39. Ο Θεός είναι δίπλα μου

Από την Γκουόζι, ΗΠΑ

Γεννήθηκα μέσα σε μια χριστιανική οικογένεια, κι όταν ήμουν ενός έτους, η μαμά μου δέχτηκε το νέο έργο του Κυρίου Ιησού που επέστρεψε —του Παντοδύναμου Θεού— αλλά η γιαγιά μου ήταν κάθετα αντίθετη. Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρή, τα πιο συχνά της λόγια σ’ εμένα ήταν: «Αν δε νιώθεις καλά ή δεν μπορείς να κάνεις την εργασία σου για το σπίτι, απλώς προσευχήσου στον Κύριο Ιησού. Θα σου δώσει ευφυΐα και σοφία· θα φροντίσει για την ασφάλειά σου». Η μαμά μου, παρόλα αυτά, συχνά μου έλεγε: «Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο και το ανθρώπινο είδος. Είναι πάντα δίπλα μας. Να θυμάσαι να προσεύχεσαι στον Παντοδύναμο Θεό, όταν συναντάς ένα πρόβλημα, κι Αυτός θα σε φροντίσει και θα σε προστατεύσει». Αυτές οι δύο διαφορετικές φωνές ηχούσαν συχνά στ’ αυτιά μου. Κάποτε, ρώτησα τη μαμά μου με αβεβαιότητα: «Η γιαγιά θέλει να προσεύχομαι στον Κύριο Ιησού κι εσύ θες να προσεύχομαι στον Παντοδύναμο Θεό. Ποια πρέπει να ακούω;» Εκείνη είπε: «Στην πραγματικότητα, ο Κύριος Ιησούς και ο Παντοδύναμος Θεός είναι ο ίδιος Θεός. Απλώς, τα ονόματα που προσέλαβε ο Θεός και το έργο που έχει επιτελέσει είναι διαφορετικά, επειδή οι εποχές είναι διαφορετικές. Ο Κύριος Ιησούς επιτέλεσε το έργο της Εποχής της Χάριτος κι ο Παντοδύναμος Θεός επιτελεί το έργο της Εποχής της Βασιλείας. Αλλάζει τον τρόπο που εργάζεται σε κάθε εποχή κι επίσης αλλάζει το όνομά Του. Όμως, ανεξάρτητα από το πώς αλλάζει το όνομά Του και το έργο Του, η ουσία Του δεν αλλάζει. Όπως ακριβώς σήμερα, που φοράς κόκκινα για να πας στο σχολείο, κι αύριο που θα φοράς μπλε για να πας στο εστιατόριο, παρόλο που φοράς διαφορετικά ρούχα, πηγαίνεις σε διαφορετικά μέρη και κάνεις διαφορετικά πράγματα, εξακολουθείς να είσαι εσύ. Όμως, όταν φτάσει η νέα εποχή του Θεού, πρέπει να συμβαδίσουμε με το νέο Του έργο. Γι’ αυτόν τον λόγο, πρέπει να προσευχόμαστε στον Παντοδύναμο Θεό τώρα». Αν και άκουσα την εξήγηση της μαμάς μου, εξακολουθούσα να είμαι μπερδεμένη μέσα μου και εξακολουθούσα να έχω μια κάπως αμφίβολη στάση απέναντι στο νέο έργο του Παντοδύναμου Θεού.

Τον Αύγουστο του 2014, ήρθα στις Ηνωμένες Πολιτείες να σπουδάσω στο εξωτερικό. Η μαμά μου ήρθε κι αυτή μετά από μερικούς μήνες και ήρθε σε επαφή με την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού στις ΗΠΑ. Από τότε κι έπειτα, άρχισα να βιώνω την εμπειρία της ύπαρξης του Παντοδύναμου Θεού, λίγο-λίγο. Μόλις έφτασα στις ΗΠΑ για τις σπουδές μου, μου ήταν πολύ δύσκολο να προσαρμοστώ στη ζωή εδώ, ειδικά να ζω στο σπίτι κάποιου άλλου μόνη μου. Είμαι πολύ δειλή, κι έτσι φοβόμουν να κοιμηθώ μόνη. Η μαμά μου μού είπε: «Πρέπει να πιστέψουμε ότι η εξουσία του Θεού είναι απαράμιλλη. Ακόμα κι ο Σατανάς και οι δαίμονες βρίσκονται υπό την εξουσία Του, έτσι, όταν φοβάσαι τη νύχτα, απλώς προσευχήσου στον Θεό. Από τη στιγμή που έχεις τον Θεό στην καρδιά σου, ο Σατανάς δεν μπορεί να σε πλησιάσει». Κάθε φορά που άκουγα τη συναναστροφή της, ένιωθα πολύ περισσότερη γαλήνη, ηρεμία στην καρδιά μου.

Τον Δεκέμβριο του 2015, άρχισα να παρευρίσκομαι σε συγκεντρώσεις. Όμως, καθώς δεν είχα ακόμα μεγάλη εμπειρία στην πίστη μου, για αρκετό καιρό ένιωθα πίεση στις συγκεντρώσεις. Δεν είχα τη δική μου πρακτική εμπειρία της αληθινής ύπαρξης του Θεού, έως ότου, αφού πέρασα κάποια πράγματα, επιβεβαίωσα μέσα στην καρδιά μου ότι ο Παντοδύναμος Θεός είναι ο ένας αληθινός Θεός και είναι πάντα δίπλα μου.

Ήταν Παρασκευή απόγευμα και μου είχε μείνει μόνο το μάθημα των καλλιτεχνικών, πριν τελειώσω και μπορούσα να πάω σπίτι. Μια συμμαθήτριά μου μού είπε ξαφνικά: «Ας κάνουμε κοπάνα από το τελευταίο μας μάθημα κι ας πάμε στο κέντρο να φάμε και να χαζέψουμε βιτρίνες. Άκουσα ότι υπάρχει ένα νέο εστιατόριο με θαλασσινά, το οποίο είναι πολύ καλό». Ακούγοντάς το, δελεάστηκα —δεν είχα τίποτα να φάω για μεσημεριανό και πεινούσα πολύ. Το στομάχι μου γουργούριζε, με προέτρεπε, σχεδόν σαν να με έσπρωχνε να πάω στο εστιατόριο με τα θαλασσινά. Όμως, ακόμα δίσταζα. Δεν είχα κάνει ποτέ κοπάνα από μάθημα —κι αν με έπιαναν; Στη συνέχεια, όμως, σκέφτηκα: ο Σιάο Λι, ένας μαθητής στην τάξη μας, κάνει κοπάνα ακόμα και σε σημαντικά μαθήματα και το έχει κάνει πάρα πολλές φορές χωρίς να τον ανακαλύψουν· άρα, ούτε εμένα θα με πιάσουν. Έτσι, συμφώνησα να πάω με τη συμμαθήτριά μου και ζήτησα από τον καθηγητή των καλλιτεχνικών να συγχωρέσει την απουσία μου, λέγοντας ότι είχα να πάω στον γιατρό εκείνο το απόγευμα και χρειαζόταν να φύγω νωρίς. Στη συνέχεια, η συμμαθήτριά μου κι εγώ πήραμε ένα ταξί για το κέντρο για να χαζέψουμε βιτρίνες και για να φάμε, και δεν γύρισα σπίτι πριν από τις οχτώ ή τις εννιά εκείνο το βράδυ. Μόλις γύρισα, έλαβα ένα ηλεκτρονικό μήνυμα από τον υπεύθυνο καθηγητή για τους διεθνείς μαθητές, ο οποίος μου ζητούσε να φέρω ένα δικαιολογητικό από την επίσκεψή μου στον γιατρό την επόμενη φορά που θα είχα μάθημα. Μόλις το είδα, πανικοβλήθηκα και έσπευσα να το συζητήσω με συμμαθητές. Κάποια είπε: «Δεν χρειάζεται να δώσεις στον καθηγητή κανένα δικαιολογητικό. Αυτό είναι απόρρητο». Ένιωθα ότι αυτό που είπε ήταν σωστό, όμως από τη στιγμή που έσφαλλα στο συγκεκριμένο ζήτημα, ντρεπόμουν να λογομαχήσω αγανακτισμένη υπέρ του εαυτού μου. Έτσι, ζήτησα τότε από τη θεία που ήταν η σπιτονοικοκυρά μου να με βοηθήσει να σκεφτώ τι να κάνω. Μου είπε να πάω στον επιβλέποντα καθηγητή και να παραδεχτώ το λάθος μου. Ακούγοντας αυτό που είπε, η καρδιά μου δέθηκε κόμπος —δεν ήξερα αν έπρεπε να παραδεχτώ το σφάλμα ή να συνεχίσω την απάτη μου. Εκείνη τη νύχτα, στριφογυρνούσα ανήμπορη να κοιμηθώ. Ήθελα να πάω να παραδεχτώ το σφάλμα μου, αλλά φοβόμουν για το τι θα νόμιζαν ο καθηγητής μου και οι συμμαθητές μου για μένα, ότι η θετική εικόνα που διατηρούσα συνήθως θα καταστρεφόταν εν ριπή οφθαλμού. Μέσα στον πόνο μου, ήρθα ενώπιον του Θεού για να προσευχηθώ και να αναζητήσω, και τότε είδα το εξής χωρίο στα λόγια του Θεού: «Αλλά οι δόλιοι άνθρωποι δεν ενεργούν με αυτόν τον τρόπο. Ζουν βασισμένοι στη φιλοσοφία του Σατανά και τη δόλια φύση και ουσία τους. Πρέπει να είναι προσεκτικοί σε ό,τι κάνουν, σε περίπτωση που οι άλλοι έχουν κάτι εις βάρος τους· σε ό,τι κάνουν, πρέπει να χρησιμοποιήσουν τις δικές τους μεθόδους, και τους δικούς τους δόλιους και διεφθαρμένους χειρισμούς, για να καλύψουν το αληθινό τους πρόσωπο, από φόβο ότι αργά ή γρήγορα θα αποκαλυφθούν — και όταν πράγματι δείχνουν τον πραγματικό τους χαρακτήρα, προσπαθούν να αντιστρέψουν την κατάσταση.Όταν προσπαθούν να αντιστρέψουν την κατάσταση, υπάρχουν στιγμές που δεν είναι τόσο εύκολο, και όταν δεν μπορούν, αρχίζουν να ανησυχούν. Φοβούνται ότι άλλοι θα δουν μέσα τους. Όταν συμβαίνει αυτό, αισθάνονται ότι έχουν ντροπιαστεί κι έπειτα πρέπει να σκεφτούν τρόπους να πουν κάτι για να αντιστρέψουν την κατάσταση. […] Στο μυαλό τους, σκέφτονται διαρκώς πώς να σε κάνουν να μην τους παρεξηγήσεις. Και γι’ αυτό το επεξεργάζονται ξανά και ξανά στο μυαλό τους και το αναφέρουν σε συζητήσεις με άλλους. Βάζουν πάντα μπροστά μια μάσκα, έτσι ώστε να μη νομίζεις ότι είναι τέτοιου είδους άνθρωποι, ή να μην νομίζεις ότι αυτό εννοούσαν, προκειμένου να νομίζεις πως είναι καλοί» (από «Για να είσαι ένας ειλικρινής άνθρωπος, οφείλεις να θέτεις τον εαυτό σου στην κριτική των άλλων» στο βιβλίο «Αρχεία των Συνομιλιών του Χριστού»). Το ένα μετά το άλλο, τα λόγια του Θεού εξέθεταν τις βαθύτερες σκέψεις μου, σαν ένα φως να άστραψε ξαφνικά στη σκοτεινή πλευρά της καρδιά μου, εκθέτοντάς την στο φως, αφήνοντάς με τρομερά ντροπιασμένη και χωρίς τόπο να κρυφτώ. Είναι αλήθεια! Έκανα κοπάνα από το μάθημα και είπα ψέματα, και μετά το γεγονός, όχι μόνο δεν πήρα την πρωτοβουλία να παραδεχτώ το λάθος μου, αλλά έσπασα το κεφάλι μου να σκεφτώ έναν τρόπο να κουκουλώσω το ψέμα μου, να κουκουλώσω την αλήθεια. Δεν ένιωσα την παραμικρή ενοχή ή μεταμέλεια. Ένιωθα ακόμα ότι ο υπεύθυνος καθηγητής για τους διεθνείς μαθητές θα έπρεπε να κοιτά τη δουλειά του. Ω! Αυτού του είδους η συμπεριφορά ήταν η επανάστασή μου απέναντι στον Θεό· αυτό προκαλεί αποστροφή στον Θεό! Ούτε μια σκέψη μου ή πράξη μου δεν ήταν έστω στο ελάχιστο σε συμφωνία με τις απαιτήσεις του Θεού —πώς μπορούσα να είμαι άτομο της πίστης; Όχι, δεν θα μπορούσα να ενεργήσω σύμφωνα με τις λύσεις των απίστων στα προβλήματα. Έπρεπε να μετανοήσω στον Θεό και να ενεργήσω σύμφωνα με τις απαιτήσεις Του. Έπρεπε να μιλώ με ειλικρίνεια και να είμαι ειλικρινές άτομο.

Έτσι, στο επόμενο μάθημα, πήγα στον καθηγητή και παραδέχτηκα το λάθος μου που έκανα κοπάνα από το μάθημα. Εξεπλάγην όταν ο υπεύθυνος καθηγητής δεν με κατέκρινε καθόλου, αλλά αντιθέτως, είπε ότι ήμουν πολύ ειλικρινής και ότι ήταν καλό που μπόρεσα να παραδεχτώ ένα λάθος! Όμως και πάλι, έπρεπε να υπάρξει τιμωρία που έκανα κοπάνα από το μάθημα, έτσι ο καθηγητής με έβαλε τιμωρία για μια διδακτική ώρα αφότου τα μαθήματα είχαν ολοκληρωθεί, ώστε να μπορέσω να σκεφτώ το λάθος μου. Παρόλο που έλαβα μια πολύ μικρή τιμωρία για την κοπάνα μου από το μάθημα και για το ότι είπα ψέματα, αυτό που βίωσα ήταν η προστασία του Θεού σ’ εμένα. Σε μια μετέπειτα συγκέντρωση, το μοιράστηκα αυτό σε συναναστροφή με την αδελφή μου. Αφότου το άκουσε, διάβασε το εξής χωρίο των λόγων του Θεού για μένα: «Αν πιστεύεις στην κυριαρχία του Θεού, τότε πρέπει να πιστέψεις ότι όλα όσα συμβαίνουν κάθε μέρα, καλά και κακά, δεν είναι τυχαία συμβάντα. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιος σκόπιμα είναι σκληρός απέναντί σου ή σε έχει βάλει στόχο· όλα, στην πραγματικότητα, είναι κανονισμένα και ενορχηστρωμένα από τον Θεό. Για ποιον λόγο τα ενορχηστρώνει αυτά ο Θεός; Δεν είναι για να αποκαλύψει τα ελαττώματά σου ώστε να τα δουν όλοι ή να σε εκθέσει· ο τελικός στόχος δεν είναι το να σε εκθέσει. Ο τελικός στόχος είναι να σε οδηγήσει στην τελείωση και να σε σώσει. Πώς το κάνει αυτό ο Θεός; Πρώτον, σε κάνει να συνειδητοποιήσεις τη διεφθαρμένη διάθεσή σου, τη φύση και την ουσία σου, τα ελαττώματά σου και το τι σου λείπει. Μόνο κατανοώντας αυτά τα πράγματα στην καρδιά σου μπορείς να αναζητήσεις την αλήθεια και σταδιακά να αποτινάξεις τη διεφθαρμένη διάθεσή σου. Αυτή είναι η ευκαιρία που σου δίνει ο Θεός» (από «Για να κερδίσετε την αλήθεια, πρέπει να μάθετε από τους ανθρώπους, τα ζητήματα και τα πράγματα γύρω σας» στο βιβλίο «Αρχεία των Συνομιλιών του Χριστού»). Μέσα από τη συναναστροφή πάνω στον λόγο του Θεού, μπόρεσα να καταλάβω γιατί παρόλο που οι συμμαθητές μου είχαν κάνει κοπάνα πάρα πολλές φορές, δεν έγινε τίποτα, ενώ εμένα ο καθηγητής με ανακάλυψε από την πρώτη φορά. Ήταν πράγματι απόφαση του Θεού. Ο Θεός έστησε ένα περιβάλλον με έναν πρακτικό τρόπο προκειμένου να με εκθέσει, να με κρίνει και να με παιδεύσει. Κι αυτό για να με κάνει να καταλάβω τη δική μου σατανική φύση και τις διαθέσεις μου να ψεύδομαι και να εξαπατώ, κι έτσι να επιδιώξω την αλήθεια, να είμαι ένα ειλικρινές άτομο και να βιώνω την ανθρώπινη ομοιότητα. Αυτή ήταν η αγάπη και η σωτηρία του Θεού για μένα! Στο παρελθόν, όλοι μ’ επαινούσαν που ήμουν καλό παιδί, έτσι, πάντα πίστευα πως έτσι είχαν τα πράγματα, όμως μέσα από την αποκάλυψη των γεγονότων κι από την κρίση και την έκθεση από τα λόγια του Θεού, τελικά αντιλήφθηκα την ατιμία και τη δολιότητα στην ίδια μου τη φύση. Ήμουν ικανή ξεδιάντροπα να ψεύδομαι και να εξαπατώ, και είχα πολύ μικρό ανάστημα· μπορούσα ν’ ακολουθώ τους άπιστους ανά πάσα στιγμή, σε κάθε μέρος, και να ζω μέσα σε μια διεφθαρμένη διάθεση, ντροπιάζοντας το όνομα του Θεού. Ο καθηγητής με έβαλε τιμωρία. Παρόλο που υπέφερα για λίγο σαρκικά, αυτό με έκανε να θυμάμαι αυτό το μάθημα, και δεν θα έλεγα ψέματα ούτε θα εξαπατούσα στο μέλλον. Αν είχα καταφέρει να κάνω κοπάνα από το μάθημα εκείνη τη φορά, χωρίς να με πιάσουν, θα ήθελα να το ξανακάνω όταν θα ερχόμουν αντιμέτωπη με δοκιμασίες και τον επακόλουθο πειρασμό. Έτσι, απλώς θα έλεγα ψέματα ξανά και ξανά, θα γινόμουν όλο και πιο ύπουλη και απατηλή, και, στο τέλος, θα με κέρδιζε ολοκληρωτικά ο Σατανάς. Μέχρι τότε, ο Θεός δε θα με αναγνώριζε καν, αφού Εκείνος αγαπά και σώζει τους ειλικρινείς ανθρώπους. Μισεί και εξαλείφει τους απατηλούς ανθρώπους. Εκείνη τη στιγμή, τελικά είδα ξεκάθαρα πόσο μεγάλο κακό κάνει το ψέμα, κι επίσης είδα πόσο καθοριστικό, πόσο σημαντικό είναι να είναι κανείς ειλικρινής.

Λίγο αργότερα, είχαμε ένα διαγώνισμα μαθηματικών. Το προηγούμενο βράδυ, ενώ μελετούσα, ανακάλυψα ότι υπήρχαν ακόμα πολλές έννοιες που δεν καταλάβαινα. Καθώς σκεφτόμουν ότι είχα διαγώνισμα την επόμενη μέρα, αγχωνόμουν πολύ. Οι βαθμοί αυτής της περιόδου ήταν οι πιο σημαντικοί για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο. Θα κοιτούσαν τους βαθμούς μου από αυτό το έτος, κι αν αποτύγχανα στα μαθηματικά, όλη η προηγούμενη σκληρή δουλειά μου θα ήταν μάταιη. Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο πιο αγχωμένη ένιωθα. Την επόμενη μέρα, λίγα λεπτά πριν το διαγώνισμα, ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι είχα ξεχάσει να φέρω το σημειωματάριο στο οποίο είχα γράψει όλους τους μαθηματικούς τύπους. Περιήλθα σε πλήρη σύγχυση. Είχα γράψει κρυφά στο σημειωματάριο πολλά παραδείγματα προβλημάτων, όμως τώρα που είχε χαθεί, εκείνο το διαγώνισμα θα ήταν σίγουρα μια αποτυχία. Πιασμένη απ' ένα ίχνος ελπίδας, κοίταζα παντού, ελπίζοντας να το είχα ρίξει κατά λάθος κάπου στο πάτωμα. Καθώς κοιτούσα παντού, κατασκόπευσα τις απαντήσεις στην κόλλα διαγωνίσματος του μαθητή που καθόταν δίπλα μου. Χάρηκα με αυτό το χτύπημα της τύχης, νιώθοντας ότι ξάφνου είχα δει μια ακτίνα ελπίδας. Έπειτα, έριξα μια κλεφτή ματιά στον καθηγητή —ήταν απορροφημένος στη δουλειά μπροστά στον υπολογιστή. Έτσι, έκανα ένα γρήγορο πέρασμα σε όλα τα μαθηματικά προβλήματα κι έπειτα σκούντησα τον μαθητή δίπλα μου, κάνοντάς του νόημα να συγκρίνουμε τις απαντήσεις μας. Αν και είπα ότι ήθελα να συγκρίνω τις απαντήσεις, στην πραγματικότητα, ήθελα να γράψω τις απαντήσεις του στο διαγώνισμά μου. Με δόλιο τρόπο, ολοκλήρωσα έτσι όλο το διαγώνισμα των μαθηματικών, μέσα στην αγωνία. Νόμιζα ότι τελικά είχα φροντίσει για το θέμα στο οποίο διακρινόμουν ελάχιστα, και σχεδίαζα να πάω να περάσω πολύ καλά, μιας και οι διακοπές ξεκινούσαν!

Προς μεγάλη μου έκπληξη, λίγες μέρες αργότερα, το σχολείο πραγματοποίησε μια συνάντηση για τους γονείς και τους κηδεμόνες, κι η θεία μου η σπιτονοικοκυρά πήγε για λογαριασμό μου να πάρει τον έλεγχό μου. Είπε ότι πήρα καλούς βαθμούς σε όλα, μόνο που ο βαθμός μου στα μαθηματικά δεν είχε καταχωρηθεί μαζί με τους άλλους, γιατί το σχολείο υποπτευόταν ότι μπορεί να υπήρχε ζήτημα ακαδημαϊκής ακεραιότητας. Όταν το άκουσα αυτό, ένιωσα σαν να γκρεμίστηκα από τον ουρανό στη γη σε μια στιγμή —ανησυχούσα και φοβόμουν και δεν ήξερα τι να κάνω. Σκεφτόμουν ξανά και ξανά: «Ζήτημα ακαδημαϊκής ακεραιότητας; Θα μπορούσε αυτό να σημαίνει ότι ανακάλυψαν ότι αντέγραψα τις απαντήσεις του συμμαθητή μου; Αν συμβαίνει αυτό, τι πρέπει να κάνω; Η αντιγραφή είναι ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα και θα μπορούσε ακόμα και να επηρεάσει τις πιθανότητές μου να μπω στο πανεπιστήμιο. Όμως τώρα, το σχολείο απλώς το υποπτεύεται, έτσι ακόμα έχω ελπίδα. Θα είμαι μια χαρά, αρκεί να μπορώ να δώσω μια ξεκάθαρη εξήγηση. Όμως πώς θα μπορούσα να το εξηγήσω; Πράγματι, αντέγραψα. Ίσως πρέπει απλώς να πάω και να το παραδεχτώ;» Η σκέψη αυτή τριγύριζε ξανά και ξανά στο μυαλό μου. Τότε, ένας συμμαθητής μου μού πρότεινε να μην το παραδεχτώ ποτέ υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, απλώς θα ‘πρεπε να βρω μια οποιαδήποτε δικαιολογία και να μπλοφάρω. Όμως τότε σκέφτηκα: «Ένας πιστός του Θεού δεν πρέπει να κάνει κάτι τέτοιο. Τι θα κάνω, αλήθεια;» Εκείνο το βράδυ, έτυχε να λαμβάνει χώρα μια συγκέντρωση, έτσι ανοίχτηκα στην αδελφή μου στη συναναστροφή σχετικά με την κατάσταση στην οποία βρισκόμουν. Μια από τις αδελφές μου με έβαλε να διαβάσω ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Μέχρι τώρα, οι άνθρωποι έχουν ακούσει πολλά κηρύγματα πάνω στην αλήθεια, και έχουν βιώσει πολύ από το έργο του Θεού. Ωστόσο, κάτω από τις παρεμβολές και τα εμπόδια πολλών διαφορετικών παραγόντων και περιστάσεων, οι περισσότεροι άνθρωποι αδυνατούν να καταφέρουν να κάνουν την αλήθεια πράξη, και αδυνατούν να καταφέρουν να ικανοποιήσουν τον Θεό. Οι άνθρωποι είναι όλο και πιο χαλαροί, και χάνουν ολοένα και περισσότερο την αυτοπεποίθησή τους. […] Η μοναδική επιθυμία του Θεού είναι να δώσει τις αλήθειες αυτές στον άνθρωπο, τροφοδοτώντας τον δρόμο Του προς αυτόν, και στη συνέχεια να οργανώσει διάφορες περιστάσεις, προκειμένου να δοκιμάσει τον άνθρωπο με διαφορετικούς τρόπους. Στόχος του είναι να πάρει αυτά τα λόγια, τις αλήθειες, και το έργο Του, και να προκαλέσει ένα αποτέλεσμα, όπου ο άνθρωπος μπορεί να σέβεται τον Θεό και να αποφεύγει το κακό. Οι περισσότεροι άνθρωποι που έχω δει, βλέπουν τον λόγο του Θεού απλά ως δόγματα, ως κανόνες, τον αντιμετωπίζουν ως κανονισμούς που πρέπει να τηρούν. Όταν διαδίδουν διάφορα και μιλούν ή έρχονται αντιμέτωποι με δοκιμασίες, δεν θεωρούν τον δρόμο του Θεού ως τον δρόμο που πρέπει να ακολουθούν. Τούτο ισχύει ιδιαίτερα όταν οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με μείζονες δοκιμασίες· δεν έχω δει κανέναν που να πράττει προς την κατεύθυνση του σεβασμού προς τον Θεό και της αποφυγής του κακού» (από «Πώς να γνωρίσετε τη διάθεση του Θεού και το αποτέλεσμα του έργου Του» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Αφότου διάβασα αυτά τα λόγια, ένιωσα αποδοκιμασία στην καρδιά μου. Παρόλο που καταλαβαίνω λίγα από την πτυχή της αλήθειας σχετικά με το να είναι κανείς ειλικρινής, και πρόσφατα είχα υποβληθεί σε κρίση και παίδευση σχετικά με αυτή την πτυχή, μόλις αντιμετώπισα μια άλλη δοκιμασία, εξακολουθούσα να είμαι ανίκανη να κάνω την αλήθεια πράξη. Γνώριζα πολύ καλά ότι η αντιγραφή ήταν λάθος, αλλά για χάρη των βαθμών μου ξέχασα εντελώς την αλήθεια σχετικά με την απαίτηση του Θεού να είμαστε ειλικρινείς. Όχι μόνο δεν έγινα μάρτυρας, αλλά ντρόπιασα τον Θεό. Εκείνο το βράδυ, δεν μπορούσα να κοιμηθώ, καθώς αυτό στριφογυρνούσε ξανά και ξανά στο μυαλό μου. Τελικά, πήρα την απόφαση να είμαι ένα ειλικρινές άτομο και να μην ντροπιάζω πια το όνομα του Θεού προκειμένου να στηρίζω τα δικά μου προσωπικά συμφέροντα. Μόλις πήρα αυτή την απόφαση, πετάχτηκα από το κρεβάτι, άνοιξα τον υπολογιστή και έγραψα μια αυτοκριτική, ομολογώντας το αδίκημά μου. Το επόμενο πρωί, πήγα στο σχολείο πολύ νωρίς και παρέδωσα την αυτοκριτική μου στον καθηγητή μου, ζήτησα συγνώμη για τη συμπεριφορά μου και έδωσα τον λόγο μου να μην εμπλακώ ποτέ ξανά σε οποιαδήποτε απάτη στο μέλλον. Εφόσον το έκανα αυτό, ήμουν προετοιμασμένη να μηδενιστώ και ήμουν πρόθυμη να δεχτώ κάθε τιμωρία που θα μου έδινε το σχολείο. Αλλά ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι ο καθηγητής αποφάσισε πραγματικά να μου επιτρέψει να ξαναγράψω το διαγώνισμα. Εκείνη τη στιγμή, δεν μπορούσα να συγκρατήσω τις ευχαριστίες μου και τις δοξολογίες μου στον Θεό από καρδιάς: Δόξα τω Θεώ για το έλεός Του σ’ εμένα! Αυτό μου έδειξε ότι ο Θεός γνωρίζει την καρδιά και το μυαλό του ανθρώπου, κι όταν παραμέρισα το προσωπικό μου όφελος κι έκανα πράξη την αλήθεια του να είμαι ένα ειλικρινές άτομο, ο Θεός δεν κοίταξε τα παραπτώματά μου, αλλά άνοιξε ένα νέο μονοπάτι για μένα κι έκανε τον καθηγητή να μου επιτρέψει να ξαναγράψω το διαγώνισμα. Ένιωθα αληθινά ότι ο Θεός είναι δίπλα μου, παρατηρώντας την παραμικρή μου κίνηση, και στήνει όλους τους ανθρώπους, τα γεγονότα, τα πράγματα και τα περιβάλλοντα γύρω μου, ώστε να μπορώ να βιώσω προσωπικά την αληθινή ύπαρξή Του. Η αγάπη του Θεού για μένα είναι τόσο αληθινή!

Το ακόμα πιο αναπάντεχο για μένα ήταν που, λίγες μέρες αργότερα, διεξήχθη μια σχολική συνέλευση, προκειμένου να εκδώσει αριστεία για τους πρωτεύσαντες μαθητές του έτους. Όταν ο καθηγητής ανακοίνωσε το όνομά μου, νόμιζα ότι έγινε λάθος, και μέχρι να μου πουν κάτι οι άλλοι μαθητές, δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι πράγματι είχα λάβει αριστείο. Οι συμμαθητές μου ήταν πραγματικά έκπληκτοι και αναρωτιόνταν πώς μπορούσα να πάρω αριστείο μετά την αντιγραφή στα μαθηματικά. Αναφώνησα σιωπηλά μέσα μου: Όλα αυτά είναι πράξεις του Θεού! Ξέρω ότι αυτό το αριστείο δεν είναι για τους βαθμούς μου, αλλά ένα βραβείο που μου δίνει ο Θεός επειδή έκανα πράξη το να είμαι ειλικρινές άτομο. Αυτό μου επιβεβαίωσε ακόμα περισσότερο ότι ο Θεός είναι πραγματικά δίπλα μου πάντα και με προσέχει κάθε στιγμή. Οτιδήποτε κανονίζει ο Θεός για μένα είναι το πιο καλό.

Τώρα, απολαμβάνω τις συγκεντρώσεις και την ανάγνωση των λόγων του Θεού όλο και περισσότερο. Παρόλο που εξακολουθώ να αποκαλύπτω μια διεφθαρμένη διάθεση στη ζωή μου, ανεξάρτητα από το τι συναντώ, συναναστρέφομαι με τις αδελφές μου και αναζητώ την αλήθεια στα λόγια του Θεού για να επιλύσω το πρόβλημα. Μέσα από αυτό το είδος πρακτικής υποστήριξης, έχω φτάσει να κατανοώ όλο και περισσότερο από την αλήθεια και την κάνω πράξη με όλο και περισσότερη δύναμη. Αισθάνομαι ότι ο Θεός είναι δίπλα μου και ότι μπορεί να με εκθέτει ανά πάσα στιγμή μέσα από διάφορους ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα, κι ακόμα χρησιμοποιεί τον λόγο Του για να με οδηγεί και να με καθοδηγεί να εισέλθω στην αλήθεια. Τώρα νιώθω ότι η σχέση μου με τον Θεό γίνεται όλο και πιο στενή και είμαι εντελώς σίγουρη ότι ο Παντοδύναμος Θεός είναι ο αληθινός Θεός, ότι παντού και πάντα Αυτός είναι ο Θεός που επαγρυπνά δίπλα μου, με φροντίζει και με προστατεύει! Είθε όλη η δόξα να είναι στον Παντοδύναμο Θεό!

34. Τα χρόνια που θυσίαζα για την κόρη μου

Από τη Γιανγκ Γιουκίνγκ, Ιαπωνία

Γεννήθηκα σε ένα μικρό χωριό της Κίνας και μεγάλωσα εκεί ζώντας μια συνηθισμένη, απλή ζωή. Καθότι η οικογένειά μου ήταν φτωχή, αμέσως μετά το γυμνάσιο, σε ηλικία 16 ετών, έπρεπε να πάω να δουλέψω σε μια μεγάλη πόλη. Στα 17 μου γνώρισα τον πρώην άντρα μου, ο οποίος ήταν 12 χρόνια μεγαλύτερος από μένα. Εκείνο το διάστημα, η προσοχή και η φροντίδα που μου έδειχνε μου θύμιζαν το ασφαλές καταφύγιο που μου παρείχε ο πατέρας μου και την αδελφική αγάπη που μου έδειχνε ο μεγαλύτερος αδελφός μου. Ένιωθα ότι ήμουν πολύ τυχερή που τον είχα γνωρίσει και ήμουν πολύ ευτυχισμένη. Μια μέρα, ήρθε η μητέρα του ειδικά για να με γνωρίσει. Νόμιζα ότι θα χαιρόταν που θα με γνώριζε, αλλά έμεινα έκπληκτη όταν άρχισε αμέσως να υποπτεύεται ότι είχα άλλα κίνητρα για να βγαίνω με τον γιο της, με το που είδε ότι ήμουν όμορφη και πολύ πιο νέα από αυτόν. Μπροστά μου είπε στον γιο της: «Δεν φοβάσαι μήπως αυτή δεν έχει καλό σκοπό;» Στεναχωρήθηκα και ταράχθηκα πολύ που την άκουσα να λέει κάτι τέτοιο, και τα έχασα. Ο πρώην άντρας μου της απάντησε μ’ ένα θυμωμένο ύφος: «Μαμά, αν νομίζεις ότι μπορείς να μας χωρίσεις, να ξεκουμπιστείς να φύγεις!» Έμεινα άναυδη όταν τον άκουσα να μιλάει έτσι. Φαινόταν να είναι πάντοτε πολύ ευγενικός, και εκείνη τη στιγμή έγινε έξαλλος με τη μητέρα του, προκειμένου να προστατέψει τη σχέση μας. Αυτό με συγκίνησε πολύ και σκέφτηκα ότι σήμαινε πως με αγαπούσε πραγματικά και ότι είχα βρει την αληθινή αγάπη. Στη συνέχεια, τον παντρεύτηκα και έφερα στον κόσμο μια κόρη, παρόλο που οι γονείς μας ήταν αντίθετοι με την ιδέα. Όμως, προς μεγάλη μου έκπληξη, μέσα σε λίγα χρόνια, εκείνος άλλαξε και έγινε ένας εντελώς άλλος άνθρωπος. Άρχισε να πίνει, να πηγαίνει σε πόρνες και να παίζει τυχερά παιχνίδια, με αποτέλεσμα πολύ σύντομα όλες οι οικονομίες μας να εξανεμιστούν, και αυτός να βρεθεί ακόμα και να χρωστάει. Μέσα στην απόγνωσή μου, έδωσα την κόρη μας στην πεθερά μου για να την κοιτάει, και εγώ πήγα να δουλέψω για να βγάλω χρήματα και να πληρώσω τα χρέη. Όμως, όσο σκληρά κι αν δούλευα, όσα χρήματα κι αν έβγαζα, εκείνος μου τα έπαιρνε και τα έπαιζε στον τζόγο. Καταλήξαμε να μαλώνουμε κάθε μέρα και, τελικά, δεν άντεξα άλλο και σηκώθηκα κι έφυγα. Αρχικά ήθελα να πάρω την κόρη μας μαζί μου και να φύγω από εκείνο το μέρος όπου γνώρισα τόσο πόνο, αλλά ο πρώην άντρας μου δεν το επέτρεψε. Είπε ότι θα μου παρέδιδε την κόρη μας μόνο αν του έδινα 200.000 κινεζικά γιουάν.

Ανησυχούσα ότι ο πρώην άντρας μου θα έβρισκε κάποια άλλη γυναίκα, η οποία θα ασκούσε εκφοβισμό στην κόρη μου. Ήθελα, επίσης, να πάρω την κόρη μου ώστε να μπορέσω να τη βάλω σε ένα καλό σχολείο και να της παρέχω μια καλή εκπαίδευση και ένα λαμπρό μέλλον. Έτσι, συμφώνησα να δώσω στον άντρα μου τα 200.000 κινεζικά γιουάν. Όμως, για αρκετά χρόνια δεν είχα δουλέψει, και δεν είχα κάποιον τρόπο να μαζέψω γρήγορα τόσα πολλά λεφτά, οπότε άρχισα να δουλεύω όσο πιο σκληρά μπορούσα για να βγάλω λεφτά. Ήταν κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου που η μητέρα μου και η μεγαλύτερη αδελφή μου δέχθηκαν το έργο του Παντοδύναμου Θεού των εσχάτων ημερών. Με παρότρυναν, επίσης, να πιστέψω στον Θεό και να βασιστώ σ’ Εκείνον, όμως εγώ δεν είχα μυαλό για κάτι τέτοιο και παρέμενα εντελώς προσηλωμένη στο να βγάζω χρήματα. Το μόνο που με απασχολούσε ήταν να μαζέψω τα 200.000 κινεζικά γιουάν το συντομότερο δυνατόν, ώστε να καταφέρω να πάρω πίσω την κόρη μου. Όμως, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι, όταν θα έδινα τα 200.000 κινεζικά γιουάν στον άντρα μου, εκείνος θα αρνιόταν και πάλι να μου δώσει την κόρη μας και ότι θα μου ζητούσε 500.000 κινεζικά γιουάν, προσπαθώντας να βρει κάθε είδους λόγο για να δικαιολογήσει την απληστία του.

Λόγω του γεγονότος ότι δεν κατάφερα να πάρω πίσω την κόρη μου, άρχισα να πίνω καθημερινά για να πνίξω τη θλίψη μου, και έγινα σαν ένα ζόμπι. Όμως, προκειμένου να έχει η κόρη μου ένα καλό μέλλον, συμφώνησα και πάλι με τους παράλογους όρους του πρώην άντρα μου και άρχισα να προσπαθώ σκληρά για να φτάσω στον στόχο των 500.000 κινεζικών γιουάν. Έγινα εντελώς σκλάβα του χρήματος και δούλευα μέρα-νύχτα. Εκείνο το διάστημα έπιασα δουλειά σ’ ένα ιαπωνικό εστιατόριο, όπου και γνώρισα τον σημερινό μου άντρα. Εξαιτίας του πόσο με είχε πληγώσει ο πρώην άντρας μου, είχα χάσει κάθε ελπίδα να ξαναπαντρευτώ. Όμως ο νέος άντρας μου ήταν καλός και ευγενικός, και δεν τον ένοιαζε που είχα μια κόρη, οπότε τον παντρεύτηκα και ήρθα να ζήσω στην Ιαπωνία. Όταν ήρθα στην Ιαπωνία, η κόρη μου, νομίζοντας ότι δεν ήθελα να είμαι μαζί της, άρχισε να μου τηλεφωνεί καθημερινά. Έκλαιγε στο τηλέφωνο και έλεγε ότι με μισούσε και ότι δεν ήμουν καλή μάνα. Τα λόγια της κόρης μου ήταν σαν μαχαιριά στην καρδιά. Αυτό που ήθελα να πω ήταν: «Κόρη μου, γιατί δεν μπορείς να καταλάβεις πώς νιώθω; Δεν είναι ότι δεν σε θέλω. Ο πατέρας σου δεν με αφήνει να σε πάρω!» Εκείνο το διάστημα, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να πάρω πίσω την κόρη μου. Μετά από αυτό, άρχισα να δουλεύω ακόμα πιο σκληρά και δεν σκεφτόμουν τίποτα άλλο πέραν από τα χρήματα και την κόρη μου: Έπρεπε να φτάσω στον στόχο των 500.000 κινεζικών γιουάν, ώστε να μπορέσω να φέρω την κόρη μου να ζήσει στην Ιαπωνία. Όμως, όταν μάζεψα τελικά τα χρήματα και ζήτησα από τον πρώην άντρα μου να μου στείλει τον τραπεζικό του λογαριασμό για να του καταθέσω τα χρήματα, εκείνος μου ζήτησε ένα εκατομμύριο κινεζικά γιουάν. Η συνεχής κοροϊδία του πρώην άντρα μου με στεναχώρησε τρομερά. Σκέφτηκα το πόσο σκληρά είχα δουλέψει τα τελευταία χρόνια για να πάρω πίσω την κόρη μου, όμως το μόνο που εξέλαβα ήταν εξαπάτηση και πόνος. Στην πραγματικότητα, είχα εξαντληθεί σε τέτοιο βαθμό, που το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να κάτσω σπίτι για να αναρρώσω. Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο ταραζόμουν. Ένιωθα μεγάλη απογοήτευση η ζωή μου έμοιαζε πικρή και εξουθενωτική...

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η μητέρα μου και η μεγαλύτερη αδελφή μου, βλέποντάς με να ζω μέσα σε τόση δυστυχία, για άλλη μια φορά με παρότρυναν να πιστέψω στον Θεό. Μου είπαν ότι ο μόνος τρόπος για να σταματήσω να υποφέρω ήταν να προσέλθω ενώπιον του Θεού και να βασιστώ σ’ Εκείνον. Όμως εμένα εξακολουθούσε να με απασχολεί το όλο ζήτημα με την κόρη μου, και δεν είχα ακόμα το μυαλό για να πιστέψω στον Θεό. Κάποια στιγμή αργότερα επέστρεψα στην Κίνα και η μητέρα μου για άλλη μια φορά με παρότρυνε ένθερμα να έχω πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεό και να μην πηγαίνω ενάντια στη μοίρα μου. Η μητέρα μου είπε: «Οι ουρανοί και η γη και όλα τα πράγματα έχουν γίνει από τον Θεό, καθώς και εμείς οι άνθρωποι προερχόμαστε από τον Θεό. Η μοίρα όλων μας βρίσκεται στα χέρια του Θεού, όμως εσύ δεν πιστεύεις στην κυριαρχία του Θεού. Βιάζεσαι και τρέχεις από δω κι από κει, νομίζοντας ότι μπορείς να τα κάνεις όλα μόνη σου. Συνεχίζεις να επαναστατείς απέναντι στον Θεό και να αρνείσαι τη σωτηρία του Θεού. Θέλεις να ελέγχεις η ίδια τη μοίρα σου, αλλά το μόνο που θα καταφέρεις έτσι είναι να υποφέρεις ακόμα περισσότερο. Νομίζεις ότι το μόνο που χρειάζεσαι για να πάρεις πίσω την κόρη σου είναι χρήματα. Όλα αυτά τα χρόνια αγωνίζεσαι, αλλά με τι αποτέλεσμα; Έχει εκπληρωθεί η επιθυμία σου; Θα πρέπει να σκεφτείς σοβαρά το κατά πόσο η μοίρα μας βρίσκεται πραγματικά στα χέρια μας. Γιουκίνγκ, να έχεις πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεό! Μόνον ο Θεός μπορεί να μας σώσει από τα βάσανα!» Αφότου μου είπε όλα αυτά, μου διάβασε ένα απόσπασμα από τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού: «Αν η στάση κάποιου προς την κυριαρχία του Θεού επί της ανθρώπινης μοίρας είναι ενεργή, τότε, όταν αναπολήσει το ταξίδι του, όταν κατανοήσει πραγματικά την κυριαρχία του Θεού, θα επιθυμεί πιο ένθερμα να υποταχθεί σε όλα όσα έχει διευθετήσει ο Θεός, θα έχει περισσότερη αποφασιστικότητα και εμπιστοσύνη στο να αφήσει τον Θεό να ενορχηστρώσει τη μοίρα του και θα σταματήσει να επαναστατεί απέναντι στον Θεό. Γιατί βλέπει πως όταν δεν κατανοεί τη μοίρα, όταν δεν καταλαβαίνει την κυριαρχία του Θεού, όταν εκουσίως προχωράει στα τυφλά, παραπατώντας και τρεκλίζοντας, μέσα από την ομίχλη, το ταξίδι είναι υπερβολικά δύσκολο, υπερβολικά θλιβερό. Επομένως, όταν οι άνθρωποι αναγνωρίσουν την κυριαρχία του Θεού πάνω στην ανθρώπινη μοίρα, οι έξυπνοι επιλέγουν να τη γνωρίσουν και να τη δεχθούν, να αποχαιρετήσουν τις επώδυνες ημέρες που προσπαθούσαν να χτίσουν μια καλή ζωή με τα δυο τους χέρια, και να μη συνεχίσουν να αγωνίζονται ενάντια στη μοίρα και να επιδιώκουν τους υποτιθέμενους στόχους της ζωής τους με τον δικό τους τρόπο. Όταν κάποιος δεν έχει Θεό, όταν δεν μπορεί να Τον δει, όταν δεν μπορεί να αναγνωρίσει ξεκάθαρα την κυριαρχία του Θεού, τότε κάθε μέρα είναι ανούσια, άνευ αξίας και θλιβερή. Όπου κι αν βρίσκεται κάποιος και όποια κι αν είναι η δουλειά του, τα μέσα διαβίωσής του και η επιδίωξη των στόχων του δεν του φέρνουν τίποτε άλλο παρά ατέρμονη συντριπτική θλίψη και μαρτύριο που δεν υποχωρεί, σε βαθμό που δεν αντέχει να κοιτάξει πίσω. Μόνο όταν κάποιος αποδεχθεί την κυριαρχία του Δημιουργού, υποταχθεί στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Του, και αναζητήσει την πραγματική ανθρώπινη ζωή, θα απελευθερωθεί, σταδιακά, από όλη τη συντριπτική θλίψη και το μαρτύριο, και θα απαλλαγεί από όλη την κενότητα της ζωής». (από «Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Αυτά τα λόγια του Θεού άγγιξαν πραγματικά την καρδιά μου, και σαν μια λάμψη πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου όλα όσα υπέστην για την κόρη μου. Όλα αυτά τα χρόνια ενεργούσα αχαλίνωτα και «σκόπιμα πήγαινα στα τυφλά». Για χάρη της κόρης μου παράτησα τα πάντα για να βγάλω χρήματα, χωρίς ποτέ να σταματάω για να ξεκουραστώ. Η δουλειά, ο παράλογος εκφοβισμός που δεχόμουν από τον άντρα μου, οι παρεξηγήσεις με την κόρη μου και οι δικές μου επιθυμίες και ανησυχίες για εκείνη με γέμισαν με τρομερό στρες. Όλα αυτά με έφθειραν τόσο σωματικά όσο και πνευματικά, με έκαναν εξαιρετικά δυστυχισμένη και μόνον εγώ ήξερα πόσο βαθιά ήταν η θλίψη, ο πόνος και τα βάσανα μου. Τώρα, ο Παντοδύναμος Θεός περιέγραφε την πηγή του πόνου μου με μεγάλη σαφήνεια, και εγώ άρχιζα επιτέλους να καταλαβαίνω ότι υπέφερα και πονούσα επειδή δεν ήξερα από ποιον ελέγχεται η μοίρα του καθενός. Από πάντοτε ήθελα να βασίζομαι στις δικές μου προσπάθειες για να βελτιώσω τη μοίρα της κόρης μου, όμως, όσο σκληρά κι αν προσπαθούσα, οι κόποι μου πήγαιναν χαμένοι. Το μόνο που κατάφερνα ήταν να υποφέρω και κατέληξα καταρρακωμένη και συντετριμμένη. Σ’ εκείνη τη φάση σκεφτόμουν: «Μήπως θα έπρεπε απλώς να σταματήσω για λίγο και με ηρεμία να αναλογιστώ τη ζωή μου μέχρι σήμερα; Μήπως να παραδώσω τα ηνία της μοίρας μου στον Θεό και να υποταχθώ σε οτιδήποτε διευθετεί Εκείνος για μένα; Πού να πάω; Πού θα βρει επιτέλους το πνεύμα μου ένα απάνεμο λιμάνι για να καταφύγω και να ξεκουραστώ;»

Όταν ακόμα τα σκεφτόμουν όλα αυτά, η μητέρα μου μού είπε: «Η αδελφή σου κι εγώ έχουμε προσπαθήσει να σου κηρύξουμε το ευαγγέλιο τα τελευταία χρόνια, αλλά εσύ ήσουν τόσο απασχολημένη με το να βγάζεις λεφτά, και ούτε που σ’ ένοιαζε να αναζητήσεις ή να διερευνήσεις την αληθινή οδό. Και τι σου έχει επιφέρει όλη αυτή η αναταραχή; Μόνο πόνο και βάσανα και τίποτα το ουσιαστικό. Όλα αυτά είναι ο πικρός καρπός της παρέκκλισης από τον Θεό και της προδοσίας του Θεού, καθώς και μιας ζωής υπό τη σφαίρα επιρροής του Σατανά και της διαφθοράς του Σατανά. Όταν προσερχόμαστε ενώπιον του Θεού και δεχόμαστε τη σωτηρία του Θεού, όταν γνωρίζουμε την κυριαρχία του Θεού και υπακούμε σ’ αυτήν, και όταν ζούμε σύμφωνα με τα λόγια Του, μόνο τότε μπορούμε να έχουμε μια ευτυχισμένη ζωή. Ας παρακολουθήσουμε μαζί την ευαγγελική ταινία «Πρόλαβα το Τελευταίο Τρένο». Αγαπημένη μου, βρισκόμαστε τώρα στην εποχή των εσχάτων ημερών, και το έργο του Παντοδύναμου Θεού των εσχάτων ημερών είναι το τελικό στάδιο του έργου Του για τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Επιπλέον, έχει πλέον αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση, το τελευταίο τρένο ετοιμάζεται για αναχώρηση από τον σταθμό, οπότε πρέπει να κάνεις μια προσπάθεια και να τα διερευνήσεις όλα αυτά». Αφότου άκουσα αυτά τα λόγια, άρχισα να παρακολουθώ σοβαρά την ταινία. Στην ταινία λέγονταν πολλά σχετικά με το έργο του Θεού, και, δεν ξέρω γιατί, αλλά μπορούσα να τα καταλάβω όλα, παρόλο που ποτέ μου δεν είχα πολύ χρόνο για την πίστη στον Θεό. Αυτό που με συγκίνησε περισσότερο ήταν όταν άκουσα τον πρωταγωνιστή να περιγράφει τη διαδικασία της μετάβασής του από την αντίσταση στο έργο του Θεού, στην αποδοχή του ευαγγελίου. Οι σκέψεις και οι γνώσεις του είχαν πραγματική απήχηση σ’ εμένα, και συγκινήθηκα τόσο που έχυνα δάκρυα μετάνοιας. Ένιωθα πραγματικά ότι ήμουν ένα ανυπάκουο παιδί, όπως ακριβώς και ο πρωταγωνιστής. Η σωτηρία του Θεού μου χτύπησε πολλές φορές την πόρτα, αλλά εγώ πάντοτε αρνιόμουν τη σωτηρία του Θεού των εσχάτων ημερών και συνέχιζα να εμπιστεύομαι μόνο τον εαυτό μου, ενώ γευόμουν όλη την πίκρα που μου έδινε ο κόσμος. Ποτέ μου δεν απόλαυσα μια στιγμή γαλήνης και χαράς, και τώρα το μετανιώνω πραγματικά που δεν είχα δεχθεί το έργο του Θεού των εσχάτων ημερών νωρίτερα. Παρακολουθώντας την ταινία, αφυπνίστηκα και είδα την αλήθεια, και αποφάσισα ευθύς αμέσως ότι θα ήμουν σ’ εκείνο το τελευταίο τρένο, ότι θα βασιζόμουν στον Παντοδύναμο Θεό και δεν θα βασιζόμουν πλέον στα δυο μου χέρια για να τα καταφέρω. Επειδή τότε κατάλαβα ότι ήμουν ένα πλάσμα του Θεού και ότι ο Θεός έλεγχε κάθε πτυχή της ζωής μου. Μόνον ο Θεός έχει τη δύναμη να αλλάξει τη μοίρα μου, και είμαι πλέον πρόθυμη να προσέλθω ενώπιον του Θεού και να δεχθώ τον Παντοδύναμο Θεό ως Κύριό μου και Θεό μου!

Λίγο καιρό αφότου επέστρεψα στην Ιαπωνία, εισήλθα στη ζωή της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού. Όταν είδα, τόσο στην εκκλησία όσο και μέσα από τις διάφορες ταινίες και τα διάφορα βίντεο, ότι υπήρχαν ήδη τόσοι αδελφοί και αδελφές στην Ιαπωνία, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, έμεινα άναυδη. Πραγματικά δεν περίμενα να δω ότι υπήρχαν τόσοι πιστοί του Παντοδύναμου Θεού, καθώς και ότι η Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού είχε παραρτήματα σε τόσα άλλα έθνη, όπως στον Καναδά, στις ΗΠΑ, στη Νότια Κορέα κ.τ.λ. Το ευαγγέλιο της βασιλείας του Θεού διαδιδόταν σε όλες τις γωνιές της υφηλίου, και το να το ξέρω αυτό με έκανε ακόμα πιο σίγουρη ότι είχα επιβιβαστεί στο «τελευταίο τρένο». Ήμουν τόσο ευγνώμων απέναντι στον Θεό που μου είχε δώσει τόσες ευκαιρίες για να με σώσει και για να με φέρει πίσω στον οίκο Του, ώστε να μπορέσω να λάβω το πότισμα και την παροχή από τα λόγια του Θεού, να απολαύσω τη γαλήνη και τη χαρά που δεν είχα ποτέ μου. Έτσι, αποφάσισα ότι θα ακολουθώ τον Παντοδύναμο Θεό χωρίς να διστάζω.

Αργότερα, μετά από κάποιο διάστημα εκκλησιαστικής ζωής και ανάγνωσης των λόγων του Θεού, κατάλαβα πόση προσπάθεια καταβάλλεται για την σωτηρία κάθε ατόμου από τον Θεό. Επίσης κατάλαβα ότι όλος ο ανθρώπινος πόνος πηγάζει από τα δεινά που επιφέρει ο Σατανάς. Διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Στην αρχή, ο άνθρωπος είχε την πνοή του Ιεχωβά μέσα του, και δεν ήταν ούτε στο ελάχιστο ανυπάκουος και δεν είχε κανένα κακό στην καρδιά του. Εκείνη την εποχή, ο άνθρωπος ήταν πραγματικά ανθρώπινος. Αφού διεφθάρη από τον Σατανά, ο άνθρωπος έγινε κτήνος: οι σκέψεις του γέμισαν με κακό και βρομιά, χωρίς καλό ή αγιότητα. Δεν είναι αυτός ο Σατανάς;» (από «Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). «Οι περισσότεροι άνθρωποι ζούνε υπό την αχρεία σφαίρα επιρροής του Σατανά και γίνονται αντικείμενα της χλεύης του. Τους κοροϊδεύει με τον έναν και με τον άλλον τρόπο, σε σημείο που να γίνονται ζωντανοί-νεκροί, υπομένοντας κάθε μεταστροφή, κάθε κακουχία στον κόσμο των ανθρώπων. Και αφού παίξει μαζί τους, ο Σατανάς βάζει ένα τέλος στο πεπρωμένο τους. Έτσι, οι άνθρωποι περνάνε όλη τους τη ζωή μέσα στη θολούρα και τη σύγχυση, ανήμποροι να απολαύσουν έστω και για μία φορά όλα τα ωραία πράγματα που έχει προετοιμάσει γι’ αυτούς ο Θεός. Αντιθέτως, καταστρέφονται από τον Σατανά και γίνονται κουρέλια. Σήμερα είναι τόσο εξασθενισμένοι και ράθυμοι που απλώς δεν έχουν καμία διάθεση να προσέξουν το έργο του Θεού» (από «Έργο και είσοδος (1)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Αφότου διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ο λόγος που οι άνθρωποι ζούνε τόσο δυστυχισμένοι σχετίζεται άμεσα με τη διαφθορά της ανθρωπότητας από τον Σατανά. Ξεκινώντας από το δημοτικό, οι δάσκαλοι μας γεμίζουν το μυαλό με θεωρίες και φιλοσοφίες όπως ο αθεϊσμός, ο υλισμός και η εξέλιξη. Όταν αρχίζουμε να οδεύουμε προς τη μεγάλη δεξαμενή του κακού και του σκότους, που είναι η σύγχρονη κοινωνία, απορροφάμε μια ακόμα μεγαλύτερη ποικιλία σατανικών φιλοσοφιών, οι οποίες μας λένε ότι ουσιαστικά στον κόσμος μας δεν υπάρχει Θεός, ότι ποτέ δεν έχει υπάρξει Σωτήρας και ότι η μοίρα μας βρίσκεται στα χέρια μας, ότι πρέπει να κερδίσουμε οι ίδιοι την ευτυχία μας, ότι ο καθένας πρέπει να νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του, ότι το χρήμα κάνει τον κόσμο να κινείται και ούτω καθεξής. Αφότου μας δηλητηριάσουν και μας κάνουν πλύση εγκεφάλου με αυτές τις μοχθηρές ιδέες και τις γελοίες θεωρίες, σταματάμε να πιστεύουμε στην ύπαρξη του Θεού και σίγουρα δεν πιστεύουμε ότι ο Θεός ελέγχει τη μοίρα του καθενός μας. Αρχίζουμε να απομακρυνόμαστε από τον Θεό, απαρνιόμαστε και προδίδουμε τον Θεό, ενώ η διάθεσή μας γίνεται όλο και πιο αλαζονική. Παύουμε να ακούμε τους άλλους και βασιζόμαστε μόνο στις δικές μας ικανότητες για να αγωνιστούμε και να παλέψουμε γι’ αυτά που θέλουμε. Το αποτέλεσμα εν κατακλείδι είναι συνήθως να αποτυγχάνουμε, να εξαντλούμαστε και να καταλήγουμε να μην έχουμε τίποτα. Σκεφτόμουν πώς ο πρώην άντρας μου ζητούσε να του δώσω 200.000 κινεζικά γιουάν, προκειμένου να μου παραδώσει την κόρη μας, και πώς η οικογένειά μου με παρότρυνε τόσες φορές να πιστέψω στον Θεό, να βασιστώ στον Θεό και να έχω πίστη ότι ο Θεός θα μου άνοιγε έναν δρόμο για να βαδίσω. Όμως εγώ θεωρούσα ότι το να βασίζομαι στον Θεό ήταν κάτι πολύ αόριστο, και ότι μόνο το να βασίζομαι στον εαυτό μου ήταν κάτι το ρεαλιστικό, και ότι ήμουν ικανή να κερδίσω χρήματα για να πάρω πίσω την κόρη μου. Ως αποτέλεσμα, όχι μόνο κατέστρεψα την υγεία μου λόγω της εξάντλησης, αλλά και επέτρεψα στον εαυτό μου να εξαπατηθεί τόσες φορές από τον πρώην άντρα μου. Η ζωή μου σ’ εκείνη τη φάση ήταν γεμάτη από τρομερό πόνο και πίκρα. Όλα αυτά δεν οφείλονταν στο ότι εγκατέλειψα τον Θεό και βασιζόμουν στις δικές μου ικανότητες για να αγωνίζομαι ενάντια στη μοίρα; Αν, σ’ αυτόν τον σκοτεινό και κακό κόσμο, λειτουργούμε σύμφωνα με τα ψέματα του Σατανά, τότε θα διαφθαρούμε από τον Σατανά σε σημείο που θα γίνουμε κάτι που δεν είναι ούτε άνθρωπος ούτε δαίμονας. Δεν θα έχουμε ούτε ενός λεπτού γαλήνη ή χαρά, πόσο μάλλον το παραμικρό ψήγμα ευτυχίας.

Στη συνέχεια, διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Ο άνθρωπος δεν μπορεί να διαλέξει τους ανθρώπους ή τους παράγοντες υπό των οποίων τη διαπαιδαγώγηση και την επιρροή θα μεγαλώσει. Δεν μπορεί να διαλέξει ποια γνώση ή ποιες δεξιότητες θα αποκτήσει, ποιες συνήθειες θα διαμορφώσει. Δεν έχει κανέναν λόγο στο ποιοι είναι οι γονείς και οι συγγενείς του, ούτε στο είδος του περιβάλλοντος στο οποίο θα μεγαλώσει· οι σχέσεις του με τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα στον περίγυρό του, καθώς και το πώς αυτά επηρεάζουν την ανάπτυξή του, είναι όλα πέρα από τον έλεγχό του. Ποιος τα αποφασίζει αυτά, λοιπόν; Ποιος τα διευθετεί; Εφόσον οι άνθρωποι δεν έχουν καμία επιλογή στο θέμα, εφόσον δεν μπορούν να αποφασίσουν γι’ αυτά τα πράγματα οι ίδιοι και εφόσον, προφανώς, αυτά δεν διαμορφώνονται εκ φύσεως, είναι αυτονόητο πως ο σχηματισμός όλων αυτών βρίσκεται στα χέρια του Δημιουργού. Όπως ο Δημιουργός διευθετεί τις ειδικές συνθήκες της γέννησης κάθε ανθρώπου, είναι περιττό να λεχθεί πως διευθετεί, επίσης, τις ειδικές συνθήκες υπό τις οποίες μεγαλώνει κάποιος. Αν η γέννηση ενός ανθρώπου επιφέρει αλλαγές στους ανθρώπους, στα γεγονότα και τα πράγματα γύρω του, τότε αυτά θα επηρεαστούν απαραίτητα και από το γεγονός ότι ο άνθρωπος αυτός μεγαλώνει και αναπτύσσεται. Για παράδειγμα, μερικοί άνθρωποι γεννιούνται σε φτωχές οικογένειες, κι όμως μεγαλώνουν περιτριγυρισμένοι από πλούτη· άλλοι γεννιούνται σε ευκατάστατες οικογένειες, αλλά γίνονται η αιτία να μειωθεί η περιουσία της οικογένειάς τους, κι έτσι μεγαλώνουν σε φτωχό περιβάλλον. Κανενός η γέννηση δεν διέπεται από κάποιον πάγιο κανόνα και κανένας δεν μεγαλώνει υπό κάποιο αναπόφευκτο, πάγιο σύνολο συνθηκών. Αυτά δεν είναι πράγματα που μπορεί να φανταστεί ή να ελέγξει κάποιος άνθρωπος· είναι τα προϊόντα της μοίρας του και καθορίζονται από τη μοίρα του. Βέβαια, η ουσία είναι πως έχουν προκαθοριστεί για τη μοίρα κάποιου από τον Δημιουργό· έχουν καθοριστεί από την κυριαρχία του Δημιουργού επί της μοίρας του ανθρώπου αυτού και από τα σχέδιά Του γι’ αυτήν» (από «Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ'» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»).

Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου! Τα λόγια του Θεού είναι τόσο πρακτικά. Η μοίρα του κάθε ανθρώπου βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Η οικογένεια στην οποία γεννιόμαστε και οι συνθήκες μέσα στις οποίες μεγαλώνουμε, κάθε πτυχή της μοίρας μας στη ζωή, είναι όλα πέραν του ελέγχου μας. Για παράδειγμα, νόμιζα ότι είχα βρει την αληθινή αγάπη στον πρώην άντρα μου και ότι θα ήμασταν ευτυχισμένοι μαζί για μια ζωή, όμως, μέσα σε λίγα χρόνια, η ζωή μου έγινε αβάσταχτα οδυνηρή και πικρή, επειδή ο πρώην άντρας μου ήταν επιρρεπής στο ποτό, στις πόρνες και στον τζόγο. Αφότου χώρισα τον πρώην άντρα μου, και προκειμένου να πάρω πίσω την κόρη μου, αφιέρωσα όλο μου το είναι στο να βγάλω χρήματα, νομίζοντας ότι μπορούσα να βασιστώ στη δική μου επίπονη προσπάθεια για να βελτιώσω τη μοίρα της κόρης μου. Πάντοτε φοβόμουν ότι αναπόφευκτα η κόρη μου θα επηρεαζόταν από εκείνον, οπότε ήθελα να της προσφέρω ένα καλύτερο σπιτικό και καλύτερη εκπαίδευση. Ήθελα να γίνει μορφωμένη και καλλιεργημένη, ώστε να μπορέσει να κάνει κάτι όταν μεγαλώσει. Όμως, παρόλο που συμφωνούσα ξανά και ξανά με τις παράλογες απαιτήσεις του πρώην άντρα μου, δεν κατάφερνα να πάρω πίσω την κόρη μου, πόσο μάλλον να βελτιώσω τον τρόπο που εκείνη ενηλικιωνόταν. Η κόρη μου ήταν τότε 15 ετών, όμως δεν είχε πάρει καμία από τις κακές συνήθειες του πρώην άντρα μου· αντιθέτως, γινόταν όλο και πιο συνετή μέρα με τη μέρα. Η πραγματικότητα μου είχε δώσει όλες τις αποδείξεις που χρειαζόμουν για να καταλάβω ότι κανένας δεν μπορεί να αλλάξει τη μοίρα του· οι γονείς δεν μπορούν να αλλάξουν τη μοίρα των παιδιών τους, ούτε οι συνθήκες στις οποίες ζούμε παίζουν κάποιον αποφασιστικό ρόλο. Η μοίρα του καθενός διευθετείται και ελέγχεται από τον Θεό. Την ίδια στιγμή, κατάλαβα ότι μόνον ο Θεός κατανοεί πλήρως και εις βάθος τους ανθρώπους, και μόνον ο Θεός γνωρίζει ποιες συνθήκες και ποιες καταστάσεις χρειάζονται περισσότερο οι άνθρωποι. Μόνον ο έλεγχος και οι διευθετήσεις του Θεού είναι τα πιο κατάλληλα πράγματα για εμάς. Όταν αναγνώρισα ότι ο Θεός διευθετεί και ελέγχει τη μοίρα της ανθρωπότητας, ένιωσα ένα βάρος να φεύγει από την καρδιά μου. Το αν θα μπορούσα να πάρω πίσω την κόρη μου, το μέλλον της και το αν θα μπορούσε ή όχι να έρθει να ζήσει στην Ιαπωνία ήταν όλα στα χέρια του Θεού. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να παραδώσω την κόρη μου στον Θεό και να αφήσω να αποφασίσει Εκείνος τι θα κάνει μαζί της.

Δεν θα μπορούσα ποτέ μου να περιμένω ότι, από τη στιγμή που θα έπαυα να βασίζομαι στις δικές μου ικανότητες για να αντιμετωπίζω τα πράγματα, και, αντιθέτως, θα υποτασσόμουν στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού, θα άρχιζαν να αλλάζουν γύρω μου και οι συνθήκες. Η κόρη μου δεν με μισούσε πλέον, παρά δέθηκε ιδιαιτέρως μαζί μου: Σταμάτησε να μου ζητάει χρήματα και άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον για το πώς είμαι. Εγώ άρχισα επίσης να μιλάω συχνά μαζί της και να της λέω πώς ένιωθα πραγματικά. Όταν κάποιες φορές της έδινα χρήματα, εκείνη έλεγε: «Είμαι ακόμα παιδί, οπότε μη μου δίνεις υπερβολικά πολλά λεφτά, γιατί δεν έχω αρκετή αυτοπειθαρχία. Όταν θα τα έχω ξοδέψει και θα χρειάζομαι περισσότερα, θα σου πω. Να φροντίζεις την υγεία σου και να μην ανησυχείς για μένα, επειδή είμαι αρκετά μεγάλη για να φροντίζω τον εαυτό μου». Για μένα, η κατανόηση που έδειχνε η κόρη μου ήταν ό,τι καλύτερο που μπορούσε να μου τύχει, και ήξερα ότι αυτός ήταν ο Θεός που με ζέσταινε με την αγάπη Του. Ο Θεός γνωρίζει ότι η κόρη μου είναι το μόνο πράγμα για το οποίο θα ανησυχώ πάντοτε, και Τον ευχαριστώ που με λυπήθηκε και με προσέχει. Όταν κήρυξα το ευαγγέλιο στον άντρα μου, και εκείνος είδε τις αλλαγές σ’ εμένα και στην κόρη μου, άρχισε να καταλαβαίνει το έργο της σωτηρίας του Θεού των εσχάτων ημερών, το δέχθηκε με χαρά και άρχισε την εκκλησιαστική ζωή του.

Τώρα, χάρη στην ηγεσία και την καθοδήγηση του Θεού, ζούμε χαρούμενες και καλότυχες ζωές. Είμαι τόσο ευγνώμων στον Παντοδύναμο Θεό που με έσωσε!

38. Η επιστροφή ενός ασώτου υιού

Ρουθ, Ηνωμένες Πολιτείες

Γεννήθηκα σε μια μικρή πόλη στη νότια Κίνα και, αρχής γενομένης από τη γενιά της προγιαγιάς του πατέρα μου, η οικογένειά μας πιστεύει στον Κύριο. Ιστορίες από τη Βίβλο, λατρευτικοί ύμνοι και εκκλησιαστική μουσική στην εκκλησία υπήρξαν οι συνοδοί μου κατά τις ευτυχισμένες μέρες της παιδικής μου ηλικίας. Καθώς μεγάλωνα, η πίεση στις σπουδές μου γινόταν περισσότερη, και ενδόμυχα άρχισα να απομακρύνομαι σιγά-σιγά από τον Κύριο. Ωστόσο, ο Κύριος ποτέ δεν με εγκατέλειψε, όποτε Τον επικαλούμουν, Εκείνος με βοηθούσε. Η χάρη και το άγιο όνομα του Κυρίου Ιησού είναι βαθιά ριζωμένα στην καρδιά μου. Θυμάμαι το έτος που έδινα εισαγωγικές εξετάσεις στο κολλέγιο, ότι κανείς δεν πίστευε ότι ήμουν ικανή να εισαχθώ σε κάποιο καλό κολλέγιο, συμπεριλαμβανομένων των δασκάλων μου. Με όλες αυτές τις αναποδιές, σχεδόν παραιτήθηκα από κάθε ελπίδα, και πίστευα κι εγώ ότι σίγουρα δεν ήμουν ικανή να εισαχθώ στο κολέγιο που επιθυμούσα. Αλλά, τυχαία θυμήθηκα μια φράση που είχα ακούσει στην εκκλησία, όταν ήμουν παιδί: «Ο Θεός αρχίζει, όταν οι άνθρωποι έχουν φτάσει στο όριο τους» και, μεμιάς, ήταν σαν να είχα δεχτεί διαφώτιση: πολύ σωστά, το δικό μου όριο είναι η ευκαιρία του Θεού, οι ικανότητες του Κυρίου είναι οι μέγιστες, πιστεύω ότι, εφόσον βασίζομαι ειλικρινά στον Κύριο, τότε Εκείνος σίγουρα θα με βοηθήσει. Εν συνεχεία, συχνά προσευχόμουν στον Κύριο Ιησού: «Κύριε, Σε παρακαλώ βοήθα με, κι αν καταφέρω να εισαχθώ στο κολλέγιο των ονείρων μου χωρίς εμπόδια, αρχής γενομένης από σήμερα, Σου υπόσχομαι ότι ποτέ δεν θα Σε αποφύγω και θα Σε δεχτώ ως τον μοναδικό μου Σωτήρα σε τούτη τη ζωή». Ταυτόχρονα, πλήρωσα και ένα τίμημα που ένας κανονικός άνθρωπος θα ήταν ανίκανος να φανταστεί: καθ’ όλη τη διάρκεια της τελευταίας χρονιάς του Λυκείου, εκτός από τις ώρες του φαγητού και του ύπνου, εξασκούμουν στο πιάνο. Κατά βάση, εξασκούμουν 10 με 12 ώρες την ημέρα. Δεν ήξερα από πού προερχόταν αυτή η δύναμη που με στήριζε, αλλά πίστευα ότι ήταν ο Κύριος που άκουγε τις προσευχές μου και με βοηθούσε κρυφά και, ενδόμυχα Τον ευχαριστούσα ακόμα περισσότερο. Τελικά, η πολυπόθητη επιθυμία μου έγινε πραγματικότητα, με την εισαγωγή μου σε μία από τις κορυφαίες μουσικές ακαδημίες της χώρας και, ως εκ τούτου, πίστεψα ακράδαντα ότι ο Κύριος Ιησούς ήταν ο ένας και μοναδικός Σωτήρας μου. Στο τέταρτο έτος φοίτησής μου, καθώς δεν ήξερα ποιο μονοπάτι έπρεπε να ακολουθήσω μετά την αποφοίτησή μου, επικαλέστηκα τον Κύριο Ιησού, ζητώντας Του να μου δείξει τον δρόμο και να μου καθορίσει ένα μονοπάτι. Το 2004, λίγο μετά την τρομοκρατική επίθεση της 11/9 στην Αμερική, όταν σχεδόν όλες οι βίζες για την είσοδο στη χώρα είχαν παγώσει, εγώ στηριζόμουν σε ένα μουσικό CD που είχα ηχογραφήσει επαγγελματικά για τον εαυτό μου και, προς μεγάλη μου έκπληξη, έλαβα πλήρη υποτροφία για κάποιο πανεπιστήμιο της Αμερικής. Επιπλέον, πήρα φοιτητική βίζα χωρίς κανένα εμπόδιο και πήγα στην Αμερική για να συνεχίσω τις σπουδές μου. Έχοντας βιώσει τα δύο αυτά περιστατικά – την εισαγωγή στο κολλέγιο και την αναχώρηση για το εξωτερικό – κατάλαβα ότι ο Κύριος με βοήθησε να επιτύχω στόχους που δεν θα ήμουν ικανή να επιτύχω στηριζόμενη αποκλειστικά στον εαυτό μου, και η πεποίθησή μου ότι ο Κύριος Ιησούς είναι ο αληθινός Θεός και ότι είναι ο Σωτήρας μου και ότι πρέπει να κάνω σωστά πράξη την πίστη μου στον Κύριο και να Τον ακολουθώ, έγινε ακόμα σθεναρότερη.

Μια μέρα το 2007, τηλεφώνησα στη μητέρα μου πίσω στην Κίνα, όπως έκανα συχνά, για να κουβεντιάσουμε. Κατά τη διάρκεια του τηλεφωνήματος, ξεφούρνισε το εξής: «Το ξέρεις ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός επέστρεψε;» Όταν άκουσα τη μητέρα μου να το λέει αυτό, ένιωσα μια ευχάριστη έκπληξη, αλλά στη συνέχεια σκέφτηκα αμέσως ότι στη Βίβλο λέει ότι, κατά τις έσχατες ημέρες, θα εμφανιστούν ψευδόχριστοι, οπότε δεν ήξερα αν το συγκεκριμένο συμβάν του επιστρέψαντος Κυρίου ήταν αληθινό ή απάτη, οπότε έπρεπε να το αντιμετωπίσω με προσοχή. Σήμερα το διαδίκτυο είναι εξαιρετικά γρήγορο και βολικό, γι’ αυτό σκέφτηκα ότι έπρεπε να συνδεθώ για να ελέγξω τι συμβαίνει. Αφού έκλεισα το τηλέφωνο, συνδέθηκα με χαρά στο διαδίκτυο για να αναζητήσω αξιόπιστες πηγές ειδήσεων. Προς έκπληξή μου, όλα όσα βρήκα ήταν φωνές διαμαρτυρίας που βλασφημούσαν και καταδίκαζαν τον Παντοδύναμο Θεό – τον επιστρέψαντα Κύριο Ιησού. Δεν ήμουν ικανή να διακρίνω ξεκάθαρα αν η αρνητική αυτή πληροφορία ήταν αληθινή ή ψευδής, κάτι που με έκανε να νιώσω ανήσυχη, διότι φοβόμουν ότι η μητέρα μου θα ήταν ανίκανη να διακρίνει το σωστό από το λάθος και ότι θα έπαιρνε τον λάθος δρόμο. Γι’ αυτό και της τηλεφώνησα αμέσως, προκειμένου να της πω για τα αρνητικά νέα που είχα διαβάσει στο διαδίκτυο, αλλά η μητέρα μου ήταν πολύ ήρεμη, και με ανακούφισε, λέγοντας: «Παιδί μου, δεν έχεις διαβάσει τον λόγο του Παντοδύναμου Θεού, οπότε δεν καταλαβαίνεις, και θα έπαιρνε πολύ χρόνο για να σου τα εξηγήσω, αλλά μην ταράζεσαι, η μητέρα σου δεν παίρνει τον λάθος δρόμο, αντίθετα ακολουθώ τα βήματα του Αμνού. Επομένως, δεν χρειάζεται να ξανασυζητήσουμε το θέμα αυτό από τηλεφώνου.» Γνώριζα ότι την Κίνα κυβερνούσε μια αθεϊστική δικτατορία, και ότι η κυβέρνηση του Κ.Κ.Κ. συνεχώς δίωκε και συνελάμβανε χριστιανούς, οπότε δεν ήταν καλό για τη μητέρα μου να συζητά το θέμα της πίστης στον Θεό από τηλεφώνου. Δεν τολμούσα να πω πάρα πολλά ως προς αυτό μαζί της στο τηλέφωνο, γι’ αυτό, προκειμένου να ζητήσω βοήθεια, κάλεσα έναν πάστορα στην Κίνα, τον οποίο γνώριζα πολύ καλά, εκλιπαρώντας τον να «σώσει» τη μητέρα μου. Όταν ο πάστορας μου είπε ότι είχε σταθεί ανίκανος να ανακτήσει τη μητέρα μου, θύμωσα τόσο πολύ, που ουσιαστικά έχασα το μυαλό μου. Εν συνεχεία, προκειμένου να εμποδίσω την πίστη της μητέρας μου στον Παντοδύναμο Θεό, την ανάγκασα ακόμα και να επιλέξει ανάμεσα σε εμένα και στην πίστη της σε Εκείνον. Αφού το είπα αυτό στη μητέρα μου, επί τρεις νύχτες είδα το ίδιο όνειρο. Ονειρευόμουν ότι ήταν μια κατασκότεινη νύχτα κι έβρεχε καταρρακτωδώς, κι εγώ περπατούσα κατά μήκος μιας άλλοτε γνωστής παραλίας, κρατώντας μια μαύρη ομπρέλα. Δεν υπήρχε κανείς απολύτως γύρω μου, όταν, ξάφνου, μια αστραπή, λαμπερή σαν μέρα, χτύπησε την ομπρέλα μου... Κάθε φορά που έβλεπα το όνειρο, ξυπνούσα τρομαγμένη και λουσμένη στον κρύο ιδρώτα, αλλά ήμουν αναίσθητη, αδαής και ξεροκέφαλη, οπότε ούτε καν προσπάθησα να αναζητήσω μέσω της προσευχής το γιατί συνέχιζα να βλέπω το συγκεκριμένο όνειρο. Μήπως ο Κύριος με προειδοποιούσε και μου έλεγε να σταματήσω να παίρνω τον δρόμο της αντίστασης στον Θεό και, αντ’ αυτού, να επιστρέψω σε Αυτόν; Αργότερα, κατάλαβα ότι ήταν εντελώς άσκοπο να προσπαθώ να πείσω τη μητέρα μου και, επιπλέον, βρισκόμουν σε μια μακρινή ξένη χώρα και διήγα πολυάσχολη ζωή, οπότε έπαψα να προσπαθώ να την πιέσω.

Το 2010, όταν επέστρεψα στην Κίνα, η μητέρα μου μού μίλησε για την πίστη της στον Παντοδύναμο Θεό. Φάνηκε να γνωρίζει ακριβώς τι σκεπτόμουν, και με ρώτησε ωμά: «Τα τελευταία χρόνια, έχεις δει πώς κάνω πράξη την πίστη μου στον Παντοδύναμο Θεό – οπότε νομίζεις ότι μου συμβαίνει κάτι παράξενο, σαν αυτά που λένε στο διαδίκτυο;» Μπροστά στην ερώτησή της, έχασα τα λόγια μου και, για λίγο, ήμουν ανίκανη να απαντήσω. Το σκέφθηκα προσεκτικά: όσα έλεγαν στο διαδίκτυο και με έκαναν να τρέμω από τον φόβο, δεν είχαν συμβεί στη μητέρα μου, εκείνη ήταν απολύτως κανονική και στεκόταν μπροστά μου σώα και αβλαβής. Παρατήρησα ακόμη ότι, αφότου άρχισε να πιστεύει στον Παντοδύναμο Θεό, διήλθε μια μεγαλύτερη αλλαγή σε σύγκριση με την εποχή που πίστευε στον Κύριο Ιησού, τα πράγματα που έλεγε και έκανε δεν ήταν μόνο πιο ορθολογικά, αλλά διέθετε και μεγαλύτερη κατανόηση όταν επρόκειτο να εξετάσει διάφορα θέματα. Όπως εξέταζα αυτά τα πράγματα, σκέφτηκα: αφού τα γεγονότα μιλούν πιο δυνατά από τα λόγια, φαίνεται ότι όσα λέγονται στο διαδίκτυο δεν είναι αλήθεια. Η μητέρα μου είπε: «Γιατί δεν πιστεύεις τα λόγια της μητέρας σου, γιατί δεν κοιτάς τα γεγονότα, γιατί, αντ’ αυτού, πιστεύεις στις φήμες του διαδικτύου; Έχεις διερευνήσει, έχεις συγκεντρώσει στοιχεία για αυτά τα πράγματα που μιλούν στο διαδίκτυο;» Ντροπιασμένη, απάντησα: «Όχι». Και η μητέρα εξακολούθησε: «Δεν έκανες καμία έρευνα για να διαπιστώσεις ότι όλα είναι μόνο διαδόσεις, πιστεύεις στις φήμες που ακούς στο διαδίκτυο και απλά φτάνεις σε ό,τι συμπέρασμα θέλεις. Είσαι πανέξυπνη, πώς γίνεται να μην διαθέτεις καθόλου λογική; Πρέπει να ψάξεις στα Τέσσερα Ευαγγέλια, και τότε θα δεις ότι, όταν ο Κύριος Ιησούς επιτελούσε το έργο Του, οι Εβραίοι ιερείς, γραμματείς και Φαρισαίοι της εποχής κατασκεύασαν κάθε είδους φήμες και ψευδείς μαρτυρίες. Είπαν ότι ο Κύριος Ιησούς ήταν φίλος των αμαρτωλών, ότι ήταν άνθρωπος που κατανάλωνε φαγητό και αλκοόλ, Τον ενοχοποίησαν, λέγοντας ότι παρέσυρε τον λαό να εμποδίζει την πληρωμή του φόρου στον Καίσαρα, και έφτασαν ακόμα και να δωροδοκήσουν στρατιώτες προκειμένου να ψευδομαρτυρήσουν, ωθώντας τους να πουν ότι το σώμα του Κυρίου Ιησού το έκλεψαν οι μαθητές Του και ότι Εκείνος δεν είχε αναστηθεί. Σίγουρα τα ξέρεις αυτά τα πράγματα. Τα Τέσσερα Ευαγγέλια είναι μόνο ένα μικρό κομμάτι της καταγραφής του έργου που επιτέλεσε ο Κύριος Ιησούς, και μέσα εκεί υπάρχουν γραπτές αναφορές για πάρα πολλές φήμες που οι Εβραίοι ηγέτες κατασκεύασαν για τον Κύριο Ιησού. Το σκέφτηκες αυτό; Αν εκείνη την εποχή είχαν το Ίντερνετ, σίγουρα οι Εβραίοι ιερείς, γραμματείς και Φαρισαίοι θα είχαν διαδώσει τις φήμες και τις ψευδείς μαρτυρίες τους στο διαδίκτυο, και τα συκοφαντικά, βλάσφημα, ενοχοποιητικά και καταδικαστικά λόγια τους για τον Κύριο Ιησού θα γέμιζαν το διαδίκτυο, όπως ακριβώς συμβαίνει με τον σύγχρονο θρησκευτικό κόσμο, που καταδικάζει τον Παντοδύναμο Θεό. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Ο Κύριος Ιησούς είπε: “Η γενεά αύτη είναι πονηρά” (κατά Λουκ. 11:29). “Και αύτη είναι η κρίσις, ότι το φως ήλθεν εις τον κόσμον, και οι άνθρωποι ηγάπησαν το σκότος μάλλον παρά το φώς· διότι ήσαν πονηρά τα έργα αυτών. Επειδή πας, όστις πράττει φαύλα, μισεί το φως και δεν έρχεται εις το φως, διά να μη ελεγχθώσι τα έργα αυτού” (κατά Ιωάν. 3:19-20). Ο Παντοδύναμος Θεός είπε: “Ο άνθρωπος έχασε την θεοσεβούμενη καρδιά του αφού διαφθάρηκε από τον Σατανά, και έχασε τη λειτουργία που ένα από τα πλάσματα του Θεού θα έπρεπε να έχει, με το να μετατραπεί σε εχθρό ανυπάκουο στον Θεό. Ο άνθρωπος έζησε κάτω από τη σφαίρα επιρροής του Σατανά και ακολούθησε τις εντολές του Σατανά” (Ο Θεός και ο άνθρωπος θα εισέλθουν στην ανάπαυση μαζί). “Η δημιουργία του κόσμου από τον Θεό πηγαίνει χιλιάδες χρόνια πίσω στο παρελθόν. Εκείνος ήρθε στη γη για να κάνει ένα έργο ανυπολόγιστων διαστάσεων, και έχει βιώσει πλήρως την απόρριψη και τις συκοφαντίες του κόσμου των ανθρώπων. Κανένας δεν υποδέχεται την άφιξη του Θεού· όλοι απλώς Τον αντιμετωπίζουν με ψυχρότητα. Μέσα στις κακουχίες αυτών των πολλών χιλιάδων ετών, η συμπεριφορά του ανθρώπου έχει από καιρό ραγίσει την καρδιά του Θεού” (από «Έργο και είσοδος (4)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Ο λόγος του Θεού αποκαλύπτει ξεκάθαρα τη φύση και ουσία της αντίστασης της διεφθαρμένης ανθρώπινης φυλής στον Θεό και της αντιμετώπισης του Θεού ως εχθρό. Ο Σατανάς έχει διαφθείρει βαθιά την ανθρωπότητα, και ολόκληρο το ανθρώπινο γένος έχει γίνει εχθρός του Θεού, κανείς δεν αγαπά την αλήθεια, κανείς δεν χαιρετίζει την άφιξή Του. Την εποχή που ο Κύριος Ιησούς βρισκόταν στην Ιουδαία επιτελώντας έργο και εκφράζοντας την αλήθεια, έκανε πολλά θαύματα, προσελκύοντας πολλούς κοινούς ανθρώπους να Τον ακολουθήσουν, πράγμα που έκανε τους Εβραίους ηγέτες να ανησυχήσουν ότι όλος ο λαός επρόκειτο να ακολουθήσει τον Κύριο Ιησού εγκαταλείποντας τους ίδιους, οπότε κατασκεύασαν φήμες και έδωσαν ψευδείς μαρτυρίες σχετικά με τον Κύριο Ιησού, Του αντιστάθηκαν μανιασμένα και Τον καταδίκασαν, καταλήγοντας να Τον σταυρώσουν. Τούτο αποτελεί ισχυρή απόδειξη ότι το διεφθαρμένο ανθρώπινο γένος μισεί την αλήθεια και βλέπει τον Θεό ως εχθρό. Σήμερα ο Θεός έχει ενσαρκωθεί εκ νέου και, εκ νέου, έρχεται αντιμέτωπος με τη μανιασμένη αντίσταση και καταδίκη εκ μέρους του διεφθαρμένου ανθρώπινου γένους. Η κυβέρνηση του Κ.Κ.Κ. φοβάται ότι όλοι θα ακολουθήσουν τον Παντοδύναμο Θεό και θα είναι ικανοί να διακρίνουν την κακή της ουσία, πράγμα που θα τους ωθήσει να την απαρνηθούν, οπότε και θα χάσει τη θέση εξουσίας που κατέχει, ενώ και οι ηγέτες του θρησκευτικού κόσμου φοβούνται, και αυτοί, ότι οι πιστοί θα ακολουθήσουν τον Παντοδύναμο Θεό, κάτι που θα τους κάνει να χάσουν το κύρος τους και τα προς το ζην. Έτσι, ακριβώς όπως το ρωμαϊκό καθεστώς και οι Εβραίοι ηγέτες εκείνης της εποχής, υιοθετεί ποταπές και κακοήθεις στρατηγικές, προκειμένου να κατασκευάσει έναν ευρύ όγκο φημών και να δώσει πολλές ψευδείς μαρτυρίες σχετικά με Την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού, συκοφαντώντας έτσι, και καταδικάζοντας τον Παντοδύναμο Θεό και δυσφημίζοντας την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού. Στόχος της είναι να κάνει τους ανθρώπους να εξεγερθούν και να καταδικάσουν και να απαρνηθούν τα λόγια και το έργο του Παντοδύναμου Θεού, εμποδίζοντάς τους να λάβουν τη σωτηρία του Θεού. Πρέπει να είμαστε ικανοί να διακρίνουμε τα τεχνάσματα του Σατανά! Το Κ.Κ.Κ. είναι ένα αθεϊστικό και σατανικό καθεστώς, υπήρξε πάντα εχθρός του Θεού· όταν ανήλθε για πρώτη φορά στην εξουσία, κατέστρεψε αντίγραφα της Αγίας Γραφής, κατεδάφισε εκκλησίες, αιματοκύλισε χριστιανούς και έφτασε να θεωρεί την Αγία Γραφή, ένα έργο παγκοσμίως αναγνωρισμένο, ως το έργο κάποιας κακής λατρείας και τους χριστιανούς και τους καθολικούς ως μέλη μιας κακής λατρείας, προκειμένου να τους καταστείλει και να τους διώξει. Διαπράττει κάθε πιθανή κακή πράξη, άρα είναι δυνατόν να μην τολμήσει να κατασκευάσει και φήμες; Τα γεγονότα καταδεικνύουν ότι αμφότεροι το ΚΚΚ και οι ηγέτες του θρησκευτικού κόσμου μισούν την αλήθεια και είναι σατανικοί διάβολοι, που αποτελούν εχθρούς του Θεού. Πρέπει να είμαστε ικανοί να δούμε ξεκάθαρα το συγκεκριμένο σημείο. Στην πίστη μας στον Θεό, πρέπει να πιστεύουμε στον Λόγο Του, να πιστεύουμε στην αλήθεια, και εννοείται ότι δεν είναι δυνατόν να πιστέψουμε στις φήμες και τα ψέματα του ΚΚΚ και των ηγετών του θρησκευτικού κόσμου. Αν δεν διακρίνουμε τις διάφορες φήμες που διαδίδουν η κυβέρνηση του Κ.Κ.Κ. και ο θρησκευτικός κόσμος, αν δεν αναζητούμε και δεν ελέγχουμε τον λόγο και το έργο του Παντοδύναμου Θεού, στο τέλος θα είμαστε ακριβώς όπως ο εβραϊκός λαός, και θα απαρνηθούμε τον Χριστό και θα αρνηθούμε την αληθινή οδό εξαιτίας της πίστης μας στις φήμες που ακούμε και, κατ’ αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο θα απωλέσουμε τη σωτηρία του Θεού, αλλά, τελικά, θα βρεθούμε και αντιμέτωποι με τη δίκαιη τιμωρία του Θεού επειδή αντισταθήκαμε σε Αυτόν!»

Τα λόγια της μητέρας μου με έκαναν να αισθανθώ σαν να ξυπνούσα από όνειρο, και δεν μπορούσα παρά να τα συλλογίζομαι: έχει δίκιο, γιατί πίστεψα τυφλά στις αρνητικές ειδήσεις στο διαδίκτυο, χωρίς να έχω διαβάσει προηγουμένως τον λόγο του Παντοδύναμου Θεού και χωρίς να τον έχω ελέγξει; Αυτός ο κόσμος έχει διαφθαρεί από τον Σατανά σε τέτοιο σημείο, ώστε βρίθει ψεμάτων και εξαπάτησης, και παντού υπάρχει επιβουλή, καθιστώντας αδύνατον για τους ανθρώπους να υπερασπιστούν αποτελεσματικά τον εαυτόν τους εναντίον του. Δεν ερεύνησα καθόλου τις πληροφορίες στο διαδίκτυο, απλώς τις πίστεψα τυφλά, απλώς συντάχθηκα με όσα έλεγαν όλοι οι άλλοι και έβγαζα αυθαίρετα συμπεράσματα. Δεν ήταν τρομερά απρόσεκτο και αδαές εκ μέρους μου; Αυτό δεν σημαίνει να ακολουθεί κάποιος κακούς ανθρώπους και να προβαίνει σε αυθαίρετες κρίσεις; Η μητέρα είδε ότι δεν έλεγα τίποτα, έτσι μου έδωσε ένα αντίγραφο του «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται», και μου είπε ήρεμα: «Τούτο το βιβλίο περιέχει λόγια που είπε ο Θεός κατά τις έσχατες ημέρες, ελπίζω να είσαι ικανή να παραμερίσεις τις αντιλήψεις σου και να το διαβάσεις προσεκτικά. Αν έχεις απορίες, πες τις, και μπορούμε να συναναστραφούμε επ’ αυτών μαζί». Πήρα το βιβλίο και άρχισα να το διαβάζω χωρίς να πω λέξη. Αλλά δεν το διάβαζα με πραγματική διάθεση για αναζήτηση της αλήθειας – αντ’ αυτού, είχα τη νοοτροπία του ερευνητή, θέλοντας να στηριχτώ στη δική μου κατανόηση της γνώσης, προκειμένου να κρίνω και να εγκρίνω τον λόγο του Θεού, θέλοντας ακόμα και να τον αντικρούσω. Ακριβώς λόγω αυτής της διάθεσης ασέβειας και εναντίωσης, με την οποία αντιμετώπιζα τον λόγο του Θεού, όλο αυτό το χρονικό διάστημα υπήρξα ανίκανη να επιτύχω τη διαφώτιση και τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος, τόσο πολύ μάλιστα, ώστε δεν εξοικειωνόμουν καθόλου με το έργο που επιτελεί ο Παντοδύναμος Θεός, αλλά, μολαταύτα, συνέχισα να διατηρώ τις λανθασμένες μου αντιλήψεις, μην θέλοντας να αποδεχτώ το νέο έργο του Θεού. Ξανασυζήτησα το θέμα με τη μητέρα μου: «Μαμά, πριν, πίστεψα όλες τις φήμες που διάβασα στο διαδίκτυο και νόμιζα ότι είχες εξαναγκαστεί να πιστέψεις στον Παντοδύναμο Θεό, αλλά, στην πραγματικότητα, εγώ ήμουν η τυφλή και αδαής. Αρχής γενομένης από σήμερα, δεν πρόκειται να εναντιωθώ στην πίστη σου στον Παντοδύναμο Θεό, αλλά δεν υπάρχει καμία περίπτωση να προσευχηθώ μαζί σου στο όνομά Του, επειδή είχα επικαλεστεί το όνομα Κύριος Ιησούς για να εισαχθώ στη σχολή των ονείρων μου, και έλαβα πλήρη υποτροφία προκειμένου να συνεχίσω τις σπουδές μου στο εξωτερικό. Η χάρη που έλαβα ήταν πάρα πολύ μεγάλη, πώς θα μπορούσα να εγκαταλείψω τον Κύριο Ιησού; Αυτό δεν θα ήταν σαν να ξεχνάω την εύνοια και να παραβιάζω τη δικαιοσύνη;» Η μητέρα μου μού έδωσε να διαβάσω ένα απόσπασμα από τον λόγο του Παντοδύναμου Θεού, το οποίο απευθυνόταν στην αντίληψή μου: «Από το έργο του Ιεχωβά στο έργο του Ιησού και από το έργο του Ιησού στο έργο του σημερινού σταδίου, αυτά τα τρία στάδια καλύπτουν σε μια συνέχεια ολόκληρο το φάσμα της διαχείρισης του Θεού και όλα τα έργα προέρχονται από ένα Πνεύμα. Από τη δημιουργία του κόσμου, ο Θεός ανέκαθεν εργαζόταν για τη διαχείριση της ανθρωπότητας. Αυτός είναι η Αρχή και το Τέλος, Αυτός είναι ο Πρώτος και ο Έσχατος και Αυτός εγκαινιάζει την εποχή και Αυτός φέρνει την εποχή στο τέλος. Τα τρία στάδια του έργου, σε διαφορετικές εποχές και διαφορετικούς τόπους, είναι αναμφίβολα το έργο ενός Πνεύματος. Όλοι όσοι διαχωρίζουν αυτά τα τρία στάδια αντιτίθενται στον Θεό. Τώρα, επιβάλλεται να κατανοήσεις ότι όλο το έργο από το πρώτο στάδιο μέχρι σήμερα είναι το έργο ενός Θεού, το έργο ενός Πνεύματος. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία περί αυτού» (από «Το όραμα του έργου του Θεού (3)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Η μητέρα μου συναναστράφηκε μαζί μου, λέγοντας: «Νομίζεις ότι η αποδοχή του ονόματος του Παντοδύναμου Θεού σημαίνει προδοσία του Κυρίου Ιησού, αλλά αυτό αποτελεί εξ ολοκλήρου δική σου αντίληψη και φαντασία. Στην πραγματικότητα, ο Ιεχωβά Θεός, ο Κύριος Ιησούς και ο Παντοδύναμος Θεός είναι ένας και μόνο Θεός. Κατά την Εποχή του Νόμου, ο Θεός ονομαζόταν Ιεχωβά, και εξέδωσε νόμους για να καθοδηγήσει τη ζωή της ανθρωπότητας πάνω στη γη, και ανάγκασε τον άνθρωπο να ακολουθήσει τους νόμους και τις εντολές, προκειμένου να τον περιορίσει και να τον καθοδηγήσει. Προς το τέλος της Εποχής του Νόμου, η ανθρωπότητα είχε διαφθαρεί σε τέτοιο σημείο από τον Σατανά, ώστε αδυνατούσε πλέον να συμμορφωθεί με τους νόμους, και όλο το ανθρώπινο γένος ζούσε μέσα στην καταδίκη και την κατάρα των νόμων. Ο Θεός ενσαρκώθηκε χρησιμοποιώντας το όνομα Ιησούς για να επιτελέσει το έργο της Εποχής της Χάριτος και, προκειμένου να λυτρώσει την ανθρωπότητα, σταυρώθηκε, ως αιώνια προσφορά περί αμαρτίας για τον άνθρωπο και, από εκείνη τη στιγμή, εφόσον ερχόμαστε ενώπιον του Θεού για να ομολογήσουμε τις αμαρτίες μας και να μετανοήσουμε, οι αμαρτίες μας συγχωρούνται και ο άνθρωπος παύει πλέον να είναι καταδικασμένος και καταραμένος από τους νόμους. Επιπροσθέτως, έχουμε λάβει επίσης τις ανεξάντλητες ευλογίες και το έλεος του Κυρίου. Ωστόσο, παρόλο που οι αμαρτίες μας είναι ικανές να συγχωρεθούν κι εμείς απολαμβάνουμε την άφθονη χάρη του Κυρίου Ιησού, η αμαρτωλή φύση και η διεφθαρμένη διάθεσή μας δεν έχουν εξαλειφθεί ακόμα, εξακολουθούμε να βιώνουμε έναν φαύλο κύκλο διάπραξης και εξομολόγησης αμαρτιών, ανίκανοι να ελευθερωθούμε. Κατά τις έσχατες ημέρες, ο Θεός ενσαρκώθηκε για άλλη μια φορά χρησιμοποιώντας το όνομα του Παντοδύναμου Θεού, για να εκφράσει τις αλήθειες που θα κρίνουν και θα εξαγνίσουν τον άνθρωπο, επιτρέποντάς του να φτάσει σε μια κατανόηση της αλήθειας και να την αποκτήσει μέσα από την κρίση του Θεού, να ξεφορτωθεί τη διεφθαρμένη διάθεση του Σατανά, να καθαρθεί διεξοδικά από τον Θεό και να βιώσει την ομοιότητα ενός πραγματικού ανθρώπου, έτσι ώστε τελικά να καταστεί κατάλληλος να κληρονομήσει την υπόσχεση του Θεού και να μεταφερθεί στη βασιλεία Του. Άρα, ο Κύριος Ιησούς και ο Παντοδύναμος Θεός είναι οι ενσαρκώσεις του Θεού σε διαφορετικές εποχές, και είναι ένας και μόνος Θεός».

Η συναναστροφή της μητέρας μου ήταν λογική και δεν υπήρχε τίποτε που να μπορώ να αντικρούσω, αλλά οι αντιλήψεις μου ήταν ακόμα πολυειδείς, γι’ αυτό και απάντησα αμέσως: «Αφού ο Παντοδύναμος Θεός είναι ο επιστρέψας Κύριος Ιησούς, τότε είτε Τον αποκαλώ Ιησού είτε Παντοδύναμο Θεό είναι το ίδιο – όπως και να’ χει, είναι ο Θεός που χαρίζει χάρη.» Η μητέρα είπε: «Ο Ιεχωβά Θεός, ο Κύριος Ιησούς και ο Παντοδύναμος Θεός είναι ένας και μόνο Θεός, αυτό είναι αδιαμφισβήτητα αληθές, αλλά πρέπει να καταλάβουμε μία αλήθεια: ο Θεός έχει έρθει να επιτελέσει διαφορετικό είδος έργου σε κάθε εποχή, βάσει του ονόματός Του. Είναι όπως κατά την Εποχή του Νόμου, που ο Θεός χρησιμοποιούσε το όνομα Ιεχωβά για να επιτελέσει έργο, και οι άνθρωποι προσεύχονταν στο όνομα Ιεχωβά, και ο Θεός άκουγε και ευλογούσε τον άνθρωπο. Στη συνέχεια, κατά την Εποχή της Χάριτος, ο Θεός χρησιμοποίησε το όνομα Ιησούς για να επιτελέσει έργο και, τότε, οι άνθρωποι έπρεπε να προσεύχονται στο όνομα Ιησούς, αλλιώς οι αμαρτίες τους δεν θα ήταν δυνατόν να συγχωρεθούν, ούτε θα λάμβαναν τη χάρη και την ευλογία του Κυρίου, ακριβώς όπως εκείνοι οι Ισραηλίτες στον ναό που, ενώ επικαλούνταν τον Ιεχωβά Θεό, δεν είχαν την παρουσία του Θεού, ούτε και έλαβαν τη σωτηρία του Κυρίου Ιησού, επειδή δεν αποδέχθηκαν το όνομά Του. Τώρα είναι η Εποχή της Βασιλείας, και ο Θεός χρησιμοποιεί το όνομα Παντοδύναμος Θεός για να επιτελέσει νέο έργο, και μόνο με προσευχή στο όνομα Παντοδύναμος Θεός μπορείς να λάβεις το έργο του Αγίου Πνεύματος και να επιτύχεις τη σωτηρία του Θεού. Αν επιμένεις στο όνομα Ιησούς και δεν αποδέχεσαι το όνομα Παντοδύναμος Θεός, στην πραγματικότητα, πιστεύεις στο παρελθόν έργο του Θεού και αντιστέκεσαι στο παρόν έργο Του, το οποίο στην ουσία σημαίνει αντίσταση στον Θεό και προδοσία προς Εκείνον. Αυτό το είδος πίστης υφίσταται μόνο κατ’ όνομα, είναι ένα άδειο κέλυφος, μια αυταπάτη. Η Αγία Γραφή λέει: «ότι το όνομα έχεις ότι ζης και είσαι νεκρός» (Αποκ. 3:1). Μόνο αποδεχόμενοι το νέο όνομα του Θεού και υποτασσόμενοι στον παρόντα λόγο και το παρόν έργο του Θεού, θα αποκτήσουμε την πραγματικότητα της πίστης στον Θεό. Καταλαβαίνεις τι λέω;»

Ένοιωσα ότι όλα όσα έλεγε η μητέρα μου ήταν λογικά και πολύ πρακτικά επίσης, αλλά στην καρδιά μου δεν μπορούσα να εγκαταλείψω το όνομα Ιησούς, επειδή ο Κύριος μου είχε δώσει τόσο σπουδαία χάρη. Οι προοπτικές που έχω σήμερα, μου δόθηκαν όλες από τον Κύριο Ιησού, και δεν μπορούσα να μην ακολουθήσω την αρχική μου υπόσχεση: να ασκώ σωστά την πίστη μου προς τον Κύριο και να Τον ακολουθώ. Και, ως εκ τούτου, συνέχισα να αρνούμαι το Ευαγγέλιο του Παντοδύναμου Θεού.

Μετά το πέρας των καλοκαιρινών μου διακοπών και την επιστροφή μου στην Αμερική, οι φορτωμένες σπουδές και η γρήγορη ζωή μου με γύρισαν πολύ γρήγορα στον πραγματικό κόσμο. Όποτε επέστρεφα στις εκκλησιαστικές συναθροίσεις, ανακάλυπτα ότι, ανεξάρτητα από το αν επρόκειτο για πάστορες σε κινέζικη ή σε κάποια αγγλόφωνη εκκλησία, κανένα από τα κηρύγματα δεν είχε νέα σημασία, όλα ήταν ακριβώς τα ίδια παλιά τραγούδια και οι κοινοτοπίες. Ο εκκλησιαστικός βίος ήταν ανιαρός, και στη ζωή μου δεν φαινόταν να παρέχεται το ελάχιστο. Προκειμένου να διατηρήσουν το ποίμνιο, οι συνεργάτες συχνά οργάνωναν ταξίδια, εκδρομές, γιορτές και άλλες δραστηριότητες, για να λαμβάνουμε όλοι μέρος. Μέσα στην εκκλησία υπήρχαν κάθε είδους άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων πολλών που δεν ήταν πραγματικοί θρησκευτικοί διερευνητές αλλά, μάλλον, άνθρωποι που αναζητούσαν φίλο ή φίλη, συγκάτοικο, κάποιον για να συνταξιδεύουν, να συντρώνε, κλπ., και συνειδητοποίησα ότι η εκκλησία δεν ήταν πλέον ένας τόπος όπου μπορούσα να βρω πνευματική ηρεμία, κάτι που μου προκάλεσε λύπη και οδύνη στην καρδιά. Αργότερα, έπαψα να συμμετέχω σε συναθροίσεις, γεγονός που μου προξένησε ένα μόνιμο αίσθημα ανησυχίας. Ένιωθα σαν απελπισμένο παιδί που είχε χάσει τον δρόμο του και απλώς περνούσε μέσα από τη ζωή μέσα σε μια παραζάλη.

Το 2014, μετά τη γέννηση του γιου μου, οι καβγάδες με τον σύζυγό μου εντάθηκαν, καθώς δεν είχα μητρικό γάλα για να θηλάσω το παιδί μας. Κάθε μέρα, όταν ο σύζυγός μου επέστρεφε από τη δουλειά στο σπίτι, το πρώτο πράγμα που έλεγε, ήταν: «Πώς γίνεται να μην έχεις ακόμα γάλα; Δεν έχεις γάλα για το παιδί, κι αυτό θα μειώσει το ανοσοποιητικό του». Αυτή ήταν η πρώτη φορά που βίωνα την προσωπική μου αδυναμία, και με έκανε να αισθάνομαι εντελώς ακατάλληλη για μητέρα. Πήγα και σε Δυτικούς και σε Κινέζους γιατρούς, έψαξα ακόμα και στο διαδίκτυο για γιατροσόφια, αλλά καμία μέθοδος δε με έκανε να παραγάγω γάλα. Αισθανόμουν πληγωμένη, θλιμμένη, θυμωμένη, σαν να βρισκόμουν στα πρόθυρα νευρικής κατάρρευσης, και ένιωσα ότι, αν συνέχιζα έτσι, τότε θα κατέληγα αληθινά παράφρων. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάρρωσής μου από τον τοκετό, έκλαιγα σχεδόν καθημερινά και, ό,τι κι αν έκανα, δεν κατάφερνα να ξεπεράσω το γιατί συνέβαινε κάτι τέτοιο σε εμένα. Συχνά ένιωθα έναν απερίγραπτο πανικό να με κατακλύζει, και το μόνο που χρειαζόταν ήταν να ακούσω λέξεις, όπως «μητρικό γάλα» ή «θηλασμός», κι αμέσως ξεσπούσα σε λυγμούς, τελείως ανίκανη να ελέγξω τον εαυτό μου.

Όταν η μητέρα μου έμαθε για τη δύσκολη κατάσταση στην οποία βρισκόμουν, ήρθε από το εξωτερικό για να με φροντίσει. Όταν είδε πόσο υπέφερα, μου είπε: «Αναλογίστηκες ποτέ γιατί οι μέρες σου γίνονται όλο και πιο μαύρες και γεμίζουν ολοένα και περισσότερο με οδύνη; Είναι επειδή είσαι άνθρωπος που, ενώ προφορικά ισχυρίζεται ότι πιστεύει στον Θεό, δεν αναζητά την αλήθεια, δεν έχει γνώση του Θεού και εξακολουθεί να Του αντιστέκεται από κάθε άποψη. Δεν αποδέχεσαι το νέο έργο του Θεού, έχεις χάσει τη φροντίδα και την προστασία Του, ζεις υπό τη σφαίρα επιρροής του Σατανά, μπορείς μόνο να πλήττεσαι ή να εξαπατάσαι από αυτόν, γεμίζοντας τη ζωή σου με όλο και περισσότερη οδύνη». Τα λόγια αυτά της μητέρας μου έριξαν μια σιωπή πάνω μου. Τις επόμενες μέρες, κάθε φορά που η μητέρα μου έβαζε το παιδί για ύπνο, μου έπαιζε μερικούς ύμνους από τα λόγια του Θεού. Και τότε συνέβη κάτι θαυμάσιο – ως επακόλουθο της χαράς των ύμνων αυτών, το μυαλό μου απροσδόκητα άρχισε να βρίσκει σιγά-σιγά την ηρεμία. Μια φορά, άκουσα τον εξής ύμνο: «Η καρδιά και το πνεύμα του ανθρώπου είναι πολύ απομακρυσμένα από τον Θεό. Επομένως, ακόμα και αν ο άνθρωπος ακολουθεί τον Θεό, παραμένει εν αγνοία του στην υπηρεσία του Σατανά. Κανείς δεν αναζητά ενεργά τα βήματα ή την εμφάνιση του Θεού και κανείς δεν επιθυμεί να υπάρξει υπό τη φροντίδα και τη συντήρηση του Θεού. Αντίθετα, είναι πρόθυμοι να στηριχθούν στη διάβρωση του Σατανά και του κακού προκειμένου να προσαρμοστούν σε αυτόν τον κόσμο και στους κανόνες της ζωής που ακολουθεί η διαβολική ανθρωπότητα. Σε αυτό το σημείο, η καρδιά και το πνεύμα του ανθρώπου έχουν γίνει το αντικείμενο φόρου τιμής του ανθρώπου στον Σατανά και η τροφή του Σατανά. Επιπλέον, η ανθρώπινη καρδιά και το πνεύμα γίνονται ένα μέρος στο οποίο ο Σατανάς μπορεί να κατοικεί και ένας κατάλληλος τόπος που αυτός μπορεί να παίξει. Με αυτόν τον τρόπο, ο άνθρωπος εν αγνοία του δεν κατανοεί τις αρχές της ανθρώπινης οντότητας, και την αξία και τον σκοπό της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι νόμοι από τον Θεό και η διαθήκη μεταξύ Θεού και ανθρώπου βαθμιαία ξεθωριάζουν στην καρδιά του ανθρώπου και ο άνθρωπος δεν αναζητά πλέον ούτε δίνει βάση στον Θεό. Καθώς ο χρόνος περνάει, ο άνθρωπος δεν καταλαβαίνει πλέον γιατί ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, ούτε καταλαβαίνει τα λόγια που προέρχονται από το στόμα του Θεού ούτε και συνειδητοποιεί όλα όσα προέρχονται από τον Θεό. Ο άνθρωπος αρχίζει να αντιστέκεται στους νόμους και στις εντολές του Θεού· η καρδιά και το πνεύμα του ανθρώπου νεκρώνονται... Ο Θεός χάνει τον άνθρωπο της αρχικής Του δημιουργίας και ο άνθρωπος χάνει τη ρίζα της απαρχής του. Αυτή είναι η θλίψη αυτής της ανθρωπότητας» (από «Η θλίψη της διεφθαρμένης ανθρωπότητας» το βιβλίο «Ακολουθήστε τον Αμνό και τραγουδήστε νέα τραγούδια»). Κάθε στίχος από τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού διείσδυσε στην καρδιά μου, και μπορούσα να δω ότι βρισκόμουν στην κατάσταση που περιέγραφαν τα λόγια του Θεού – ότι είχα αναγνωρίσει τον Θεό με τα λόγια, αλλά, στην πραγματικότητα, την καρδιά μου κατείχε ολοκληρωτικά ο Σατανάς, όλες οι σκέψεις και τα συναισθήματά μου αφορούσαν σε ζητήματα της σάρκας, αυτό που επιδίωκα ήταν επίσης η σάρκα, και αυτό που ακολουθούσα, ήταν το κοσμικό μονοπάτι. Στην Αγία Γραφή λέει: «Επειδή το φρόνημα της σαρκός είναι θάνατος, το δε φρόνημα του πνεύματος ζωή και ειρήνη» (προς Ρωμ 8: 6). «Δεν εξεύρετε ότι η φιλία του κόσμου είναι έχθρα του Θεού; όστις λοιπόν θελήση να ήναι φίλος του κόσμου, εχθρός του Θεού καθίσταται» (Ιακ. 4:4). Σκεφτόμουν ότι δεν υπήρχε τίποτα στις πράξεις μου που να συμμορφώνεται με το θέλημα του Θεού, ότι τα πάντα έρχονταν σε αντίθεση με Εκείνον. Ήρθα ενώπιον του Θεού και προσευχήθηκα: «Θεέ μου, βρίσκομαι σήμερα αντιμέτωπη με το συγκεκριμένο περιβάλλον, επειδή θεωρώ το πτυχίο μου, την ταυτότητα, τον γάμο μου και άλλα πράγματα αυτού του κόσμου υπερβολικά πολύτιμα, νομίζοντας ότι, εφόσον τα αποκτούσα, θα ήταν αρκετό. Απλώς δεν αναζήτησα την αλήθεια, ούτε επιδίωξα τη γνώση του Θεού, σε τέτοιο βαθμό που, οσάκις Εσύ χτύπησες την πόρτα της καρδιάς μου και κανόνισες να παρουσιαστεί η αλήθεια του λόγου του Θεού μπροστά μου, εγώ δεν κατανόησα την αξία της πράξης αυτής. Όταν άκουσα ότι Εσύ ήρθες για να επιτελέσεις νέο έργο, φάνηκα ξεροκέφαλη και ισχυρογνώμων, και προέβηκα σε αβάσιμες κρίσεις. Είχα πλήρη επίγνωση του ότι υπήρχε λογική στις συναναστροφές της μητέρας μου, παρόλα αυτά εγώ διατήρησα πεισματικά τις δικές μου αντιλήψεις χωρίς να εξετάσω την αληθινή οδό. Θεέ μου, το μόνο που λαχταρούσα ήταν η δική Σου χάρη, ενώ ταυτόχρονα απέρριπτα την αλήθεια, ήμουν πραγματικά τόσο πεισματάρα και ανυπάκουη! Αν μου δώσεις μία ευκαιρία ακόμα, σίγουρα θα εξετάσω το έργο σου όσο καλύτερα μπορώ». Την εποχή εκείνη, δεν ήξερα αν αυτό το είδος της προσευχής θα εισακουγόταν από τον Θεό, αλλά εξακολούθησα να Τον επικαλούμαι κατά τον συγκεκριμένο τρόπο.

Τον Απρίλιο του 2015, εξαιτίας ενός θέματος υγείας, γύρισα με τη μητέρα μου στην Κίνα, κάτι που μου έδωσε την ευκαιρία να έρθω σε επαφή με την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού. Σκεφτόμουν ότι είχα αγωνιστεί και παλέψει σε τούτον τον κόσμο χωρίς να φτάσω στην ευτυχία και ότι, μέσα στη θρησκεία, δεν είχα βρει την αλήθεια που θα μπορούσε να εξαλείψει το σκοτάδι και το κενό στην καρδιά μου, και υπήρξε ένα είδος δυνατού προαισθήματος μέσα μου ότι, ίσως, τούτο συνέβη επειδή είχα αρνηθεί επανειλημμένως να αποδεχτώ τον Παντοδύναμο Θεό ως τον Σωτήρα Ιησού, που με βοήθησε να εισαχθώ στο κολλέγιο και μου επέτρεψε να πάω στην Αμερική! Καθώς το συλλογιζόμουν, είπα στη μητέρα μου ότι ήθελα να λάβω μέρος σε εκκλησιαστικές δραστηριότητες στην Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού. Προτού περάσει πολύς καιρός, αδελφοί και αδελφές από την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού ήρθαν να με συναντήσουν, και είδα ότι, όταν οι αδελφοί και οι αδελφές συγκεντρώνονταν, αυτά που διάβαζαν ήταν ο λόγος του Θεού, αυτά για τα οποία συναναστρέφονταν ήταν η αλήθεια, και αυτό που έκαναν πράξη, ήταν η αλήθεια· ανεξάρτητα από το τι έκαναν, ο λόγος του Θεού χρησίμευε ως πρότυπο και η αλήθεια, ως αρχή τους· δεν ενεργούσαν σύμφωνα με τη σάρκα και δεν λάμβαναν μέρος σε κοσμικές δοσοληψίες. Η Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού είναι η καλή γη της Χαναάν, όπου κυβερνά η αλήθεια. Στο μέρος αυτό, το πνεύμα μου είναι γεμάτο, υπάρχει μέριμνα για μένα, η καρδιά μου δεν είναι πλέον άδεια, και με διακατέχει ένα αίσθημα εκπλήρωσης.

Μια μέρα, συναντήθηκα ξανά με μερικούς αδελφούς και αδελφές, και η αδελφή Γουανγκ διάβασε το παρακάτω απόσπασμα από τον λόγο του Θεού: «Ο Παντοδύναμος δείχνει έλεος σε τέτοιους ανθρώπους που υποφέρουν βαθύτατα. Ταυτόχρονα, έχει κουραστεί με τους ανθρώπους αυτούς που δεν έχουν συνείδηση, διότι πρέπει να περιμένει πολύ για την απάντηση από τους ανθρώπους. Επιθυμεί να αναζητήσει, να αναζητήσει την καρδιά και το πνεύμα σου. Θέλει να σου φέρει τροφή και νερό και να σε αφυπνίσει για να μην είσαι πλέον διψασμένος και πεινασμένος. Όταν θα είσαι κουρασμένος κι όταν θα αρχίσεις να νιώθεις την απόγνωση του κόσμου αυτού, μη μπερδευτείς, μην κλάψεις. Ο Παντοδύναμος Θεός, ο Παρατηρητής, θ’ αγκαλιάσει την άφιξή σου ανά πάσα στιγμή. Είναι στο πλευρό σου παρατηρώντας σε, περιμένοντάς σε να επιστρέψεις. Αναμένει την ημέρα που η μνήμη σου ξαφνικά θα επανέλθει: θα συνειδητοποιήσεις το γεγονός ότι προήλθες από τον Θεό, όντας κάπου και κάπως χαμένος, πεσμένος αναίσθητος στην άκρη του δρόμου και τότε, μη γνωρίζοντας ότι έχεις έναν πατέρα. Συνειδητοποιείς επίσης ότι ο Παντοδύναμος σε πρόσεχε, εκεί, αναμένοντας όλο αυτό το διάστημα την επιστροφή σου» (από «Ο αναστεναγμός του Παντοδύναμου» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Αυτό το εδάφιο από τον λόγο του Θεού με συγκίνησε βαθιά, ένιωσα ότι ο Παντοδύναμος Θεός ήταν ακριβώς σαν την στοργική μητέρα που φωνάζει το χαμένο της παιδί, περιμένοντας το δικό Του παιδί να επιστρέψει κάποια στιγμή σύντομα στο πλευρό Του. Κατάλαβα ότι αυτή ήταν η φωνή του Κυρίου, ότι ο Παντοδύναμος Θεός είναι ο Κύριος Ιησούς που με βοήθησε ξανά και ξανά να ξεπεράσω τις κρίσεις που αντιμετώπισα και δεν με εγκατέλειψε ούτε στιγμή, αλλά περίμενε επίμονα να γυρίσω πίσω. Σκέφτηκα ότι, ενώ πίστευα στον Θεό, δεν αναζήτησα την αλήθεια ούτε πίστεψα στον λόγο Του, αντίθετα πίστεψα στις φήμες του διαδικτύου και στα λόγια των παστόρων, και αναγνώρισα τον ληστή ως πατέρα μου, και έσμιξα με την κυβέρνηση του ΚΚΚ και τους θρησκευτικούς πάστορες στη δυσφήμηση και επίθεση εναντίον του Θεού, ο οποίος με φρόντιζε νύχτα και μέρα, και απαρνήθηκα τη σωτηρία Του. Υπήρξα, στ’ αλήθεια, εντελώς τυφλή και αδαής. Ακόμα πίστευα στον Θεό σύμφωνα με τις αντιλήψεις και τη φαντασία μου, πίστευα ότι ο Κύριος Ιησούς με είχε βοηθήσει να εισαχθώ επιτυχώς στο κολλέγιο και με καθοδήγησε να πάω στο εξωτερικό χωρίς εμπόδια για να συνεχίσω τις σπουδές μου, ότι πάντοτε έπρεπε να κρατώ το όνομα του Κυρίου Ιησού και ότι μόνο αυτό σήμαινε να είσαι πιστός στον Κύριο. Στηρίχθηκα στις αντιλήψεις και τη φαντασία μου προκειμένου να σκεφθώ τα πράγματα, όταν ο Θεός άλλαξε την εποχή και το όνομά Του, εγώ δεν αναγνώρισα το έργο Του, και επανειλημμένα αρνήθηκα τη σωτηρία μου από Εκείνον. Οι ενέργειές μου σε καμία περίπτωση δεν έδειχναν ότι πίστευα στον Θεό. Τούτο δεν σήμαινε ότι έδειχνα πίστη σε εμένα; Όλα όσα μου έδωσε ο Θεός είναι αγάπη, κι όμως, εγώ Τον πλήγωσα ξανά και ξανά, η οφειλή μου προς τον Θεό είναι τεράστια...

Δεν μπορούσα παρά να γονατίσω και να κλάψω πικρά, καθώς προσευχόμουν στον Θεό: «Παντοδύναμε Θεέ! Προηγουμένως υπήρξα τυφλή και αδαής, πίστεψα στις φήμες του Κ.Κ.Κ. και του θρησκευτικού κόσμου και Σε απαρνήθηκα και Σε καταδίκασα, στηρίχθηκα στην προσωπική μου φαντασία και τις αντιλήψεις προκειμένου να Σε οριοθετήσω, αρνήθηκα το ευαγγέλιό Σου των εσχάτων ημερών και είμαι ένας σύγχρονος Φαρισαίος. Βάσει των ενεργειών και των πράξεών μου, θα έπρεπε να καταστραφώ μαζί με τον Σατανά, αλλά, επειδή Εσύ με αγαπάς, δεν με τιμώρησες με βάση τις ενέργειές μου, αντίθετα μου έδωσες πολλές φορές την ευκαιρία να μετανοήσω. Θεέ μου, ακριβώς όπως και ο λαός της Νινευή, είμαι πρόθυμη να έρθω ενώπιόν Σου «φέροντας σακιά και στάχτες» και να ομολογήσω αληθινά τις αμαρτίες μου σ’ Εσένα και να μετανοήσω, και να Σου ζητήσω να μου δείξεις έλεος, είμαι πρόθυμη να συνεργαστώ μαζί Σου, και να εξαγνισθώ και να σωθώ από τον λόγο Σου».

Μετά από αυτό, οι αδελφοί και αδελφές από την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού έρχονταν να με δουν τρεις φορές την εβδομάδα, κι αυτό συνεχίστηκε αδιάλειπτα για πάνω από τέσσερις μήνες. Κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής, διάβαζα πολλά χωρία από τον λόγο του Θεού σχεδόν καθημερινά και, καθώς έφτασα να κατανοώ ολοένα και περισσότερο την αλήθεια, η σχέση μου με τον Θεό καθίστατο όλο και πιο κανονική και η αρχική μου πίστη αποκαταστάθηκε, στην καρδιά μου ένιωσα εν ειρήνη, και έπαψα να αισθάνομαι ανήσυχη ή έρημη. Μέσα από την ανάγνωση του λόγου του Παντοδύναμου Θεού και τις συναντήσεις για συναναστροφή σχετικά με την αλήθεια, κατέληξα να είμαι απολύτως βέβαιη για το έργο του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες και για το ότι ο Παντοδύναμος Θεός είναι ο Κύριος Ιησούς, του οποίου την επιστροφή ανέμενα για καιρό. Αποφάσισα αμετακίνητα ότι ήμουν πρόθυμη να ακολουθήσω τον Παντοδύναμο Θεό ως το τέλος του δρόμου και να ανταποδώσω την αγάπη του Θεού, υπηρετώντας ως αναζητήτρια της αλήθειας.

Το 2016, αφού επέστρεψα στην Αμερική, ήρθα σε επαφή με αδελφούς και αδελφές της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού μέσω της ιστοσελίδας τους, και άρχισα να συμμετέχω σε δραστηριότητες στην εκκλησία τους. Δόξα τω Θεώ! Ο Θεός ήταν Εκείνος που με οδήγησε σε κάθε στιγμή προς το σημείο που βρίσκομαι τώρα, οπότε, προκειμένου να Του ανταποδώσω την αγάπη Του, είμαι πρόθυμη να προσφέρω όλη μου τη δύναμη για να εκτελέσω το έργο της διάδοσης του ευαγγελίου Του, έτσι ώστε περισσότεροι άνθρωποι, που διψούν για την αλήθεια και την αναζητούν, να μπορούν να φτάσουν να γνωρίσουν ότι ο Παντοδύναμος Θεός είναι ο επιστρέψας Κύριος Ιησούς και, ταυτόχρονα, θα τους πω ότι να μην ακολουθήσουν τα δικά μου βήματα: αν πιστέψετε τυφλά στις φήμες του Σατανά και συμπράξετε μαζί του στην αντίσταση προς τον Θεό, στο τέλος, οι μόνοι χαμένοι θα είστε εσείς οι ίδιοι.