Στοχασμός για σήμερα: Όταν μια εκκλησία εμφανίζεται ένθερμη, σημαίνει ότι έχει το έργο του Αγίου Πνεύματος;

Γεια σας, αδελφοί και αδελφές των Πνευματικών Ερωτήσεων και Απαντήσεων,

Πριν από αρκετούς μήνες, παρακολούθησα τους πάστορες της εκκλησίας μας να διαγκωνίζονται για φήμη και κέρδος και να συναγωνίζονται για την κατάκτηση θέσης, σε βαθμό που εξαπέλυαν προφορικές επιθέσεις και κακολογίες ο ένας στον άλλον κατά τη διάρκεια των κηρυγμάτων. Η ακρόαση αυτών των κηρυγμάτων δεν ήταν ευχάριστη και τα πνεύματά μας δεν τρέφονταν. Επιπλέον, υπήρχε μια διάχυτη εξασθένιση της πίστης των αδελφών. Επεδίωκαν τον πλούτο, λαχταρούσαν σωματικές απολαύσεις και ακολουθούσαν εγκόσμιες τάσεις, στρέφοντας όλη τους την προσοχή στο φαγητό, το ποτό και τη διασκέδαση. Τον περισσότερο καιρό, ορισμένοι αδελφοί και αδελφές, απλά δεν παρευρίσκονταν στις συνάξεις, παρά εμφανίζονταν μόνο όταν τους έβρισκε κάποια συμφορά ή όταν ήταν κάποια σημαντική γιορτή. … Αντιμέτωπη με αυτή την κατάσταση στην εκκλησία μας, έφυγα προς αναζήτηση μιας εκκλησίας που θα είχε το έργο του Αγίου Πνεύματος. Έψαξα σε πολλά μέρη, όμως ανακάλυψα ότι οι περισσότερες εκκλησίες ήταν ακριβώς το ίδιο, και άρχισα να χάνω τις ελπίδες μου. Ωστόσο, προσφάτως βρήκα μια εκκλησία, η οποία έκανε συχνά παραστάσεις και οργάνωνε εκδηλώσεις, έχοντας ακόμα και πάστορες που έρχονταν από το εξωτερικό για να κάνουν κήρυγμα. Η ατμόσφαιρα σ’ αυτή την εκκλησία ήταν πολύ ζεστή και ενθουσιώδης, και πολλοί άνθρωποι παρευρίσκονταν σε κάθε σύναξη. Βλέποντας την τόση «φλόγα» αυτής της εκκλησίας και τον ενθουσιασμό των αδελφών που παρευρίσκονταν στις συνάξεις, σκέφτηκα ότι θα πρέπει να είναι μια εκκλησία που είχε το έργο του Αγίου Πνεύματος. Μέσα σε λίγο καιρό, όμως, ανακάλυψα ότι, παρόλο που η εκκλησία φαινόταν να είναι «φλογερή», τα κηρύγματα των παστόρων δεν μπορούσαν να ωφελήσουν τις ζωές των αδελφών ούτε και να ικανοποιήσουν τα πνεύματά μας. Το μόνο που έκαναν τα τραγούδια και οι χοροί ήταν να αλλάζουν την ατμόσφαιρα στην εκκλησία. Όσο κρατούσαν αυτά, νιώθαμε τρομερή ενέργεια, όμως μόλις καθόμασταν για να ακούσουμε το κήρυγμα από κάποιον πάστορα, άρχιζε να μας παίρνει ο ύπνος. Πέραν αυτού, οι αδελφοί και οι αδελφές προσπαθούσαν συνεχώς να ξεπεράσει ο ένας τον άλλον με δωρεές και προσευχές. Όποιος έκανε μια μεγάλη δωρεά, θεωρούταν κάποιος που αγαπούσε τον Κύριο, και όποιος προσευχόταν για πολλή ώρα και έλεγε όμορφα λόγια στην προσευχή του, θεωρούταν πνευματικός άνθρωπος… Σε αυτό το είδος εκκλησίας, οι αδελφοί και οι αδελφές όχι μόνο δεν ήταν ειλικρινείς και ταπεινοί, αλλά, αντιθέτως, η ματαιοδοξία τους γινόταν ολοένα μεγαλύτερη και γίνονταν ολοένα πιο υποκριτές. Επικεντρώνονταν στο να εκφράζουν τον εαυτό τους και να επιδεικνύονται μπροστά στους άλλους, ενώ ήταν υπέρμετρα αυτάρεσκοι και αλαζόνες. Όποτε αντιμετώπιζαν κάποιο πρόβλημα, το αντιμετώπιζαν όπως αυτοί ήθελαν και δεν άκουγαν κανέναν — απλώς δεν τηρούσαν καθόλου τις διδαχές του Κυρίου. Αντιμέτωπη με αυτού του είδους την κατάσταση στην εκκλησία, δεν μπορούσα παρά να αναρωτηθώ: Είναι δυνατόν, μια τέτοια εκκλησία, η οποία εξωτερικά δείχνει τόσο ένθερμη, να έχει το έργο του Αγίου Πνεύματος; Αυτό το ερώτημα πάντοτε μου προκαλούσε σύγχυση, οπότε θα ήθελα να ρωτήσω αν θα μπορούσατε να το απαντήσετε εσείς για μένα.

Γουένξι

Γεια σου, Γουένξι,

Η αναζήτησή σου για μια εκκλησία που να έχει το έργο του Αγίου Πνεύματος είναι τόσο υπέροχη και συνάδει πλήρως με το θέλημα του Θεού. Όσον αφορά τα ανομήματα που λαμβάνουν χώρα σ’ αυτές τις εκκλησίες, μπορούμε σαφώς να αντιληφθούμε ότι είναι ενάντια στις διδαχές του Κυρίου και ότι αυτού του είδους η εκκλησία έχει πιθανόν απωλέσει ήδη το έργο του Αγίου Πνεύματος. Όσον αφορά το κατά πόσο οι εκκλησίες που εμφανίζονται ένθερμες έχουν ή όχι το έργο του Αγίου Πνεύματος, δεν μας είναι εύκολο να το διακρίνουμε. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, αν κατανοήσουμε ποια είναι τα αποτελέσματα που μπορεί να φέρει το έργο του Αγίου Πνεύματος, τότε με φυσικό τρόπο θα καταφέρουμε εύκολα να διακρίνουμε αυτό το ζήτημα.

Ως απάντηση σ’ αυτή την ερώτηση, ας διαβάσουμε πρώτα διάφορα αποσπάσματα: «Η διαφώτιση του ανθρώπου από το Άγιο Πνεύμα δεν έρχεται για να διατηρήσει το πάθος του ανθρώπου. Έρχεται για να ανοίξει μια οδό για την είσοδο του κάθε ανθρώπου, καθώς και για να επιτρέψει στον άνθρωπο να γνωρίσει το Άγιο Πνεύμα και μέσω αυτού να αναπτύξει μια καρδιά ευλάβειας και λατρείας για τον Θεό» (Έργο και είσοδος (2)). «Όταν το Άγιο Πνεύμα εργάζεται για να διαφωτίσει τους ανθρώπους, τους δίνει γενικά γνώση του έργου του Θεού και της πραγματικής τους εισόδου και της αληθινής κατάστασης και τους δίνει επίσης αποφασιστικότητα, τους επιτρέπει να κατανοήσουν την πρόθυμη πρόθεση του Θεού και τις απαιτήσεις Του για τον άνθρωπο σήμερα, τους δίνει την αποφασιστικότητα να ανοίξουν κάθε οδό. Ακόμη και όταν οι άνθρωποι υποβάλλονται σε αιματοχυσία και θυσίες, πρέπει να ενεργούν στο όνομα του Θεού και ακόμη κι όταν δέχονται διώξεις και αντιμετωπίζουν αντιξοότητες, θα πρέπει να εξακολουθούν ν’ αγαπούν τον Θεό, και να μην μετανιώνουν και πρέπει να καταθέτουν μαρτυρία για τον Θεό» (Πράξη(1)). «Όταν το Άγιο Πνεύμα δουλεύει, οι άνθρωποι είναι σε θέση να εισέλθουν ενεργά. Δεν είναι παθητικοί ή εξαναγκασμένοι, αλλά είναι ενεργητικοί. Όταν το Άγιο Πνεύμα επιτελεί έργο, οι άνθρωποι είναι ευχαριστημένοι και πρόθυμοι, και είναι πρόθυμοι να υπακούσουν, και χαρούμενοι να ταπεινωθούν και, παρόλο που είναι πονεμένοι και εύθραυστοι μέσα τους, έχουν την αποφασιστικότητα να συνεργαστούν, υποφέρουν με ευχαρίστηση, είναι σε θέση να υπακούν, και είναι απαλλαγμένοι από την ανθρώπινη θέληση, από τις σκέψεις του ανθρώπου, και σίγουρα από τις ανθρώπινες επιθυμίες και τα κίνητρα. Όταν οι άνθρωποι βιώνουν το έργο του Αγίου Πνεύματος, είναι ιδιαίτερα άγιοι μέσα τους. Εκείνοι που κατέχουν το έργο του Αγίου Πνεύματος βιώνουν την αγάπη του Θεού, την αγάπη των αδελφών τους, και ευχαριστιούνται από τα πράγματα που ευχαριστούν τον Θεό και απεχθάνονται τα πράγματα που απεχθάνεται ο Θεός» (Το έργο του Αγίου Πνεύματος και το έργο του Σατανά).

Από αυτά τα αποσπάσματα μπορούμε να κατανοήσουμε ότι το έργο του Αγίου Πνεύματος δεν υπάρχει ώστε να δείχνουμε ότι έχουμε μια στιγμιαία έξαρση ενθουσιασμού, και δεν υπάρχει ώστε να τηρούμε κάποιες θρησκευτικές τελετές και θρησκευτικούς κανόνες. Αντιθέτως, μας οδηγεί να κατανοήσουμε το θέλημα και τις απαιτήσεις του Θεού, και να γνωρίσουμε τις δικές μας ανεπάρκειες και ελλείψεις μέσα από τα λόγια Του. Μας δείχνει την οδό της πράξης και μας δίνει τη δυνατότητα να αποκτούμε παροχές για τη ζωή μας. Όχι μόνο μπορούμε να αυξήσουμε τα όσα καταλαβαίνουμε για τη διαφθορά μας, αλλά και να αποκτούμε συνεχώς νέες γνώσεις για τον Θεό, κι έτσι να αναπτύξουμε μια καρδιά που να αγαπά και να έχει φόβο Θεού, ώστε να μπορούμε να υπακούμε στον Θεό, να τηρούμε τις διδαχές του Κυρίου και να δίνουμε τα πάντα για να ξοδεύουμε τον εαυτό μας για τον Θεό. Με το έργο του Αγίου Πνεύματος θα διαφωτιζόμαστε συχνά από το Άγιο Πνεύμα και θα έχουμε πάντοτε ένα φως να μας φωτίζει, όταν διαβάζουμε τα λόγια του Θεού. Με το έργο του Αγίου Πνεύματος, αν μιλάμε ή ενεργούμε με τρόπο που αντιβαίνει στις διδαχές του Κυρίου, θα νιώθουμε την επίπληξη του Αγίου Πνεύματος και θα Το νιώθουμε να μας αντιμετωπίζει, και όταν γνωρίζουμε τον εαυτό μας, μετανοούμε ενώπιον του Θεού και μπορούμε να κάνουμε πράξη σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, το Άγιο Πνεύμα θα συνεχίσει να μας οδηγεί και θα πλησιάζουμε ολοένα πιο πολύ τον Κύριο. Με το έργο του Αγίου Πνεύματος έχουμε μια θέση για τον Θεό στην καρδιά μας, μπορούμε να τιμούμε τον Θεό ως μέγα και, ασχέτως τι δυσκολίες, διώξεις ή δεινά συναντούμε, θα έχουμε πάντοτε την αποφασιστικότητα να αναζητούμε το πώς να ικανοποιούμε τον Θεό, να ενεργούμε σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού, να μη δεσμευόμαστε ή περιοριζόμαστε από τις δυνάμεις του Σατανά και η ζωή που ζούμε να δοξάζει με κάθε τρόπο το όνομα του Θεού. Με το έργο του Αγίου Πνεύματος μπορούμε να αντιμετωπίζουμε ως επείγοντα αυτά που ο Θεός αντιμετωπίζει ως επείγοντα και να σκεφτόμαστε όπως σκέφτεται ο Θεός, και μπορούμε να νοιαζόμαστε για το θέλημά Του και να εκτελούμε το καθήκον μας για να ικανοποιούμε τον Θεό. Εν συντομία, με το έργο του Αγίου Πνεύματος και με το Άγιο Πνεύμα στο πλευρό μας, με τα λόγια του Θεού να μας οδηγούν όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με προβλήματα, και με την αποφασιστικότητα να κάνουμε πράξη σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, η ανθρώπινη φύση μας και τα όσα βιώνουμε θα γίνονται όλο και πιο κανονικά, θα πλησιάζουμε ολοένα πιο πολύ τον Θεό και τα πνεύματά μας θα νιώθουν γαλήνη, ηρεμία και χαρά. Αν κατά τις συνάξεις στην εκκλησία, βλέπουμε αυτούς που επιδιώκουν την αλήθεια να πετυχαίνουν τέτοια αποτελέσματα σε διάφορους βαθμούς, μετά από μια χρονική περίοδο, αυτό αποτελεί απόδειξη ότι αυτή η εκκλησία είναι μία εκκλησία που έχει το έργο του Αγίου Πνεύματος. Όπως, μόλις ανέφερε η αδελφή Γουένξι, μπορεί μια εκκλησία να στήνει διάφορες παραστάσεις, να οργανώνει κάθε είδους εκδηλώσεις και να δείχνει θερμή και ενθουσιώδης εξωτερικά, όμως, ασχέτως πόσες φορές παρευρισκόμαστε σε συνάξεις, θα εξακολουθεί να μην υπάρχει κανένα νέο φως όταν ακούμε τα κηρύγματα, τα πραγματικά προβλήματα και οι δυσκολίες μας θα παραμένουν ανεπίλυτα, οι ζωές μας θα εξακολουθούν να μην τρέφονται και δεν θα έχουμε καμία γνώση για τον Θεό. Είτε πρόκειται για πάστορα, κήρυκα ή απλό αδελφό ή αδελφή, αν ο λόγος και οι πράξεις τους αντιβαίνουν στις διδαχές του Κυρίου, εξακολουθούν να μη νιώθουν καμία επίπληξη και δεν πειθαρχούνται, αυτό αποτελεί απόδειξη ότι η εν λόγω εκκλησία δεν έχει το έργο ή την προστασία του Αγίου Πνεύματος. Η Βίβλος λέει: «Τα ένθερμα χείλη μετά πονηράς καρδίας είναι ως σκωρία αργύρου επικεχρισμένη επί πήλινον αγγείον» (Παροιμίαι 26:23). Αν η εκκλησία εμφανίζεται ένθερμη μόνο εξωτερικά, ενώ οι καρδιές των ανθρώπων αποφεύγουν τον Θεό και δεν έχουν κανονική σχέση με τον Θεό, πόσο μάλλον είναι σε θέση να κάνουν πράξη τα λόγια του Θεού ή να τηρήσουν τις εντολές του Κυρίου, πώς μπορεί αυτού του είδους η εκκλησία να θεωρείται ότι έχει το έργο του Αγίου Πνεύματος; Δεν είναι τότε «σκωρία αργύρου επικεχρισμένη επί πήλινον αγγείον»; Συνεπώς, το αν μια εκκλησία έχει ή δεν έχει το έργο του Αγίου Πνεύματος δεν καθορίζεται από το πόσοι άνθρωποι εμφανίζονται να είναι στις τάξεις της, ούτε από το επίπεδο του διαφαινόμενου ενθουσιασμού ούτε από το πόσες καλές πράξεις φαίνεται πως κάνουν τα μέλη της. Αντιθέτως, καθορίζεται από το αν οι άνθρωποι είναι ικανοί ή όχι να αποκτούν παροχές για τη ζωή τους και από το αν αποκτούν ή όχι συνεχώς νέες γνώσεις για τον Θεό. Αν παραμένουμε απλώς προσκολλημένοι σε μερικές κυριολεκτικές έννοιες και κανόνες, αν δεν τρεφόμαστε ποτέ με την αλήθεια, αν δεν αποκτούμε ποτέ νέες γνώσεις για τον Θεό, αν η ζωή μας δεν εξελίσσεται ποτέ και τα πραγματικά προβλήματά μας δεν επιλύονται ποτέ, τότε αυτού του είδους η εκκλησία δεν έχει το έργο και την παρουσία του Αγίου Πνεύματος.

Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι αδελφοί και αδελφές που πιστεύουν ειλικρινά στον Κύριο και έχουν βιώσει κατά το παρελθόν το έργο του Αγίου Πνεύματος είναι ικανοί να συνειδητοποιήσουν ότι η ερήμωση είναι πλέον διάχυτη σε όλον τον κόσμο της θρησκείας και ότι αυτός ο κόσμος έχει απωλέσει το έργο και την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Οι περισσότεροι θρησκευτικοί ηγέτες δεν κάνουν πράξη τον λόγο του Κυρίου και δεν τηρούν τις εντολές Του. Παραμένουν μόνο προσκολλημένοι στις ανθρώπινες παραδόσεις, οι οποίες έχουν περάσει από τη μία γενιά στην άλλη και εστιάζουν στο να εκθειάζουν τις γνώσεις για τη Βίβλο και τις θεολογικές θεωρίες, προκειμένου να επιδεικνύονται οι ίδιοι και να γίνονται μάρτυρες του εαυτού τους. Δεν γίνονται μάρτυρες του Κυρίου ούτε εξυμνούν διόλου τον Κύριο, και έχουν ξεστρατίσει εντελώς από την οδό του Κυρίου. Οι πιστοί ζούνε γενικά σε μια κατάσταση αμαρτίας και εξομολόγησης, διαπράττοντας εκτεταμένες αμαρτίες, απομακρύνονται ολοένα περισσότερο από τον Κύριο και δεν νιώθουν καμία υποχρέωση απέναντι στον Κύριο. Κάποιοι ακολουθούν ακόμα και τις εγκόσμιες τάσεις, επιδιώκουν φήμη, πλούτο και κύρος, και λαχταρούν σωματικές απολαύσεις. Είναι προφανές ότι ο κόσμος της θρησκείας έχει απωλέσει το έργο του Αγίου Πνεύματος και ο Θεός τον απεχθάνεται και τον απορρίπτει. Αυτό εκπληρώνει ακριβώς την προφητεία του Κυρίου Ιησού: «Και επειδή θέλει πληθυνθή η ανομία, η αγάπη των πολλών θέλει ψυχρανθή» (Κατά Ματθαίον 24:12). Αυτό μας κάνει αναπόφευκτα να σκεφτούμε το τέλος της Εποχής του Νόμου. Ο απλός λαός της Ιουδαίας εκείνον τον καιρό δεν μπορούσε να τηρήσει τους νόμους και οι ιερείς έκαναν ανεπαρκείς θυσίες. Στους ναούς γίνονταν αγοραπωλησίες ζώων και πουλερικών και δεν υπήρχε καμία πειθαρχία ακόμα και όταν κάποιος παραβίαζε τους νόμους. Εξωτερικά, ο ναός φαινόταν ζωντανός και πολύβουος, με ανθρώπους να πηγαινοέρχονται, όμως στην πραγματικότητα, είχε μείνει από καιρό χωρίς το έργο του Αγίου Πνεύματος. Ο κύριος λόγος για την ερήμωση του ναού κατά την Εποχή του Νόμου ήταν το γεγονός ότι οι ηγέτες του Ιουδαϊσμού εκείνο τον καιρό δεν τηρούσαν τους νόμους του Ιεχωβά και δεν είχαν φόβο Θεού μέσα τους. Ήταν απλώς προσκολλημένοι στις ανθρώπινες παραδόσεις που τους είχαν μεταλαμπαδευτεί, είχαν απορρίψει τις εντολές του Θεού και είχαν ξεστρατίσει εντελώς από την οδό του Θεού, και γι’ αυτό τους είχε καταραστεί ο Θεός. Το πιο σημαντικό σημείο είναι το εξής: Επειδή ο ενσαρκωμένος Θεός —ο Κύριος Ιησούς— επιτέλεσε το έργο Του της λύτρωσης της ανθρωπότητας κατά την Εποχή της Χάριτος, κάτι που αποτελούσε μεταμόρφωση του έργου του Θεού, όλοι όσοι αποδέχτηκαν το έργο της λύτρωσης του Κυρίου Ιησού απέκτησαν το έργο του Αγίου Πνεύματος και βρήκαν ένα καινούργιο μονοπάτι πράξης. Όσοι απέρριψαν και αντιστάθηκαν στο έργο του Κυρίου Ιησού, ωστόσο, ξεριζώθηκαν από το έργο του Θεού, απώλεσαν το έργο του Αγίου Πνεύματος και έπεσαν μέσα στο σκότος και την απελπισία.

Σήμερα, ο κόσμος της θρησκείας έχει απωλέσει το έργο του Αγίου Πνεύματος και είναι γενικά ερημωμένος, και, πέραν πάσας αμφιβολίας, πίσω απ’ αυτό βρίσκεται το καλό θέλημα του Θεού. Στη Βίβλο υπάρχει η εξής προφητεία: «Και εγώ προσέτι εκράτησα την βροχήν από σας, ότε έμενον τρεις μήνες έτι έως του θέρους· και έβρεξα επί μίαν πόλιν και επί άλλην πόλιν δεν έβρεξα· μία μερίς εβράχη και η μερίς, επί την οποίαν δεν έβρεξεν εξηράνθη. Ούτω δύο τρεις πόλεις υπήγαν περιπλανώμεναι εις μίαν πόλιν να πίωσιν ύδωρ και δεν εχορτάσθησαν, και δεν επεστρέψατε προς εμέ, λέγει Κύριος» (Αμώς 4:7-8). Τα λόγια «μία μερίς εβράχη» στη Βίβλο αναφέρονται στις εκκλησίες που έχουν το έργο του Αγίου Πνεύματος και στο ότι, υπό την παρουσία του Θεού, οι άνθρωποι μπορούν να απολαμβάνουν τις παροχές και το πότισμα από το νερό της ζωής που ρέει από τον θρόνο. Το λόγια «η μερίς, επί την οποίαν δεν έβρεξεν εξηράνθη» αναφέρονται στις εκκλησίες που έχουν απωλέσει το έργο του Αγίου Πνεύματος. Αν δεν αναλάβουμε πρωτοβουλία να αναζητήσουμε μια εκκλησία που να έχει το έργο του Αγίου Πνεύματος, θα χάσουμε πλήρως την παροχή του νερού της ζωής και θα πέσουμε στο σκότος και την απελπισία. Είναι σαφές ότι το θέλημα του Θεού είναι να αναλάβουμε πρωτοβουλία για να αναζητήσουμε μια εκκλησία που να έχει το έργο του Αγίου Πνεύματος και να αναζητήσουμε τα βήματα του Θεού, καθώς μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσουμε να επιλύσουμε εντελώς το πρόβλημα της ερήμωσης των εκκλησιών από τη ρίζα του, και θα αποκτήσουμε και πάλι το έργο και την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Ακριβώς όπως όταν χτυπήθηκε από τον λιμό η γη Χαναάν, μόνο ο Ιάκωβος και η οικογένειά του άφησαν πίσω εκείνον τον τόπο και πήγαν στην Αίγυπτο προς αναζήτηση τροφής, και έτσι γλίτωσαν από τον λιμό και επιβίωσαν.

Πώς μπορούμε, λοιπόν, να αναζητήσουμε μια εκκλησία που να έχει το έργο του Αγίου Πνεύματος; Ο Κύριος Ιησούς μάς είπε, στην πραγματικότητα, πριν από πολύ καιρό, πώς να το κάνουμε. Η προφητεία Του για την επιστροφή Του κατά τις έσχατες ημέρες λέει: «Έτι πολλά έχω να είπω προς εσάς, δεν δύνασθε όμως τώρα να βαστάζητε αυτά. Όταν δε έλθη εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας, θέλει σας οδηγήσει εις πάσαν την αλήθειαν· διότι δεν θέλει λαλήσει αφ’ εαυτού, αλλ’ όσα αν ακούση θέλει λαλήσει, και θέλει σας αναγγείλει τα μέλλοντα» (Κατά Ιωάννην 16:12-13). Η προφητεία στο Βιβλίο του Ιωήλ, κεφάλαιο 2,στίχος 29, λέει: «Και έτι επί τους δούλους μου και επί τας δούλας μου εν ταις ημέραις εκείναις θέλω εκχέει το πνεύμα μου». Και η ίδια προφητεία υπάρχει σε πολλά σημεία στα κεφάλαια 2 και 3 της Αποκάλυψης: «Όστις έχει ωτίον ας ακούση τι λέγει το Πνεύμα προς τας εκκλησίας». Από αυτές τις προφητείες μπορούμε να δούμε ότι, όταν ο Κύριος επιστρέψει κατά τις έσχατες ημέρες, θα εκφράσει περισσότερα λόγια και θα μας ποτίσει και θα μας θρέψει, και θα μας δώσει τη δυνατότητα να κατανοήσουμε όλες τις αλήθειες. Αν μπορούμε να εκπληρώσουμε τις απαιτήσεις του Θεού και να ανακαλύψουμε αυτά που λέει το Πνεύμα στις εκκλησίες, τότε θα μπορέσουμε να συμβαδίσουμε με τα βήματα του Κυρίου και να αποκτήσουμε το έργο του Αγίου Πνεύματος. Συνεπώς, πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή για να δούμε ποια εκκλησία γίνεται μάρτυρας στον Θεό που εκφράζει νέα λόγια και πραγματοποιεί νέα έργα. Πρέπει να ακούμε αυτά τα λόγια για να καταλαβαίνουμε κατά πόσο μπορούν ή όχι να θρέψουν τη ζωή μας και να επιλύσουν τις πρακτικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε. Πρέπει να προσδιορίσουμε κατά πόσο οι αδελφοί και οι αδελφές αυτής της εκκλησίας, ενώ ποτίζονται και θρέφονται από τα λόγια του Θεού, αποκτούν συνεχώς νέες γνώσεις για τον Θεό, κατά πόσο οι ζωές τους εξελίσσονται συνεχώς, κατά πόσο η ανθρώπινη φύση τους και τα όσα βιώνουν γίνονται ολοένα πιο κανονικά και ούτω καθεξής. Αν υπάρχουν αυτά τα πρακτικά αποτελέσματα, αυτό αποδεικνύει ότι αυτή η εκκλησία έχει το έργο του Αγίου Πνεύματος και ότι είναι μια εκκλησία στην οποία είναι παρών ο Θεός και εργάζεται εκεί ο ίδιος.

Ο Κύριος Ιησούς μάς έδωσε μια υπόσχεση: «Αιτείτε, και θέλει σας δοθή· ζητείτε, και θέλετε ευρεί, κρούετε, και θέλει σας ανοιχθή» (Κατά Ματθαίον 7:7). Ο Κύριος είναι αξιόπιστος και αν περνάμε περισσότερο χρόνο προσευχόμενοι και επικαλούμενοι τον Κύριο, τότε σίγουρα θα βρούμε τα λόγια που είπε ο Θεός που έχει επιστρέψει κατά τις έσχατες ημέρες, θα αποκτήσουμε το έργο του Αγίου Πνεύματος και θα γίνουμε άνθρωποι που συμβαδίζουν με τα βήματα του Αμνού!

Δόξα τω Θεώ. Θεέ μου, οδήγησέ μας!

                                                                                             Πνευματικές Ερωτήσεις και Απαντήσεις

Δεν υπάρχει ειδική μεταχείριση στην εκκλησία

Λέο Σιν, πόλη της Λίοτσενγκ, επαρχία Σάντονγκ

Ακολουθώντας τον Θεό όλα αυτά τα χρόνια, ένιωσα πως είχα αντέξει κάποια δεινά και πληρώσει ένα συγκεκριμένο τίμημα, έτσι ξεκίνησα σταδιακά να ζω από όσα είχα προηγουμένως κερδίσει και να επιδεικνύω την αρχαιότητά μου. Σκέφτηκα: έχω φύγει από το σπίτι μου για τόσο πολλά χρόνια και η οικογένειά μου δεν έχει νέα μου για πολύ καιρό. Υπό αυτές τις συνθήκες, η εκκλησία σίγουρα θα με φροντίσει. Ακόμη κι αν δεν εκτελώ σωστά το έργο μου, δεν θα με στείλουν στο σπίτι μου. Το πολύ-πολύ απλώς να με απολύσουν και να μου δώσουν να κάνω κάποιο άλλο έργο. Εξαιτίας αυτού του τρόπου σκέψης, δεν ένιωθα καμιά πίεση στο έργο μου. Έκανα τα στραβά μάτια σε όλα και θεωρούσα ακόμη και το έργο του ευαγγελίου σαν επιβάρυνση, ζώντας συνεχώς εν μέσω δυσκολιών και προφάσεων. Παρόλο που ένιωθα την καρδιά μου να κατηγορείται και τη συνείδησή μου υπόλογη επειδή όφειλα πάρα πολλά στον Θεό μέσω της επιπόλαιας συμπεριφοράς μου, και πως θα με έδιωχναν αργά ή γρήγορα, συνέχιζα απλώς να ζω άσκοπα με τη νοοτροπία της ελπίδας πως θα είμαι πολύ τυχερή, σπαταλώντας τις μέρες μου στην εκκλησία.

Ο Θεός είναι δίκαιος και άγιος. Στο τέλος, αφού κατέστρεψα τελείως το έργο μου μέσα από τη μακροχρόνια επιπόλαιη αντιμετώπισή μου, απολύθηκα και στάλθηκα στο σπίτι μου για αυτοκριτική. Εκείνο το διάστημα, ήμουν σοκαρισμένη: πώς μπόρεσαν να μην με εκτιμήσουν λίγο παραπάνω; Έπειτα από τη δουλειά τόσων πολλών χρόνων, πρέπει τώρα να πάω σπίτι, τόσο απλά. Όμως, πώς μπορώ να αντικρίσω την οικογένειά μου αν γυρίσω στο σπίτι μου τώρα; Τι προοπτικές θα έχω στο μέλλον;… Στην καρδιά μου επικράτησε πολύ μεγάλο χάος και γέμισε από παρανοήσεις και κατηγορίες προς τον Θεό. Έπεσα στο σκοτάδι, παλεύοντας και πονώντας.

Εν μέσω ακραίων δεινών, παρουσιάστηκα ενώπιον του Θεού και Του φώναξα: «Ω, Θεέ, πάντοτε νόμιζα πως ύστερα από τη δουλειά όλων αυτών των χρόνων μακριά από το σπίτι μου και αφού έχω αντέξει κάποια δεινά, η εκκλησία δεν θα μου φερόταν μ’ αυτόν τον τρόπο. Τώρα ζω στο σκοτάδι, με την καρδιά μου γεμάτη από παρανοήσεις και κατηγορίες προς Εσένα. Σε παρακαλώ, δείξε ξανά το έλεός σου σε μένα, έτσι ώστε να μπορέσω να λάβω τη διαφώτισή Σου και την καθοδήγησή σου στο σκοτάδι»… Αφού προσευχήθηκα επανειλημμένα πολλές φορές μ’ αυτόν τον τρόπο, ο λόγος του Θεού με διαφώτισε. Μια μέρα, είδα αυτά τα λόγια του Θεού: «Δεν θα δείξω κανένα ίχνος ελέους σε αυτούς που υποφέρουν για πολλά χρόνια και δουλεύουν σκληρά, χωρίς όμως τίποτα να έχουν τίποτα να επιδείξουν. Αντιθέτως, αντιμετωπίζω αυτούς που δεν πραγματοποιούν αυτά που ζητώ με τιμωρία, όχι με ανταμοιβές, πόσο μάλλον με κάποια συμπάθεια. Ίσως φαντάζεστε ότι για να είστε ένας ακόλουθος για πολλά χρόνια καταβάλλετε σκληρή δουλειά ό,τι και να γίνει· συνεπώς, σε κάθε περίπτωση μπορείτε να έχετε ένα μπολ ρύζι στον οίκο του Θεού επειδή παρείχες υπηρεσίες στον Θεό. Θα έλεγα πως η πλειονότητα από εσάς σκέφτεστε κατά αυτόν τον τρόπο, διότι μέχρι τώρα έχετε εφαρμόσει πάντα την αρχή του πώς να εκμεταλλεύεστε κάτι και όχι πώς να αποτελείτε αντικείμενο εκμετάλλευσης. Συνεπώς σας λέω με κάθε σοβαρότητα: δεν με νοιάζει πόσο αξιέπαινη είναι η σκληρή δουλεία σου, πόσο εντυπωσιακά είναι τα προσόντα σου, πόσο στενά Με ακολουθείς, πόσο γνωστός είσαι ή ο τρόπος με τον οποίο βελτίωσες τη συμπεριφορά σου. Εφόσον δεν έχεις πράξει σύμφωνα με τις απαιτήσεις μου, δεν θα μπορέσεις ποτέ να κερδίσεις τον έπαινό Μου. […] γιατί δεν θα μπορώ να φέρω του εχθρούς μου και τους ανθρώπους που αναδίδουν την μπόχα του κακού, κατά το παράδειγμα του Σατανά, στη βασιλεία μου της επόμενης εποχής» («Οι παραβάσεις θα οδηγήσουν τον άνθρωπο στην κόλαση» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Κάθε λέξη του Θεού αποκάλυπτε τη μεγαλοπρέπειά Του και την οργή Του, μαχαιρώνοντάς με απευθείας στο μοιραίο σημείο μου σαν ένα δίστομο σπαθί και κάνοντας το όνειρό μου θρύψαλα «να είμαι σε θέση τουλάχιστον να βιοποριστώ μέσα στην εκκλησία ανεξάρτητα από οτιδήποτε, εξαιτίας του έργου που έχω εκτελέσει, ακόμη κι αν δεν είναι αξιέπαινο». Εκείνο το διάστημα, δεν είχα άλλη επιλογή από την αυτοκριτική: παρόλο που άφησα το σπίτι μου και εκπλήρωνα το καθήκον μου στον έξω κόσμο αυτά τα τελευταία λίγα χρόνια, και έτσι επιφανειακά φαινόταν πως έχω πληρώσει ένα μικρό τίμημα και έχω υποφέρει λίγο, δεν ένιωσα καθόλου τη λύπη του Θεού και δεν σκέφτηκα ποτέ πώς να εκπληρώσω το καθήκον μου με τον σωστό τρόπο για να ευαρεστήσω τον Θεό. Αντίθετα, ενεργούσα επιπόλαια στον τρόπο που αντιμετώπιζα το έργο μου. Ειδικά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, δεν έδινα καθόλου βάρος στο έργο μου για το ευαγγέλιο και ούτε καν έπαιρνα το μερίδιο του ευαγγελίου της εκκλησίας στα σοβαρά, χωρίς να νοιάζομαι αν το είχα ολοκληρώσει ή όχι και χωρίς να αισθάνομαι ότι χρωστάω κάτι στον Θεό. Έφθασα στο σημείο να αντιμετωπίζω το έργο του ευαγγελίου σαν βάρος, σκεφτόμενη πως αν πρέπει να έρθουν ακόμη περισσότεροι άνθρωποι και δεν μπορώ να βρω κάτι για να τους ποτίσω, τότε η κατάσταση θα είναι ακόμη πιο προβληματική. Κατά συνέπεια, δεν έδειξα κανένα ενδιαφέρον για το έργο του ευαγγελίου και του προξένησα μεγάλες απώλειες. Καθώς δεν έδινα σημασία στο έργο του ποτίσματος καινούργιων ανθρώπων, αυτό είχε ως αποτέλεσμα κάποιοι καινούργιοι πιστοί να φύγουν επειδή δεν είχαν κανέναν να τους ποτίσει. Η εκκλησία μού ανέθεσε να βρω ανάδοχες οικογένειες και να χειριστώ κάποιες άλλες γενικές υποθέσεις, αλλά εγώ ακόμη ζούσα εν μέσω δυσκολιών και προφάσεων, αρνούμενη να συνεργαστώ με τον Θεό. Επιπλέον, ήμουν ικανοποιημένη με την τρέχουσα κατάστασή μου και δεν επιδίωκα πρόοδο, με αποτέλεσμα να διαφθαρώ ως έναν συγκεκριμένο βαθμό και να χάσω στα σοβαρά το έργο του Αγίου Πνεύματος, καθώς και να προκαλέσω την καταστροφή σε διάφορες πλευρές του έργου της εκκλησίας… Σκεφτόμουν για τη συμπεριφορά μου: πώς αυτό ήταν εκπλήρωση του καθήκοντός μου; Απλώς έκανε κακό! Αλλά πραγματικά ένιωθα πως, ακόμη κι αν το έργο μου δεν ήταν αξιέπαινο, τουλάχιστον είχα εργαστεί σκληρά και, ανεξάρτητα από οτιδήποτε, θα έπρεπε το λιγότερο να ήμουν σε θέση να βιοποριστώ μέσα στην εκκλησία. Όταν η εκκλησία κανόνισε για μένα να γυρίσω στο σπίτι μου για να κάνω αυτοκριτική, ένιωσα ακόμη και πως είχα αδικηθεί. Θεώρησα τον εαυτό μου ακόμη και ως κάποιον που έχει συμβάλει για την εκκλησία, κάνοντας αδιάντροπα αιτήματα στον Θεό και επιδεικνύοντας την αρχαιότητά μου. Ήμουν πραγματικά τελείως παράλογη, δεν είχα καν κοινή λογική! Αυτή η διάθεσή μου ήταν πάρα πολύ απεχθής και αποκρουστική στον Θεό! Η εκκλησία είναι διαφορετική από την κοινωνία και τον κόσμο ως προς το ότι η δίκαιη διάθεση του Θεού δεν δείχνει έλεος σε κανέναν. Δεν έχει σημασία πόσα προσόντα έχεις, πόσα δεινά έχεις αντέξει ή για πόσο πολύ Τον έχεις ακολουθήσει. Εάν υβρίσεις τη διάθεση του Θεού, το μόνο που θα έρθει πάνω σου είναι η οργή και η μεγαλοπρέπεια του Θεού. Πώς θα μπορούσε ένα παράσιτο σαν εμένα, που δεν έκανε πραγματικά τη δουλειά του και απλώς ζούσε από την εκκλησία, να είναι πιθανώς η εξαίρεση ενώπιον του δίκαιου Θεού; Τότε μόνο συνειδητοποίησα πως η απόλυσή μου και η εντολή για αυτοκριτική ήταν ακριβώς η δίκαιη κρίση του Θεού για μένα. Ήταν επίσης η μεγαλύτερη αγάπη και σωτηρία που θα μπορούσε να δώσει ο Θεός σ’ αυτούς τους επαναστάτες υιούς Του. Ειδάλλως, θα παρέμενα ακόμη προσκολλημένη στη λανθασμένη άποψη «να είμαι σε θέση τουλάχιστον να βιοποριστώ μέσα στην εκκλησία ανεξάρτητα από οτιδήποτε, εξαιτίας του έργου που έχω εκτελέσει, ακόμη κι αν δεν είναι αξιέπαινο», κοιμισμένη μέσα στο όμορφο όνειρο που έπλεξα για τον εαυτό μου και εντέλει θα αφανιζόμουν μέσα στην ίδια μου τη φαντασία.

Ω, Θεέ! Σ’ ευχαριστώ! Σε δοξάζω! Ακόμη και αν η μέθοδός Σου για τη σωτηρία δεν ταιριάζει με τις δικές μου αντιλήψεις, τώρα κατανοώ τις προθέσεις Σου και βλέπω τη φροντίδα Σου και τη σκέψη Σου. Είμαι πρόθυμη να δεχθώ την παίδευσή Σου και την κρίση Σου και, μέσω αυτών, να κάνω σωστή αυτοκριτική και να γνωρίσω τον εαυτό μου, να γνωρίσω τη δίκαιη διάθεσή Σου και, επιπλέον, είμαι πρόθυμη να μετανοήσω και να ξεκινήσω από την αρχή για να γίνω ένα καινούργιο άτομο!

Είμαι ανάξιος να δω τον Χριστό

Του Χουανμπάο, Επαρχία Λιαόνινγκ

Από τότε που άρχισα να πιστεύω στον Παντοδύναμο Θεό, τον Χριστό των εσχάτων καιρών, θαύμαζα πραγματικά εκείνους τους αδελφούς και τις αδελφές που ακολουθούσαν στο πλευρό του Χριστού, που μπορούσαν να λαμβάνουν προσωπικά την καθοδήγηση του Χριστού και να ακούν τις ομιλίες Του με τα ίδια τους τα αυτιά. Ένοιωθα ότι θα ήταν θαυμάσιο αν ήμουν ικανός να ακούσω κάποια μέρα τον Χριστό να μιλά εγώ ο ίδιος, και θα ήταν ακόμη πιο υπέροχο αν μπορούσα να Τον δω με τα ίδια μου τα μάτια. Όμως το τελευταίο χρονικό διάστημα, μέσα από την ακρόαση της συναναστροφής του Χριστού, έφτασα να νοιώθω βαθιά μέσα μου ότι δεν είμαι άξιος να δω τον Χριστό.

Συνέβη όταν εκδόθηκαν τα «Κηρύγματα και Συναναστροφή για την Είσοδο στη Ζωή 1-3». Αφού άκουσα τον πρώτο τόμο της συναναστροφής, αισθάνθηκα ότι ο άνθρωπος τον οποίο χρησιμοποιούσε το Άγιο Πνεύμα, τα είπε πολύ σωστά. Τη στιγμή που άκουγα τη συναναστροφή του Χριστού στον δεύτερο τόμο, δεν ήξερα ότι ήταν δική Του συναναστροφή· υπέθεσα ότι επρόκειτο πιθανώς για κάποιον ηγέτη υπό τον άνθρωπο τον οποίο χρησιμοποιούσε το Άγιο Πνεύμα και, ιδιαίτερα, όταν ο Χριστός συναναστράφηκε πάνω στο ζήτημα του πώς πρέπει να βλέπουμε τη γνώση, η αντίδραση που άκουσα από τους αδελφούς και τις αδελφές μου δεν ήταν πολύ ενθουσιώδης, οπότε βεβαιώθηκα ότι η εικασία μου ήταν σωστή. Αισθανόμουν ότι ο ομιλητής δεν τα έλεγε τόσο καλά όσο ο άνθρωπος τον οποίο χρησιμοποιούσε το Άγιο Πνεύμα, οπότε δεν άκουγα προσεκτικά. Ενώ άκουγα τον τρίτο τόμο, μετά τη συναναστροφή του ανθρώπου τον οποίο χρησιμοποιούσε το Άγιο Πνεύμα, άκουσα τον Χριστό να λέει: «Σχετικά με τη συναναστροφή του αδελφού, που ακούσαμε μόλις τώρα…» και ήμουν ακόμη πιο σίγουρος ότι αυτός ο ομιλητής πρέπει να ήταν ηγέτης υπό τον άνθρωπο τον οποίο χρησιμοποιούσε το Άγιο Πνεύμα, διότι στον κόσμο, πάντα μιλούν πρώτοι οι ηγέτες και στη συνέχεια, οι υφιστάμενοί τους. Έτσι, πάτησα το κουμπί, απενεργοποιώντας τη συσκευή, σκεπτόμενος: «Θα το ακούσω αργότερα, όταν θα έχω χρόνο». Την ημέρα που έμαθα από τον ηγέτη μου ότι, στην πραγματικότητα, επρόκειτο για τη συναναστροφή του Χριστού, ταράχτηκα, και τελικά άκουσα σοβαρά κάθε λέξη του κηρύγματος.

Μετά από αυτό, άρχισα να σκέφτομαι: Γιατί, ενώ λαχταρούσα τόσο να ακούσω ο ίδιος τη συναναστροφή του Χριστού, όταν Εκείνος μας μίλησε, εγώ δεν μπόρεσα να αναγνωρίσω τη φωνή του Θεού; Άρχισα να διαβάζω τα λόγια του Θεού σχετικά με την κατάστασή μου, και είδα το ακόλουθο απόσπασμα: «Όλοι οι άνθρωποι εύχονται να δουν την αληθινή όψη του Ιησού και επιθυμούν να είναι μαζί Του. Πιστεύω ότι κανένας από τους αδελφούς ή τις αδελφές δεν θα έλεγε ότι είναι απρόθυμος να δει ή να είναι με τον Ιησού. Πριν δείτε τον Ιησού, δηλαδή πριν δείτε τον ενσαρκωμένο Θεό, θα κάνετε πολλές σκέψεις, για παράδειγμα, σχετικά με την εμφάνιση του Ιησού, τον τρόπο ομιλίας Του, τον τρόπο ζωής Του και ούτω καθεξής. Ωστόσο, όταν πραγματικά Τον δείτε, οι σκέψεις σας θα αλλάξουν γρήγορα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Θέλετε να μάθετε; Ενώ η σκέψη του ανθρώπου πράγματι δεν μπορεί να παραβλεφθεί, είναι πολύ πιο ανυπόφορο για τον άνθρωπο να αλλάξει την ουσία του Χριστού. Θεωρείτε τον Χριστό ως αθάνατο ή έναν σοφό, αλλά κανείς δεν θεωρεί τον Χριστό θνητό με θεία ουσία. Επομένως, πολλοί από αυτούς που επιθυμούν διακαώς, μέρα και νύχτα, να δουν τον Θεό, είναι στην πραγματικότητα εχθροί του Θεού και ασύμβατοι με τον Θεό. Δεν είναι λάθος αυτό από την πλευρά του ανθρώπου; Ακόμα και τώρα, εξακολουθείτε να νομίζετε ότι η πίστη και η αφοσίωσή σας είναι αρκετές για να σας καταστήσουν άξιους να δείτε το πρόσωπο του Χριστού, αλλά σας προτρέπω να εξοπλιστείτε με πιο πρακτικά πράγματα! Διότι στο παρελθόν, παρόν και μέλλον, πολλοί από εκείνους που έρχονται σε επαφή με τον Χριστό, έχουν αποτύχει ή θα αποτύχουν· όλοι τους παίζουν τον ρόλο των Φαρισαίων. Ποιος είναι ο λόγος της αποτυχίας σας; Ακριβώς επειδή στις αντιλήψεις σας υπάρχει ένας μεγαλειώδης και θαυμαστός Θεός. Αλλά η αλήθεια δεν είναι όπως την θέλει ο άνθρωπος. Όχι μόνο ο Χριστός δεν είναι μεγαλειώδης, αλλά είναι και ιδιαίτερα μικρός· όχι μόνον είναι άνθρωπος, αλλά είναι κι ένας συνηθισμένος άνθρωπος. […] Έτσι, οι άνθρωποι Τον αντιμετωπίζουν σαν έναν συνηθισμένο άνθρωπο, κάνουν ό, τι τους αρέσει όταν είναι μαζί Του […]. Θεωρείτε τον Χριστό που έχει έρθει ήδη έναν συνηθισμένο άνθρωπο, και τον λόγο Του ως εκείνον ενός συνηθισμένου ανθρώπου. Γι’ αυτόν τον λόγο, δεν έχετε λάβει τίποτα από τον Χριστό και, αντ’ αυτού, έχετε εντελώς εκθέσει την ασχήμια σας στο φως» (από «Όσοι είναι ασύμβατοι με τον Χριστό, είναι σίγουρα πολέμιοι του Θεού» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Ήμουν εναντίον των λόγων του Θεού, και τότε αναλογίστηκα το πώς είχαν εκδηλωθεί η ίδια η διεφθαρμένη διάθεση και ασχήμια μου, όταν άκουσα τη συναναστροφή του Χριστού. Συνειδητοποίησα ότι πίστευα στον Χριστό, αλλά δεν κατανοούσα την ουσία Του, δεν κατανοούσα την ταπεινότητα και την απόκρυψή Του, είχα πάρα πολλές αντιλήψεις και φαντασιώσεις σχετικά με τον Χριστό, και η οπτική μου ως προς τα πράγματα ήταν παράλογη. Στις αντιλήψεις και φαντασιώσεις μου, εκτός των αδελφών που είχαν άμεση πρόσβαση σε Αυτόν, οι άλλοι δεν ήταν δυνατόν να ακούν τη συναναστροφή του Χριστού με τα ίδια τους τα αυτιά. Φανταζόμουν ότι η συναναστροφή του Χριστού θα συνοδευόταν από τον Χριστό να αναγγέλλει δημόσια την ταυτότητά Του και ότι θα εκφερόταν με διαφορετική φωνή από τις άλλες, με πολλές καλαίσθητες διατυπώσεις, σαν κάποιο είδος εντυπωσιακού ανθρώπου. Η συναναστροφή του Χριστού, φανταζόμουν, θα συνοδευόταν από τις ενθουσιώδεις, παθιασμένες επευφημίες των αδελφών μου˙ και αν ο άνθρωπος τον οποίο χρησιμοποιούσε το Άγιο Πνεύμα, και ο Χριστός μιλούσαν με τη σειρά, τότε ο Χριστός θα μιλούσε πρώτος, και ο άνθρωπος τον οποίο χρησιμοποιούσε το Άγιο Πνεύμα, θα μιλούσε τελευταίος. Οριοθέτησα το έργο και τα λόγια του Χριστού μέσα στα όρια των αντιλήψεων και των φαντασιώσεών μου, διότι φανταζόμουν τον Χριστό με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Όταν τα γεγονότα ήρθαν σε αντίθεση με αυτές τις αντιλήψεις και τις φαντασιώσεις μου, αρνήθηκα την αλήθεια ότι ο Χριστός ήταν ο Θεός ενσαρκωμένος και μέσα στην καρδιά μου δεν Τον αντιμετώπισα ως Θεό. Αντ’ αυτού, αντιμετώπισα τον Χριστό ως κοινό άνθρωπο και τα λόγια Του, ως ενός συνηθισμένου ανθρώπου. Ενώ άλλοι κέρδισαν πολλά από τη συναναστροφή του Χριστού, εγώ δεν κέρδισα τίποτα και, αντ’ αυτού, εξέθεσα πλήρως το σατανικό μου πρόσωπο του αλαζονικού, επηρμένου ανθρώπου και εκείνου που περιφρονεί την αλήθεια, και κατέστην κάποιος που απορρίπτει τον Χριστό και Του αντιστέκεται.

Αργότερα, είδα μέσα στον λόγο του Θεού: «Πάντα επιθυμείτε να δείτε τον Χριστό, αλλά σας προτρέπω να μην έχετε τόση μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σας· ο καθένας μπορεί να δει τον Χριστό, αλλά λέω ότι κανένας δεν είναι κατάλληλος να δει τον Χριστό. Επειδή η φύση του ανθρώπου είναι γεμάτη από το κακό, την αλαζονεία και την επανάσταση, τη στιγμή που θα δεις τον Χριστό, η φύση σου θα σε καταστρέψει και θα σε καταδικάσει σε θάνατο» (από «Όσοι είναι ασύμβατοι με τον Χριστό, είναι σίγουρα πολέμιοι του Θεού» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). «Δεν είσαι ευλαβής όταν αντιμετωπίζεις την αλήθεια και ακόμη λιγότερο λαχταράς την αλήθεια. Απλά μελετάς τυφλά και περιμένεις νωχελικά. Τι μπορείς να κερδίσεις από το να μελετάς και να περιμένεις έτσι; Μπορείς να λάβεις την προσωπική καθοδήγηση του Θεού; Αν δεν μπορείς να διακρίνεις τις εκφράσεις του Θεού, πώς θα μπορέσεις να γίνεις μάρτυρας της εμφάνισής Του; […] Μόνον όσοι μπορούν να δεχτούν την αλήθεια μπορούν να ακούσουν τη φωνή του Θεού και μόνο αυτοί οι άνθρωποι είναι ικανοί να μαρτυρήσουν την εμφάνιση του Θεού» (από «Η εμφάνιση του Θεού έφερε μια νέα εποχή» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Τα λόγια του Θεού με πλήγωσαν βαθύτατα και επιπλέον με έκαναν να κατανοήσω ότι αδυνατούσα να διακρίνω τη φωνή του Θεού επειδή ήμουν υπερβολικά αλαζονικός και ψωροπερήφανος, υπερβολικά εύκολα δελεαζόμενος να ακούω προσεκτικά και να νεύω καταφατικά σε όσους έχουν θέση και κύρος, ενώ κοιτούσα με περιφρόνηση εκείνους που ένοιωθα ότι τους έλειπε η θέση ή το κύρος, έτσι ώστε ακόμα κι αν εξέφραζαν την αλήθεια, εγώ δεν την αποδεχόμουν. Την ώρα που άκουγα τη συναναστροφή, δεν ήμουν επικεντρωμένος στην αλήθεια ούτε κέρδιζα διαπαιδαγώγηση, αντίθετα αφιέρωνα το μυαλό μου στις εικασίες και την προσεκτική εξέταση, αναλύοντας το είδος του ατόμου που ήταν ο ομιλητής. Δεν αποκάλυψα τίποτε άλλο παρά διαφθορά και παρακοή, αντιλήψεις και φαντασιώσεις. Κάποιος αλαζονικός, ανυπότακτος και χωρίς αγάπη για την αλήθεια όπως εγώ, κάποιος χωρίς ίχνος ευσέβειας ή λαχτάρας για την αλήθεια όπως εγώ, πώς θα ήταν δυνατόν να ακούσει και να αναγνωρίσει τη φωνή του Θεού; Πώς να είμαι άξιος να δω τον Χριστό;

Μέσα από αυτήν την αποκάλυψη, κατάλαβα τελικά ότι, παρ’ όλο που ήθελα να δω τον Χριστό, ήμουν ανάξιος να Τον δω, επειδή η διαφθορά μου από τον Σατανά είναι υπερβολικά βαθιά, είμαι πολύ αλαζονικός και ανυπότακτος εκ φύσεως, δεν κατέχω καθόλου την αλήθεια, δεν κατανοώ την ουσία του Χριστού, έχω υπερβολικά πολλές αντιλήψεις και φαντασιώσεις για τον Θεό και μέσα μου, ο Θεός στον οποίο πιστεύω, εξακολουθεί να είναι ένας ασαφής Θεός, η εικόνα μιας ισχυρής και εύγλωττης μορφής. Και όταν βλέπω αληθινά τον Χριστό, οι αντιλήψεις μου μπορεί να αποκαλυφθούν ανά πάσα στιγμή και η αλαζονική μου διάθεση μπορεί να φουντώσει οποτεδήποτε. Ως εκ τούτου, εξαιτίας της ίδιας μου της ανυπότακτης φύσης, μπορώ να κάνω μόνο πράγματα που προσβάλλουν τη διάθεση του Θεού, όπως το να Τον κρίνω και να Του αντιστέκομαι, καταστρέφοντας, έτσι, τον εαυτό μου. Τώρα πρέπει να εξοπλίσω τον εαυτό μου με την αλήθεια, να επιδιώξω να γνωρίσω τη διεφθαρμένη φύση μου και να κατανοήσω την ουσία του Χριστού μέσα από τα λόγια του Θεού, και να επιδιώξω να γίνω κάποιος που γνωρίζει και λατρεύει τον Χριστό.

Πώς εκπληρώνεται η προφητεία της επιστροφής του Κυρίου Ιησού

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές:

Γεια σας, είμαι πολύ χαρούμενος που σας βλέπω όλους εδώ. Πρώτα, ας ευχαριστήσουμε τον Θεό που μας έδωσε αυτή την ευκαιρία. Είθε να μας προσφέρει την καθοδήγηση και το έργο Του.

Αδελφοί και αδελφές, αφότου ο Κύριος Ιησούς αναστήθηκε και ανελήφθη στους ουρανούς, όλοι εμείς που πιστεύουμε στον Κύριο αδημονούμε να επιστρέψει σύντομα ώστε να πραγματοποιηθούν οι ευχές τόσων ετών, αλλά και για να μπορέσουμε να λάβουμε την υπόσχεσή Του και να απολαύσουμε τις ευλογίες Του. Ειδικά κατά τις έσχατες ημέρες, η επιθυμία μας να δούμε την επιστροφή του Κυρίου γίνεται ακόμα πιο επιτακτική. Η προφητεία για την επιστροφή του Κυρίου Ιησού έχει ήδη πλέον εκπληρωθεί και έχουμε όλοι μας δει ή έχουμε ήδη ακούσει πόσο συχνά συμβαίνουν κάθε είδους καταστροφές σε όλα τα έθνη του κόσμου. Αυτές οι καταστροφές δεν έχουν, επιπλέον, ιστορικό προηγούμενο και συμβαίνουν παντού, όπως πλημμύρες, ξηρασίες, σεισμοί, επιδημίες και πόλεμοι. Ο κόσμος βρίσκεται, επίσης, σε αναταραχή και οι πόλεμοι και οι τρομοκρατικές επιθέσεις είναι συχνό φαινόμενο. Επιπλέον, τα κηρύγματα των παστόρων και των πρεσβύτερων στην εκκλησία δεν είναι τίποτα άλλο παρά παρωχημένες κοινοτοπίες χωρίς οιοδήποτε νέο φως. Πολλοί πιστοί ακούνε αυτά τα κηρύγματα και δεν ευφραίνονται διόλου, και η απελπισία υποκαθιστά την πίστη και την αγάπη τους. Αυτή δεν είναι ακριβώς η κατάσταση κατά την οποία πρόκειται να εκπληρωθεί η προφητεία για την επιστροφή του Κυρίου Ιησού; Ο Κύριος Ιησούς είπε: «Από δε της συκής μάθετε την παραβολήν. Όταν ο κλάδος αυτής γείνη ήδη απαλός και εκβλαστάνη τα φύλλα, εξεύρετε ότι πλησίον είναι το θέρος· ούτω και σεις, όταν ίδητε ταύτα γινόμενα, εξεύρετε ότι πλησίον είναι επί τας θύρας» (Κατά Μάρκον 13:28-29). Όλοι γνωρίζουμε ότι αυτό το απόσπασμα της Αγίας Γραφής αναφέρεται στην επανεμφάνιση του Ισραήλ. Το Ισραήλ επανεμφανίστηκε πριν από αρκετές δεκαετίες, το δέντρο συκής έχει βγάλει τρυφερά φύλλα, και οι προφητείες για την επιστροφή του Κυρίου Ιησού έχουν εκπληρωθεί. Αδελφοί και αδελφές, από τη στιγμή που έχουν ήδη εκπληρωθεί αυτές οι προφητείες, γιατί δεν έχουμε δει τον Κύριο Ιησού να κατέρχεται επάνω σ’ ένα λευκό σύννεφο; Μήπως έχει ξεχάσει την υπόσχεση που έδωσε πριν από δύο χιλιάδες χρόνια; Σίγουρα όχι, γιατί ο Θεός είναι συνεπής και τα λόγια Του είναι και συνεπή και αξιόπιστα. Όταν εκφέρει έναν λόγο, αυτός θα εκπληρωθεί απαραιτήτως σύμφωνα με τα σχέδιά Του και με την υπόσχεση που έδωσε στον άνθρωπο. Όπως ακριβώς έχει καταγραφεί στη Βίβλο: «Διότι έτι ολίγον καιρόν, και θέλει ελθεί ο ερχόμενος και δεν θέλει βραδύνει» (Προς Εβραίους 10:37). Στην πραγματικότητα, ο Κύριος Ιησούς έχει εδώ και καιρό ενσαρκωθεί και κατέλθει μυστικά ανάμεσά μας, σύμφωνα με την υπόσχεσή Του, και τώρα επιτελεί ένα νέο έργο. Όμως κάποιοι αδελφοί και αδελφές πιστεύουν ότι έχει καταγραφεί ξεκάθαρα στη Βίβλο: «Ούτος ο Ιησούς, όστις ανελήφθη αφ’ υμών εις τον ουρανόν, θέλει ελθεί ούτω καθ’ ον τρόπον είδετε αυτόν πορευόμενον εις τον ουρανόν» (Πράξεις 1:11). Πιστεύουν ότι, επειδή ο Κύριος Ιησούς αναστήθηκε και ανήλθε στους ουρανούς επάνω σ’ ένα λευκό σύννεφο, τότε, όταν επιστρέψει, θα κατέλθει σίγουρα επάνω σ’ ένα λευκό σύννεφο από τον ουρανό και όλοι θα μπορούν να Τον δουν. Κι έτσι, ρωτάνε πώς μπορεί να λέγεται ότι ο Κύριος έχει ήδη ενσαρκωθεί και κατέλθει μυστικά; Και αν αυτή είναι η περίπτωση, ρωτάνε, τότε πώς θα εκπληρωθεί η προφητεία ότι ο Κύριος θα κατέλθει επάνω σ’ ένα λευκό σύννεφο; Θα συναναστραφούμε τώρα επί αυτού του θέματος.

Στην πραγματικότητα, ο Κύριος μάς υποσχέθηκε ότι θα κατέλθει επάνω σ’ ένα λευκό σύννεφο, και αυτό είναι σίγουρο. Όμως υπάρχουν πολλά αποσπάσματα στη Βίβλο που προφητεύουν την επιστροφή του Κυρίου. Μέσα από μια προσεκτική μελέτη της Βίβλου, είναι εύκολο να διαπιστωθεί ότι υπάρχουν δύο κύρια μέρη στις προφητείες σχετικά με την επιστροφή του Κυρίου Ιησού κατά τις έσχατες ημέρες. Το ένα μέρος περιλαμβάνει τις προφητείες που σχετίζονται με τη μυστική κάθοδο του Κυρίου, και το άλλο μέρος περιλαμβάνει τις προφητείες που σχετίζονται με την κάθοδο του Κυρίου επάνω σ’ ένα σύννεφο και με τη δημόσια αποκάλυψή Του. Ας ρίξουμε πρώτα μια ματιά σε μερικές προφητείες που αφορούν στη μυστική έλευση του Κυρίου. Γυρίστε στο κεφάλαιο 16, στίχος 15 στο Βιβλίο της Αποκάλυψης: «Ιδού, έρχομαι ως κλέπτης». Ας διαβάσουμε, τώρα, το στίχο 3 από το κεφάλαιο 3: «Εάν λοιπόν δεν αγρυπνήσης, θέλω ελθεί επί σε ως κλέπτης, και δεν θέλεις γνωρίσει ποίαν ώραν θέλω ελθεί επί σε». Επίσης, ο στίχος 44 του κεφαλαίου 24, στο κατά Ματθαίον ευαγγέλιο, αναφέρει: «Διά τούτο και σεις γίνεσθε έτοιμοι, διότι καθ’ ην ώραν δεν στοχάζεσθε, έρχεται ο Υιός του ανθρώπου». Αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα. Αδελφοί και αδελφές, οι φράσεις «ως κλέπτης» και «καθ’ ην ώραν δεν στοχάζεσθε» που αναφέρονται σ’ αυτά τα εδάφια λένε στην ουσία ότι, όταν επιστρέψει ο Κύριος, η κάθοδός Του θα είναι μυστική και η έλευσή Του αθόρυβη. Η φράση «Υιός του ανθρώπου» αναφέρεται σίγουρα σε κάποιον που έχει γεννηθεί από άνθρωπο και σε μια σάρκα που κατέχει κανονική ανθρώπινη φύση. Το Πνεύμα σίγουρα δεν μπορεί να αποκαλείται Υιός του ανθρώπου. Μόνο η σάρκα του ενσαρκωμένου Θεού μπορεί να αποκαλείται Υιός του ανθρώπου, η οποία, όπως ο Κύριος Ιησούς, είναι σάρκα που έχει γεννηθεί από άνθρωπο, απτή και ορατή. Από αυτές τις προφητείες μπορούμε, συνεπώς, να επιβεβαιώσουμε ότι ο Κύριος Ιησούς έχει επιστρέψει μέσω μιας μυστικής καθόδου ως ο ενσαρκωμένος Υιός του ανθρώπου, για να επιτελέσει τα έργα Του και για να εμφανιστεί ανάμεσα στους ανθρώπους.

Ας δούμε τώρα τις προφητείες αναφορικά με την κάθοδο του Κυρίου επάνω σ’ ένα λευκό σύννεφο και τη δημόσια εμφάνισή Του. Αδελφοί και αδελφές, γυρίστε στο κεφάλαιο 1, στίχος 7 της Αποκάλυψης: «Ιδού, έρχεται μετά των νεφελών, και θέλει ιδεί αυτόν πας οφθαλμός και εκείνοι οίτινες εξεκέντησαν αυτόν, και θέλουσι θρηνήσει επ’ αυτόν πάσαι αι φυλαί της γης. Ναι, αμήν». Και στο κατά Ματθαίον ευαγγέλιο, κεφάλαιο 24, στίχος 30, αναφέρεται: «Και τότε θέλει φανή το σημείον του Υιού του ανθρώπου εν τω ουρανώ, και τότε θέλουσι θρηνήσει πάσαι αι φυλαί της γης και θέλουσιν ιδεί τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον επί των νεφελών του ουρανού μετά δυνάμεως και δόξης πολλής». Από αυτά τα δύο εδάφια της Αγίας Γραφής, μπορούμε να δούμε ότι όταν όλα τα μάτια δουν τον Κύριο να έρχεται επάνω σε σύννεφα, δεν θα χαρούν και δεν θα νιώσουν ευτυχία, παρά, αντιθέτως, όλες οι φυλές θα κλαίνε γοερά. Αδελφοί και αδελφές, όλοι μας λαχταράμε την επιστροφή του Κυρίου Ιησού. Όμως, γιατί όταν Εκείνος όντως επιστρέψει, οι άνθρωποι θα κλαίνε γοερά; Έχοντας κάνει κηρύγματα επί αυτού του θέματος, νομίζω ότι μπορούμε όλοι μας να το καταλάβουμε. Επειδή το μυστικό έργο του ενσαρκωμένου Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου έχει λάβει τέλος, εκείνοι που αρνήθηκαν να δεχθούν το έργο του Θεού, ενόσω η ενσάρκωσή Του εργαζόταν μυστικά, και εκείνοι που Τον έκριναν, Τον καταδίκαζαν και Του αντιστέκονταν, βλέπουν όλοι ότι εκείνος, τον οποίον καταδίκαζαν και στον οποίον αντιστέκονταν, είναι όντως ο Κύριος Ιησούς που έχει επιστρέψει, και γι’ αυτό χτυπάνε το στήθος τους και αυτομαστιγώνονται, κλαίνε γοερά και τρίζουν τα δόντια τους, και επάνω στη γη εκδηλώνεται ένα θέαμα με τον θρήνο όλων των φυλών. Συνεπώς, η ώρα που θα δούμε τον Κύριο να εμφανίζεται δημοσίως επάνω σ’ ένα σύννεφο θα είναι η ώρα που ο Θεός θα ανταμείψει τους καλούς και θα τιμωρήσει τους μοχθηρούς.

Τώρα, σ’ αυτό το σημείο, θα υπάρξουν σίγουρα μερικοί αδελφοί και αδελφές που θα ρωτήσουν: «Οπότε, οι προφητείες αναφορικά με την επιστροφή του Κυρίου λένε ότι ο Θεός θα ενσαρκωθεί ως Υιός του ανθρώπου και θα έρθει μυστικά, και ότι θα κατέλθει δημοσίως επάνω σ’ ένα σύννεφο. Αυτό δεν αποτελεί αντίφαση; Πώς είναι δυνατόν να εκπληρωθούν αυτές οι προφητείες;» Όντως, αυτές οι προφητείες φαίνεται να αντιφάσκουν η μία με την άλλη, αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν ισχύει, καθότι εδώ υπάρχει η σοφία του Θεού. Από αυτά τα δύο είδη προφητειών, μπορούμε να δούμε ότι υπάρχουν σχέδια και στάδια στο έργο του Θεού. Ο Θεός αρχικά ενσαρκώνεται και εργάζεται μυστικά για να σώσει την ανθρωπότητα και, όταν ολοκληρωθεί αυτό το έργο, θα αποκαλύψει δημοσίως τον εαυτό Του σε όλα τα έθνη και τους λαούς, και τότε θα ανταμείψει τους καλούς και θα τιμωρήσει τους μοχθηρούς. Για να το καταλάβουν όλοι καλύτερα αυτό, ας διαβάσουμε ένα εδάφιο από τη Βίβλο. Γυρίστε στο κεφάλαιο 17, στίχοι 26 έως 30 στο Κατά Λουκάν ευαγγέλιο. Διαβάζω: «Και καθώς έγεινεν εν ταις ημέραις του Νώε, ούτω θέλει είσθαι και εν ταις ημέραις του Υιού του ανθρώπου· έτρωγον, έπινον, ενύμφευον, ενυμφεύοντο, μέχρι της ημέρας καθ’ ην ο Νώε εισήλθεν εις την κιβωτόν, και ήλθεν ο κατακλυσμός και απώλεσεν άπαντας. Ομοίως και καθώς έγεινεν εν ταις ημέραις του Λώτ· έτρωγον, έπινον, ηγόραζον, επώλουν, εφύτευον, ωκοδόμουν· καθ’ ην δε ημέραν εξήλθεν ο Λωτ από Σοδόμων, έβρεξε πυρ και θείον απ’ ουρανού και απώλεσεν άπαντας. Ωσαύτως θέλει είσθαι καθ’ ην ημέραν ο Υιός του ανθρώπου θέλει φανερωθή». Αδελφοί και αδελφές, η περιγραφή της κατάστασης της ανθρωπότητας σ’ αυτό το εδάφιο, κατά την ημέρα της εμφάνισης του Υιού του ανθρώπου, είναι ακριβώς η ίδια με την κατάσταση της ανθρωπότητας τον καιρό του Νώε και του Λωτ. Όπως όλοι γνωρίζουμε, πριν από τον κατακλυσμό, ο Θεός είπε κρυφά στον Νώε ότι ένας κατακλυσμός θα κατέστρεφε τον κόσμο, και τον έβαλε να φτιάξει την κιβωτό. Όταν ο Νώε έφτιαχνε την κιβωτό, διέδωσε στους άλλους ότι ένας κατακλυσμός θα κατέστρεφε τον κόσμο. Όμως, επειδή οι άνθρωποι τότε δεν είχαν δει αυτό το γεγονός με τα ίδια τους τα μάτια, δεν πίστεψαν τον Νώε, του επιτέθηκαν και τον χλεύαζαν, λέγοντας ότι ήταν τρελός. Όμως, όταν είδαν τον κατακλυσμό να έρχεται, ο οποίος σηματοδότησε την ημέρα της τιμωρίας του ανθρώπου από τον Θεό, έμειναν όλοι άναυδοι και μίσησαν τον εαυτό τους που δεν είχαν πιστέψει στο ευαγγέλιο που είχε κηρύξει ο Νώε. Όμως ήταν πλέον πολύ αργά. Τον καιρό που ζούσε ο Λωτ έγινε ακριβώς το ίδιο. Πριν βρέξει θειάφι και φωτιά από τον ουρανό, ο Θεός είχε πει κρυφά στον Λωτ, μέσω δύο αγγέλων την επικείμενη καταστροφή των Σοδόμων και των Γομόρρων. Όταν ο Λωτ το συνειδητοποίησε, είπε τα νέα στους γαμπρούς του. Όμως, επειδή εκείνοι δεν είχαν δει αυτό το γεγονός με τα ίδια τους τα μάτια, δεν τον πίστεψαν. Και όταν άρχισε να βρέχει φωτιά και θειάφι από τον ουρανό, εκείνοι μετάνιωσαν για τις πράξεις τους και μίσησαν τον εαυτό τους που δεν είχαν πιστέψει αυτά που τους είχε πει ο Λωτ. Αδελφοί και αδελφές, από τον καιρό του Νώε και του Λωτ μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι όταν ο Θεός εργάζεται μυστικά, το κάνει για να σώσει την ανθρωπότητα, και όταν υλοποιούνται οι προειδοποιήσεις Του, τότε πέφτει στην ανθρωπότητα η τιμωρία του Θεού. Το ίδιο ακριβώς ισχύει για τις ημέρες της έλευσης του Υιού του ανθρώπου. Κατά τις έσχατες ημέρες, για άλλη μια φορά ο Θεός ενδύεται με σάρκα και έρχεται μυστικά, φέροντας την έμφυτη διάθεσή Του και όλα όσα Αυτός είναι, ενσαρκώνεται ως Υιός του ανθρώπου και εκφράζει τα λόγια Του για να κατακτήσει, να τελειώσει και να κερδίσει μια ομάδα ανθρώπων, ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιεί αυτή τη ομάδα για να κηρύξει τη σωτηρία που Αυτός φέρνει κατά τις έσχατες ημέρες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, δεν θα δούμε το θέαμα του Κυρίου να εμφανίζεται δημοσίως επάνω σ’ ένα σύννεφο. Όταν ο Θεός ολοκληρώσει μια ομάδα νικητών και το έργο της μυστικής έλευσης του ενσαρκωμένου Θεού ολοκληρωθεί, τότε θα πέσουν αμέσως οι μεγάλες συμφορές και ο Θεός θα εμφανιστεί δημοσίως για να τιμωρήσει τους μοχθηρούς και να ανταμείψει τους καλούς, και θα διαχωρίσει τον καθέναν σύμφωνα με το είδος του. Για να το πούμε διαφορετικά, το μυστικό στάδιο του έργου του Παντοδύναμου Θεού είναι να σώσει και να τελειώσει εκείνους που δέχονται την αλήθεια, ενώ όταν εμφανιστεί δημοσίως, θα τιμωρήσει εκείνους που δεν δέχονται την αλήθεια. Όλοι εκείνοι που ταπεινά αναζητούν την αλήθεια και που είναι ικανοί να δεχθούν την αλήθεια θα δεχθούν το έργο της σωτηρίας του Θεού των εσχάτων ημερών, κατά την περίοδο του μυστικού έργου του Θεού, θα επιστρέψουν ενώπιον του θρόνου του Θεού και ο Θεός θα τους μετατρέψει σε νικητές. Εκείνους που δεν αποδέχονται την αλήθεια, ωστόσο, οι οποίοι κατά την περίοδο του μυστικού έργου του Θεού βασίζονταν στη δική τους αλαζονική και επηρμένη φύση, και οι οποίοι τυφλά καταδίκαζαν το έργο του Θεού και Του αντιστέκονταν, σε σημείο που να εξαπολύουν ακόμα και επιθέσεις και βλασφημίες κατά του Θεού, ο Θεός θα τους κατατάξει ανάμεσα στους μοχθηρούς, και αυτό που τους περιμένει είναι η δίκαιη τιμωρία του Θεού.

Αδελφοί και αδελφές, έχουμε δει μέχρι τώρα ότι οι προφητείες της Βίβλου αναφορικά με την επιστροφή του Κυρίου έχουν εκπληρωθεί. Ο Παντοδύναμος Θεός είναι ο Ιησούς που έχει επιστρέψει, είναι ο Αμνός που ανοίγει το βιβλίο, όπως έχει προφητευτεί στην Αποκάλυψη, και είναι πραγματικά Εκείνος που τόσο καιρό λαχταράμε. Εδώ και καιρό έχει σπάσει τις επτά σφραγίδες και έχει ανοίξει το βιβλίο, και έχει αποκαλύψει στους ανθρώπους όλα τα μυστήρια που κανένας δεν είχε ποτέ καταλάβει ανά τους αιώνες. Το έργο της μυστικής έλευσης του Παντοδύναμου Θεού κοντεύει να φτάσει στο τέλος του, και Εκείνος σύντομα θα εμφανιστεί δημοσίως — το έργο του Θεού θα φτάσει σύντομα στην ένδοξη ολοκλήρωσή του. Αν είμαστε σε θέση να αναζητούμε, να μελετάμε και να δεχόμαστε το έργο του Παντοδύναμου Θεού των εσχάτων ημερών με τρόπο θετικό και προορατικό, και αν μπορούμε να συμβαδίζουμε με τον Αμνό, τότε υπάρχει ακόμα η ευκαιρία να σωθούμε και να τελειωθούμε από τον Θεό. Αν δεν μπορούμε να δεχθούμε το έργο της σωτηρίας του Παντοδύναμου Θεού, τότε, όταν δούμε τον Κύριο να κατέρχεται επάνω σ’ ένα λευκό σύννεφο, θα είναι πολύ αργά για να το μετανιώσουμε. Ας διαβάσουμε τώρα τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού και ας δώσουμε προσοχή στις προειδοποιήσεις Του! Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Πολλοί μπορεί να μην ενδιαφέρονται γι’ αυτά που λέω, μα εξακολουθώ να θέλω να πω σε κάθε αυτοαποκαλούμενο άγιο που ακολουθεί τον Ιησού πως, όταν δείτε τον Ιησού με τα ίδια σας τα μάτια να κατεβαίνει από τον ουρανό επάνω σ’ ένα λευκό σύννεφο, αυτή θα είναι η δημόσια εμφάνιση του Ηλίου της δικαιοσύνης. Αυτή ίσως να είναι μια στιγμή μεγάλου ενθουσιασμού για εσένα, όμως θα πρέπει να γνωρίζεις πως η στιγμή που θα γίνεις μάρτυρας της καθόδου του Ιησού από τον ουρανό, θα είναι επίσης η στιγμή που θα πας στην κόλαση για να τιμωρηθείς. Θα προαναγγείλει το τέλος του σχεδίου διαχείρισης του Θεού και θα είναι η στιγμή που ο Θεός θα επιβραβεύσει τον καλό και θα τιμωρήσει τον πονηρό. Διότι η κρίση του Θεού θα έχει ολοκληρωθεί πριν ο άνθρωπος διακρίνει τα σημεία, όταν θα υπάρχει μόνο η έκφραση της αλήθειας. Αυτοί που αποδέχονται την αλήθεια και δεν αναζητούν σημεία και, συνεπώς, έχουν εξαγνιστεί, θα έχουν επιστρέψει ενώπιον του θρόνου του Θεού και θα έχουν μπει στην αγκάλη του Δημιουργού. Μονάχα αυτοί που εμμένουν στην πεποίθηση πως “ο Ιησούς που δεν επιβαίνει ένα λευκό σύννεφο, είναι ένας ψευδόχριστος”, θα υποβληθούν σε αιώνια τιμωρία, επειδή πιστεύουν μονάχα στον Ιησού που επιδεικνύει σημεία, αλλά δεν αναγνωρίζουν τον Ιησού που διακηρύσσει αυστηρή κρίση και απελευθερώνει την αληθινή οδό της ζωής. Κι έτσι, ο Ιησούς θα ασχοληθεί μαζί τους μονάχα όταν θα επιστρέψει φανερά επάνω σ’ ένα λευκό σύννεφο. Είναι πολύ ισχυρογνώμονες, με μεγάλη αυτοπεποίθηση και πολύ αλαζόνες. Πώς μπορεί ο Ιησούς να επιβραβεύσει τέτοιους αχρείους; Η επιστροφή του Ιησού αποτελεί μεγάλη λύτρωση για εκείνους που είναι σε θέση να αποδεχτούν την αλήθεια, αλλά γι’ αυτούς που αδυνατούν να την αποδεχτούν αποτελεί οιωνό καταδίκης. Θα πρέπει να επιλέξετε το δικό σας μονοπάτι και να μη βλασφημείτε απέναντι στο Άγιο Πνεύμα και να μην απορρίπτετε την αλήθεια. Θα πρέπει να μην είστε ένα άτομο αδαές και αλαζονικό, μα κάποιος που υπακούει στην καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος και ποθεί και αναζητά την αλήθεια· μόνο έτσι θα επωφεληθείτε» (από «Όταν δεις το πνευματικό σώμα του Ιησού θα είναι η στιγμή που ο Θεός θα έχει φτιάξει εκ νέου ουρανό και γη» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»).

Σημείωση του συντάκτη: Διαβάζοντας αυτό το άρθρο, μπορούμε τώρα να καταλάβουμε ότι οι προφητείες της Βίβλου αναφορικά με την επιστροφή του Κυρίου έχουν ήδη εκπληρωθεί και ότι ο Κύριος έχει επιστρέψει! Αυτό αποτελεί μια απίστευτα συγκλονιστική είδηση για τον καθέναν από εμάς που απεγνωσμένα λαχταρούσε την επιστροφή του Κυρίου Ιησού! Παρακάτω προτείνω ένα άρθρο και ένα απόσπασμα ταινίας για εσάς, ώστε να μπορέσετε να αποκτήσετε ακόμα καλύτερη κατανόηση σχετικά με την επιστροφή του Κυρίου. Ανατρέξτε στο άρθρο «Γνωρίζετε το αληθινό νόημα της λύτρωσης του Κυρίου Ιησού;» και σε ένα απόσπασμα από τη χριστιανική ταινία «ΤΙ ΟΜΟΡΦΗ ΦΩΝΗ»: Πώς γίνονται πραγματικότητα οι προφητείες της επιστροφής του Κυρίου Ιησού;

Κατανοώντας αυτά τα τέσσερα σημεία, η σχέση μας με τον Θεό θα γίνεται διαρκώς στενότερη

Από τη Σιαομό

Η Βίβλος λέει: «Πλησιάσατε εις τον Θεόν, και θέλει πλησιάσει εις εσάς» (Ιακώβου 4:8). Ως χριστιανοί, μόνο με το να πλησιάζουμε τον Θεό και να έχουμε πραγματική αλληλεπίδραση με τον Θεό, μπορούμε να διατηρήσουμε μια κανονική σχέση με τον Θεό και να αποκτήσουμε το έργο του Αγίου Πνεύματος. Είναι όπως ακριβώς δύο άνθρωποι που συναναστρέφονται μεταξύ τους, που μπορούν να διατηρήσουν τη στενή τους σχέση για πολύ καιρό, μόνο με το να είναι πιο ανοιχτοί μεταξύ τους, να επικοινωνούν περισσότερο όταν αντιμετωπίζουν κάποιο ζήτημα και να κατανοούν και να σέβονται ο ένας τον άλλον. Ωστόσο, σ’ αυτή την εποχή με τους γοργούς ρυθμούς ζωής, οι δουλειές με μεγάλο φόρτο εργασίας, οι περίπλοκες σχέσεις και οι μοχθηρές κοινωνικές τάσεις μάς απορροφούν και μας καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο. Η καρδιά μας αναστατώνεται εύκολα από τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα του έξω κόσμου, κι αυτά μας εμποδίζουν από το να διατηρούμε μια κανονική σχέση με τον Θεό. Αυτό μας οδηγεί στο να απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από τον Θεό και, όταν αντιμετωπίζουμε κάποιο ζήτημα, μας είναι πολύ δύσκολο να ηρεμήσουμε ενώπιον του Θεού, να πλησιάσουμε τον Θεό και να αναζητήσουμε τη διαφώτιση και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος. Όταν κάνουμε πράγματα, συχνά τα κάνουμε χωρίς κάποια σωστή κατεύθυνση ή σκοπό, και το πνεύμα μας βρίσκεται συνεχώς σε μια κατάσταση κενότητας και ταραχής. Επομένως, πώς ακριβώς μπορούμε να διατηρήσουμε μια στενή σχέση με τον Θεό; Πρέπει μονάχα να κατανοήσουμε τα τέσσερα ακόλουθα σημεία, και η σχέση μας με τον Θεό σίγουρα θα γίνει στενότερη.

Η προσευχή είναι ο δίαυλος μέσω του οποίου επικοινωνούμε με τον Θεό. Μέσω της προσευχής, η καρδιά μας είναι πιο ικανή να γαληνέψει ενώπιον του Θεού, να συλλογιστεί τον λόγο του Θεού, να αναζητήσει το θέλημα του Θεού και να καθιερώσει μια κανονική σχέση με τον Θεό. Στη ζωή, ωστόσο, επειδή είμαστε απασχολημένοι με τη δουλειά μας ή με τα οικιακά, συχνά μπορεί να λέμε την προσευχή μηχανικά και να συμπεριφερόμαστε στον Θεό τυπικά, λέγοντας μερικά αφηρημένα λόγια. Όταν είμαστε απασχολημένοι νωρίς το πρωί, για παράδειγμα, πηγαίνοντας στη δουλειά ή όντας απασχολημένοι με κάτι άλλο, προσευχόμαστε βιαστικά: «Ω, Θεέ μου! Εμπιστεύομαι το έργο της ημέρας στα χέρια Σου και Σου εμπιστεύομαι τα παιδιά και τους γονείς μου. Εμπιστεύομαι τα πάντα στα χέρια Σου και Σου ζητώ να με ευλογήσεις και να με προστατεύσεις. Αμήν!» Συμπεριφερόμαστε τυπικά στον Θεό, λέγοντας μερικές τυχαίες κουβέντες. Η καρδιά μας δεν είναι γαλήνια και, ακόμη περισσότερο, εμείς δεν έχουμε καμία αληθινή αλληλεπίδραση με τον Θεό. Μερικές φορές, λέμε κάποια λόγια που είναι ευχάριστα στο άκουσμα και κάποια κενά, αλαζονικά λόγια στον Θεό στην προσευχή, και δεν λέμε στον Θεό αυτό που υπάρχει στην καρδιά μας. Μερικές φορές, πάλι, όταν προσευχόμαστε, απαγγέλλουμε μερικά λόγια από μνήμης και λέμε εκείνα τα ίδια, ξεπερασμένα λόγια κάθε φορά, κι αυτό γίνεται εξ ολοκλήρου μια προσευχή από θρησκευτικό τελετουργικό. Πολλές προσευχές σαν κι αυτή εκφέρονται στη ζωή μας — προσευχές που προσκολλώνται στους κανόνες, και προσευχές κατά τις οποίες δεν ανοίγουμε την καρδιά μας στον Θεό ούτε αναζητούμε το θέλημα του Θεού. Ο Θεός το μισεί όταν λέμε τις προσευχές μας χωρίς να εννοούμε πραγματικά τίποτε από αυτά που λέμε, γιατί αυτού του είδους η προσευχή αφορά μόνο την εξωτερική εμφάνιση και το θρησκευτικό τελετουργικό, και δεν υπάρχει καμία αληθινή αλληλεπίδραση με τον Θεό στο πνεύμα μας. Οι άνθρωποι που προσεύχονται κατ’ αυτόν τον τρόπο, συμπεριφέρονται τυπικά στον Θεό και εξαπατούν τον Θεό. Επομένως, αυτού του είδους οι προσευχές δεν εισακούονται από τον Θεό και καθίσταται πολύ δύσκολο για τους ανθρώπους που προσεύχονται κατ’ αυτόν τον τρόπο να συγκινηθούν από το Άγιο Πνεύμα. Όταν προσεύχονται έτσι, είναι ανίκανοι να αισθανθούν την παρουσία του Θεού, το πνεύμα τους είναι σκοτεινό και αδύναμο, και η σχέση τους με τον Θεό γίνεται όλο και πιο απόμακρη.

Ο Κύριος Ιησούς είπε: «Ο Θεός είναι Πνεύμα, και οι προσκυνούντες αυτόν εν πνεύματι και αληθεία πρέπει να προσκυνώσι» (Κατά Ιωάννην 4:24). Ο Θεός είναι ο Δημιουργός που γεμίζει όλον τον ουρανό και τη γη. Βρίσκεται στο πλευρό μας κάθε στιγμή, παρακολουθώντας την κάθε λέξη και ενέργειά μας, την κάθε σκέψη και ιδέα μας. Ο Θεός είναι υπέρτατος, απόλυτα αξιοπρεπής, και όταν προσευχόμαστε στον Θεό, λατρεύουμε τον Θεό και πρέπει να ερχόμαστε ενώπιον του Θεού με ειλικρινή καρδιά. Επομένως, όταν προσευχόμαστε στον Θεό, πρέπει να έχουμε φόβο Θεού στην καρδιά μας, να μιλούμε ειλικρινά και αληθινά στον Θεό, να φέρνουμε την πραγματική μας κατάσταση, τις δυσκολίες και τις κακουχίες μας ενώπιον του Θεού και να Του μιλούμε γι’ αυτές, και πρέπει να αναζητούμε το θέλημα του Θεού και ν’ αναζητούμε το μονοπάτι της πράξης, γιατί μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο θα συμμορφώνονται οι προσευχές μας με το θέλημα του Θεού. Για παράδειγμα, συναντούμε κάποιες δυσκολίες στη ζωή ή βλέπουμε τον εαυτό μας να ζει σε μια κατάσταση στην οποία συνεχώς αμαρτάνουμε και εξομολογούμαστε, και νιώθουμε βασανισμένοι. Κι έτσι, ανοίγουμε την καρδιά μας στον Θεό, μιλάμε στον Θεό γι’ αυτά τα προβλήματα κι αναζητούμε το θέλημα του Θεού, κι ο Θεός θα δει την ειλικρίνειά μας και θα μας συγκινήσει. Θα μας δώσει πίστη ή θα μας διαφωτίσει ώστε να κατανοήσουμε το θέλημά Του. Μ’ αυτόν τον τρόπο, καταφέρνουμε να κατανοήσουμε την αλήθεια και να βρούμε μια οδό προς τα εμπρός. Για παράδειγμα, όταν κατανοούμε πραγματικά ότι οι προσευχές μας απλώς προσκολλώνται στους κανόνες και λέγονται μόνο τυπικά ή όταν μιλούμε αλαζονικά ή λέμε κούφια λόγια και δεν έχουμε καμία πραγματική αλληλεπίδραση με τον Θεό, μπορούμε να προσευχηθούμε μ’ αυτόν τον τρόπο: «Ω, Θεέ μου! Όταν προσευχήθηκα προηγουμένως, Σου συμπεριφερόμουν μονάχα τυπικά. Ό,τι είπα το είπα για να Σε εξαπατήσω και δεν μιλούσα καθόλου ειλικρινά· νιώθω τόσο υπόχρεος προς Εσένα. Από σήμερα και στο εξής, επιθυμώ να προσεύχομαι από καρδιάς. Θα Σου λέω ό,τι σκέπτομαι στην καρδιά μου, θα Σε λατρεύω με μια ειλικρινή καρδιά και θα ζητώ την καθοδήγησή Σου». Όταν ανοιγόμαστε στον Θεό έτσι, από τα βάθη της καρδιάς μας, στη συνέχεια η καρδιά μας συγκινείται. Τότε βλέπουμε πόσο έχουμε επαναστατήσει ενάντια στον Θεό και επιθυμούμε ακόμη περισσότερο να μετανοήσουμε πραγματικά στον Θεό και να Του μιλήσουμε με ειλικρίνεια. Εκείνη την ώρα θα νιώσουμε ότι η σχέση μας με τον Θεό είναι εξαιρετικά στενή, σαν να βρισκόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο μαζί Του. Αυτό είναι το αποτέλεσμα τού να ανοίγουμε την καρδιά μας στον Θεό.

Το να ανοίγουμε την καρδιά μας στον Θεό δεν έχει καμία σχέση με το πόσα Του λέμε ή με το αν χρησιμοποιούμε πομπώδη λόγια ή εξεζητημένο λεξιλόγιο. Εφόσον ανοίγουμε την καρδιά μας στον Θεό και Του μιλάμε για την πραγματική μας κατάσταση, αναζητούμε την καθοδήγηση και τη διαφώτισή Του, τότε ο Θεός θα μας ακούσει, ακόμα κι αν εκφέρουμε μονάχα λίγες απλές κουβέντες. Όταν πλησιάζουμε τον Θεό συχνά κατ’ αυτόν τον τρόπο, είτε σε συναθροίσεις είτε κατά τη διάρκεια της πνευματικής άσκησης ή όταν περπατάμε στον δρόμο ή καθόμαστε στο λεωφορείο ή στη δουλειά, η καρδιά μας πάντα θα ανοίγεται σιωπηλά στον Θεό στην προσευχή. Χωρίς να το αντιληφθούμε, η καρδιά μας μπορεί τότε να γαληνέψει ακόμη περισσότερο ενώπιον του Θεού, εμείς θα κατανοούμε περισσότερα από το θέλημα του Θεού και, όταν αντιμετωπίζουμε κάποιο ζήτημα, θα γνωρίζουμε πώς να κάνουμε πράξη την αλήθεια για να ικανοποιήσουμε τον Θεό. Μ’ αυτόν τον τρόπο, η σχέση μας με τον Θεό θα γίνει πολύ πιο κανονική.

Οι χριστιανοί κάνουν πράξη την πνευματική λατρεία και διαβάζουν τον λόγο του Θεού σε καθημερινή βάση. Πώς μπορούμε να διαβάζουμε τον λόγο του Θεού με τρόπο που επιφέρει καλά αποτελέσματα και μπορεί, παράλληλα, να βοηθήσει να γίνει στενότερη η σχέση μας με τον Θεό; Ο λόγος του Θεού λέει: «Οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό, αγαπούν τον Θεό και ικανοποιούν τον Θεό αγγίζοντας το Πνεύμα του Θεού με την καρδιά τους, επιτυγχάνοντας έτσι την ικανοποίησή Του. Όταν ακούν τα λόγια του Θεού με την καρδιά τους, τότε συγκινούνται από το Πνεύμα του Θεού» (Η δημιουργία μιας σωστής σχέσης με τον Θεό είναι πολύ σημαντική). Ο λόγος του Θεού μάς λέει ότι, όταν διαβάζουμε τα λόγια Του, πρέπει να τα συλλογιζόμαστε και να προβαίνουμε σε αναζήτηση με την καρδιά μας, πρέπει να αποκτούμε τη διαφώτιση και τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος και πρέπει να κατανοούμε το θέλημα του Θεού και το τι απαιτεί Εκείνος από εμάς. Μόνο αν διαβάζουμε τον λόγο του Θεού μ’ αυτόν τον τρόπο, θα αποφέρουν καρπούς οι προσπάθειές μας και θα πλησιάσουμε περισσότερο στον Θεό. Όταν διαβάζουμε τον λόγο του Θεού, αν του ρίχνουμε απλώς μια φευγαλέα ματιά δίχως να του δίνουμε πραγματικά προσοχή, αν επικεντρωνόμαστε μονάχα στο να κατανοήσουμε κάποια γράμματα και δόγματα προκειμένου να κάνουμε φιγούρα και δεν δίνουμε καμία προσοχή στην κατανόηση του πραγματικού νοήματος του λόγου του Θεού, τότε, όσο κι αν διαβάζουμε τον λόγο Του, δεν θα συμμορφωνόμαστε με το θέλημά Του, πολύ λιγότερο δε, θα είμαστε ικανοί να καθιερώσουμε μια κανονική σχέση με τον Θεό.

Επομένως, όταν διαβάζουμε τον λόγο του Θεού, πρέπει να γαληνεύουμε την καρδιά μας και να χρησιμοποιούμε την καρδιά μας για να αναλογιζόμαστε τον λόγο για τον οποίο ο Θεός λέει αυτά τα πράγματα, ποιο είναι το θέλημα του Θεού και ποια αποτελέσματα θέλει να επιτύχει μ’ εμάς ο Θεός λέγοντας αυτά τα πράγματα. Μόνο αν συλλογιζόμαστε εις βάθος τα λόγια Του κατ’ αυτόν τον τρόπο, μπορούμε να κατανοήσουμε το θέλημα του Θεού και να γίνουμε περισσότερο άνθρωποι που επιθυμεί η καρδιά Του, και η σχέση μας με τον Θεό θα γίνεται όλο και πιο κανονική. Για παράδειγμα, βλέπουμε ότι ο Κύριος Ιησούς λέει: «Αληθώς σας λέγω, εάν δεν επιστρέψητε και γείνητε ως τα παιδία, δεν θέλετε εισέλθει εις την βασιλείαν των ουρανών» (Κατά Ματθαίον 18:3). Όλοι μας μπορούμε να κατανοήσουμε το επιφανειακό νόημα αυτής της δήλωσης, ότι ο Θεός επιθυμεί να γίνουμε ειλικρινείς άνθρωποι. Ωστόσο, τα ζητήματα όπως η σημασία τού να είναι κανείς ειλικρινής, το γιατί ο Θεός αγαπά τους ειλικρινείς ανθρώπους και το πώς ακριβώς γίνεται κανείς ειλικρινής άνθρωπος, είναι ζητήματα που θα πρέπει να συλλογιστούμε πιο βαθιά. Μέσω της ανάγνωσης προσευχών και του συλλογισμού επί του λόγου του Θεού, κατανοούμε ότι η ουσία του Θεού είναι πιστή και ότι δεν υπάρχει αναλήθεια ή δόλος σε οτιδήποτε λέει ή κάνει ο Θεός και, επομένως, ο Θεός αγαπά τους ειλικρινείς ανθρώπους και μισεί τους δόλιους. Ο Θεός επιτάσσει ότι πρέπει να γίνουμε ειλικρινείς άνθρωποι, γιατί μόνο αν γίνουμε ειλικρινείς σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού μπορεί να μας οδηγήσει ο Θεός στη βασιλεία Του. Επομένως, πώς ακριβώς γινόμαστε ειλικρινείς άνθρωποι; Πρώτον, δεν πρέπει να λέμε ψέματα, αλλά να είμαστε αγνοί και ανοιχτοί, και να λέμε αυτό που υπάρχει στην καρδιά μας· δεύτερον, δεν πρέπει να ενεργούμε με δόλο, πρέπει να είμαστε ικανοί να απαρνηθούμε τα δικά μας συμφέροντα και να μην εξαπατούμε μήτε τον Θεό μήτε τον άνθρωπο· τρίτον, δεν πρέπει να υπάρχει καθόλου δόλος στην καρδιά μας, δεν πρέπει να υπάρχει κανένα προσωπικό κίνητρο ή στόχος στις ενέργειές μας, αλλά, αντίθετα, θα πρέπει να ενεργούμε μόνο για να κάνουμε πράξη την αλήθεια και να ικανοποιούμε τον Θεό. Αφού επιτευχθεί αυτό το φως μέσω του συλλογισμού, στοχαζόμαστε τις ενέργειες και τη συμπεριφορά μας, και τότε βλέπουμε ότι εξακολουθούμε να κατέχουμε πολλές εκφράσεις δόλου: Όταν αντιμετωπίζουμε άλλους ανθρώπους, συχνά δεν μπορούμε να μην πούμε ψέματα ή να εξαπατήσουμε για να διαφυλάξουμε τα συμφέροντα, τη φήμη και το κύρος μας. Όταν δαπανούμε τον εαυτό μας για τον Θεό, μπορεί να λέμε στην προσευχή ότι επιθυμούμε να αγαπάμε τον Θεό και να ικανοποιούμε τον Θεό, αλλά όταν μας βρίσκουν δοκιμασίες, όπως όταν αρρωσταίνει το παιδί μας ή όταν εμείς ή κάποιο μέλος της οικογενείας μας χάνει τη δουλειά του, αρχίζουμε κατευθείαν να παραπονούμαστε στον Θεό, τόσο πολύ που θέλουμε να εγκαταλείψουμε το έργο μας στην εκκλησία· έτσι, μπορούμε να δούμε ότι δαπανούμε τον εαυτό μας για τον Θεό με τρόπο σπιλωμένο και με τρόπο μέσω του οποίου κάνουμε συμφωνίες με τον Θεό. Δαπανούμε τον εαυτό μας για τον Θεό προκειμένου να επωφεληθούμε από τον Θεό και όχι απλά να ικανοποιήσουμε τον Θεό. Αυτά είναι μονάχα μερικά παραδείγματα των εκφράσεων του δόλου μας. Απ’ αυτές τις εκφράσεις, μπορούμε να δούμε ότι δεν είμαστε πραγματικά ειλικρινείς άνθρωποι. Μόλις δούμε καθαρά τα ελαττώματα και τις ελλείψεις μας, γεννάται μέσα μας η αποφασιστικότητα να διψούμε για την αλήθεια και αναζητούμε να κάνουμε περισσότερο πράξη τον λόγο του Θεού στη ζωή μας. Αυτό είναι το αποτέλεσμα που επιτυγχάνεται όταν συλλογιζόμαστε τον λόγο του Θεού.

Φυσικά, αυτό το αποτέλεσμα δεν μπορεί να επιτευχθεί όταν συλλογιζόμαστε τον λόγο του Θεού μία φορά, μα όταν συλλογιζόμαστε τον λόγο Του επανειλημμένα. Επίσης, πρέπει να κάνουμε πράξη τον λόγο του Θεού συνειδητά, όποτε συναντάμε κάποιο ζήτημα. Εν ολίγοις, εφόσον συλλογιζόμαστε αδιάλειπτα τον λόγο του Θεού στην καρδιά μας κατ’ αυτόν τον τρόπο, θα είμαστε ικανοί να αποκτήσουμε τη διαφώτιση και τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος. Τη μία μέρα θα αποκτήσουμε λίγο νέο φως, την επόμενη θα αποκτήσουμε λίγο ακόμα νέο φως και, με την πάροδο του χρόνου, θα είμαστε ικανοί να κατανοήσουμε περισσότερα σχετικά με την αλήθεια στον λόγο του Θεού, το μονοπάτι της πράξης θα γίνει πιο σαφές, η ζωή μας θα σημειώσει σταδιακή πρόοδο και η σχέση μας με τον Θεό θα γίνεται όλο και στενότερη. Όπως ακριβώς λέει στη Βίβλο: «Εγώ τους εμέ αγαπώντας αγαπώ· και οι ζητούντές με θέλουσι με ευρεί» (Παροιμίες 8:17).

Για να διατηρήσουν οι χριστιανοί μια κανονική σχέση με τον Θεό, το σημαντικότερο είναι να αναζητούν την αλήθεια όταν αντιμετωπίζουν κάποιο ζήτημα και να πράττουν σύμφωνα με τον λόγο Του. Στη ζωή, ωστόσο, όταν αντιμετωπίζουμε κάποιο ζήτημα, συχνά στηριζόμαστε στις δικές μας εμπειρίες ή επιστρατεύουμε ανθρώπινα μέσα για να το χειριστούμε ή το αντιμετωπίζουμε σύμφωνα με τις δικές μας προτιμήσεις. Πολύ σπάνια γαληνεύουμε τον εαυτό μας ενώπιον του Θεού και αναζητούμε την αλήθεια ή αντιμετωπίζουμε το ζήτημα σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Αυτό γίνεται η αιτία να χάνουμε πολλές ευκαιρίες να κάνουμε πράξη την αλήθεια και απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από τον Θεό. Ο λόγος του Θεού λέει: «Ό,τι κι αν κάνεις, όσο μεγάλο κι αν είναι το ζήτημα και ανεξάρτητα από το αν εκπληρώνεις το καθήκον σου στην οικογένεια του Θεού ή αν πρόκειται για προσωπικό σου ζήτημα, πρέπει να αναλογιστείς κατά πόσον αυτό το ζήτημα βρίσκεται σε συμφωνία με το θέλημα του Θεού, και κατά πόσον αυτό το ζήτημα είναι κάτι που θα έπρεπε να κάνει ένας άνθρωπος με ανθρώπινη φύση. Αν αναζητάς την αλήθεια στα πάντα μ’ αυτόν τον τρόπο, τότε είσαι άνθρωπος που πιστεύει πραγματικά στον Θεό» (αναζήτηση του θελήματος του Θεού είναι για χάρη της εφαρμογής της αλήθειας). «Εάν σεις μείνητε εν τω λόγω τω εμώ, είσθε αληθώς μαθηταί μου» (Κατά Ιωάννην 8:31). Ο λόγος του Θεού μάς δείχνει ένα σαφές μονοπάτι. Είτε επιτελούμε έργο στην εκκλησία είτε αντιμετωπίζουμε κάποιο ζήτημα που έχει προκύψει στη ζωή μας, πρέπει πάντα να αναζητούμε την αλήθεια και να κατανοούμε το θέλημα του Θεού, να εξετάζουμε πώς να χειριστούμε το ζήτημα με τρόπο που πληροί τις απαιτήσεις του Θεού, να χρησιμοποιούμε την αλήθεια για να επιλύσουμε κάθε πρόβλημα που μπορεί να συναντήσουμε και να διατηρούμε την κανονική μας σχέση με τον Θεό.

Πάρε, για παράδειγμα, το πώς θα πρέπει να αναζητούμε την αλήθεια όταν επιλέγουμε τον ή τη σύζυγό μας. Όταν ψάχνουμε σύντροφο, πάντοτε το κάνουμε σύμφωνα με τις δικές μας προτιμήσεις, εστιάζουμε στην εξωτερική εμφάνιση και την ιδιοσυγκρασία του ατόμου, και ψάχνουμε έναν ψηλό, πλούσιο, γοητευτικό άντρα ή μια γυναίκα με ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα, πλούσια και όμορφη, πιστεύοντας ότι μόνο αν παντρευτούμε ένα τέτοιο άτομο θα είναι ο γάμος μας ευτυχισμένος, θα διάγουμε μια ζωή σωματικής ευκολίας, άνεσης και ευχαρίστησης, και οι άλλοι θα μας ζηλεύουν. Ωστόσο, διερωτόμαστε ποτέ εάν η εύρεση ενός τέτοιου συντρόφου είναι ωφέλιμη για την πίστη μας στον Θεό και για την πρόοδο της ζωής μας; Αν ο ή η σύντροφός μας δεν πιστεύει στον Θεό και προσπαθήσει να μας εμποδίσει από το να πιστεύουμε στον Θεό, ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Η Βίβλος λέει: «Μη ομοζυγείτε με τους απίστους» (Προς Β΄ Κορινθίους 6:14). Από αυτό, μπορούμε να δούμε ότι οι φιλοδοξίες των πιστών και των απίστων δεν βρίσκονται σε συμφωνία και δεν ταιριάζουν μεταξύ τους. Στην προσέγγισή τους στην πίστη και τις κοινωνικές τάσεις, ο καθένας τους θα έχει τις δικές του απόψεις και θα επιδιώκει διαφορετικά πράγματα: Ο χριστιανός θα θέλει να ακολουθήσει την οδό του σεβασμού προς τον Θεό και της αποφυγής του κακού, ενώ ο άπιστος θα θέλει να ακολουθήσει τις μοχθηρές τάσεις του κόσμου. Όταν σμίγουμε μ’ έναν άπιστο, σίγουρα θα επηρεαστούμε από εκείνον και η πρόοδος της ζωής μας θα παρακωλυθεί. Επομένως, όταν επιλέγουμε έναν σύντροφο, πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη την ανθρώπινη φύση και τον χαρακτήρα του ατόμου και να αναλογιζόμαστε το κατά πόσο η συναναστροφή μαζί του θα ωφελήσει την πίστη μας στον Θεό, το κατά πόσο βρισκόμαστε και οι δύο στο ίδιο μήκος κύματος και το κατά πόσο βρίσκονται σε συμφωνία οι φιλοδοξίες μας. Αν δεν αναλογιστούμε αυτά τα πράγματα, αλλά επικεντρωθούμε μονάχα στην εξωτερική εμφάνιση και την οικογενειακή κατάσταση του ατόμου, τότε, αφού παντρευτούμε, θα επέλθει ο πόνος επειδή δεν βρισκόμαστε στο ίδιο μήκος κύματος. Αν ο ή η σύντροφός μας προσπαθήσει, επιπλέον, να μας εξαναγκάσει και να μας εμποδίσει από το να πιστεύουμε στον Θεό, τότε αυτό θα καταστρέψει ακόμη περισσότερο την πνευματική ζωή μας. Επομένως, είναι φανερό ότι όποιο ζήτημα κι αν συναντήσουμε στη ζωή μας, μόνο αν αναζητήσουμε την αλήθεια, κατανοήσουμε το θέλημα του Θεού και ενεργήσουμε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, μπορούμε να ζήσουμε υπό τη φροντίδα και την προστασία του Θεού, και μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο μπορούμε να διατηρήσουμε την κανονική μας σχέση με τον Θεό.

Ο Ιεχωβά Θεός είπε: «Συλλογίσθητε τας οδούς σας» (Αγγαίος 1:7). Από τα λόγια του Θεού, μπορούμε να δούμε ότι ο στοχασμός του εαυτού μας είναι ιδιαίτερα απαραίτητος για την είσοδό μας στη ζωή! Μέσω του στοχασμού, μπορούμε να δούμε ότι έχουμε τόσο πολλά ελαττώματα και ότι υπολειπόμαστε πάρα πολύ των απαιτούμενων κριτηρίων του Θεού. Έτσι, γεννάται μέσα μας το κίνητρο της επιδίωξης της αλήθειας, αποφασίζουμε να απαρνηθούμε τη σάρκα μας και καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε αυτά που κάνουμε πράξη να είναι σε συμφωνία με τον λόγο του Θεού. Μ’ αυτόν τον τρόπο, προσέχουμε να ενεργούμε σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού στις πρακτικές μας εμπειρίες, κάνουμε πράξη τον λόγο του Θεού και η σχέση μας με τον Θεό γίνεται όλο και πιο κανονική. Για παράδειγμα, όσοι από εμάς υπηρετούν ως επικεφαλής στην εκκλησία, βλέπουμε ότι στη Βίβλο λέει: «Ποιμάνατε το μεταξύ σας ποίμνιον του Θεού, επισκοπούντες μη αναγκαστικώς αλλ’ εκουσίως, μηδέ αισχροκερδώς αλλά προθύμως, μηδέ ως κατακυριεύοντες την κληρονομίαν του Θεού, αλλά τύποι γινόμενοι του ποιμνίου» (Α΄ Πέτρου 5:2–3). Επομένως, θα πρέπει να επιδιδόμαστε σε αυτοστοχασμό όταν ποιμαίνουμε τους αδελφούς και τις αδελφές μας, και να διερωτόμαστε: Φροντίζουμε να μαρτυρούμε τα λόγια του Κυρίου και το θέλημά Του, και να οδηγούμε τους αδελφούς και τις αδελφές μας ενώπιον του Θεού ή λέμε πομπώδη, ανούσια πράγματα όταν εκφωνούμε κηρύγματα ώστε να κάνουμε φιγούρα, και κηρύττουμε γράμματα και δόγματα για να κάνουμε τους αδελφούς και τις αδελφές μας να μας λατρεύουν και να μας θαυμάζουν; Όταν οι αδελφοί και οι αδελφές μάς κάνουν εύλογες υποδείξεις, στοχαζόμαστε τα προβλήματά μας ή αρνούμαστε να δεχθούμε τις υποδείξεις τους, σε σημείο να βρίσκουμε, μάλιστα, δικαιολογίες και να προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε τον εαυτό μας; Μέσω του αυτοστοχασμού, μπορούμε να δούμε ότι εξακολουθούν να υπάρχουν πολλοί τομείς στην υπηρεσία μας στον Θεό στους οποίους είμαστε επαναστατικοί και ότι εξακολουθούμε να κατέχουμε πολλές διεφθαρμένες διαθέσεις που απαιτούν από εμάς να αναζητούμε συνεχώς την αλήθεια προκειμένου να επιλυθούν. Μ’ αυτόν τον τρόπο, μπορούμε να συμπεριφερόμαστε ταπεινά, μπορούμε να αναζητούμε περισσότερο το θέλημα του Θεού στο έργο μας και μπορούμε να καθοδηγήσουμε τους αδελφούς και τις αδελφές μας σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού. Αν αδυνατούμε να ερχόμαστε συχνά ενώπιον του Θεού και να στοχαζόμαστε τον εαυτό μας, τότε θα αποτύχουμε να αναγνωρίσουμε τις διαφθορές και τα ελαττώματά μας, και θα εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως είμαστε άνθρωποι που επιδιώκουν την αλήθεια. Επομένως, θα είμαστε ικανοποιημένοι που μένουμε στάσιμοι, θα αρνούμαστε να σημειώσουμε περαιτέρω πρόοδο και θα γινόμαστε όλο και πιο αλαζονικοί και αυτάρεσκοι, πιστεύοντας ότι είμαστε άνθρωποι που επιθυμεί η καρδιά του Θεού. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, οι ενέργειες και η συμπεριφορά μας θα θεωρείται απαράδεκτη από τον Θεό και ο Θεός θα μας απεχθάνεται. Επομένως, προκύπτει ότι το να επιδιδόμαστε τακτικά σε αυτοστοχασμό είναι καίριας σημασίας και ότι η πράξη της αλήθειας κάποιου οικοδομείται πάνω στη βάση του γνώθι σαυτόν. Μόνο αν έχει κανείς πραγματική γνώση των διαφθορών και των ελαττωμάτων του μπορεί να γεννηθεί η μετάνοια, και τότε θα γίνει πρόθυμος να επιδιώξει την αλήθεια και να κάνει πράξη τον λόγο του Θεού. Ο αυτοστοχασμός είναι εξαιρετικά επωφελής για την πρόοδο της ζωής μας και είναι το απαραίτητο «κλειδί» για να πλησιάσουμε τον Θεό.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να στοχαστούμε τον εαυτό μας: Μπορούμε να στοχαστούμε τον εαυτό μας υπό το φως του λόγου του Θεού· μπορούμε να στοχαστούμε τον εαυτό μας στα λάθη που κάνουμε στην καθημερινότητά μας· το να μας υποδεικνύουν οι άλλοι τα ελαττώματα και τις διαφθορές μας, αποτελεί, ακόμη περισσότερο, μια εξαιρετική ευκαιρία για να στοχαστούμε τον εαυτό μας· επιπλέον, όταν βλέπουμε τα λάθη που κάνουν οι γύρω μας, μπορούμε επίσης να στοχαστούμε τον εαυτό μας, να εκλάβουμε τα λάθη τους ως προειδοποίηση, να αντλήσουμε τα διδάγματα και να επωφεληθούμε από αυτά, και ούτω καθεξής. Ο αυτοστοχασμός δεν περιορίζεται στις πρωινές ή τις βραδινές ώρες. Οποιαδήποτε ώρα και σε οποιοδήποτε τόπο, μπορούμε να προσευχηθούμε στον Θεό στην καρδιά μας, να στοχαστούμε και να γνωρίσουμε τις ίδιες τις διαφθορές μας, όπως και μπορούμε να αναζητήσουμε το θέλημα του Θεού και τις απαιτήσεις μέσα στα λόγια Του και, με τον καιρό, να μετανοήσουμε. Ωστόσο, πριν πάμε για ύπνο κάθε βράδυ, θα πρέπει να στοχαζόμαστε και να συνοψίζουμε ό,τι κάναμε εκείνη τη μέρα, και τότε θα είμαστε ικανοί να έχουμε μια πιο σαφή αντίληψη της κατάστασής μας και να γνωρίζουμε τα πράγματα που δεν έχουμε κάνει ακόμα σωστά. Μόλις ξεκινήσουμε να το κάνουμε αυτό, η επιδίωξή μας θα γίνει πιο στοχευμένη και πιο επωφελής για την καθιέρωση μιας κανονικής σχέσης με τον Θεό.

Αδελφοί και αδελφές, τα τέσσερα παραπάνω σημεία αποτελούν το μονοπάτι της πράξης για να πλησιάσουμε τον Θεό. Όσο κάνουμε πράξη αυτά τα σημεία, η σχέση μας με τον Θεό θα γίνεται πιο στενή, εμείς θα έχουμε ένα μονοπάτι πράξης όσον αφορά τα ζητήματα που αντιμετωπίζουμε, και ο Θεός θα μας απονείμει ειρήνη και χαρά και θα μας δώσει τη δυνατότητα να ζήσουμε μέσα στις ευλογίες Του. Οπότε, γιατί δεν ξεκινάμε ευθύς αμέσως;