Θεού; Γιατί εσύ, εσύ που είσαι ακόμα ο παλιός εαυτός σου, είναι αλήθεια ότι σώθηκες από τον Ιησού και ότι δεν θεωρείσαι αμαρτωλός λόγω της σωτηρίας του Θεού, αλλά αυτό δεν αποδεικνύει ότι δεν είσαι αμαρτωλός και ότι δεν είσαι ακάθαρτος. Πώς μπορείς να αποκτήσεις αγιότητα αν δεν έχεις αλλάξει; Μέσα σου, κυριεύεσαι από ακαθαρσίες, εγωισμό και κακία, αλλά εξακολουθείς να επιθυμείς να κατέλθεις με τον Ιησού - τι τύχη θα ήταν αυτή! Έχεις χάσει ένα στάδιο στην πίστη σου στον Θεό: Έχεις απλώς λυτρωθεί, αλλά δεν έχεις αλλάξει. Για να μπορέσεις να επιθυμείς την καρδιά του Θεού, ο Θεός πρέπει προσωπικά να επιτελέσει το έργο της αλλαγής και της κάθαρσής σου. Αν έχεις λυτρωθεί μόνο, δεν θα μπορέσεις να επιτύχεις την αγιότητα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα είσαι ακατάλληλος να κοινωνήσεις τις καλές ευλογίες του Θεού, επειδή έχεις χάσει ένα στάδιο στο έργο του Θεού για τη διαχείριση του ανθρώπου, το οποίο είναι το βασικό βήμα της αλλαγής και της τελειοποίησης. Και έτσι εσύ, ένας αμαρτωλός που έχει μόλις λυτρωθεί, δεν μπορείς να κληρονομήσεις άμεσα την κληρονομιά του Θεού” (από “Ονομασίες και ταυτότητα” στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Οπότε, κατά τις έσχατες ημέρες, ο Θεός θέτει σε εφαρμογή το σχέδιό του και διενεργεί ένα στάδιο κρίσεως, παιδέματος και κάθαρσης των ανθρώπων, σύμφωνα με τις ανάγκες της διεφθαρμένης ανθρωπότητας. Ο σκοπός είναι να μας σώσει ολοκληρωτικά από τη σφαίρα επιρροής του Σατανά και να μας απαλλάξει από τα δεσμά της αμαρτωλής φύσης μας, ώστε να μπορέσουμε να εξαγνιστούμε και να σωθούμε. Από αυτό μπορούμε να δούμε ότι το έργο της κρίσεως του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες έχει να κάνει εξ ολοκλήρου με την κάθαρση και τη σωτηρία. Δεν έχει να κάνει με την καταδίκη μας, όπως φαντάζονται οι άνθρωποι.»

Τότε η αδελφή Λιου Χούι συναναστράφηκε επίσης μαζί μου επ’ αυτού: «Σωστά, αδελφή Εν Χούι. Ας το σκεφτούμε λίγο· αν το έργο της κρίσεως του Θεού ήταν για να μας καταδικάσει και να μας τιμωρήσει, τότε κανένας από εμάς, που έχουμε διαφθαρεί εις βάθος από τον Σατανά, δεν θα σωζόταν ούτε θα μπορούσε να εισέλθει στη βασιλεία του Θεού. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, ποιο θα ήταν το νόημα του έργου της κρίσεως του Θεού; Τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού δηλώνουν ξεκάθαρα γιατί ο Θεός επιτελεί το έργο της κρίσεως κατά τις έσχατες ημέρες, καθώς και ποια είναι η σημασία του για εμάς. Ας διαβάσουμε μαζί δύο αποσπάσματα από τον λόγο του Παντοδύναμου Θεού: “Ολόκληρη η ζωή του ανθρώπου υφίσταται υπό τη σφαίρα επιρροής του Σατανά και δεν υπάρχει ούτε ένα άτομο που μπορεί να απελευθερωθεί από την επιρροή του Σατανά από μόνο του. Όλοι ζουν σε έναν βρόμικο κόσμο, μες στη διαφθορά και το κενό, χωρίς το παραμικρό νόημα ή αξία. Ζουν τέτοιες ξέγνοιαστες ζωές για τη σάρκα, για τη λαγνεία και για τον Σατανά. Δεν υπάρχει η παραμικρή αξία στην ύπαρξή τους. Ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να βρει την αλήθεια που θα τον ελευθερώσει από την επιρροή του Σατανά. Αν και ο άνθρωπος πιστεύει στον Θεό και διαβάζει τη Βίβλο, δεν καταλαβαίνει πώς να απελευθερωθεί από τον έλεγχο της επιρροής του Σατανά. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, πολύ λίγοι άνθρωποι έχουν ανακαλύψει αυτό το μυστικό, πολύ λίγοι το έχουν αγγίξει… Αν ο άνθρωπος δεν εξαγνιστεί, τότε είναι φτιαγμένος από βρομιά· αν δεν είναι προστατευμένος και φροντισμένος από τον Θεό, τότε είναι ακόμα αιχμάλωτος του Σατανά· αν δεν κριθεί και παιδευτεί, τότε δεν θα έχει κανένα μέσο να ξεφύγει από την καταπίεση της σκοτεινής επιρροής του Σατανά. Η διεφθαρμένη διάθεση που εμφανίζεις και η ανυπάκουη συμπεριφορά που βιώνεις είναι επαρκείς για να αποδείξεις ότι εξακολουθείς να ζεις υπό τη σφαίρα επιρροής του Σατανά. Αν το μυαλό και οι σκέψεις σου δεν έχουν καθαρθεί και η διάθεσή σου δεν έχει κριθεί και παιδευτεί, τότε ολόκληρη η ύπαρξή σου εξακολουθεί να ελέγχεται από τη σφαίρα επιρροής του Σατανά, το μυαλό σου ελέγχεται από τον Σατανά, οι σκέψεις σου χειραγωγούνται από τον Σατανά, η ύπαρξή σου ελέγχεται από τα χέρια του Σατανά” (από “Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση” στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). “Μέσω αυτού του έργου της κρίσης και του παιδέματος, ο άνθρωπος θα καταφέρει να γνωρίσει πλήρως την ακάθαρτη και διεφθαρμένη ουσία μέσα του και θα είναι σε θέση να αλλάξει εντελώς και να γίνει καθαρός. Μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί ο άνθρωπος να αξιωθεί να επιστρέψει ενώπιον του θρόνου του Θεού. Όλο το έργο που επιτελείται σήμερα γίνεται για να καθαρίσει ο άνθρωπος και να αλλάξει. Μέσω της κρίσης και του παιδέματος του λόγου, καθώς και του ραφιναρίσματος, ο άνθρωπος μπορεί να αποβάλει τη διαφθορά του και να εξαγνιστεί” (από “Το μυστήριο της ενσάρκωσης (4)” στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Οπότε, πώς νιώσαμε αφότου διαβάσαμε τα λόγια του Θεού; Κοιτώντας τα από μια οπτική γωνία, νιώσαμε ότι τα λόγια του Θεού είναι εξαιρετικά πρακτικά και περιγράφουν άριστα την κατάσταση της πραγματικής ζωής μας. Από μια άλλη γωνία, μπορούμε να δούμε ότι αν επιθυμούσαμε να μεταφερθούμε ενώπιον του θρόνου του Θεού, τότε θα έπρεπε να περάσουμε πρώτα από την κρίση και την κάθαρση του Θεού, ώστε να απαλλαχτούμε από τη βρομιά και τη διαφθορά, και να γλιτώσουμε από τη σκοτεινή επιρροή του Σατανά. Μόνον τότε θα είμαστε κατάλληλοι για να μας πάρει ο Θεός στη βασιλεία Του. Χωρίς το έργο της κρίσεως του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες, δεν θα μπορούσαμε να καθαρθούμε αρκετά ώστε να γίνουμε άνθρωποι που επιθυμεί η καρδιά του Θεού, και σίγουρα δεν θα μπορούσαμε να εισέλθουμε στη βασιλεία του Θεού. Απλώς θα συνεχίζαμε να διαπράττουμε αμαρτήματα και να αντιστεκόμαστε στον Θεό, και τελικά θα εξοντωνόμασταν από τον Θεό στην κόλαση. Στην πραγματικότητα, από τις μαρτυρίες της πραγματικής ζωής που κατέθεσαν οι αδελφοί και οι αδελφές της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού, μπορούμε να δούμε ότι η κρίση και το παίδεμα του Θεού είναι το φως που σώζει τους ανθρώπους. Όλοι μας έχουμε διαφθαρεί από τον Σατανά, όμως επειδή μπορούμε να προσέλθουμε ενώπιον του Παντοδύναμου Θεού και να λάβουμε την κρίση και το παίδεμα μέσα από τα λόγια του Θεού, η διάθεση της ζωής αλλάζει σταδιακά. Μεταβαίνουμε από την ανυπακοή και την αντίσταση στον Θεό, στην αποδοχή και την υποταγή· από αλαζόνες, αυτάρεσκοι και ανυπάκουοι απέναντι σε όλους, γινόμαστε πρόθυμοι να αφήσουμε κατά μέρος τον εγωισμό μας και να υποταχθούμε στις αλήθειες και σε ό,τι είναι σωστό. Επιπλέον, το μόνο που εκφράζεται μέσα από την κρίση και το παίδεμα του Θεού είναι η αλήθεια, ενώ αυτά αποτελούν επίσης έκφραση της δίκαιης και αγίας διάθεσης του Θεού, οπότε, όσο περισσότερο βιώνουμε την κρίση και το παίδεμα του Θεού τόσο περισσότερο γνωρίζουμε τον Θεό. Και όσο περισσότερο γνωρίζουμε τον Θεό, τόσο πιο ξεκάθαρα μπορούμε να διακρίνουμε τους ανθρώπους και τα συμβάντα.Ομοίως, οι απόψεις και οι αξίες μας αλλάζουν σε διάφορους βαθμούς. Αποκτάμε όλο και περισσότερο φόβο Θεού, περισσότερο σεβασμό και υποτασσόμαστε περισσότερο στον Θεό. Αυτή είναι η επίδραση που έχουν επάνω μας η κρίση και το παίδεμα του Θεού. Αν δεν λάβουμε την κρίση από το φως της αλήθειας των λόγων του Θεού, θα πρέπει να ζούμε στο σκοτάδι, να διαπράττουμε αμαρτήματα και να τα εξομολογούμαστε καθημερινά, ξανά και ξανά, και δεν θα σπάσουμε ποτέ τα δεσμά της αμαρτίας. Υπό τέτοιες συνθήκες, πώς θα μπορούσε να μας πάρει ο Θεός στη βασιλεία του;»

Μετά από τη συναναστροφή μου με τις αδελφές Λι και Λιου, ένιωσα σαν ένα λαμπρό φως να άναψε στην καρδιά μου. Αυτά που είπαν ήταν αληθινά: Ο πάστορας, οι πρεσβύτεροι και οι αδελφοί και οι αδελφές στην εκκλησία μου δεν μπορούσαν να απαλλαχτούν από τα δεσμά της αμαρτίας. Κι εγώ η ίδια διέπραττα συχνά αμαρτήματα, χωρίς να το θέλω, ανήμπορη να εφαρμόσω τα λόγια του Κυρίου. Το ότι ζούμε μια ζωή κατά την οποία συνεχώς διαπράττουμε αμαρτήματα και μετά τα εξομολογούμαστε, αποδεικνύει ότι χρειαζόμαστε τον Θεό για να επιστρέψει και να πραγματοποιήσει το έργο της κρίσεως και της κάθαρσης. Αν δεν είχα διερευνήσει το έργο του Θεού των εσχάτων ημερών, δεν θα είχα καταλάβει ποτέ αυτές τις αλήθειες. Είμαι τόσο ευγνώμων για την ηγεσία του Θεού, η οποία μου έδωσε τη δυνατότητα να διαβάσω τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού και να ακούσω αυτά που είχαν να πουν οι αδελφές κατά τη συναναστροφή μας. Επίσης σκέφτηκα καλά τις γραπτές μαρτυρίες που κατέθεσαν οι αδελφοί και οι αδελφές της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού, με τις οποίες περιγράφουν τις μεταμορφώσεις που πέτυχαν στη διάθεσή τους μέσα από την κρίση των λόγων του Θεού. Τότε ένιωσα ότι κατάλαβα κάτι περισσότερο σχετικά με το έργο της κρίσεως του Θεού των εσχάτων ημερών. Οι εσφαλμένες αντιλήψεις μου είχαν εξαφανιστεί και ήξερα πλέον ότι η κρίση και το παίδεμα του Θεού ήταν απαραίτητα για εμάς, προκειμένου να γλιτώσουμε από την αμαρτία και να πετύχουμε τον εξαγνισμό.

Τότε ρώτησα τις αδελφές: «Πώς, λοιπόν, πραγματοποιεί ο Παντοδύναμος Θεός το έργο της κρίσεως;» Η Λιου Χούι απάντησε: «Δόξα τω Θεώ! Έκανες μια ζωτικής σημασίας ερώτηση. Ας διαβάσουμε δύο ακόμα αποσπάσματα από τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού, και θα αποκτήσουμε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα. Ο Παντοδύναμος Θεός είπε: “Αναλαμβάνοντας το έργο της κρίσης Του, ο Θεός δεν καθιστά απλώς σαφή τη φύση του ανθρώπου με λίγα μόνο λόγια· την εκθέτει, την αντιμετωπίζει και την κλαδεύει μακροπρόθεσμα. Αυτές οι μέθοδοι έκθεσης, αντιμετώπισης και κλαδέματος δεν μπορούν να αντικατασταθούν με συνηθισμένα λόγια, αλλά με την αλήθεια, την οποία ο άνθρωπος δεν κατέχει καθόλου. Μονάχα τέτοιου είδους μέθοδοι θεωρούνται ως κρίση· μόνο μέσω μιας τέτοιας κρίσης μπορεί ο άνθρωπος να υποταχθεί και να πειστεί πλήρως να είναι υποταγμένος στον Θεό και, επιπλέον, να αποκτήσει αληθινή γνώση του Θεού. Αυτό που αποφέρει το έργο της κρίσης, είναι η κατανόηση του ανθρώπου για το αληθινό πρόσωπο του Θεού και η αλήθεια για τη δική του παρακοή. Το έργο της κρίσης δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να κατανοήσει μεγάλο μέρος από το θέλημα του Θεού, τον σκοπό του έργου του Θεού, και τα μυστήρια που παραμένουν ακατανόητα γι’ αυτόν. Επίσης, δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να αναγνωρίσει και να μάθει την διεφθαρμένη ουσία του και τις ρίζες της διαφθοράς του, καθώς επίσης και να ανακαλύψει την ασχήμια του. Αυτές οι επιδράσεις προκαλούνται από το έργο της κρίσης, διότι η ουσία αυτού του έργου είναι στην πραγματικότητα το έργο του ανοίγματος της αλήθειας, της οδού και της ζωής του Θεού σε όλους όσοι πιστεύουν σ’ Εκείνον. Αυτό το έργο είναι το έργο της κρίσης που επιτελεί ο Θεός” (από “Ο Χριστός επιτελεί το έργο της κρίσης με την αλήθεια” στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). “Αυτοί που επιθυμούν να κερδίσουν τη ζωή χωρίς να στηρίζονται στην αλήθεια που ειπώθηκε από τον Χριστό, είναι οι πιο γελοίοι άνθρωποι στη γη, κι εκείνοι που δεν αποδέχονται την οδό της ζωής που έφερε ο Χριστός, είναι χαμένοι σε μια φαντασία. Κι έτσι, λέω ότι οι άνθρωποι που δεν αποδέχονται τον Χριστό των εσχάτων ημερών, θα είναι για πάντα περιφρονημένοι από τον Θεό. Ο Χριστός είναι η πύλη του ανθρώπου για τη βασιλεία κατά τη διάρκεια των εσχάτων ημερών, και κανείς δεν μπορεί να Τον παρακάμψει. Κανείς δεν μπορεί να τελειωθεί από τον Θεό, παρά μόνο μέσω του Χριστού. Εφόσον πιστεύεις στον Θεό, πρέπει να αποδεχτείς τα λόγια Του και να υπακούσεις στην οδό Του. Δεν πρέπει να σκεφτείς ότι μπορεί να κερδίσεις την ευλογία χωρίς να λάβεις την αλήθεια ή να αποδεχτείς την παροχή της ζωής. Ο Χριστός έρχεται τις έσχατες ημέρες, ώστε όλοι εκείνοι που Τον πιστεύουν αληθινά, να παρέχονται με ζωή. Το έργο Του έχει σκοπό να κλείσει η παλιά εποχή και να μπούμε σε μια νέα, και είναι το μονοπάτι που πρέπει να διαβούν όλοι εκείνοι που θα μπουν στη νέα εποχή. Εάν δεν είσαι ικανός να Τον αναγνωρίσεις, και, αντ’ αυτού, Τον καταδικάζεις, Τον βλασφημείς ή ακόμα Τον καταδιώκεις, τότε είναι σίγουρο ότι θα καίγεσαι στην αιωνιότητα και δεν θα εισέλθεις ποτέ στη βασιλεία του Θεού” (από “Μόνο ο Χριστός των εσχάτων ημερών μπορεί να δώσει στον άνθρωπο την οδό για την αιώνια ζωή” στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Από τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού διαφαίνεται ότι ο Θεός ενσαρκώθηκε κατά τις έσχατες ημέρες, προκειμένου να εκφράσει όλες τις αλήθειες που καθαίρουν και σώζουν τους ανθρώπους, σύμφωνα με τις ανάγκες της ανθρωπότητας. Αυτό δείχνει τη δίκαιη και απρόσβλητη διάθεση του Θεού απέναντι στην ανθρωπότητα. Μέσα από τα λόγια Του, ο Θεός αποκαλύπτει τη φύση και την ουσία των ανθρώπων, καθώς και την αληθινή κατάσταση της διαφθοράς τους. Μόνο μέσα από την αποδοχή των λόγων κρίσεως που έχει εκφράσει ο Παντοδύναμος Θεός μπορούμε να γνωρίζουμε την αλαζονεία μας, την πονηριά μας, τον εγωισμό μας, τη μοχθηρία μας και ούτω καθεξής, τα οποία αποτελούν κομμάτι της σατανικής φύσης μας και της διεφθαρμένης διάθεσής μας. Μόνο μέσα από την αποδοχή της κρίσεως και του παιδέματος του Θεού μπορούμε να γνωρίσουμε τη δίκαιη διάθεση του Θεού, να αναπτύξουμε μια καρδιά που θα έχει φόβο Θεού και να μετανοήσουμε ειλικρινά. Τότε μπορούμε να πετύχουμε τη μεταμόρφωση και την κάθαρση της διεφθαρμένης διάθεσής μας· αυτή είναι η σημασία του έργου της κρίσεως του Θεού, καθώς και ο μόνος δρόμος προς τη σωτηρία. Αδελφή Εν Χούι, εφόσον διαβάζουμε ένθερμα όσο πιο πολλά λόγια του Θεού μπορούμε, η σημασία του έργου της κρίσεως του Θεού θα γίνει πιο σαφής σ’ εμάς και θα διαπιστώσουμε ότι μόνον ο Χριστός των εσχάτων ημερών μπορεί να δώσει στους ανθρώπους αιώνια ζωή».

Δόξα σοι, Κύριε! Κέρδισα πάρα πολλά από την επικοινωνία μου με τις αδελφές. Παρόλο που πρέπει ακόμα να βιώσω την κρίση και το παίδεμα του Θεού, μέσα από τη συναναστροφή μου μαζί τους και την ανάγνωση του βιβλίου «Μαρτυρίες Εμπειριών από την Είσοδο στη Ζωή» ένιωσα ότι η κρίση και το παίδεμα του Θεού μπορούν πραγματικά να αλλάξουν τους ανθρώπους. Ένιωσα ότι κι εγώ χρειάζομαι πραγματικά ένα στάδιο της κρίσης και του παιδέματος του Θεού για να με μεταμορφώσει και να με εξαγνίσει, ώστε να είμαι κατάλληλη για να μπω στη βασιλεία των ουρανών. Λίγο καιρό αργότερα, μετά από μερικές ακόμα ημέρες συναναστροφής, κατάλαβα περισσότερα για το έργο της κρίσεως του Θεού και για την αλήθεια αναφορικά με το όνομα του Θεού. Έμαθα, επίσης, πώς να διακρίνω τον αληθινό Χριστό από τους απατεώνες και τις αληθινές εκκλησίες από τις ψεύτικες. Έμαθα αλήθειες σχετικά με την ενσάρκωση του Θεού, τη διαφορά ανάμεσα στο έργο του Θεού και στο έργο του ανθρώπου, πώς ο Σατανάς διαφθείρει την ανθρωπότητα και πώς μας σώζει ο Θεός. Και ούτω καθεξής. Κατέληξα στο αδιάσειστο συμπέρασμα ότι ο Παντοδύναμος Θεός είναι όντως ο Κύριος Ιησούς που έχει επιστρέψει και με χαρά δέχθηκα το έργο του Παντοδύναμου Θεού των εσχάτων ημερών. Δόξα τω Θεώ! Μετά απ’ αυτό είχα μια άσβεστη δίψα για ανάγνωση των λόγων του Θεού. Μέσα από μια εκκλησιαστική ζωή, τη συναναστροφή μου με τους αδελφούς και τις αδελφές σχετικά με τις αλήθειες και την αποδοχή του ποτίσματος και της θρέψης από τα λόγια του Θεού, ένιωσα ότι το πνεύμα μου αποκτούσε πραγματική υποστήριξη. Όσα είδα ήταν σαν αυτήν την προφητεία από το Βιβλίο της Αποκάλυψης στη Βίβλο: «Ιδού, ίσταμαι εις την θύραν και κρούω· εάν τις ακούση της φωνής μου και ανοίξη την θύραν, θέλω εισέλθει προς αυτόν και θέλω δειπνήσει μετ’ αυτού και αυτός μετ’ εμού» (Αποκάλυψη 3:20). Σήμερα, όχι μόνο έχω δει αυτήν την προφητεία να εκπληρώνεται, αλλά έχω νιώσει ότι εκπληρώνεται σ’ εμένα προσωπικά. Τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού έχουν ανοίξει την πόρτα της καρδιάς μου και μου έδωσαν τη δυνατότητα να ακούσω τη φωνή του Θεού, να γνωρίσω το έργο της κρίσεως του Θεού και να επιστρέψω ενώπιόν Του. Δόξα τω Θεώ! Δόξα σοι Παντοδύναμε Θεέ!

12 Όταν κάποιος χτυπά την πόρτα, πρέπει να ανοίξεις

Από την Σινγκ Τινγκ, Κίνα

Το 1989, μαζί με τη μητέρα μου δεχθήκαμε το ευαγγέλιο του Κυρίου Ιησού. Αφότου άρχισα να πιστεύω στον Κύριο, μέσα από τη συχνή μου συμμετοχή στις συνάξεις και την ανάγνωση των Γραφών, έμαθα ότι ο Θεός δημιούργησε τον ουρανό, τη γη και όλα όσα αυτά περιέχουν, καθώς ότι Εκείνος έπλασε τους ανθρώπους και παρέχει τα πάντα για τους ανθρώπους. Εκείνον τον καιρό ο ιεροκήρυκας μας έλεγε συχνά «Όσες δυσκολίες και αν αντιμετωπίζουμε, αν προσευχόμαστε στον Θεό, Εκείνος θα μας βοηθήσει. Αυτό ισχύει επειδή ο Κύριος είπε «Αιτείτε, και θέλει σας δοθή· ζητείτε, και θέλετε ευρεί, κρούετε, και θέλει σας ανοιχθή. Διότι πας ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και εις τον κρούοντα θέλει ανοιχθή» (κατά Ματθαίον 7:7-8). Ο Κύριος είναι αξιόπιστος, οπότε αν έχουμε δυσκολίες και προσευχόμαστε στον Κύριο, Εκείνος θα ακούσει τις προσευχές μας. Μας μιλάει μέσα από τα λόγια της Βίβλου και μας οδηγεί σε όλες τις δυσκολίες...» Μετά απ’ αυτό εμπιστεύτηκα τα πάντα στον Κύριο, ασχέτως αν επρόκειτο για τα μεγάλα ή τα μικρά πράγματα της ζωής. Ο Κύριος στην ουσία άκουσε τις προσευχές μου και με οδήγησε μέσα από τα λόγια της Βίβλου και έκανε να αποδώσουν καρπούς όλα όσα αναζητούσα. Εξ αυτού, θεωρούσα όλο και πιο πολύτιμη τη Βίβλο, η οποία ήταν αναπόσπαστο στοιχείο μου και δεν την αποχωριζόμουν ποτέ.

Μία Κυριακή, τον Σεπτέμβριο του 1997, πήγα σε μία σύναξη, όπως πάντα, και η ηλικιωμένη αδελφή που κήρυττε είπε «Ευχαριστούμε τον Κύριο για τη χάρη Του. Σήμερα προσκάλεσα αυτές τις δύο νεαρές αδελφές για να συναναστραφούν μαζί μας, στις οποίες μπορείτε να υποβάλετε οποιαδήποτε ερωτήματα έχετε κατά νου...» Ανέκαθεν θαύμαζα αυτήν την ηλικιωμένη αδελφή, η οποία είχε ξεκινήσει να πιστεύει στον Κύριο όταν ήταν 18 ετών, και σήμερα ήταν 68. Στα 50 χρόνια της πίστης της, είχε διαβάσει τη Βίβλο με τόσο σθένος, που είχε φθείρει τρία αντίτυπα, και είχε μια αρκετά καλή γνώση της Βίβλου. Όμως σήμερα, μου προκάλεσε έκπληξη το γεγονός ότι άφηνε αυτές τις δύο εικοσάρες αδελφές να κάνουν το κήρυγμα. Πόσο καιρό πίστευαν στον Κύριο; Τι μήνυμα ήταν ικανές να μας περάσουν; Δεν είχα πειστεί, όμως επειδή το είχε προτείνει η ηλικιωμένη αδελφή, δεν είπα τίποτα. Όταν οι νεαρές αδελφές μάς έμαθαν να τραγουδάμε ένα εδάφιο από την Αποκάλυψη 22:1–5, «Ένας ποταμός από Νερό της Ζωής», σκέφτηκα ότι αυτό το εδάφιο ακουγόταν πολύ φρέσκο και ευχάριστο, οπότε η καρδιά μου αγαλλίασε Μετά απ’ αυτό, μας έβαλαν να τραγουδήσουμε ένα νέο εδάφιο, το οποίο λεγόταν «Ο Παντοδύναμος Θεός έχει ήδη εμφανιστεί στην Ανατολή» και σκέφτηκα ότι αυτός ο ύμνος ήταν επίσης πολύ καλός και ότι είχε χαρακτήρα και ενέργεια. Σκέφτηκα ότι μπορούσε να δώσει πίστη στους ανθρώπους καλύτερα από τα εδάφια που τραγουδούσαμε πριν στην εκκλησία. Εκείνη τη στιγμή η καρδιά μου έπαψε να αντιμάχεται εκείνες τις δύο νεαρές αδελφές. Σύντομα, όμως, η μία από τις νεαρές αδελφές έγινε μάρτυρας για τον Κύριο Ιησού που έχει ήδη επιστρέψει και είπε, επίσης, ότι στις έσχατες ημέρες ο Θεός έχει και πάλι ενσαρκωθεί, εμφανίζεται και εργάζεται σαν Υιός του ανθρώπου. Είπε ότι έχοντας ως βάση το έργο της λύτρωσης του Κυρίου Ιησού, Εκείνος πραγματοποίησε ένα στάδιο του έργου του λόγου, το οποίο κρίνει και καθαίρει τους ανθρώπους, καθώς και ότι Εκείνος προσωπικά έχει ανοίξει το βιβλιάριο... Καθώς μιλούσε, άφησε κάτω τη Βίβλο και πήρε ένα βιβλίο με τίτλο «Η Περγαμηνή που Άνοιξε ο Αμνός», και άρχισα να αναστατώνομαι: «Αυτοί οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό, όμως στην πραγματικότητα αφήνουν κάτω τη Βίβλο. Αυτό σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να είναι σωστό! Ποιο είναι το νόημα να πιστεύεις στον Θεό, αλλά να μη διαβάζεις τη Βίβλο; Η πίστη μας στον Κύριο βασίζεται στη Βίβλο και πρέπει να τη διαβάζουμε συνεχώς!» Τη στιγμή που ήθελα να τις αντικρούσω, είδα την ηλικιωμένη αδελφή να κάνει επανειλημμένως νεύμα με το κεφάλι της, οπότε κατάπια τα όσα ήθελα να πω για να τις αντικρούσω. Σκέφτηκα «αν η ηλικιωμένη αδελφή εγκρίνει το κήρυγμά τους, με τη γνώση που έχω εγώ για τη Βίβλο μπορεί να μην μπορέσω να τις αντικρούσω και να καταλήξω να ντροπιαστώ. Καλύτερα να περιμένω μέχρι να φύγουν, και μετά θα μιλήσω με την ηλικιωμένη αδελφή. Σίγουρα δεν είναι σωστό να πιστεύεις στον Θεό και να αφήνεις τη Βίβλο στην άκρη, επειδή η Βίβλος λέει: “Όλη η γραφή είναι θεόπνευστος” (Β’ Τιμόθεον 3:16). Από τη στιγμή που η Βίβλος είναι θεόπνευστη, αντιπροσωπεύει τη φωνή του Θεού. Το αν τηρούμε τη Βίβλο ή όχι, έχει όντως να κάνει με το μεγαλύτερο ζήτημα του αν λαμβάνουμε ευλογίες ή υποφέρουμε από κακοτυχίες, και πρέπει να έχω μια σαφή κατανόηση αυτού του ζητήματος. Δεν πρέπει να αφήσω αυτές τις δύο αδελφές να μας παραπλανήσουν και να μας εξαπατήσουν». Ήμουν συνεχώς πανικοβλημένη και το στομάχι μου σφιγγόταν από την ανησυχία. Δεν μου ήταν εύκολο να περιμένω μέχρι το τέλος της σύναξης. Κοιτούσα συνεχώς την ηλικιωμένη αδελφή, βλέποντας ότι προφανώς ενέκρινε αυτά που έλεγαν οι νεαρές αδελφές. Καθ’ όλη τη διάρκεια φαινόταν ήρεμη και χαρούμενη, ενώ εγώ συνεχώς ψιθύριζα μέσα μου: «Μα γιατί δεν λες τίποτα; Θα τις αφήσεις έτσι απλά να κηρύττουν με αυτόν τον τρόπο, εγκαταλείποντας τη Βίβλο; Αυτό αποκαλείς το να είσαι καλός αντιπρόσωπος του Κυρίου;»

Όταν επέστρεφα στο σπίτι, όσο περισσότερο το σκεφτόμουν τόσο περισσότερο αγχωνόμουν. «Διαβάζω τη Βίβλο επί επτά ή οκτώ χρόνια, και τώρα έρχονται κάποιοι να μου πουν να την εγκαταλείψω. Επίσης, η ηλικιωμένη αδελφή, απρόσμενα, φαίνεται να πιστεύει ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα μ’ αυτό. Όμως, πώς συμφωνεί αυτό με τις απαιτήσεις του Κυρίου; Όμως, οι περισσότεροι αδελφοί και αδελφές της εκκλησίας έχουν δεχθεί το έργο του Παντοδύναμου Θεού κατά τις έσχατες ημέρες, οπότε, αν εγώ δεν το δεχθώ, στην απίθανη περίπτωση να έχει πραγματικά επιστρέψει ο Κύριος και να είναι όντως ο Παντοδύναμος Θεός, δεν θα χάσω την ευκαιρία να υποδεχθώ την επιστροφή του Κυρίου;» Ωστόσο, εξακολουθούσα να έχω δεύτερες σκέψεις. Δεν μπορούσα απλώς να δεχθώ τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού και να εγκαταλείψω τη Βίβλο, όπως έκαναν αυτοί, όμως τι μπορούσα να κάνω; Καθότι ένιωθα νευρικότητα και ο δρόμος μου φαινόταν ανώμαλος και γεμάτος λακκούβες, γύρισα στο σπίτι πολύ αναστατωμένη. Όταν ο άντρας μου με είδε που ήμουν σαστισμένη, γρήγορα με ρώτησε «Γιατί είσαι τόσο ταραγμένη; Τι είναι αυτό που σε απασχολεί;» «Αχ! Πού να σ’ τα λέω... Σήμερα ήρθαν στην εκκλησία δύο νεαρές αδελφές και έκαναν κήρυγμα, και είπαν ότι ο Κύριος Ιησούς έχει ήδη επιστρέψει και έχει ανοίξει το βιβλιάριο. Μας έδωσαν, επίσης, από ένα βιβλίο και μας είπαν ότι ήταν ο νέος λόγος του Θεού. Στο μέλλον θα μας βάζουν να διαβάζουμε μόνο αυτό το βιβλίο, το οποίο έχει τίτλο «Η Περγαμηνή που Άνοιξε ο Αμνός». Εσύ τι λες; Πιστεύουμε στον Κύριο τόσα χρόνια και διαβάζαμε ανέκαθεν τη Βίβλο, η οποία μας έχει αποφέρει τόσα οφέλη. Δεν μπορούμε να εγκαταλείψουμε ποτέ τη Βίβλο!» Επίσης έκπληκτος, είπε ο άντρας μου «Αλήθεια; Αυτό συμβαίνει;» Αφότου το σκέφτηκε καλά για λίγο, είπε «Νομίζω πως έχεις δίκιο. Πρέπει να είμαστε ενσυνείδητοι απέναντι στον Κύριο και πρέπει να διαβάζουμε τη Βίβλο για την πίστη μας στον Θεό. Δεν μπορούμε να εγκαταλείψουμε ποτέ τη Βίβλο». Η σίγουρη απάντηση του άντρα μου ενίσχυσε την πεποίθησή μου για διαφύλαξη της Βίβλου.

Το βράδυ, γονάτισα μπροστά στη Βίβλο και προσευχήθηκα με ανυπομονησία στον Κύριο, ικετεύοντάς Τον να προσέχει το ποίμνιό Του και να μην αφήσει τους ανθρώπους να του το κλέψουν. Τις επόμενες ημέρες διάβαζα τη Βίβλο όπως συνήθως και, όταν ήρθε η Κυριακή, πήρα τη Βίβλο μου και ξεκίνησα νωρίτερα. Έβαλα επίσης στην τσάντα μου εκείνο το βιβλίο, το «Η Περγαμηνή που Άνοιξε ο Αμνός». Επειδή δεν ήξερα πώς θα έπρεπε να αντιμετωπίσω αυτό το βιβλίο, ήθελα να ακούσω τη γνώμη της ηλικιωμένης αδελφής και των άλλων. Όταν είδα την ηλικιωμένη αδελφή, της είπα ακριβώς πώς ένιωθα σχετικά με το ζήτημα. Αφότου με άκουσε, η ηλικιωμένη αδελφή χαμογέλασε και μου είπε «Αδελφή, αυτό σίγουρα δεν είναι κάτι το ασήμαντο· αντιθέτως είναι ένα ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε με μεγάλη προσοχή. Αν βγάλουμε στα τυφλά μια ετυμηγορία για το πώς να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα της επιστροφής του Κυρίου, θα είναι πολύ εύκολο να διαπράξουμε ύβρη απέναντι στον Κύριο. Πρέπει να προσευχόμαστε ειλικρινά λίγο περισσότερο υπό την παρουσία του Κυρίου, και έχω την πεποίθηση ότι ο Κύριος θα μας διαφωτίσει και θα μας φωτίσει, ώστε να καταλάβουμε το θέλημά Του». Ποτέ μου δεν είχα σκεφτεί ότι η ηλικιωμένη αδελφή θα μπορούσε να πει κάτι τέτοιο, όμως όταν κοίταξα τη στάση της, ήταν σαν να είχε ήδη βγάλει ένα τελικό συμπέρασμα σχετικά με το εν λόγω ζήτημα. Εκείνο το βράδυ, στριφογυρνούσα ανήσυχη στο κρεβάτι μου και δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Σκεφτόμουν το πώς η ηλικιωμένη αδελφή πίστευε στον Κύριο για τόσα χρόνια και ότι ήταν ένα άτομο με μεγάλη ικανότητα διάκρισης. Τα χρόνια που η εκκλησία βρισκόταν σε μεγάλο χάος, εκείνη μπόρεσε, παρά τον πειθαναγκασμό και τον παραγκωνισμό των παστόρων και των πρεσβύτερων, να αφήσει με σθένος και αποφασιστικότητα τη θέση που είχε στην εκκλησία «Πατριωτικό Κίνημα του Τριπλού Εαυτού» και να εισέλθει στο περιβάλλον της κατ’ οίκον εκκλησίας, μέσα από την προσευχή και την αναζήτηση του θελήματος του Θεού. Ζώντας υπό την απειλή της φυλάκισης, συνέχισε να υπηρετεί τον Κύριο. Τη σεβόμουν και τη θαύμαζα πολύ, και πίστευα ότι αυτήν τη φορά δεν θα δεχόταν απλώς το έργο του Παντοδύναμου Θεού κατά τις έσχατες ημέρες, χωρίς να προσευχηθεί και να αναζητήσει. «Όμως αυτό το βιβλίο, το «Η Περγαμηνή που Άνοιξε ο Αμνός», έχει εγκαταλείψει τη Βίβλο. Όπως και να το δει κανείς, αυτό είναι και πάλι λάθος! Κύριε, τι πρέπει να κάνω;» Εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα τη νουθεσία της ηλικιωμένης αδελφής ότι πρέπει κανείς να προσεύχεται και να αναζητά περισσότερο για τα πράγματα που δεν καταλαβαίνει καλά. Έτσι, γονάτισα ενώπιον του Κυρίου υπό την παρουσία Του και προσευχήθηκα: «Κύριε Ιησού Χριστέ της χάρης, αρχηγέ και τελειωτή μας, οι αδελφοί και οι αδελφές της εκκλησίας έχουν εγκαταλείψει τη Βίβλο και έχουν αρχίσει να διαβάζουν ένα βιβλίο που λέγεται «Η Περγαμηνή που Άνοιξε ο Αμνός». Λένε, επίσης, ότι αυτός είναι ο νέος λόγος Σου, Κύριε! Όλα αυτά τα χρόνια, υπήρξε ποτέ κάποιος που να πίστευε στον Κύριο και να εγκατέλειψε τη Βίβλο; Ωστόσο σήμερα, όλα αυτά που ακούγονται στις συνάξεις κατά τη συναναστροφή μας, δεν έχουν να κάνουν με τα περιεχόμενα της Βίβλου. Κύριε! Με ποιον τρόπο να πιστεύω σ’ Εσένα; Σε ικετεύω να μου υποδείξεις τον δρόμο προς τα εμπρός, επειδή εσύ είσαι ο φανός μου, το φως του δρόμου και περιμένω την καθοδήγησή σου».

Μετά απ’ αυτό, έπαιρνα και πάλι μαζί μου τη Βίβλο στις συνάξεις, και όταν άκουγα ότι το περιεχόμενο που συζητείτο συμβάδιζε με τον λόγο της Βίβλου, απρόθυμα δεχόμουν ένα μέρος. Έκανα ότι δεν άκουγα οτιδήποτε δεν συμβάδιζε με τη Βίβλο, και παράλληλα περίμενα να έρθει η μέρα που οι αδελφοί και οι αδελφές θα αφυπνίζονταν και θα έβλεπαν την αλήθεια. Όμως, στη συνέχεια, ανακάλυψα ότι η κατάσταση των αδελφών βελτιωνόταν συνεχώς, και τα πρόσωπά τους έλαμπαν από ευτυχία. Από την άλλη, η δική μου η διάθεση σταδιακά επιδεινωνόταν και έπρεπε να καταβάλλω προσπάθεια για να χαμογελάσω, όταν αποκρινόμουν στους αδελφούς και τις αδελφές. Μια μέρα, κατά τη διάρκεια μιας σύναξης, είδα τους αδελφούς και τις αδελφές πολύ ευδιάθετους να μοιράζονται κατά τη συναναστροφή μας τα όσα είχαν δεχθεί και μάθει από τον λόγο του Παντοδύναμου Θεού, και ήταν όλοι τους τόσο κατενθουσιασμένοι σαν να είχαν μόλις βρει έναν θησαυρό. Όσο για μένα, ήταν σαν μετά βίας να καταλάβαινα για ποιο πράγμα μιλούσαν, και ένιωθα χαζή σαν τούβλο. Δεν είχα να προσθέσω λέξη και απλώς καθόμουν βλακωδώς σε μια μεριά. Ένιωθα πολύ θλιμμένη και αναστατωμένη μέσα μου. Μπορούσα μόνο να εκλιπαρώ τον Κύριο από μέσα μου: «Κύριε! Παλιότερα μου φερόσουν με τόση χάρη και συχνά με διαφώτιζες. Γιατί δεν με διαφωτίζεις και τώρα; Μήπως δεν με θέλεις; Κύριε, είσαι η μόνη μου ελπίδα και σε ικετεύω να μη με απαρνηθείς...» Παρόλο που εκλιπαρούσα τον Κύριο με μεγάλη προσπάθεια, εξακολουθούσα να μη νιώθω οποιαδήποτε ανταπόκριση ή παρηγοριά από Εκείνον. Η καρδιά μου ψυχράνθηκε: Ο Κύριος δεν με θέλει...

Όταν γύρισα σπίτι, δεν μπορούσα να αντέξω άλλο τη θλίψη που ένιωθα. Έπεσα μπρούμυτα στο κρεβάτι μου και άθελά μου αναφώνησα στον Κύριο: «Κύριε, το ξέρεις ότι Σε αγαπώ, και όποιες κι αν είναι οι συνθήκες, εγώ δεν μπορώ απλώς να εγκαταλείψω τη Βίβλο και να Σε αφήσω. Όμως, πιστεύω σ’ Εσένα τόσα χρόνια, και δεν έχω νιώσει ποτέ μου τέτοιο σκοτάδι στο πνεύμα μου. Κύριε! Σου ζητώ να μη με αποστρέφεσαι. Λυπήσου με. Οι αδελφοί και οι αδελφές λένε ότι τα νέα λόγια είναι η φωνή Σου, τώρα που έχεις επιστρέψει. Διαβάζοντας αυτά τα λόγια έχουν όλοι δρέψει πολλούς καρπούς και ζούνε όλοι μέσα στην ευδαιμονία και την ευτυχία, ενώ εγώ έχω βυθιστεί στο σκοτάδι και δεν νιώθω πλέον την παρουσία Σου. Κύριε! Υποφέρω βαθιά μέσα στην καρδιά μου και είμαι πολύ μπερδεμένη, δεν ξέρω πώς να τα αντιμετωπίσω όλα αυτά. Κύριε! Αυτό το βιβλίο, «Η Περγαμηνή που Άνοιξε ο Αμνός», είναι πραγματικά η φωνή Σου, τώρα που έχεις επιστρέψει; Αν είναι έτσι, Σε ικετεύω να με διαφωτίσεις και να με οδηγήσεις! Άσε με να καταλάβω τη φωνή Σου, γιατί κι εγώ θέλω να Σε ακολουθώ!» Σ’ εκείνο το σημείο της προσευχής μου, ξαφνικά εμφανίστηκε στο μυαλό μου η μορφή του Κυρίου Ιησού να στέκεται έξω και να μου χτυπάει την πόρτα, και ήταν λες και ο Κύριος στεκόταν έξω και με περίμενε για πολύ καιρό. Τρόμαξα και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι εγώ ήμουν αυτή που είχε κλείσει την πόρτα στον Κύριο Ιησού. Αμέσως κατηγόρησα τον εαυτό μου, μετάνιωσα και ένιωσα να κυλάνε δάκρυα υποχρέωσης από τα μάτια μου... Δεν μπορούσα καν να σκουπίσω τα δάκρυά μου και με σπουδή σηκώθηκα από το πάτωμα. Πήρα τη Βίβλο μου και διάβασα στην Αποκάλυψη 3:20-22: «Ιδού, ίσταμαι εις την θύραν και κρούω· εάν τις ακούση της φωνής μου και ανοίξη την θύραν, θέλω εισέλθει προς αυτόν και θέλω δειπνήσει μετ' αυτού και αυτός μετ' εμού. Όστις νικά, θέλω δώσει εις αυτόν να καθήση μετ' εμού εν τω θρόνω μου, καθώς και εγώ ενίκησα και εκάθησα μετά του Πατρός μου εν τω θρόνω αυτού. Όστις έχει ωτίον ας ακούση τι λέγει το Πνεύμα προς τας εκκλησίας». Ήμουν σίγουρη ότι αυτή ήταν η διαφώτιση του Αγίου Πνεύματος. Εκείνη τη στιγμή, γονάτισα και πάλι υπό την παρουσία του Κυρίου, με τα δάκρυα να κυλάνε ασταμάτητα: «Κύριέ Μου, Παντοδύναμε Θεέ, δεν περίμενα ότι θα αντιμετώπιζα κατ’ αυτόν τον τρόπο την άφιξή Σου... Ήμουν τυφλή και αδαής και δεν μπορούσα να καταλάβω τη φωνή Σου, και Σε έκλεισα έξω από την πόρτα... Σε έκανα να νιώθεις πληγωμένος και απογοητευμένος... Αν δεν ήσουν τόσο ελεήμονας, μπορεί ακόμα να απαρνιόμουν τη φωνή Σου και να ζούσα στο σκοτάδι. Παντοδύναμε Θεέ! Θέλω να έρθω σ’ Εσένα, να δεχθώ τον λόγο Σου και να Σου ζητήσω να μην κοιτάς τις αμαρτίες Μου, και να συνεχίσεις το έργο Σου για τη σωτηρία Μου». Μετά από την προσευχή μου, ένιωσα μέσα μου μια αίσθηση απαράμιλλης απελευθέρωσης, και ήταν σαν να είχε φύγει αυτή η πελώρια πέτρα που πίεζε την καρδιά μου. Η καρδιά μου ήταν τόσο ελαφριά! Μετά απ’ αυτό, όποτε είχα χρόνο διάβαζα τον λόγο του Παντοδύναμου Θεού. Αδημονούσα να αναπληρώσω όλον τον χαμένο χρόνο, όμως, βαθιά μέσα στο πνεύμα μου, ήμουν ακόμα μπερδεμένη σχετικά με το ότι το έργο του Θεού άφηνε πίσω του τη Βίβλο.

Μια μέρα, άνοιξα τον λόγο του Θεού και διάβασα: «Πώς πρέπει να προσεγγίζεται η Βίβλος όσον αφορά την πίστη στον Θεό; Πρόκειται για ερώτημα θεμελιώδους αρχής… Επί σειρά ετών, το παραδοσιακό μέσο της πίστης των ανθρώπων (του Χριστιανισμού, μιας από τις τρεις κύριες θρησκείες του κόσμου) ήταν η ανάγνωση της Βίβλου. Η απόκλιση από τη Βίβλο δεν είναι πίστη στον Κύριο, η απόκλιση από τη Βίβλο είναι σατανική λατρεία και αίρεση και ακόμη κι όταν οι άνθρωποι διαβάζουν άλλα βιβλία, τα βιβλία αυτά πρέπει να έχουν ως βάση τους την ερμηνεία της Βίβλου. Δηλαδή, αν λες ότι πιστεύεις στον Κύριο, τότε πρέπει να διαβάζεις τη Βίβλο, να τρως και να πίνεις τη Βίβλο και πέραν της Βίβλου δεν πρέπει να λατρεύεις κανένα βιβλίο που δεν αφορά τη Βίβλο. Αν το πράξεις, τότε προδίδεις τον Θεό. Από τότε που δημιουργήθηκε η Βίβλος, η πίστη των ανθρώπων στον Κύριο ήταν η πίστη στη Βίβλο. Αντί να λέμε ότι οι άνθρωποι πιστεύουν στον Κύριο, είναι καλύτερο να λέμε ότι πιστεύουν στη Βίβλο. Αντί να λέμε ότι έχουν αρχίσει να αναγιγνώσκουν τη Βίβλο, είναι καλύτερο να λέμε ότι έχουν αρχίσει να πιστεύουν στη Βίβλο. Και αντί να λέμε ότι έχουν επιστρέψει ενώπιον του Κυρίου, θα ήταν καλύτερο να λέμε ότι έχουν επιστρέψει ενώπιον της Βίβλου» (από «Σχετικά με τη Βίβλο (1)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Αφότου διάβασα αυτό το απόσπασμα από τον λόγο του Θεού, ένιωθα σαν να είχα έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με τον Θεό. Ναι, αυτό που νόμιζα ήταν το ίδιο με αυτό που αποκάλυψε ο Θεός. Νόμιζα ότι έπρεπε κανείς να διαβάζει τη Βίβλο, προκειμένου να πιστεύει στον Θεό, και δεν μπορούσε να διαβάζει άλλα βιβλία πέραν της Βίβλου, διαφορετικά πρόδιδε τον Θεό. Όμως εξακολουθούσα να είμαι μπερδεμένη: «Η Βίβλος δεν είναι θεόπνευστη; Όταν πιστεύουμε στον Κύριο, δεν ακολουθούμε τη Βίβλο; Οπότε, πόσο μεγάλη διαφορά υπάρχει μεταξύ της επιστροφής στην παρουσία της Βίβλου και της επιστροφής στην παρουσία του Θεού;» Συνέχισα να αναζητώ μια απάντηση στον λόγο του Θεού. Λίγο αργότερα, ανακάλυψα ότι ο λόγος του Θεού λέει: «Η Βίβλος είναι η ιστορική καταγραφή του έργου του Θεού στο Ισραήλ και καταγράφει πολλές από τις προφητείες των αρχαίων προφητών καθώς και κάποιες από τις δηλώσεις του Ιεχωβά στο έργο Του εκείνον τον καιρό. Συνεπώς, όλοι θεωρούν το βιβλίο αυτό ως άγιο (διότι ο Θεός είναι άγιος και μεγάλος). Φυσικά, αυτό όλο απέρρεε από τον σεβασμό τους προς τον Ιεχωβά και την λατρεία τους στον Θεό. Οι άνθρωποι αναφέρονται σε αυτό το βιβλίο μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο γιατί τα πλάσματα του Θεού λατρεύουν τον Δημιουργό τους, ενώ υπάρχουν ακόμη και εκείνοι που το αποκαλούν θεϊκό βιβλίο. Στην πραγματικότητα, είναι απλώς μια ανθρώπινη καταγραφή. Δεν ονομάστηκε προσωπικά από τον Ιεχωβά, ούτε ο Ιεχωβά καθοδήγησε προσωπικά τη δημιουργία του. Με άλλα λόγια, ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου δεν είναι ο Θεός, αλλά οι άνθρωποι. Η Αγία Γραφή είναι απλώς ο τίτλος που δόθηκε από τον άνθρωπο λόγω σεβασμού. Τον συγκεκριμένο τίτλο δεν τον αποφάσισε ο Ιεχωβά και ο Ιησούς κατόπιν συζήτησης μεταξύ τους. Δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια ανθρώπινη ιδέα. Διότι το βιβλίο αυτό δεν γράφτηκε από τον Ιεχωβά, πολύ λιγότερο δε, από τον Ιησού. Αντιθέτως, αποτελεί το αρχείο πλήθους αρχαίων προφητών, απόστολων και μαντών, το οποίο καταρτίστηκε από τις επόμενες γενεές σε βιβλίο αρχαίων γραφών και οι άνθρωποι το θεωρούν ιδιαίτερα ιερό, ένα βιβλίο που πιστεύουν ότι περιέχει πολλά ασύλληπτα και βαθιά μυστήρια που περιμένουν να αποκαλυφθούν από τις μελλοντικές γενιές. Λόγω αυτού, οι άνθρωποι είναι ακόμη πιο διατεθειμένοι να πιστεύουν ότι αυτό το βιβλίο είναι θεϊκό. Με την προσθήκη των Τεσσάρων Ευαγγελίων και του Βιβλίου της Αποκάλυψης, η στάση των ανθρώπων απέναντί της διαφέρει ιδιαίτερα σε σύγκριση με οποιοδήποτε άλλο βιβλίο και επομένως κανείς δεν τολμά να αναλύσει αυτό το θεϊκό βιβλίο — επειδή είναι πάρα πολύ ιερό» (από «Σχετικά με τη Βίβλο (4)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Ο λόγος του Παντοδύναμου Θεού έχει αποκαλύψει το αιώνιο μυστήριο και έχει εξηγήσει τα αινίγματα της Βίβλου. Έχει επίσης εξηγήσει τις δυσκολίες της καρδιάς μου. Ο λόγος του Θεού λέει: «Η Βίβλος είναι η ιστορική καταγραφή του έργου του Θεού στο Ισραήλ». Το σκέφτηκα προσεκτικά και κατέληξα: «Αυτή είναι πραγματικά η οδός και όλα όσα έχουν καταγραφεί στη Βίβλο είναι όντως η ιστορία του έργου που επιτέλεσε ο Θεός στο Ισραήλ. Είναι το έργο που έκανε ο Θεός κατά την Εποχή του Νόμου και κατά την Εποχή της Χάριτος, όμως ο Θεός είναι ο Θεός που δημιούργησε τον ουρανό, τη γη και τα πάντα, και επίσης εξουσιάζει όλη την ανθρωπότητα. Ο Θεός πάντοτε οδηγεί και συνδράμει την ανθρωπότητα, οπότε πώς μπορεί να κάνει έργο μόνο στο Ισραήλ; Πώς μπορεί να λέει μόνον όσα είναι στη Βίβλο; Η Βίβλος αποκαλείται η “Αγία Γραφή” από τους ανθρώπους επειδή καταγράφει μεγάλο μέρος από τα όσα έχει πει ο Θεός. Της δίνουν αυτόν τον τιμητικό τίτλο επειδή έχουν φόβο Θεού, όμως στην πραγματικότητα οι συγγραφείς της Βίβλου είναι εκείνοι οι αρχαίοι άγιοι, οι προφήτες και οι απόστολοι, όχι ο Θεός. Φαίνεται ότι η Βίβλος δεν είναι εξ ολοκλήρου θεόπνευστη και δεν είναι ολόκληρη ο λόγος του Θεού. Είναι μόνο ένα βιβλίο ιστορίας που γίνεται μάρτυρας στον Θεό. Είναι λογικό που ο Κύριος Ιησούς είπε: “Ερευνάτε τας γραφάς, διότι σεις νομίζετε ότι εν αυταίς έχετε ζωήν αιώνιον· και εκείναι είναι αι μαρτυρούσαι περί εμού· πλην δεν θέλετε να έλθητε προς εμέ, διά να έχητε ζωήν” (κατά Ιωάννη 5:39-40)». Διαβάζοντας τον λόγο του Παντοδύναμου Θεού σε σύγκριση με τον λόγο του Κυρίου Ιησού, εντελώς ξαφνικά κατάλαβα τα λόγια του Κυρίου. Τότε αναρωτήθηκα: «ο Θεός είναι ο Δημιουργός και η πηγή της ζωής. Ο Θεός μπορεί να δημιουργήσει τον ουρανό, τη γη και όλα όσα περιέχονται σ’ αυτά, και εξουσιάζει όλα τα πράγματα. Μπορεί η Βίβλος να κάνει αυτό το έργο; Δεν μπορεί. Κοιτώντας το απ’ αυτήν τη σκοπιά, φαίνεται ότι η Βίβλος σίγουρα δεν μπορεί να εκπροσωπήσει τον Θεό. Ο Θεός και η Βίβλος δεν είναι στο ίδιο επίπεδο. Θα πρέπει να ακολουθώ τα βήματα του Θεού και δεν πρέπει να υπερασπίζομαι τη Βίβλο και να απορρίπτω το νέο έργο του Θεού». Όσο περισσότερο αναλογιζόμουν τον λόγο του Θεού, τόσο καλύτερα γνώριζα την ουσία και την εσωτερική ιστορία της Βίβλου, και τόσο πιο ταπεινωμένη και ντροπιασμένη ένιωθα. Σκέφτηκα τις αντιλήψεις που διατηρούσα ως φυλαχτό τα τόσα χρόνια που πίστευα στον Θεό και που νόμιζα ότι η Βίβλος ήταν το ίδιο σημαντική με τον Θεό. Θεωρούσα τη Βίβλο ισάξια του Θεού και νόμιζα ότι αν άφηνα στην άκρη τη Βίβλο θα σήμαινε ότι δεν πιστεύω στον Θεό. Όμως στην πραγματικότητα, δεν είχα σαφή εικόνα για την ουσία της Βίβλου και για την αρχική της αξία, και δεν είχα σκεφτεί ποτέ ποια ήταν η διαφορά ανάμεσα στο να πιστεύει κανείς στον Κύριο και στο να πιστεύει στη Βίβλο. Το πρακτικό νόημα της πίστης στον Θεό μου ήταν εντελώς άγνωστο και, στην ουσία, θεωρούσα ότι οι αντιλήψεις μου ήταν η αλήθεια και έλεγα ανοησίες. Απέρριπτα το έργο και τον λόγο του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες και ήμουν πραγματικά τόσο ανόητη και αδαής, υπερβολικά αλαζόνας και χωρίς λογική. Όμως ο Θεός δεν με αντιμετώπισε βάσει της άγνοιάς μου και δεν με καταδίκασε, παρά με διαφώτισε και με καθοδήγησε. Βήμα προς βήμα με απομάκρυνε από τη Βίβλο, και έτσι προσήλθα ενώπιον του θρόνου του Θεού, ώστε να μπορέσω να λάβω θρέψη και υποστήριξη από τον λόγο του Παντοδύναμου Θεού για να καταλάβω σταδιακά μέρος της αλήθειας και να γνωρίσω την ουσία της Βίβλου. Η πόρτας της καρδιάς μου, η οποία ήταν για τόσο καιρό κλειδωμένη, άνοιξε τελικά για τον Θεό και δεν μπορούσα να αποφύγω πλέον τη σωτηρία του Θεού. Αντιθέτως, μέσα από τη νέα φωνή του Θεού, απολαμβάνω όσο θέλω την παροχή του νερού της ζωής που αναβλύζει από τον θρόνο. Ειλικρινά ευχαριστώ και δοξάζω τον Θεό!

8. Ο Παντοδύναμος Θεός με οδήγησε στο μονοπάτι της κατάκτησης της κάθαρσης

Από τον Γκανσιάνγκ, ΗΠΑ

Το 2007 ήρθα στη Σιγκαπούρη μόνος μου για να δουλέψω για να βγάλω τα προς τα ζην. Το κλίμα της Σιγκαπούρης είναι πολύ ζεστό καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, οπότε κάθε μέρα έχυνα κουβάδες ιδρώτα τις ώρες της εργασίας μου. Ήταν τόσο δυσάρεστο, ώστε υπέφερα απίστευτα πολύ και, επιπλέον, ήταν μια ανοίκεια ζωή χωρίς καθόλου συγγενείς ή φίλους, γι’ αυτό και πίστευα ότι ήταν πληκτικά και κουραστικά. Μια μέρα τον Αύγουστο, πηγαίνοντας από την εργασία μου στο σπίτι, έλαβα ένα ευαγγελικό φυλλάδιο που έλεγε τα εξής: «Ο δε Θεός πάσης χάριτος, όστις εκάλεσεν ημάς εις την αιώνιον αυτού δόξαν διά του Χριστού Ιησού, αφού πάθητε ολίγον, αυτός να σας τελειοποιήση, στηρίξη, ενισχύση, θεμελιώση» (Α΄ Πετ. 5:10). Διαβάζοντας τα λόγια αυτά, ένοιωσα μια ζεστασιά στην καρδιά μου. Μετά από αυτό, ακολούθησα έναν αδελφό στην εκκλησία. Η ενθουσιώδης υποδοχή από τους αδελφούς και τις αδελφές, που ρωτούσαν για την υγεία μου, με έκανε να αισθανθώ τη ζεστασιά της οικογένειάς μου, που δεν είχα νιώσει για πολύ καιρό. Ξαφνικά, τα μάτια μου πλημμύρισαν καυτά δάκρυα, και είχα μια αίσθηση σαν να είχα γυρίσει σπίτι μου. Από τότε, κάθε Κυριακή η εκκλησία έγινε ο τόπος όπου έπρεπε να βρίσκομαι.

Τον Δεκέμβριο βαπτίστηκα, και εισήλθα επίσημα στο μονοπάτι της πίστης στον Κύριο. Μια φορά, στην εκκλησία, άκουσα τον ιεροκήρυκα να διαβάζει από το κατά Ματθαίον, κεφάλαιο 18, στίχοι 21-22: «Τότε προσελθών προς αυτόν ο Πέτρος, είπε· Κύριε, ποσάκις αν αμαρτήση εις εμέ ο αδελφός μου και θέλω συγχωρήσει αυτόν; έως επτάκις; Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς· Δεν σοι λέγω έως επτάκις, αλλ’ έως εβδομηκοντάκις επτά». Αφού άκουσα αυτό, σκέφτηκα το εξής: «Πώς γίνεται η συγχώρεση και η υπομονή του Κυρίου Ιησού να είναι τόσο μεγάλες; Η συγχώρησή Του για τους ανθρώπους είναι εβδομήντα επτά φορές μεγάλη. Αν οι άνθρωποι μπορούσαν στ’ αλήθεια να το πράξουν αυτό, τότε μεταξύ τους δεν θα υπήρχαν διαμάχες, μόνο αγάπη και ζεστασιά!» Τα λόγια του Κυρίου με είχαν συγκινήσει πολύ, και αποφάσισα να ενεργώ σύμφωνα με τις διδαχές Του.

Δύο ή τρία χρόνια αργότερα, το αφεντικό μου με διόρισε υπεύθυνο διαχείρισης σε ένα εργοτάξιο, έτσι αφιέρωσα όλη μου την ενέργεια στη δουλειά και, σταδιακά, έπαψα να παραβρίσκομαι στις συναθροίσεις. Στη συνέχεια, ένας φίλος μού γνώρισε κάποιον διευθυντή, τον κύριο Λι, και μαζί του ίδρυσα μια κατασκευαστική εταιρεία. Ήμουν πολύ ευτυχής, και αποφάσισα να καταβάλλω μεγάλη προσπάθεια. Εκείνη την εποχή, με είχε απορροφήσει εντελώς η δίνη των χρημάτων, και είχα σταματήσει να πηγαίνω στις συναθροίσεις της εκκλησίας. Προκειμένου να γίνει σωστά το έργο και να μπορέσω εγώ να κερδίσω τον έπαινο των άλλων για την ικανότητά μου, οι απαιτήσεις μου από τους εργαζόμενους καθίσταντο ολοένα και πιο αυστηρές. Αν έβλεπα ότι έκαναν κάτι με λάθος τρόπο ή όχι σύμφωνα με τις απαιτήσεις μου, τους επέπληττα, και ο επικεφαλής της ομάδας συχνά ξεσπούσε σε κλάματα εξαιτίας της κακομεταχείρισής μου. Οι εργάτες φοβούνταν κάθε φορά που με έβλεπαν, και έφτασαν ακόμα και να κρύβονται από μένα. Ακόμη και παλιοί, καλοί φίλοι αδιαφορούσαν για μένα και δεν ήθελαν πλέον να μου εκμυστηρεύονται. Όταν είδα αυτή την κατάσταση, ένιωσα συντετριμμένος! Ο Κύριος Ιησούς μάς διδάσκει να συγχωρούμε αλλήλους εβδομήντα επτά φορές και να αγαπάμε τον πλησίον μας όπως τον εαυτό μας. Ωστόσο, εγώ δεν το είχα κάνει πράξη ούτε στο ελάχιστο, δεν το είχα πράξει ούτε μία φορά. Ήμουν εγώ, λοιπόν, Χριστιανός; Ήξερα ότι είχα αμαρτήσει, και συχνά προσευχόμουν στον Κύριο, ομολογώντας τις αμαρτίες μου και μετανοώντας. Πήρα την απόφαση να αλλάξω τον εαυτό μου. Αλλά όποτε παρουσιαζόταν κάτι, αμάρτανα, καθώς ήταν πέρα από τις δυνάμεις μου. Ήμουν πολύ αγχωμένος.

Τον Αύγουστο του 2015, επειδή η εταιρία δεν πήγαινε καλά, αναστείλαμε τις επιχειρηματικές μας λειτουργίες και γύρισα σπίτι μου. Επειδή ένιωθα καταπιεσμένος και θλιμμένος, όλη μέρα έπινα και έπαιζα χαρτιά. Όταν η γυναίκα μου μού έλεγε να σταματήσω να πίνω, την κακομεταχειριζόμουν φρικτά, λέγοντας: «Είναι δικά μου χρήματα, εγώ τα κέρδισα και θα τα ξοδέψω όπως θέλω εγώ...» Η σύζυγός μου δεν μπορούσε να μου κάνει τίποτα, παρά καθόταν παράμερα και έκλαιγε. Κάθε φορά που έδινα φωνή στον θυμό μου, ένιωθα τύψεις και μισούσα τον εαυτό μου, αλλά δεν μπορούσα να συγκρατηθώ. Μέχρι τότε, είχα απολέσει εντελώς κάθε Χριστιανική ευπρέπεια. Ως προς τη συμπεριφορά μου και το πώς φερόμουν, ήμουν ίδιος με τους απίστους.

Ενώ ήμουν ανήμπορος και υπέφερα, πήγα ξανά στην εκκλησία για συνάθροιση. Εκείνην την περίοδο, προσευχόμουν συνεχώς στον Κύριο Ιησού: «Θεέ μου! Έκανα πάρα πολλά πράγματα, που δεν ήθελα να κάνω και είπα πολλά, που πλήγωσαν τους ανθρώπους. Ζούσα συχνά μέσα στην αμαρτία και επαναστάτησα εναντίον Σου. Κάθε φορά που αμαρτάνω, έχω τύψεις και μισώ ιδιαιτέρως τον εαυτό μου, αλλά μου είναι αδύνατον να δείξω αυτοσυγκράτηση! Το βράδυ εξομολογούμαι τις αμαρτίες μου, αλλά την ημέρα επιστρέφω πάλι στα παλιά και αμαρτάνω ξανά. Θεέ μου! Σε ικετεύω, σώσε με, τι πρέπει να κάνω για να είμαι ικανός να ξεφύγω από την αμαρτία;»

Την Πρωτοχρονιά του 2016, πάτησα στο αμερικανικό έδαφος, έχοντας έρθει να βγάλω τα προς το ζην στη Νέα Υόρκη. Στον ελεύθερο χρόνο μου, πήγαινα στις συναθροίσεις της εκκλησίας. Επίσης, ήμουν μέλος σε μια ομάδα μαρτυρίας, διαβάζοντας τη Βίβλο και προσευχόμενος μαζί με τους αδελφούς και τις αδελφές. Εκεί, γνώρισα μια αδελφή ονόματι Τσίνγκλιαν. Μια μέρα, η Αδελφή Τσίνγκλιαν μου τηλεφώνησε, λέγοντας ότι υπήρχαν κάποια καλά νέα που ήθελε να μου πει. Εγώ είπα: «Ποια είναι τα καλά νέα;» Εκείνη είπε: «Έχει έρθει μια ιεραπόστολος. Θέλεις να την ακούσεις;» Εγώ είπα: «Ωραία! Πού θα λάβει χώρα η ομιλία;» Τότε, μου κανόνισε μια ώρα για να πάω στο σπίτι της.

Την ημέρα που είχαμε κανονίσει, πήγα στο σπίτι της Αδελφής Τσίνγκλιαν. Αρκετοί αδελφοί και αδελφές ήταν εκεί και, αφού χαιρετηθήκαμε, αλληλοσυστηθήκαμε και αρχίσαμε να συζητάμε τη Βίβλο. Άκουσα την Αδελφή Ζάο να δίνει μια πολύ διαφωτιστική συναναστροφή και αισθάνθηκα ότι ωφελήθηκα πολύ. Στη συνέχεια, είπα στην Αδελφή Ζάο για το γεγονός ότι συνέχιζα να αμαρτάνω και να εξομολογούμαι, καθώς και για την οδύνη που μου προκαλούσε η αδυναμία μου να απαλλαγώ από την αμαρτία, και ζήτησα τη βοήθειά της. Στη συνέχεια, έδωσε μια συναναστροφή, λέγοντας ότι, ακόμα και αφού έχουμε αρχίσει να πιστεύουμε στον Κύριο, εξακολουθούμε συχνά να διαπράττουμε αμαρτίες, και ότι το να διάγουμε μια ζωή, όπου περιστρεφόμαστε γύρω από έναν κύκλο διάπραξης αμαρτιών κατά τη διάρκεια της ημέρας και εξομολόγησης το βράδυ, χωρίς ποτέ να είμαστε ικανοί να απαλλαγούμε από αυτόν, δεν ήταν πρόβλημα που έπληττε μόνο εμένα, αλλά και όλους όσοι πιστεύουν στον Κύριο. Στη συνέχεια, η Αδελφή Ζάο μας επέτρεψε να παρακολουθήσουμε ένα βίντεο με μερικές απαγγελίες των λόγων του Θεού. Τα λόγια αυτά ειπώθηκαν στο βίντεο: «Και έτσι λέω πως η σύνεση του ανθρώπου έχει χάσει την αρχική της λειτουργία και πως το ίδιο συνέβη και στη συνείδηση του. […] Η διάθεση του ανθρώπου πρέπει να μεταβληθεί ξεκινώντας από τη γνώση της υπόστασής του και μέσω αλλαγών στη σκέψη, τη φύση και τις διανοητικές του προοπτικές μέσα από θεμελιώδεις αλλαγές. Μονάχα έτσι θα επιτευχθούν πραγματικές αλλαγές στη διάθεση του ανθρώπου. Η διεφθαρμένη διάθεση του ανθρώπου πηγάζει από το ότι ο Σατανάς έχει ποδοπατήσει και δηλητηριάσει την ύπαρξή του, από την ανήκουστη βλάβη που έχει προξενήσει ο Σατανάς στη σκέψη του, στην ηθική του, στην αντίληψη και τη λογική του. Ακριβώς επειδή αυτά τα βασικά πράγματα του ανθρώπου τα έχει διαφθείρει ο Σατανάς και είναι τελείως διαφορετικά από το πώς ήταν όταν ο Θεός τα δημιούργησε αρχικά, εναντιώνεται ο άνθρωπος στον Θεό και δεν καταλαβαίνει την αλήθεια. Έτσι, οι αλλαγές στη διάθεση του ανθρώπου θα πρέπει να ξεκινήσουν με αλλαγή στη σκέψη, τη λογική και την αντίληψη του, οι οποίες θα αλλάξουν τη γνώση του για τον Θεό και τη γνώση του για την αλήθεια» (από «Το να έχετε μία αμετάβλητη διάθεση σημαίνει πως είστε εχθρικοί προς τον Θεό» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»).

Ακούγοντας τα λόγια αυτά, συγκινήθηκα πολύ και σκεπτόμουν: «Για μένα δεν λένε; Πάντα αντιμετωπίζω με περιφρόνηση τους άλλους, προσπαθώντας να τους διδάξω το τάδε ή να τους αναθεματίσω για το δείνα, χωρίς καμία ηθική ή λογική, και έχασα την ευπρέπεια των αγίων». Όλα αυτά τα λόγια με διαπέρασαν ως τον πυρήνα του είναι μου. Ποτέ ξανά δεν είχα διαβάσει λόγια όπως αυτά, ούτε είχα ακούσει κανέναν ιεροκήρυκα να μιλά έτσι. Όλον αυτόν τον καιρό, ήμουν συντετριμμένος επειδή διέπραττα συχνά αμαρτίες, αλλά δεν είχα καταφέρει ποτέ να ξεφύγω από την εξουσία της αμαρτίας. Τα λόγια αυτά μου έδειξαν το μονοπάτι για να αφήσω πίσω την αμαρτία, και απόρησα: Αυτά τα λόγια ήταν τόσο σωστά, ποιος, όμως, τα είχε γράψει;

Η Αδελφή Ζάο μου είπε ότι αυτός ήταν ο Λόγος του Θεού και ότι ο Κύριος Ιησούς είχε ήδη επιστρέψει ενσαρκωθείς, επιτελώντας το έργο της κρίσης και της κάθαρσης των ανθρώπων μέσα από τον λόγο Του κατά τις έσχατες ημέρες. Όταν άκουσα αυτά τα νέα, δεν μπορούσα να πιστέψω στα αυτιά μου. Ποιος από τους πιστούς στον Κύριο δεν αναμένει την επιστροφή Του; Τώρα, απροσδόκητα, άκουγα τα νέα για την επιστροφή του Κυρίου. Ήμουν τόσο ενθουσιασμένος που ήμουν σαν χαμένος: Αλήθεια είχε επιστρέψει ο Κύριος; Έπρεπε να κάνω την αδερφή να συναναστραφεί μαζί μου γρήγορα πάνω σε αυτό. Η Αδελφή Ζάο είπε: «Ο Κύριος Ιησούς έχει αληθινά επιστρέψει, και είναι ο Παντοδύναμος Θεός – ο ενσαρκωθείς Χριστός κατά τις έσχατες ημέρες. Έχει εκφράσει την αλήθεια ως προς την κάθαρση και τη σωτηρία των ανθρώπων, και έχει αρχίσει να επιτελεί το έργο της κρίσης, αρχής γενομένης από τον οίκο του Θεού. Θα μας σώσει απόλυτα από τη σφαίρα επιρροής του Σατανά, εμάς, που είμαστε δεσμευμένοι από τη σατανική μας φύση και ζούμε στην αμαρτία από την οποία αδυνατούμε να ξεφύγουμε, και τελικά θα σωθούμε και θα αποκτηθούμε από τον Θεό. Κατά την Εποχή της Χάριτος, ο Κύριος Ιησούς επιτέλεσε μόνο το έργο της λύτρωσης, μας λύτρωσε από την αμαρτία και συγχώρησε τις αμαρτίες μας, ώστε να μην καταδικαστούμε υπό του νόμου. Αν και ο Κύριος συγχώρησε τις αμαρτίες μας, δεν είχε δώσει χάρη στη σατανική μας φύση ούτε στη σατανική μας διάθεση. Η αλαζονεία, η πανουργία, ο εγωισμός, η απληστία, η κακεντρέχεια και άλλες διεφθαρμένες διαθέσεις εξακολουθούν να υπάρχουν μέσα στον άνθρωπο. Αυτά είναι πράγματα που φτάνουν βαθύτερα και είναι πιο επίμονα από την αμαρτία. Ακριβώς επειδή αυτές οι σατανικές διαθέσεις και η σατανική φύση δεν έχουν επιλυθεί, εξακολουθούμε να διαπράττουμε αμαρτίες παρά τη θέλησή μας και, μάλιστα, διαπράττουμε αμαρτίες, σοβαρότερες ακόμη και από την παραβίαση του νόμου. Όσο για τους Φαρισαίους τότε, ο λόγος για τον οποίο αντιστάθηκαν στον Κύριο και Τον καταδίκασαν, φτάνοντας μέχρι το σημείο να Τον σταυρώσουν, δεν ήταν το γεγονός ότι δεν είχε επιλυθεί η αμαρτωλή φύση του ανθρώπου; Στην πραγματικότητα, όλοι έχουμε βαθιά κατανόηση αυτού, επειδή κι εμείς οι ίδιοι βρισκόμαστε υπό την εξουσία των εν λόγω διεφθαρμένων διαθέσεων. Έτσι, λέμε συχνά ψέματα, ενεργούμε δολίως, είμαστε αλαζονικοί και επηρμένοι, και επιπλήττουμε τους άλλους με συγκαταβατική στάση. Γνωρίζουμε ξεκάθαρα ότι ο Κύριος ζητά να συγχωρούμε αλλήλους και να αγαπάμε τον πλησίον μας σαν τον εαυτό μας, κι όμως, δεν το κάνουμε πράξη. Οι άνθρωποι μεταξύ τους σκευωρούν ο ένας εναντίον του άλλου, αγωνίζονται για φήμη και κέρδος, ανίκανοι να συμβιώσουν αρμονικά. Όταν αρρωσταίνουμε, ή μπροστά σε φυσικές καταστροφές ή ανθρωπογενείς δυστυχίες, κατηγορούμε πάντα τον Θεό, ακόμη και Τον αρνούμαστε, Τον προδίδουμε. Από τα γεγονότα αυτά, είμαστε ικανοί να κατανοήσουμε ότι, αν δεν διαλύσουμε τη σατανική μας φύση και διάθεση, τότε δεν θα καταστούμε ποτέ ικανοί να απαλλαγούμε από τον φαύλο κύκλο της αμαρτίας και της εξομολόγησης, της εξομολόγησης και της αμαρτίας. Επομένως, προκειμένου να σώσει απόλυτα τον άνθρωπο από την αμαρτία, ο Θεός είναι απαραίτητο να επιτελέσει ένα στάδιο του έργου Του ως προς την κρίση και την κάθαρση, ώστε να διαλύσει την αμαρτωλή μας φύση. Μόνο με αυτόν τον τρόπο είμαστε ικανοί να επιτύχουμε κάθαρση και να σωθούμε από τον Θεό, και να αποκτηθούμε από Εκείνον. Αφού διαβάσουμε μερικές ενότητες από τον λόγο του Παντοδύναμου Θεού, η κατανόηση θα έρθει φυσικά».

Η Αδελφή Ζάο άνοιξε το βιβλίο του λόγου του Θεού και άρχισε να διαβάζει: «Αν και ο άνθρωπος έχει λυτρωθεί και συγχωρεθεί για τις αμαρτίες του, θεωρείται απλώς ότι ο Θεός δεν ενθυμείται τις παραβάσεις του ανθρώπου και δεν αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ανάλογα με τις παραβάσεις του. Ωστόσο, όταν ο άνθρωπος ζει στη σάρκα και δεν έχει απελευθερωθεί από την αμαρτία, μπορεί μόνο να συνεχίσει να αμαρτάνει, συνεχίζοντας να αποκαλύπτει τη διεφθαρμένη σατανική διάθεση. Αυτή είναι η ζωή που διάγει ο άνθρωπος, ένας ατελείωτος κύκλος αμαρτίας και συγχώρεσης. Η πλειοψηφία των ανθρώπων αμαρτάνει την ημέρα μόνο για να ομολογήσει τις αμαρτίες το βράδυ. Έτσι, ακόμα κι αν η προσφορά περί αμαρτίας ήταν αενάως αποτελεσματική για τον άνθρωπο, δεν θα μπορούσε να σώσει τον άνθρωπο από την αμαρτία. Μόνο το ήμισυ του έργου της σωτηρίας έχει ολοκληρωθεί, γιατί ο άνθρωπος εξακολουθεί να έχει διεφθαρμένη διάθεση» (από «Το μυστήριο της ενσάρκωσης (4)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). «Παρόλο που ο Ιησούς έκανε μεγάλο έργο ανάμεσα στους ανθρώπους, ολοκλήρωσε μόνο τη λύτρωση όλης της ανθρωπότητας και θυσιάστηκε για τις αμαρτίες του ανθρώπου, αλλά δεν απάλλαξε τον άνθρωπο από όλη τη διεφθαρμένη διάθεσή του. Για να σωθεί ολοκληρωτικά ο άνθρωπος από την επιρροή του Σατανά, δεν αρκεί μόνο να σηκώσει ο Ιησούς στους ώμους του τις αμαρτίες του ανθρώπου και να θυσιαστεί γι’ αυτές, αλλά πρέπει, επίσης, ο Θεός να επιτελέσει ακόμα μεγαλύτερο έργο για να απαλλάξει πλήρως τον άνθρωπο από την διάθεσή του, η οποία έχει διαφθαρεί από τον Σατανά» (από «Πρόλογος» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). «Οι αμαρτίες του ανθρώπου συγχωρέθηκαν εξαιτίας του έργου της σταύρωσης του Θεού, αλλά ο άνθρωπος συνέχισε να ζει με την παλιά, διεφθαρμένη σατανική διάθεση. Ως εκ τούτου, ο άνθρωπος πρέπει να σωθεί πλήρως από τη διεφθαρμένη σατανική διάθεση, ώστε η αμαρτωλή φύση του ανθρώπου να αποβληθεί πλήρως και να μην αναπτυχθεί ποτέ ξανά, επιτρέποντας έτσι την αλλαγή της διάθεσης του ανθρώπου. Αυτό απαιτεί από τον άνθρωπο να κατανοήσει το μονοπάτι της εξέλιξης της ζωής, την οδό ζωής και τον τρόπο αλλαγής της διάθεσής του. Απαιτείται επίσης ο άνθρωπος να ενεργεί σύμφωνα με αυτό το μονοπάτι, έτσι ώστε η διάθεση του ανθρώπου να μπορεί σταδιακά να αλλάξει και να μπορεί να ζήσει κάτω από τη λάμψη του φωτός και να μπορεί να κάνει τα πάντα σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, να αποβάλει τη διεφθαρμένη σατανική διάθεση, και να αποδεσμευτεί από το σκότος της επιρροής του Σατανά, ώστε να αναδυθεί πλήρως από την αμαρτία. Μόνο τότε ο άνθρωπος θα λάβει πλήρη σωτηρία» (από «Το μυστήριο της ενσάρκωσης (4)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Η Αδελφή Ζάο είπε κατά τη συναναστροφή: «Μετά την ανάγνωση των λόγων του Θεού, κατανοούμε πλέον γιατί είμαστε συνεχώς δεσμευμένοι από τη σατανική μας φύση και ανίκανοι να απαλλαγούμε από την αμαρτία, έτσι δεν είναι; Κατά τη διάρκεια της Εποχής της Χάριτος, ο Θεός επιτέλεσε μόνο το έργο της λύτρωσης, αυτό δεν ήταν το έργο των εσχάτων ημερών της κρίσης, της κάθαρσης και της απόλυτης σωτηρίας των ανθρώπων. Έτσι, ανεξάρτητα από το πόσο πολύ εξομολογούμαστε τις αμαρτίες μας και μετανοούμε, και κατανικούμε τον εαυτό μας, ή νηστεύουμε και προσευχόμαστε, δεν θα είμαστε ικανοί να επιτύχουμε μια αναμάρτητη κατάσταση. Τούτο σημαίνει ότι, αν θέλουμε να ελευθερωθούμε από τη δουλεία και την εξουσία της αμαρτωλής φύσης μας, πάλι δεν αρκεί μόνο η βίωση του έργου της λύτρωσης του Κυρίου Ιησού. Πρέπει να αποδεχθούμε το έργο της κρίσης που επιτελεί ο επιστρέψας Κύριος Ιησούς. Τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι, μέσα από την επιτέλεση του έργου της κρίσης Του των εσχάτων ημερών, ο Θεός εκφράζει πολλές πτυχές της αλήθειας, προκειμένου να κρίνει και να εκθέσει τη σατανική φύση του ανθρώπου, που αντιστέκεται στον Θεό και Τον προδίδει. Καθιστά σαφή στον άνθρωπο τη δίκαιη, αγία και δυσανεκτική προς την ύβρι διάθεση του Θεού, οδηγώντας τον άνθρωπο να δει καθαρά μέσα από την κρίση και το παίδεμα των λόγων του Θεού την αλήθεια της προσωπικής του βαθιάς διαφθοράς από τον Σατανά, να γνωρίσει πραγματικά τη δίκαιη διάθεση του Θεού που δεν ανέχεται την ανθρώπινη ύβρι, να φανερώσει μια καρδιά που έχει φόβο Θεού και, ως αποτέλεσμα αυτού, να αλλάξει και να καθάρει τη σατανική διάθεση του ανθρώπου και να σώσει τον άνθρωπο από την επιρροή του Σατανά. Μέσα από τη μεγαλοπρεπή, οργισμένη κρίση και το παίδεμα του Θεού, βλέπουμε τον Θεό σαν να ερχόμαστε κατά πρόσωπο, βλέπουμε το μέγα φως που έρχεται από τους ουρανούς. Σαν δίκοπο σπαθί, ο λόγος του Θεού διαπερνά τις καρδιές μας, αποκαλύπτει τη σατανική μας φύση που αντιστέκεται στον Θεό και Τον προδίδει και ακόμη και τις διεφθαρμένες διαθέσεις μας στις βαθύτερες εσοχές της καρδιάς μας, τις οποίες εμείς δεν έχουμε κανέναν τρόπο να ανακαλύψουμε, ωθώντας μας να δούμε ότι η ουσία της φύσης μας είναι γεμάτη από τόσο σατανικές διαθέσεις, όπως η αλαζονεία, η έπαρση, ο εγωισμός, η χυδαιότητα, η ατιμία και η δολιότητα, ώστε δεν μοιάζουμε ούτε στο ελάχιστο με ανθρώπους και είμαστε η απόλυτη ενσάρκωση του Σατανά. Μόνο τότε γονατίζουμε ενώπιον του Θεού, και αρχίζουμε να μισούμε τον εαυτό μας και να τον αναθεματίζουμε. Ταυτόχρονα, επίσης αισθανόμαστε βαθιά ότι ο λόγος του Θεού είναι η αλήθεια, είναι όλη η αποκάλυψη της διάθεσης του Θεού και τι σημαίνει η ζωή του Θεού. Βλέπουμε ότι η δίκαιη διάθεση του Θεού δεν ανέχεται την ύβρι, και ότι η ουσία της αγιοσύνης του Θεού δεν ανέχεται ψεγάδια. Το αποτέλεσμα είναι ότι γεννιέται μια καρδιά που έχει φόβο Θεού, και αρχίζουμε να αναζητάμε την αλήθεια με όλη μας τη δύναμη και να συμπεριφερόμαστε σύμφωνα με τον λόγο του Θεού. Μετά τη βαθμιαία κατανόησή μας για την αλήθεια, γνωρίζουμε ολοένα και περισσότερο τη σατανική φύση και διάθεσή μας, διακρίνοντάς τες με όλο και μεγαλύτερη ευκολία. Επίσης, γνωρίζουμε ολοένα και περισσότερο τον Θεό. Η διεφθαρμένη διάθεση μέσα μας σταδιακά καθαίρεται, κι εμείς ελευθερωνόμαστε από τα δεσμά της αμαρτίας, και ζούμε ενώπιον του Θεού μέσα σε αληθινή απελευθέρωση και ελευθερία. Αυτό ακριβώς είναι το αποτέλεσμα που επιτυγχάνεται μέσα από το έργο της κρίσης του Θεού για τους ανθρώπους κατά τις έσχατες ημέρες. Επομένως, γίνεται φανερό ότι το έργο της «λύτρωσης» κατά την Εποχή της Χάριτος και το έργο της «άρσης της αμαρτίας» κατά τις έσχατες ημέρες είναι δύο διαφορετικά στάδια έργου. Η «λύτρωση» ήταν απλώς η ανάληψη από τον Κύριο Ιησού των αμαρτιών των ανθρώπου αντ’ αυτού, επιτρέποντάς του να ξεφύγει από την τιμωρία που έπρεπε να υποστεί για τις αμαρτίες του. Τούτο, παρ’ όλ’ αυτά, δεν καταδείκνυε ότι ο άνθρωπος ήταν αναμάρτητος, και, πολύ λιγότερο, ότι δεν επρόκειτο ποτέ ξανά να διαπράξει αμαρτία ή ότι είχε απόλυτα εξαγνιστεί. Ενώ «άρση της αμαρτίας» είναι η απόλυτη έκθεση της αμαρτωλής φύσης του ανθρώπου, που επιτρέπει στον άνθρωπο να ζει χωρίς να στηρίζεται πλέον στη διεφθαρμένη φύση του, να επιτύχει μια αλλαγή στη διάθεση ζωής του και να καταστεί απόλυτα εξαγνισμένος. Ως εκ τούτου, μόνο με την αποδοχή του έργου της κρίσης του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες μπορούν οι διεφθαρμένες μας διαθέσεις να διαλυθούν απόλυτα, κι εμείς μπορούμε να απαλλαγούμε από την επιρροή του Σατανά και να σωθούμε, να οδηγηθούμε στη βασιλεία του Θεού και να επιτύχουμε τις υποσχέσεις και τις ευλογίες Του».

Ακούγοντας τον λόγο του Θεού και όσα συναναστράφηκαν οι αδελφές, ένιωσα ότι ανταποκρίνονταν πολύ στην αλήθεια και ήταν πολύ πρακτικά. Αναλογίστηκα τη δική μου πίστη στον Κύριο κατά τη διάρκεια αυτών των πολλών ετών: Όχι μόνο έλεγα συχνά ψέματα και εξαπατούσα, αλλά ήμουν επίσης αλαζονικός και χωρίς φραγμούς, αγενής και παράλογος, και ισχυρογνώμων. Οι εργαζόμενοι στη μονάδα εργασίας μου με φοβούνταν και απομακρύνονταν από μένα, ενώ ακόμα και στο σπίτι μου, η γυναίκα μου και η κόρη μου με φοβούνταν κι εκείνες κάπως. Κανείς δεν ήθελε να μου ανοίξει την καρδιά του, και δεν μπορούσα να βρω ούτε έναν στενό φίλο για να του εκμυστηρεύομαι. Ήταν οδυνηρό. Διάβαζα συχνά τη Βίβλο και προσευχόμουν, ομολογούσα τις αμαρτίες μου στον Κύριο, έφτανα ακόμη και να περιφρονώ τον εαυτό μου, αλλά μετά άρχιζα και πάλι να αμαρτάνω, δεν μπορούσα με τίποτε να αλλάξω τον εαυτό μου. Ένας άνθρωπος όπως εγώ, ο οποίος αμαρτάνει συχνά και αντιστέκεται στον Κύριο, έχει μεγάλη ανάγκη τη σωτηρία του Θεού! Τώρα ο Κύριος Ιησούς έχει ήδη επιστρέψει ως Παντοδύναμος Θεός ενσαρκωμένος. Σήμερα μπορώ να έχω την καλή τύχη να ακούω τη φωνή του Θεού και να γνωρίζω ότι ο Κύριος Ιησούς έχει έρθει ξανά, για να φέρει την αλήθεια και να αναλάβει το έργο της κρίσης, της κάθαρσης και της σωτηρίας του ανθρώπου – στ’ αλήθεια είμαι εξαιρετικά τυχερός! Η αδελφή είδε ότι ήμουν γεμάτος λαχτάρα, και μου έδωσε ένα αντίγραφο του βιβλίου του λόγου του Θεού «Το ποίμνιο του Θεού ακούει τη φωνή του Θεού». Ευτυχής, πήρα το βιβλίο και αποφάσισα να συνεχίζω να πιστεύω με ειλικρίνεια στον Παντοδύναμο Θεό!

Αφού αποδέχτηκα το έργο του Παντοδύναμου Θεού κατά τις έσχατες ημέρες, διάβασα πολλά από τα λόγια του Θεού. Σχετικά με τα τρία στάδια του έργου του Θεού, το μυστήριο της ενσάρκωσης, το νόημα του ονόματος του Θεού και την εκ των έσω ιστορία της Βίβλου, καθώς και το πώς φτιάχνονται οι νικητές, πώς πραγματοποιείται η βασιλεία του Χριστού, πώς διαφοροποιείται το τελικό αποτέλεσμα και ο προορισμός κάθε κατηγορίας του ανθρώπου, βαθμιαίως κατανόησα λίγο αυτές και άλλες πτυχές της αλήθειας. Επίσης, η πίστη μου στον Θεό ήταν καλύτερη.

Αρχικά, όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, που έκριναν αυστηρά και αποκάλυπταν τον άνθρωπο, αισθάνθηκα άσχημα και άβολα. Είχα μερικές αντιλήψεις στο μυαλό μου, και ένιωσα ότι τα λόγια του Θεού ήταν υπερβολικά αυστηρά. Δεν μπορούσε να είναι λίγο πιο ήπιος; Αν ο Θεός τον κρίνει κατ’ αυτόν τον τρόπο, τότε ο άνθρωπος δεν είναι καταδικασμένος; Πώς μπορεί να σωθεί; Αργότερα, στον λόγο του Θεού, διάβασα τα εξής: «Τις έσχατες ημέρες, ο Χριστός χρησιμοποιεί μια ποικιλία από αλήθειες για να διδάξει τον άνθρωπο, να εκθέσει την ουσία του ανθρώπου και να αναλύσει τα λόγια και τις πράξεις του. Αυτά τα λόγια εμπεριέχουν διάφορες αλήθειες, όπως το καθήκον του ανθρώπου, πώς θα πρέπει να υπακούει τον Θεό, πώς θα πρέπει να είναι πιστός σ’ Εκείνον, πώς οφείλει να βιώνει την κανονική ανθρώπινη φύση, καθώς και τη σοφία και τη διάθεση του Θεού, και ούτω καθεξής. Όλα αυτά τα λόγια απευθύνονται στην ουσία του ανθρώπου και στη διεφθαρμένη διάθεσή του. Συγκεκριμένα, αυτά τα λόγια που εκθέτουν το πώς ο άνθρωπος αποστρέφεται τον Θεό, λέγονται σε σχέση με το πώς ο άνθρωπος αποτελεί ενσάρκωση του Σατανά και μια εχθρική δύναμη απέναντι στον Θεό. Αναλαμβάνοντας το έργο της κρίσης Του, ο Θεός δεν καθιστά απλώς σαφή τη φύση του ανθρώπου με λίγα μόνο λόγια· την εκθέτει, την αντιμετωπίζει και την κλαδεύει μακροπρόθεσμα. Αυτές οι μέθοδοι έκθεσης, αντιμετώπισης και κλαδέματος δεν μπορούν να αντικατασταθούν με συνηθισμένα λόγια, αλλά με την αλήθεια, την οποία ο άνθρωπος δεν κατέχει καθόλου. Μονάχα τέτοιου είδους μέθοδοι θεωρούνται ως κρίση· μόνο μέσω μιας τέτοιας κρίσης μπορεί ο άνθρωπος να υποταχθεί και να πειστεί πλήρως να είναι υποταγμένος στον Θεό και, επιπλέον, να αποκτήσει αληθινή γνώση του Θεού» (από «Ο Χριστός επιτελεί το έργο της κρίσης με την αλήθεια» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). «Πώς επιτυγχάνεται η τελείωση του ανθρώπου από τον Θεό; Μέσα από τη δίκαιη διάθεσή Του. Η διάθεση του Θεού αποτελείται κυρίως από τη δικαιοσύνη, την οργή, τη μεγαλοπρέπεια, την κρίση και την κατάρα, και η τελείωση του ανθρώπου από Εκείνον γίνεται πρωτίστως μέσω της κρίσης. Μερικοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν και ερωτούν γιατί ο Θεός μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην τελείωση μόνο μέσω της κρίσης και της κατάρας. Λένε: «αν ο Θεός καταριόταν τον άνθρωπο, δεν θα πέθαινε ο άνθρωπος; Αν ο Θεός έκρινε τον άνθρωπο, αυτός δεν θα καταδικαζόταν; Τότε, πώς μπορεί ακόμα να οδηγηθεί στην τελείωση;» Αυτά είναι λόγια ανθρώπων που δεν γνωρίζουν το έργο του Θεού. Αυτό που καταριέται ο Θεός είναι η ανυπακοή του ανθρώπου, κι αυτό που κρίνει είναι οι αμαρτίες του ανθρώπου. Παρόλο που μιλά σκληρά και χωρίς την παραμικρή ευαισθησία, αποκαλύπτει όλα όσα έχει μέσα του ο άνθρωπος, και μέσα από τις αυστηρές αυτές λέξεις, αποκαλύπτει αυτό που είναι στοιχειώδες μέσα στον άνθρωπο, ενώ μέσα από μια τέτοια κρίση, δίνει στον άνθρωπο μια βαθιά γνώση της ουσίας της σάρκας και, έτσι, ο άνθρωπος παραδίνεται στην υπακοή ενώπιον του Θεού. Η σάρκα του ανθρώπου είναι αμαρτωλή, είναι του Σατανά, είναι ανυπάκουη και το αντικείμενο του παιδέματος του Θεού – και έτσι, για να μπορέσει ο άνθρωπος να γνωρίσει τον εαυτό του, τα λόγια της κρίσης του Θεού πρέπει να τον πλήξουν και πρέπει να χρησιμοποιηθεί κάθε είδους ραφινάρισμα. Μόνο τότε μπορεί το έργο του Θεού να έχει αποτέλεσμα» (από «Την ομορφιά του Θεού μπορείς να τη γνωρίσεις μόνο βιώνοντας επίπονες δοκιμασίες» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Από τα λόγια του Θεού, κατανόησα ότι ο Θεός επιτελεί το έργο της κρίσης Του κατά τις έσχατες ημέρες μέσω της έκφρασης της αλήθειας και ότι κρίνει αυστηρά, εκθέτει και καταδικάζει τις διεφθαρμένες διαθέσεις του ανθρώπου, τη σατανική φύση και τις φαύλες πράξεις του ως προς την αντίσταση στον Θεό. Το πράττει, για να μας ωθήσει να δούμε ξεκάθαρα την αλήθεια της ίδιας μας της διαφθοράς, να κατανοήσουμε ενδελεχώς την ουσία των διεφθαρμένων διαθέσεών μας και να γνωρίσουμε τη ίδια μας τη σατανική φύση και την πηγή της διαφθοράς μας, διότι μόνον έτσι θα μπορέσουμε να μισήσουμε τον εαυτό μας και να απαρνηθούμε τη σάρκα μας. Ταυτόχρονα, ακριβώς επειδή ο Θεός, μέσα από την κρίση και το παίδεμά Του, δείχνει τη δίκαιη, μεγαλοπρεπή και οργισμένη διάθεσή Του, εμείς είμαστε ικανοί να δούμε τη δικαιοσύνη και αγιοσύνη Του και να κατανοήσουμε ξεκάθαρα τη δική μας ρυπαρότητα, ασχήμια και φαυλότητα. Επίσης, ο Θεός το πράττει, έτσι ώστε να γνωρίσουμε την ίδια μας τη σατανική φύση και την αλήθεια της διαφθοράς μας. Αν ο Θεός δεν έκρινε τόσο αυστηρά τον άνθρωπο, αν δεν εξέθετε τη διαφθορά του ανθρώπου χτυπώντας ακριβώς στην καρδιά του ζητήματος και δεν αποκάλυπτε τη δίκαιη και μεγαλοπρεπή διάθεσή Του, τότε εμείς οι άνθρωποι, που μας έχει διαφθείρει τόσο βαθιά ο Σατανάς, θα ήμαστε ανίκανοι να κάνουμε τον απολογισμό μας ή να γνωρίσουμε τους εαυτούς μας, και θα ήμασταν ανάξιοι να γνωρίσουμε την αλήθεια της ίδιας μας της διαφθοράς ή της σατανικής μας φύσης. Αν συνέβαινε αυτό, τότε πώς θα απαλλασσόμασταν από την αμαρτωλή μας φύση και θα εξαγνιζόμασταν; Από τα αποτελέσματα που πέτυχαν τα αυστηρά λόγια του Θεού, μπορούμε να κατανοήσουμε ότι μέσα τους κρύβονται η αληθινή αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο και οι επίπονες προσπάθειες που καταβάλλει προκειμένου να σώσει τον άνθρωπο! Όσο περισσότερο διαβάζω τα λόγια του Θεού, τόσο περισσότερο αισθάνομαι ότι το έργο της κρίσης Του είναι πολύ σπουδαίο! Το έργο του Θεού είναι τόσο πρακτικό! Μόνο η αυστηρή κρίση του Θεού μπορεί να εξαγνίσει, να αλλάξει και να σώσει τον άνθρωπο. Το έργο της κρίσης του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες είναι πραγματικά αυτό που χρειαζόμαστε!

Επειδή η φύση μου ήταν αλαζονική και επηρμένη, καθώς και τρομερά αυτάρεσκη, όποτε μιλούσα στους άλλους, συνήθως τους επέπληττα με συγκαταβατικό τρόπο, ενεργούσα πάντα με τον δικό μου τρόπο, πάντοτε μου άρεσε να κάνω τους άλλους να με ακούν και έκανα επίδειξη μπροστά στους άλλους ανθρώπους. Πολλές φορές στις συναθροίσεις, έδινα συναναστροφές για το πώς είχα αντιμετωπίσει διάφορα προβλήματα στη μονάδα εργασίας μου, πώς είχα επιπλήξει το ανυπάκουο προσωπικό και τους είχα υποτάξει, και για το ότι η γυναίκα και η κόρη μου στο σπίτι με υπάκουαν πάντα σε όλα. Ειδικά όταν συναναστρεφόμουν πάνω σε λόγια του Θεού, συχνά έλεγα πράγματα όπως «εγώ πιστεύω ότι το συγκεκριμένο εδάφιο από τα λόγια του Θεού σημαίνει αυτό» και «ορίστε τι σκέφτομαι εγώ». Ένας αδελφός είδε ότι, χωρίς να το αντιλαμβάνομαι, συνεχώς εξέφραζα μια αλαζονική και αυτάρεσκη διάθεση και μου το υπέδειξε σε μια συνάθροιση, λέγοντας ότι το να μιλώ και να ενεργώ κατ’ αυτόν τον τρόπο αποτελούσε έκφραση αλαζονείας, αυταρέσκειας, και παραλογισμού. Στο παρελθόν, αν κάποιος με είχε εκθέσει κατ’ αυτόν τον τρόπο, και μπροστά σε τόσο πολλούς ανθρώπους, σίγουρα θα υπερασπιζόμουν τον εαυτό μου και δεν θα αργούσα να τον διαψεύσω. Όμως εκείνη την εποχή, επέλεξα να σιωπήσω χωρίς να υπερασπιστώ και να δικαιολογήσω τον εαυτό μου, επειδή αναλογίστηκα τα λόγια των «Κηρύγματα και Συναναστροφή για την Είσοδο στη Ζωή»: «Αν πάντα λέτε "εγώ πιστεύω", σε οποιοδήποτε θέμα συναντάτε, τότε καλύτερα να εγκαταλείψετε τις απόψεις σας. Σας προτρέπω να εγκαταλείψετε τις απόψεις σας και να αναζητήσετε την αλήθεια. Δείτε τι λένε τα λόγια του Θεού. Η "άποψή" σας δεν είναι η αλήθεια! […] Είστε υπέρ το δέον αλαζονικοί και αυτάρεσκοι! Σας είναι αδύνατον να εγκαταλείψετε και να αρνηθείτε τις δικές σας αντιλήψεις και αυταπάτες, ακόμα και ενώπιον της αλήθειας. Ούτε στο ελάχιστο δεν θέλετε να υπακούσετε στον Θεό! Ποιος από εκείνους που αναζητούν αληθινά την αλήθεια και έχουν στ’ αλήθεια μια καρδιά που σέβεται τον Θεό, εξακολουθεί να λέει "εγώ πιστεύω"; Αυτή η φράση έχει ήδη εξαλειφθεί. Είναι η αποκάλυψη της σατανικής διάθεσης». Τα λόγια αυτά της συναναστροφής μού θύμισαν ότι, κανονικά, όποτε ερχόμουν αντιμέτωπος με κάποιο ζήτημα, είχα πάντα στα χείλη μου λόγια όπως «εγώ νομίζω», «εγώ υποστηρίζω», «εγώ πιστεύω», ξεκινώντας πάντοτε από τη λέξη «εγώ», μ’ εμένα να έχω πάντα την τελευταία λέξη σχετικά με τα πάντα. Πίστευα ότι μπορούσα να διακρίνω την αλήθεια και να αντιμετωπίζω τα προβλήματα. Πάντα έκανα τους άλλους να ενεργούν όπως έλεγα εγώ, και να με υπακούν. Η πάντα τόσο μεγάλη εκτίμηση προς εμένα τον ίδιο, δεν σήμαινε ακριβώς ότι αποκάλυπτα μια αλαζονική διάθεση; Αυτά που μου είπε ο αδελφός, επισημαίνοντας τη διάθεσή μου, ήταν όλα αλήθεια, και έπρεπε να τα αποδεχτώ. Όσα πίστευα ότι πήγαζαν από τις δικές μου αντιλήψεις και φαντασιώσεις, προέρχονταν από τον Σατανά και, σίγουρα, δεν ήταν η αλήθεια. Σκέφτηκα ότι, ανεξάρτητα από το αν βρισκόμουν στο σπίτι ή στη μονάδα εργασίας, ανάμεσα στους συναδέλφους μου, εγώ πάντα φερόμουν ως το νούμερο ένα. Αν κάποιος με παράκουε, ή έκανε κάτι που δεν ευθυγραμμιζόταν με τις απόψεις μου, νευρίαζα και τον κατσάδιαζα. Το γεγονός ότι ήμουν ικανός να αποκαλύψω αυτά τα πράγματα, εξηγεί ότι δεν υπήρχε χώρος για τον Θεό στην καρδιά μου, ότι δεν τιμούσα τον Θεό ως μέγα, αλλά, αντίθετα, ότι τιμούσα τον εαυτό μου ως μέγα. Ήμουν συχνά ικανός να λέω τέτοια πράγματα και να φέρομαι με τον συγκεκριμένο τρόπο, και τούτο αποδεικνύει πόσο υπέρμετρα αλαζονική ήταν η διάθεσή μου!

Αργότερα, διάβασα τα εξής λόγια του Θεού: «Εάν έχεις πραγματικά την αλήθεια μέσα σου, το μονοπάτι που βαδίζεις θα είναι εκ φύσεως το σωστό μονοπάτι. Χωρίς την αλήθεια, είναι εύκολο να πράξεις το κακό και δεν θα μπορούσες να το αποφύγεις. Για παράδειγμα, αν έχεις αλαζονεία και υπεροψία μέσα σου, θα είναι αδύνατον να μην αψηφήσεις τον Θεό. Αντίθετα, θα αναγκαζόσουν να τον αψηφήσεις. Δεν θα το έκανες σκόπιμα, θα το έκανες υπό την κυριαρχία της αλαζονικής και υπεροπτικής φύσης σου. Η αλαζονεία και η υπεροψία σου θα σε ανάγκαζαν να κοιτάζεις τον Θεό αφ’ υψηλού. Θα σε ανάγκαζαν να βλέπεις τον Θεό ως ανάξιο, θα σε ανάγκαζαν να εξυμνείς τον εαυτό σου, θα σε ανάγκαζαν να επιδεικνύεσαι μονίμως και, εν τέλει, θα σε ανάγκαζαν να καθίσεις στη θέση του Θεού και να γίνεις μάρτυρας για τον εαυτό σου. Στο τέλος, θα μετέτρεπες τις δικές σου ιδέες, τις σκέψεις και τις αντιλήψεις σου σε αλήθειες που θα έπρεπε να λατρεύονται. Δες πόσο κακό γίνεται από τους ανθρώπους όταν αυτοί κυριαρχούνται από την αλαζονική και υπεροπτική τους φύση! Για να επιλύσει κάποιος την τάση του να κάνει κακό, πρέπει πρώτα να επιλύσει το πρόβλημα της φύσης του. Χωρίς αλλαγή στη διάθεσή του, δεν είναι δυνατόν να επιλύσει αυτό το πρόβλημα στη ρίζα του» (από «Μόνο αναζητώντας την αλήθεια, μπορείτε να επιτύχετε αλλαγές στη διάθεσή σας» στο βιβλίο «Αρχεία των Συνομιλιών του Χριστού»). Όλα όσα είπε ο Θεός είναι η αλήθεια, και με έπεισαν απόλυτα. Σκέφτηκα ότι συνήθιζα να επιπλήττω συγκαταβατικά τους άλλους στον χώρο εργασίας, όταν ήμουν μαζί με τους συναδέλφους μου, αλλά και στο σπίτι. Όλα αυτά τα έπραττα ευρισκόμενος υπό την κυριαρχία της σατανικής, αλαζονικής μου φύσης, και δεν τα είχε προκαλέσει ο θυμός μου ή το γεγονός ότι ήμουν ευερέθιστος ή ότι δεν είχα αυτοσυγκράτηση. Επειδή πίστευα ότι είχα επίπεδο, ταλέντα και μπορούσα να βγάζω χρήματα, πίστευα ότι είμαι καλύτερος από τους άλλους, αντιμετώπιζα όλους τους άλλους περιφρονητικά, νόμιζα ότι ήμουν καλύτερός τους και πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου ανώτερο. Αυτές οι σκέψεις τροφοδοτούσαν την αλαζονεία μου και έγιναν ο κώδικας της ζωής μου. Είχα βρει την πηγή της αμαρτίας μου και είχα κατανοήσει τον κίνδυνο του τι θα συνέβαινε αν η σατανική και διεφθαρμένη διάθεσή μου παρέμενε αδιάλυτη. Γι’ αυτό και ενσυνείδητα έψαξα και διάβασα πολλά από τα λόγια του Θεού σχετικά με την κρίση Του και την αποκάλυψη της αλαζονικής φύσης του ανθρώπου και, βάσει των λόγων αυτών, έκανα τον απολογισμό μου. Μέσα από τα λόγια κρίσεως και αποκάλυψης του Θεού, και τις επικοινωνίες των αδελφών στις συναθροίσεις, άρχισα να έχω μια επιφανειακή κατανόηση της ίδιας μου της αλαζονικής φύσης. Κατάλαβα ότι, στην πραγματικότητα, δεν ήμουν καλύτερος από κανέναν, και ότι η ικανότητα και τα πλούτη μού είχαν δοθεί όλα από τον Θεό, οπότε δεν είχα τίποτα για να καυχιέμαι. Αν ο Θεός δεν μου είχε χαρίσει σύνεση και εξυπνάδα, αν δεν με είχε ευλογήσει, τι θα μπορούσα να κάνω στηριζόμενος μονάχα στις δικές μου δυνάμεις; Υπάρχουν τόσοι πολλοί ταλαντούχοι άνθρωποι στον κόσμο· γιατί αυτοί μοχθούν και σπεύδουν σε όλη τους τη ζωή και καταλήγουν με άδεια χέρια; Μέσα στα λόγια του Θεού βρήκα επίσης το μονοπάτι για τη διάλυση της αλαζονικής φύσης μου, το οποίο ήταν να αποδέχομαι περισσότερο κλάδεμα και αντιμετώπιση από τους αδελφούς και τις αδελφές, να αποδέχομαι περισσότερη κρίση, παίδεμα, δοκιμασίες και το ραφινάρισμα του Θεού, να κάνω τον απολογισμό μου υπό το φως των λόγων του Θεού, να επιτύχω αληθινή αυτογνωσία και μίσος για εμένα τον ίδιο, να μην ενεργώ πλέον σύμφωνα με τη σατανική μου διάθεση, αλλά σύμφωνα με τα λόγια του Θεού. Αργότερα βίωσα πολλά περιστατικά κρίσης, παιδέματος, κλαδέματος και αντιμετώπισης, και έζησα πολλές αναποδιές και αποτυχίες, και η γνώση μου ως προς τη σατανική φύση και τη διεφθαρμένη ουσία μου βαθμιαία έγινε βαθύτερη, ενώ απέκτησα και μια επιφανειακή αντίληψη για το μεγαλείο, τη δικαιοσύνη και την αγιοσύνη του Θεού. Όσο περισσότερο γνώριζα τη δικαιοσύνη και την αγιοσύνη του Θεού, τόσο περισσότερο κατανοούσα τη δική μου ρυπαρότητα, κατωτερότητα, ασημαντότητα και αθλιότητα. Τα πράγματα, τα οποία θεωρούσα σημαντικά πριν ή για τα οποία είχα καυχηθεί, τώρα ένιωθα ότι ήταν ανάξια αναφοράς και, χωρίς να το καταλάβω, η αλαζονική μου διάθεση άρχισε να αλλάζει. Ανεξάρτητα από το αν οι αδελφοί και αδελφές ή οι συνάδελφοί μου ή η οικογένειά μου έλεγαν κάτι σωστό, εγώ το αποδεχόμουν και δεν μιλούσα πια συγκαταβατικά, ενεργούσα με ταπεινοφροσύνη και δεν έπραττα τα πάντα με τον δικό μου τρόπο. Κάθε φορά που προέκυπτε κάποιο ζήτημα, το συζητούσα με τους άλλους, και ενεργούσα σύμφωνα με την πρόταση του ατόμου που είχε δίκιο. Σιγά-σιγά, η σχέση μου με τους ανθρώπους γύρω μου άρχισε να ομαλοποιείται. Ένοιωθα ειρήνη και χαρά στην καρδιά μου, και πίστευα ότι ζούσα λίγο περισσότερο σαν πραγματικός άνθρωπος.

Μετά από συνεχή ανάγνωση του λόγου του Θεού και βιώνοντας τη ζωή της εκκλησίας, ένιωθα ολοένα και περισσότερο ότι ήταν αληθινά καλό που ήμουν ικανός να αποδεχτώ το έργο της κρίσης του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες. Κατανόησα ξεκάθαρα ότι απλώς δεν υπήρχε περίπτωση η διεφθαρμένη μου διάθεση να επιλυθεί από μένα και μόνο. Μόνο μέσω της κρίσης και του παιδέματος του λόγου του Θεού, σταδιακά άλλαξα και οδηγήθηκα στην κάθαρση. Μέσα στην Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού, είδα πολλούς αδελφούς και αδελφές να εργάζονται σκληρά, αναζητώντας την αλήθεια και αποδεχόμενοι την κρίση και το παίδεμα των λόγων του Παντοδύναμου Θεού. Κάθε φορά που κάποιος αποκαλύπτει κάποια διαφθορά, όλοι το επισημαίνουν μεταξύ τους και βοηθά ο ένας τον άλλον. Όλοι κάνουμε τον απολογισμό του εαυτού μας και τον μαθαίνουμε υπό το φως των λόγων του Θεού, αναζητάμε την αλήθεια για να διαλύσουμε τη διαφθορά μας, όλοι εξασκούμαστε στο να είμαστε ειλικρινείς άνθρωποι, εξαγνισμένοι και ανοιχτοί, αποδεχόμαστε και υποτασσόμαστε σε όποια συναναστροφή είναι σύμφωνη με την αλήθεια και η διεφθαρμένη διάθεσή μας αλλάζει ολοένα και περισσότερο· τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού μπορούν πράγματι να εξαγνίσουν και να αλλάξουν τους ανθρώπους. Ο Θεός ενσαρκωμένος έχει έρθει ανάμεσά μας, εκφέρει ο ίδιος προσωπικά τα λόγια Του προκειμένου να μας κρίνει και να μας εξαγνίσει, και μας καθοδηγεί να αποβάλουμε την αμαρτία και να σωθούμε – είμαστε πάρα πολύ τυχεροί! Καθώς σκεφτόμουν όλους τους ανθρώπους που πιστεύουν ειλικρινά στον Κύριο και περιμένουν ανυπόμονα την επιστροφή Του, που λαχταρούν να αποβάλουν τους δεσμούς της αμαρτίας και να καθαρθούν, κι όμως ζουν μέσα στην οδύνη χωρίς μονοπάτι να ακολουθήσουν, είπα μια προσευχή στον Θεό και πήρα μια απόφαση: «Επιθυμώ να κηρύξω το ευαγγέλιο της βασιλείας Σου σε ακόμη περισσότερους ανθρώπους, ώστε να μπορέσουν να γίνουν σαν εμένα, και να μπορέσουν να ακολουθήσουν τα βήματά Σου και να εισέλθουν στο μονοπάτι της κάθαρσης και της επίτευξης της σωτηρίας!»