Κατανοώντας αυτά τα τέσσερα σημεία, η σχέση μας με τον Θεό θα γίνεται διαρκώς στενότερη

Από τη Σιαομό

Η Βίβλος λέει: «Πλησιάσατε εις τον Θεόν, και θέλει πλησιάσει εις εσάς» (Ιακώβου 4:8). Ως χριστιανοί, μόνο με το να πλησιάζουμε τον Θεό και να έχουμε πραγματική αλληλεπίδραση με τον Θεό, μπορούμε να διατηρήσουμε μια κανονική σχέση με τον Θεό και να αποκτήσουμε το έργο του Αγίου Πνεύματος. Είναι όπως ακριβώς δύο άνθρωποι που συναναστρέφονται μεταξύ τους, που μπορούν να διατηρήσουν τη στενή τους σχέση για πολύ καιρό, μόνο με το να είναι πιο ανοιχτοί μεταξύ τους, να επικοινωνούν περισσότερο όταν αντιμετωπίζουν κάποιο ζήτημα και να κατανοούν και να σέβονται ο ένας τον άλλον. Ωστόσο, σ’ αυτή την εποχή με τους γοργούς ρυθμούς ζωής, οι δουλειές με μεγάλο φόρτο εργασίας, οι περίπλοκες σχέσεις και οι μοχθηρές κοινωνικές τάσεις μάς απορροφούν και μας καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο. Η καρδιά μας αναστατώνεται εύκολα από τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα του έξω κόσμου, κι αυτά μας εμποδίζουν από το να διατηρούμε μια κανονική σχέση με τον Θεό. Αυτό μας οδηγεί στο να απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από τον Θεό και, όταν αντιμετωπίζουμε κάποιο ζήτημα, μας είναι πολύ δύσκολο να ηρεμήσουμε ενώπιον του Θεού, να πλησιάσουμε τον Θεό και να αναζητήσουμε τη διαφώτιση και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος. Όταν κάνουμε πράγματα, συχνά τα κάνουμε χωρίς κάποια σωστή κατεύθυνση ή σκοπό, και το πνεύμα μας βρίσκεται συνεχώς σε μια κατάσταση κενότητας και ταραχής. Επομένως, πώς ακριβώς μπορούμε να διατηρήσουμε μια στενή σχέση με τον Θεό; Πρέπει μονάχα να κατανοήσουμε τα τέσσερα ακόλουθα σημεία, και η σχέση μας με τον Θεό σίγουρα θα γίνει στενότερη.

Η προσευχή είναι ο δίαυλος μέσω του οποίου επικοινωνούμε με τον Θεό. Μέσω της προσευχής, η καρδιά μας είναι πιο ικανή να γαληνέψει ενώπιον του Θεού, να συλλογιστεί τον λόγο του Θεού, να αναζητήσει το θέλημα του Θεού και να καθιερώσει μια κανονική σχέση με τον Θεό. Στη ζωή, ωστόσο, επειδή είμαστε απασχολημένοι με τη δουλειά μας ή με τα οικιακά, συχνά μπορεί να λέμε την προσευχή μηχανικά και να συμπεριφερόμαστε στον Θεό τυπικά, λέγοντας μερικά αφηρημένα λόγια. Όταν είμαστε απασχολημένοι νωρίς το πρωί, για παράδειγμα, πηγαίνοντας στη δουλειά ή όντας απασχολημένοι με κάτι άλλο, προσευχόμαστε βιαστικά: «Ω, Θεέ μου! Εμπιστεύομαι το έργο της ημέρας στα χέρια Σου και Σου εμπιστεύομαι τα παιδιά και τους γονείς μου. Εμπιστεύομαι τα πάντα στα χέρια Σου και Σου ζητώ να με ευλογήσεις και να με προστατεύσεις. Αμήν!» Συμπεριφερόμαστε τυπικά στον Θεό, λέγοντας μερικές τυχαίες κουβέντες. Η καρδιά μας δεν είναι γαλήνια και, ακόμη περισσότερο, εμείς δεν έχουμε καμία αληθινή αλληλεπίδραση με τον Θεό. Μερικές φορές, λέμε κάποια λόγια που είναι ευχάριστα στο άκουσμα και κάποια κενά, αλαζονικά λόγια στον Θεό στην προσευχή, και δεν λέμε στον Θεό αυτό που υπάρχει στην καρδιά μας. Μερικές φορές, πάλι, όταν προσευχόμαστε, απαγγέλλουμε μερικά λόγια από μνήμης και λέμε εκείνα τα ίδια, ξεπερασμένα λόγια κάθε φορά, κι αυτό γίνεται εξ ολοκλήρου μια προσευχή από θρησκευτικό τελετουργικό. Πολλές προσευχές σαν κι αυτή εκφέρονται στη ζωή μας — προσευχές που προσκολλώνται στους κανόνες, και προσευχές κατά τις οποίες δεν ανοίγουμε την καρδιά μας στον Θεό ούτε αναζητούμε το θέλημα του Θεού. Ο Θεός το μισεί όταν λέμε τις προσευχές μας χωρίς να εννοούμε πραγματικά τίποτε από αυτά που λέμε, γιατί αυτού του είδους η προσευχή αφορά μόνο την εξωτερική εμφάνιση και το θρησκευτικό τελετουργικό, και δεν υπάρχει καμία αληθινή αλληλεπίδραση με τον Θεό στο πνεύμα μας. Οι άνθρωποι που προσεύχονται κατ’ αυτόν τον τρόπο, συμπεριφέρονται τυπικά στον Θεό και εξαπατούν τον Θεό. Επομένως, αυτού του είδους οι προσευχές δεν εισακούονται από τον Θεό και καθίσταται πολύ δύσκολο για τους ανθρώπους που προσεύχονται κατ’ αυτόν τον τρόπο να συγκινηθούν από το Άγιο Πνεύμα. Όταν προσεύχονται έτσι, είναι ανίκανοι να αισθανθούν την παρουσία του Θεού, το πνεύμα τους είναι σκοτεινό και αδύναμο, και η σχέση τους με τον Θεό γίνεται όλο και πιο απόμακρη.

Ο Κύριος Ιησούς είπε: «Ο Θεός είναι Πνεύμα, και οι προσκυνούντες αυτόν εν πνεύματι και αληθεία πρέπει να προσκυνώσι» (Κατά Ιωάννην 4:24). Ο Θεός είναι ο Δημιουργός που γεμίζει όλον τον ουρανό και τη γη. Βρίσκεται στο πλευρό μας κάθε στιγμή, παρακολουθώντας την κάθε λέξη και ενέργειά μας, την κάθε σκέψη και ιδέα μας. Ο Θεός είναι υπέρτατος, απόλυτα αξιοπρεπής, και όταν προσευχόμαστε στον Θεό, λατρεύουμε τον Θεό και πρέπει να ερχόμαστε ενώπιον του Θεού με ειλικρινή καρδιά. Επομένως, όταν προσευχόμαστε στον Θεό, πρέπει να έχουμε φόβο Θεού στην καρδιά μας, να μιλούμε ειλικρινά και αληθινά στον Θεό, να φέρνουμε την πραγματική μας κατάσταση, τις δυσκολίες και τις κακουχίες μας ενώπιον του Θεού και να Του μιλούμε γι’ αυτές, και πρέπει να αναζητούμε το θέλημα του Θεού και ν’ αναζητούμε το μονοπάτι της πράξης, γιατί μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο θα συμμορφώνονται οι προσευχές μας με το θέλημα του Θεού. Για παράδειγμα, συναντούμε κάποιες δυσκολίες στη ζωή ή βλέπουμε τον εαυτό μας να ζει σε μια κατάσταση στην οποία συνεχώς αμαρτάνουμε και εξομολογούμαστε, και νιώθουμε βασανισμένοι. Κι έτσι, ανοίγουμε την καρδιά μας στον Θεό, μιλάμε στον Θεό γι’ αυτά τα προβλήματα κι αναζητούμε το θέλημα του Θεού, κι ο Θεός θα δει την ειλικρίνειά μας και θα μας συγκινήσει. Θα μας δώσει πίστη ή θα μας διαφωτίσει ώστε να κατανοήσουμε το θέλημά Του. Μ’ αυτόν τον τρόπο, καταφέρνουμε να κατανοήσουμε την αλήθεια και να βρούμε μια οδό προς τα εμπρός. Για παράδειγμα, όταν κατανοούμε πραγματικά ότι οι προσευχές μας απλώς προσκολλώνται στους κανόνες και λέγονται μόνο τυπικά ή όταν μιλούμε αλαζονικά ή λέμε κούφια λόγια και δεν έχουμε καμία πραγματική αλληλεπίδραση με τον Θεό, μπορούμε να προσευχηθούμε μ’ αυτόν τον τρόπο: «Ω, Θεέ μου! Όταν προσευχήθηκα προηγουμένως, Σου συμπεριφερόμουν μονάχα τυπικά. Ό,τι είπα το είπα για να Σε εξαπατήσω και δεν μιλούσα καθόλου ειλικρινά· νιώθω τόσο υπόχρεος προς Εσένα. Από σήμερα και στο εξής, επιθυμώ να προσεύχομαι από καρδιάς. Θα Σου λέω ό,τι σκέπτομαι στην καρδιά μου, θα Σε λατρεύω με μια ειλικρινή καρδιά και θα ζητώ την καθοδήγησή Σου». Όταν ανοιγόμαστε στον Θεό έτσι, από τα βάθη της καρδιάς μας, στη συνέχεια η καρδιά μας συγκινείται. Τότε βλέπουμε πόσο έχουμε επαναστατήσει ενάντια στον Θεό και επιθυμούμε ακόμη περισσότερο να μετανοήσουμε πραγματικά στον Θεό και να Του μιλήσουμε με ειλικρίνεια. Εκείνη την ώρα θα νιώσουμε ότι η σχέση μας με τον Θεό είναι εξαιρετικά στενή, σαν να βρισκόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο μαζί Του. Αυτό είναι το αποτέλεσμα τού να ανοίγουμε την καρδιά μας στον Θεό.

Το να ανοίγουμε την καρδιά μας στον Θεό δεν έχει καμία σχέση με το πόσα Του λέμε ή με το αν χρησιμοποιούμε πομπώδη λόγια ή εξεζητημένο λεξιλόγιο. Εφόσον ανοίγουμε την καρδιά μας στον Θεό και Του μιλάμε για την πραγματική μας κατάσταση, αναζητούμε την καθοδήγηση και τη διαφώτισή Του, τότε ο Θεός θα μας ακούσει, ακόμα κι αν εκφέρουμε μονάχα λίγες απλές κουβέντες. Όταν πλησιάζουμε τον Θεό συχνά κατ’ αυτόν τον τρόπο, είτε σε συναθροίσεις είτε κατά τη διάρκεια της πνευματικής άσκησης ή όταν περπατάμε στον δρόμο ή καθόμαστε στο λεωφορείο ή στη δουλειά, η καρδιά μας πάντα θα ανοίγεται σιωπηλά στον Θεό στην προσευχή. Χωρίς να το αντιληφθούμε, η καρδιά μας μπορεί τότε να γαληνέψει ακόμη περισσότερο ενώπιον του Θεού, εμείς θα κατανοούμε περισσότερα από το θέλημα του Θεού και, όταν αντιμετωπίζουμε κάποιο ζήτημα, θα γνωρίζουμε πώς να κάνουμε πράξη την αλήθεια για να ικανοποιήσουμε τον Θεό. Μ’ αυτόν τον τρόπο, η σχέση μας με τον Θεό θα γίνει πολύ πιο κανονική.

Οι χριστιανοί κάνουν πράξη την πνευματική λατρεία και διαβάζουν τον λόγο του Θεού σε καθημερινή βάση. Πώς μπορούμε να διαβάζουμε τον λόγο του Θεού με τρόπο που επιφέρει καλά αποτελέσματα και μπορεί, παράλληλα, να βοηθήσει να γίνει στενότερη η σχέση μας με τον Θεό; Ο λόγος του Θεού λέει: «Οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό, αγαπούν τον Θεό και ικανοποιούν τον Θεό αγγίζοντας το Πνεύμα του Θεού με την καρδιά τους, επιτυγχάνοντας έτσι την ικανοποίησή Του. Όταν ακούν τα λόγια του Θεού με την καρδιά τους, τότε συγκινούνται από το Πνεύμα του Θεού» (Η δημιουργία μιας σωστής σχέσης με τον Θεό είναι πολύ σημαντική). Ο λόγος του Θεού μάς λέει ότι, όταν διαβάζουμε τα λόγια Του, πρέπει να τα συλλογιζόμαστε και να προβαίνουμε σε αναζήτηση με την καρδιά μας, πρέπει να αποκτούμε τη διαφώτιση και τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος και πρέπει να κατανοούμε το θέλημα του Θεού και το τι απαιτεί Εκείνος από εμάς. Μόνο αν διαβάζουμε τον λόγο του Θεού μ’ αυτόν τον τρόπο, θα αποφέρουν καρπούς οι προσπάθειές μας και θα πλησιάσουμε περισσότερο στον Θεό. Όταν διαβάζουμε τον λόγο του Θεού, αν του ρίχνουμε απλώς μια φευγαλέα ματιά δίχως να του δίνουμε πραγματικά προσοχή, αν επικεντρωνόμαστε μονάχα στο να κατανοήσουμε κάποια γράμματα και δόγματα προκειμένου να κάνουμε φιγούρα και δεν δίνουμε καμία προσοχή στην κατανόηση του πραγματικού νοήματος του λόγου του Θεού, τότε, όσο κι αν διαβάζουμε τον λόγο Του, δεν θα συμμορφωνόμαστε με το θέλημά Του, πολύ λιγότερο δε, θα είμαστε ικανοί να καθιερώσουμε μια κανονική σχέση με τον Θεό.

Επομένως, όταν διαβάζουμε τον λόγο του Θεού, πρέπει να γαληνεύουμε την καρδιά μας και να χρησιμοποιούμε την καρδιά μας για να αναλογιζόμαστε τον λόγο για τον οποίο ο Θεός λέει αυτά τα πράγματα, ποιο είναι το θέλημα του Θεού και ποια αποτελέσματα θέλει να επιτύχει μ’ εμάς ο Θεός λέγοντας αυτά τα πράγματα. Μόνο αν συλλογιζόμαστε εις βάθος τα λόγια Του κατ’ αυτόν τον τρόπο, μπορούμε να κατανοήσουμε το θέλημα του Θεού και να γίνουμε περισσότερο άνθρωποι που επιθυμεί η καρδιά Του, και η σχέση μας με τον Θεό θα γίνεται όλο και πιο κανονική. Για παράδειγμα, βλέπουμε ότι ο Κύριος Ιησούς λέει: «Αληθώς σας λέγω, εάν δεν επιστρέψητε και γείνητε ως τα παιδία, δεν θέλετε εισέλθει εις την βασιλείαν των ουρανών» (Κατά Ματθαίον 18:3). Όλοι μας μπορούμε να κατανοήσουμε το επιφανειακό νόημα αυτής της δήλωσης, ότι ο Θεός επιθυμεί να γίνουμε ειλικρινείς άνθρωποι. Ωστόσο, τα ζητήματα όπως η σημασία τού να είναι κανείς ειλικρινής, το γιατί ο Θεός αγαπά τους ειλικρινείς ανθρώπους και το πώς ακριβώς γίνεται κανείς ειλικρινής άνθρωπος, είναι ζητήματα που θα πρέπει να συλλογιστούμε πιο βαθιά. Μέσω της ανάγνωσης προσευχών και του συλλογισμού επί του λόγου του Θεού, κατανοούμε ότι η ουσία του Θεού είναι πιστή και ότι δεν υπάρχει αναλήθεια ή δόλος σε οτιδήποτε λέει ή κάνει ο Θεός και, επομένως, ο Θεός αγαπά τους ειλικρινείς ανθρώπους και μισεί τους δόλιους. Ο Θεός επιτάσσει ότι πρέπει να γίνουμε ειλικρινείς άνθρωποι, γιατί μόνο αν γίνουμε ειλικρινείς σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού μπορεί να μας οδηγήσει ο Θεός στη βασιλεία Του. Επομένως, πώς ακριβώς γινόμαστε ειλικρινείς άνθρωποι; Πρώτον, δεν πρέπει να λέμε ψέματα, αλλά να είμαστε αγνοί και ανοιχτοί, και να λέμε αυτό που υπάρχει στην καρδιά μας· δεύτερον, δεν πρέπει να ενεργούμε με δόλο, πρέπει να είμαστε ικανοί να απαρνηθούμε τα δικά μας συμφέροντα και να μην εξαπατούμε μήτε τον Θεό μήτε τον άνθρωπο· τρίτον, δεν πρέπει να υπάρχει καθόλου δόλος στην καρδιά μας, δεν πρέπει να υπάρχει κανένα προσωπικό κίνητρο ή στόχος στις ενέργειές μας, αλλά, αντίθετα, θα πρέπει να ενεργούμε μόνο για να κάνουμε πράξη την αλήθεια και να ικανοποιούμε τον Θεό. Αφού επιτευχθεί αυτό το φως μέσω του συλλογισμού, στοχαζόμαστε τις ενέργειες και τη συμπεριφορά μας, και τότε βλέπουμε ότι εξακολουθούμε να κατέχουμε πολλές εκφράσεις δόλου: Όταν αντιμετωπίζουμε άλλους ανθρώπους, συχνά δεν μπορούμε να μην πούμε ψέματα ή να εξαπατήσουμε για να διαφυλάξουμε τα συμφέροντα, τη φήμη και το κύρος μας. Όταν δαπανούμε τον εαυτό μας για τον Θεό, μπορεί να λέμε στην προσευχή ότι επιθυμούμε να αγαπάμε τον Θεό και να ικανοποιούμε τον Θεό, αλλά όταν μας βρίσκουν δοκιμασίες, όπως όταν αρρωσταίνει το παιδί μας ή όταν εμείς ή κάποιο μέλος της οικογενείας μας χάνει τη δουλειά του, αρχίζουμε κατευθείαν να παραπονούμαστε στον Θεό, τόσο πολύ που θέλουμε να εγκαταλείψουμε το έργο μας στην εκκλησία· έτσι, μπορούμε να δούμε ότι δαπανούμε τον εαυτό μας για τον Θεό με τρόπο σπιλωμένο και με τρόπο μέσω του οποίου κάνουμε συμφωνίες με τον Θεό. Δαπανούμε τον εαυτό μας για τον Θεό προκειμένου να επωφεληθούμε από τον Θεό και όχι απλά να ικανοποιήσουμε τον Θεό. Αυτά είναι μονάχα μερικά παραδείγματα των εκφράσεων του δόλου μας. Απ’ αυτές τις εκφράσεις, μπορούμε να δούμε ότι δεν είμαστε πραγματικά ειλικρινείς άνθρωποι. Μόλις δούμε καθαρά τα ελαττώματα και τις ελλείψεις μας, γεννάται μέσα μας η αποφασιστικότητα να διψούμε για την αλήθεια και αναζητούμε να κάνουμε περισσότερο πράξη τον λόγο του Θεού στη ζωή μας. Αυτό είναι το αποτέλεσμα που επιτυγχάνεται όταν συλλογιζόμαστε τον λόγο του Θεού.

Φυσικά, αυτό το αποτέλεσμα δεν μπορεί να επιτευχθεί όταν συλλογιζόμαστε τον λόγο του Θεού μία φορά, μα όταν συλλογιζόμαστε τον λόγο Του επανειλημμένα. Επίσης, πρέπει να κάνουμε πράξη τον λόγο του Θεού συνειδητά, όποτε συναντάμε κάποιο ζήτημα. Εν ολίγοις, εφόσον συλλογιζόμαστε αδιάλειπτα τον λόγο του Θεού στην καρδιά μας κατ’ αυτόν τον τρόπο, θα είμαστε ικανοί να αποκτήσουμε τη διαφώτιση και τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος. Τη μία μέρα θα αποκτήσουμε λίγο νέο φως, την επόμενη θα αποκτήσουμε λίγο ακόμα νέο φως και, με την πάροδο του χρόνου, θα είμαστε ικανοί να κατανοήσουμε περισσότερα σχετικά με την αλήθεια στον λόγο του Θεού, το μονοπάτι της πράξης θα γίνει πιο σαφές, η ζωή μας θα σημειώσει σταδιακή πρόοδο και η σχέση μας με τον Θεό θα γίνεται όλο και στενότερη. Όπως ακριβώς λέει στη Βίβλο: «Εγώ τους εμέ αγαπώντας αγαπώ· και οι ζητούντές με θέλουσι με ευρεί» (Παροιμίες 8:17).

Για να διατηρήσουν οι χριστιανοί μια κανονική σχέση με τον Θεό, το σημαντικότερο είναι να αναζητούν την αλήθεια όταν αντιμετωπίζουν κάποιο ζήτημα και να πράττουν σύμφωνα με τον λόγο Του. Στη ζωή, ωστόσο, όταν αντιμετωπίζουμε κάποιο ζήτημα, συχνά στηριζόμαστε στις δικές μας εμπειρίες ή επιστρατεύουμε ανθρώπινα μέσα για να το χειριστούμε ή το αντιμετωπίζουμε σύμφωνα με τις δικές μας προτιμήσεις. Πολύ σπάνια γαληνεύουμε τον εαυτό μας ενώπιον του Θεού και αναζητούμε την αλήθεια ή αντιμετωπίζουμε το ζήτημα σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Αυτό γίνεται η αιτία να χάνουμε πολλές ευκαιρίες να κάνουμε πράξη την αλήθεια και απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από τον Θεό. Ο λόγος του Θεού λέει: «Ό,τι κι αν κάνεις, όσο μεγάλο κι αν είναι το ζήτημα και ανεξάρτητα από το αν εκπληρώνεις το καθήκον σου στην οικογένεια του Θεού ή αν πρόκειται για προσωπικό σου ζήτημα, πρέπει να αναλογιστείς κατά πόσον αυτό το ζήτημα βρίσκεται σε συμφωνία με το θέλημα του Θεού, και κατά πόσον αυτό το ζήτημα είναι κάτι που θα έπρεπε να κάνει ένας άνθρωπος με ανθρώπινη φύση. Αν αναζητάς την αλήθεια στα πάντα μ’ αυτόν τον τρόπο, τότε είσαι άνθρωπος που πιστεύει πραγματικά στον Θεό» (αναζήτηση του θελήματος του Θεού είναι για χάρη της εφαρμογής της αλήθειας). «Εάν σεις μείνητε εν τω λόγω τω εμώ, είσθε αληθώς μαθηταί μου» (Κατά Ιωάννην 8:31). Ο λόγος του Θεού μάς δείχνει ένα σαφές μονοπάτι. Είτε επιτελούμε έργο στην εκκλησία είτε αντιμετωπίζουμε κάποιο ζήτημα που έχει προκύψει στη ζωή μας, πρέπει πάντα να αναζητούμε την αλήθεια και να κατανοούμε το θέλημα του Θεού, να εξετάζουμε πώς να χειριστούμε το ζήτημα με τρόπο που πληροί τις απαιτήσεις του Θεού, να χρησιμοποιούμε την αλήθεια για να επιλύσουμε κάθε πρόβλημα που μπορεί να συναντήσουμε και να διατηρούμε την κανονική μας σχέση με τον Θεό.

Πάρε, για παράδειγμα, το πώς θα πρέπει να αναζητούμε την αλήθεια όταν επιλέγουμε τον ή τη σύζυγό μας. Όταν ψάχνουμε σύντροφο, πάντοτε το κάνουμε σύμφωνα με τις δικές μας προτιμήσεις, εστιάζουμε στην εξωτερική εμφάνιση και την ιδιοσυγκρασία του ατόμου, και ψάχνουμε έναν ψηλό, πλούσιο, γοητευτικό άντρα ή μια γυναίκα με ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα, πλούσια και όμορφη, πιστεύοντας ότι μόνο αν παντρευτούμε ένα τέτοιο άτομο θα είναι ο γάμος μας ευτυχισμένος, θα διάγουμε μια ζωή σωματικής ευκολίας, άνεσης και ευχαρίστησης, και οι άλλοι θα μας ζηλεύουν. Ωστόσο, διερωτόμαστε ποτέ εάν η εύρεση ενός τέτοιου συντρόφου είναι ωφέλιμη για την πίστη μας στον Θεό και για την πρόοδο της ζωής μας; Αν ο ή η σύντροφός μας δεν πιστεύει στον Θεό και προσπαθήσει να μας εμποδίσει από το να πιστεύουμε στον Θεό, ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Η Βίβλος λέει: «Μη ομοζυγείτε με τους απίστους» (Προς Β΄ Κορινθίους 6:14). Από αυτό, μπορούμε να δούμε ότι οι φιλοδοξίες των πιστών και των απίστων δεν βρίσκονται σε συμφωνία και δεν ταιριάζουν μεταξύ τους. Στην προσέγγισή τους στην πίστη και τις κοινωνικές τάσεις, ο καθένας τους θα έχει τις δικές του απόψεις και θα επιδιώκει διαφορετικά πράγματα: Ο χριστιανός θα θέλει να ακολουθήσει την οδό του σεβασμού προς τον Θεό και της αποφυγής του κακού, ενώ ο άπιστος θα θέλει να ακολουθήσει τις μοχθηρές τάσεις του κόσμου. Όταν σμίγουμε μ’ έναν άπιστο, σίγουρα θα επηρεαστούμε από εκείνον και η πρόοδος της ζωής μας θα παρακωλυθεί. Επομένως, όταν επιλέγουμε έναν σύντροφο, πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη την ανθρώπινη φύση και τον χαρακτήρα του ατόμου και να αναλογιζόμαστε το κατά πόσο η συναναστροφή μαζί του θα ωφελήσει την πίστη μας στον Θεό, το κατά πόσο βρισκόμαστε και οι δύο στο ίδιο μήκος κύματος και το κατά πόσο βρίσκονται σε συμφωνία οι φιλοδοξίες μας. Αν δεν αναλογιστούμε αυτά τα πράγματα, αλλά επικεντρωθούμε μονάχα στην εξωτερική εμφάνιση και την οικογενειακή κατάσταση του ατόμου, τότε, αφού παντρευτούμε, θα επέλθει ο πόνος επειδή δεν βρισκόμαστε στο ίδιο μήκος κύματος. Αν ο ή η σύντροφός μας προσπαθήσει, επιπλέον, να μας εξαναγκάσει και να μας εμποδίσει από το να πιστεύουμε στον Θεό, τότε αυτό θα καταστρέψει ακόμη περισσότερο την πνευματική ζωή μας. Επομένως, είναι φανερό ότι όποιο ζήτημα κι αν συναντήσουμε στη ζωή μας, μόνο αν αναζητήσουμε την αλήθεια, κατανοήσουμε το θέλημα του Θεού και ενεργήσουμε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, μπορούμε να ζήσουμε υπό τη φροντίδα και την προστασία του Θεού, και μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο μπορούμε να διατηρήσουμε την κανονική μας σχέση με τον Θεό.

Ο Ιεχωβά Θεός είπε: «Συλλογίσθητε τας οδούς σας» (Αγγαίος 1:7). Από τα λόγια του Θεού, μπορούμε να δούμε ότι ο στοχασμός του εαυτού μας είναι ιδιαίτερα απαραίτητος για την είσοδό μας στη ζωή! Μέσω του στοχασμού, μπορούμε να δούμε ότι έχουμε τόσο πολλά ελαττώματα και ότι υπολειπόμαστε πάρα πολύ των απαιτούμενων κριτηρίων του Θεού. Έτσι, γεννάται μέσα μας το κίνητρο της επιδίωξης της αλήθειας, αποφασίζουμε να απαρνηθούμε τη σάρκα μας και καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε αυτά που κάνουμε πράξη να είναι σε συμφωνία με τον λόγο του Θεού. Μ’ αυτόν τον τρόπο, προσέχουμε να ενεργούμε σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού στις πρακτικές μας εμπειρίες, κάνουμε πράξη τον λόγο του Θεού και η σχέση μας με τον Θεό γίνεται όλο και πιο κανονική. Για παράδειγμα, όσοι από εμάς υπηρετούν ως επικεφαλής στην εκκλησία, βλέπουμε ότι στη Βίβλο λέει: «Ποιμάνατε το μεταξύ σας ποίμνιον του Θεού, επισκοπούντες μη αναγκαστικώς αλλ’ εκουσίως, μηδέ αισχροκερδώς αλλά προθύμως, μηδέ ως κατακυριεύοντες την κληρονομίαν του Θεού, αλλά τύποι γινόμενοι του ποιμνίου» (Α΄ Πέτρου 5:2–3). Επομένως, θα πρέπει να επιδιδόμαστε σε αυτοστοχασμό όταν ποιμαίνουμε τους αδελφούς και τις αδελφές μας, και να διερωτόμαστε: Φροντίζουμε να μαρτυρούμε τα λόγια του Κυρίου και το θέλημά Του, και να οδηγούμε τους αδελφούς και τις αδελφές μας ενώπιον του Θεού ή λέμε πομπώδη, ανούσια πράγματα όταν εκφωνούμε κηρύγματα ώστε να κάνουμε φιγούρα, και κηρύττουμε γράμματα και δόγματα για να κάνουμε τους αδελφούς και τις αδελφές μας να μας λατρεύουν και να μας θαυμάζουν; Όταν οι αδελφοί και οι αδελφές μάς κάνουν εύλογες υποδείξεις, στοχαζόμαστε τα προβλήματά μας ή αρνούμαστε να δεχθούμε τις υποδείξεις τους, σε σημείο να βρίσκουμε, μάλιστα, δικαιολογίες και να προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε τον εαυτό μας; Μέσω του αυτοστοχασμού, μπορούμε να δούμε ότι εξακολουθούν να υπάρχουν πολλοί τομείς στην υπηρεσία μας στον Θεό στους οποίους είμαστε επαναστατικοί και ότι εξακολουθούμε να κατέχουμε πολλές διεφθαρμένες διαθέσεις που απαιτούν από εμάς να αναζητούμε συνεχώς την αλήθεια προκειμένου να επιλυθούν. Μ’ αυτόν τον τρόπο, μπορούμε να συμπεριφερόμαστε ταπεινά, μπορούμε να αναζητούμε περισσότερο το θέλημα του Θεού στο έργο μας και μπορούμε να καθοδηγήσουμε τους αδελφούς και τις αδελφές μας σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού. Αν αδυνατούμε να ερχόμαστε συχνά ενώπιον του Θεού και να στοχαζόμαστε τον εαυτό μας, τότε θα αποτύχουμε να αναγνωρίσουμε τις διαφθορές και τα ελαττώματά μας, και θα εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως είμαστε άνθρωποι που επιδιώκουν την αλήθεια. Επομένως, θα είμαστε ικανοποιημένοι που μένουμε στάσιμοι, θα αρνούμαστε να σημειώσουμε περαιτέρω πρόοδο και θα γινόμαστε όλο και πιο αλαζονικοί και αυτάρεσκοι, πιστεύοντας ότι είμαστε άνθρωποι που επιθυμεί η καρδιά του Θεού. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, οι ενέργειες και η συμπεριφορά μας θα θεωρείται απαράδεκτη από τον Θεό και ο Θεός θα μας απεχθάνεται. Επομένως, προκύπτει ότι το να επιδιδόμαστε τακτικά σε αυτοστοχασμό είναι καίριας σημασίας και ότι η πράξη της αλήθειας κάποιου οικοδομείται πάνω στη βάση του γνώθι σαυτόν. Μόνο αν έχει κανείς πραγματική γνώση των διαφθορών και των ελαττωμάτων του μπορεί να γεννηθεί η μετάνοια, και τότε θα γίνει πρόθυμος να επιδιώξει την αλήθεια και να κάνει πράξη τον λόγο του Θεού. Ο αυτοστοχασμός είναι εξαιρετικά επωφελής για την πρόοδο της ζωής μας και είναι το απαραίτητο «κλειδί» για να πλησιάσουμε τον Θεό.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να στοχαστούμε τον εαυτό μας: Μπορούμε να στοχαστούμε τον εαυτό μας υπό το φως του λόγου του Θεού· μπορούμε να στοχαστούμε τον εαυτό μας στα λάθη που κάνουμε στην καθημερινότητά μας· το να μας υποδεικνύουν οι άλλοι τα ελαττώματα και τις διαφθορές μας, αποτελεί, ακόμη περισσότερο, μια εξαιρετική ευκαιρία για να στοχαστούμε τον εαυτό μας· επιπλέον, όταν βλέπουμε τα λάθη που κάνουν οι γύρω μας, μπορούμε επίσης να στοχαστούμε τον εαυτό μας, να εκλάβουμε τα λάθη τους ως προειδοποίηση, να αντλήσουμε τα διδάγματα και να επωφεληθούμε από αυτά, και ούτω καθεξής. Ο αυτοστοχασμός δεν περιορίζεται στις πρωινές ή τις βραδινές ώρες. Οποιαδήποτε ώρα και σε οποιοδήποτε τόπο, μπορούμε να προσευχηθούμε στον Θεό στην καρδιά μας, να στοχαστούμε και να γνωρίσουμε τις ίδιες τις διαφθορές μας, όπως και μπορούμε να αναζητήσουμε το θέλημα του Θεού και τις απαιτήσεις μέσα στα λόγια Του και, με τον καιρό, να μετανοήσουμε. Ωστόσο, πριν πάμε για ύπνο κάθε βράδυ, θα πρέπει να στοχαζόμαστε και να συνοψίζουμε ό,τι κάναμε εκείνη τη μέρα, και τότε θα είμαστε ικανοί να έχουμε μια πιο σαφή αντίληψη της κατάστασής μας και να γνωρίζουμε τα πράγματα που δεν έχουμε κάνει ακόμα σωστά. Μόλις ξεκινήσουμε να το κάνουμε αυτό, η επιδίωξή μας θα γίνει πιο στοχευμένη και πιο επωφελής για την καθιέρωση μιας κανονικής σχέσης με τον Θεό.

Αδελφοί και αδελφές, τα τέσσερα παραπάνω σημεία αποτελούν το μονοπάτι της πράξης για να πλησιάσουμε τον Θεό. Όσο κάνουμε πράξη αυτά τα σημεία, η σχέση μας με τον Θεό θα γίνεται πιο στενή, εμείς θα έχουμε ένα μονοπάτι πράξης όσον αφορά τα ζητήματα που αντιμετωπίζουμε, και ο Θεός θα μας απονείμει ειρήνη και χαρά και θα μας δώσει τη δυνατότητα να ζήσουμε μέσα στις ευλογίες Του. Οπότε, γιατί δεν ξεκινάμε ευθύς αμέσως;

2. Αποκάλυψη του μυστηρίου της «κρίσης»

Από την Εν Χούι, Μαλαισία

Ονομάζομαι Εν Χούι και είμαι 46 ετών. Ζω στη Μαλαισία και πιστεύω στον Κύριο εδώ και 27 χρόνια. Τον Οκτώβριο του 2015 μετακόμισα σε μια άλλη πόλη για δουλειά. Οι νέοι μου συνάδελφοι ήταν όλοι μεγάλοι λάτρεις του Facebook, το οποίο χρησιμοποιούσαν για να συνομιλούν, να βρίσκουν νέους φίλους και για να αναρτούν εικόνες. Όταν είδαν ότι δεν είχα λογαριασμό στο Facebook, μου άνοιξαν έναν και σιγά-σιγά έμαθα πώς να συνδέομαι στο διαδίκτυο και να το χρησιμοποιώ. Μερικές φορές έβλεπα τις αναρτήσεις που έκαναν ορισμένοι αδελφοί και αδελφές για τον Κύριο και τις κοινοποιούσα και έκανα «like». Μερικές φορές αναρτούσα πράγματα που εξυμνούσαν τον Κύριο ή κοινοποιούσα τη χάρη του Κυρίου σε κάποιους από τους καλούς μου φίλους. Καθημερινά ένιωθα ότι η ζωή μου ήταν γεμάτη.

Μια μέρα, τον Φεβρουάριο του 2016, ενώ κοιτούσα τη σελίδα ενός καλού μου φίλου στο Facebook, είδα αυτήν την ανάρτηση: «Σήμερα στην ομάδα μας συζητήσαμε το ζήτημα της κρίσεως. Όλοι είπαμε διαφορετικά πράγματα, όμως, στο μεγαλύτερο μέρος, συμφωνήσαμε τι σημαίνει. Κάποιος είπε: “Δεν καταλαβαίνω και τολμάω να πω καμιά ανοησία, επειδή είναι κάτι που ο Θεός θα κάνει στο μέλλον και εμείς δεν θα πρέπει να προσπαθούμε να μαντεύουμε στα τυφλά”. Κάποιος άλλος είπε: “Ο ψαλμός 75:2 λέει ‘Όταν λάβω τον ωρισμένον καιρόν, εγώ θέλω κρίνει εν ευθύτητι’. Ό,τι κάνει ο καθένας καταγράφεται από τον Θεό, ώστε όταν ο Κύριος Ιησούς επιστρέψει για να κρίνει όλους τους ανθρώπους, θα αποκαλύψει τις πράξεις μας σε όλους, σαν να ήταν ταινία. Οπότε, θα πρέπει να είμαστε πάντοτε δίκαιοι και να μην κάνουμε ποτέ κακό, ώστε να αποφύγουμε την κρίση του Θεού που θα μας ρίξει στην κόλαση”. Κάποιος άλλος είπε: “Στη Βίβλο λέει: ‘Και είδον θρόνον λευκόν μέγαν και τον καθήμενον επ' αυτού, από προσώπου του οποίου έφυγεν η γη και ο ουρανός, και δεν ευρέθη τόπος δι' αυτά. Και είδον τους νεκρούς, μικρούς και μεγάλους, ισταμένους ενώπιον του Θεού, και τα βιβλία ηνοίχθησαν· και βιβλίον άλλο ηνοίχθη, το οποίον είναι της ζωής· και εκρίθησαν οι νεκροί εκ των γεγραμμένων εν τοις βιβλίοις κατά τα έργα αυτών’ (Αποκάλυψη 20:11-12). Από αυτό το κείμενο μπορούμε να δούμε ότι όταν ο Κύριος Ιησούς επιστρέψει στις έσχατες ημέρες, θα στήσει ένα γιγαντιαίο γραφείο στον ουρανό και θα καθίσει πίσω απ’ αυτό. Στη συνέχεια θα ξετυλίξει επάνω του ένα βιβλιάριο και, με όλη την ανθρωπότητα γονατιστή στο έδαφος, θα καλέσει τον καθένα με το όνομά του και θα τους κρίνει όλους, έναν προς έναν, σύμφωνα με τα όσα έχουν κάνει. Οι καλοί άνθρωποι θα αναληφθούν στη βασιλεία των ουρανών μαζί με τον Κύριο, ενώ οι διεφθαρμένοι θα ριχτούν στην κόλαση”».

Αφότου διάβασα αυτήν την ανάρτηση, κάθισα στην καρέκλα μου και στο μυαλό μου σχηματίστηκε μια εικόνα του Κυρίου Ιησού να κρίνει τους ανθρώπους: Ο Κύριος κάθεται επάνω σ’ έναν θρόνο, οι άνθρωποι είναι γονατιστοί μπροστά από το γραφείο και ομολογούν τις αμαρτίες τους, προκειμένου να τις κρίνει ο Θεός, και ο Κύριος τους στέλνει είτε στον παράδεισο είτε στην κόλαση, αναλόγως με το τι έχουν κάνει. Σκέφτηκα πως ήμουν πιστή ακόλουθος του Κυρίου για περισσότερα από 20 χρόνια, και είχα κάνει ό,τι καλύτερο μπορούσα για να τηρήσω τις οδηγίες Του. Πίστευα ότι ο Κύριος θα έβλεπε την ευσέβειά μου και θα με ανέβαζε στον παράδεισο... Όμως, ενόσω σκεφτόμουν όλα αυτά, ξαφνικά μου ήρθε μια ιδέα: Τώρα που ξέρω πώς να χρησιμοποιώ το διαδίκτυο, γιατί δεν βάζω να ψάξω τη λέξη «κρίση», να δω τι θα μου βγάλει; Άνοιξα ένα πρόγραμμα περιήγησης και πληκτρολόγησα τη λέξη. Δεν θυμάμαι σε ποιον σύνδεσμο έκανα κλικ, αλλά προς έκπληξή μου ξεπήδησε αυτή η πρόταση: «Η παίδευση και κρίση του Θεού είναι το φως της Σωτηρίας του ανθρώπου». Αυτή η πρόταση μου κίνησε αμέσως το ενδιαφέρον, οπότε επισκέφθηκα τον ιστότοπο για να μάθω περισσότερα. Καθώς φόρτωνε η ιστοσελίδα, άκουσα τον ευχάριστο ύμνο που σ’ έκανε να σκεφτείς «Η παίδευση και κρίση του Θεού είναι το φως της Σωτηρίας του ανθρώπου». Τα λόγια ήταν: «Στη ζωή του, εάν ο άνθρωπος επιθυμεί να εξαγνιστεί και να επιτύχει αλλαγές στη διάθεσή του, αν θέλει να ζήσει μια ζωή με νόημα και να εκπληρώσει το καθήκον του ως πλάσμα, τότε πρέπει να δεχτεί την παίδευση και την κρίση του Θεού και δεν πρέπει να επιτρέψει την πειθαρχία και τα πλήγματα του Θεού να απομακρυνθούν απ’ αυτόν, ώστε να μπορεί να απελευθερωθεί από τη χειραγώγηση και την επιρροή του Σατανά και να ζήσει υπό το φως του Θεού. Να γνωρίζεις ότι η παίδευση και η κρίση του Θεού είναι το φως, και το φως της σωτηρίας του ανθρώπου και ότι δεν υπάρχει καλύτερη ευλογία, χάρη ή προστασία για τον άνθρωπο».

Όταν τελείωσε ο ύμνος, αναλογίστηκα τους στίχους, τους οποίους βρήκα πολύ συγκινητικούς. Άρχισα να σκέφτομαι: «Είναι η κρίση και το παίδεμα του Θεού πραγματικά το φως της σωτηρίας μας; Είναι η μεγαλύτερη προστασία και χάρη της ανθρωπότητας; Πώς το αντιλαμβανόμαστε αυτό; Για να είναι οι άνθρωποι εξαγνισμένοι και να ζουν μια ζωή με νόημα, σημαίνει ότι πρέπει να δεχθούν το παίδεμα και την κρίση του Θεού;» Αναλογιζόμουν τα λόγια του ύμνου και πολλά ερωτήματα στροβιλίζονταν στο μυαλό μου. Σκέφτηκα επίσης: «Αν ο Θεός επρόκειτο να κρίνει τον άνθρωπο, τότε ο άνθρωπος δεν θα ήταν καταδικασμένος; Και πώς είναι δυνατόν η κρίση να γίνεται ένα φως σωτηρίας;» Ήμουν περίεργη και λίγο ενθουσιασμένη, καθότι δεν είχα ποτέ πριν ακούσει να εκφράζεται κάτι τέτοιο. Παρόλο που η κρίση για την οποία μιλούσε ο ύμνος, δεν ήταν έτσι όπως την καταλάβαινα εγώ, είχα μια αχνή αίσθηση ότι η κρίση μάλλον είχε βαθύτερη σημασία και σχετιζόταν με το μέλλον και τη μοίρα του ανθρώπου. Κοίταξα από πού προερχόταν αυτός ο ύμνος και ανακάλυψα ότι ήταν από την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού, οπότε επισκέφθηκα τον ιστότοπο της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού. Ανακάλυψα ότι ο ιστότοπος είχε μια καθαρή και ελκυστική αρχική σελίδα, ενώ το περιεχόμενο ήταν πλούσιο και ποικίλο, με ακουστικό υλικό, υλικό για ανάγνωση, τραγούδια, συζητήσεις και πολλά άλλα. Αναρωτήθηκα: «Πώς είναι δυνατόν και δεν μου έχει πει ποτέ κανένας γι’ αυτόν τον ιστότοπο; Κάτι τόσο καλό, που όμως δεν το ήξερε κανένας για να μου το κοινοποιήσει;» Έκανα κλικ στον σύνδεσμο με τίτλο «Βιβλία» και καθώς κατέβαινα τη λίστα, είδα αυτό το βιβλίο «Μαρτυρίες Εμπειριών από την Είσοδο στη Ζωή». Έκανα κλικ στον τίτλο και είδα ότι ήταν κυρίως μαρτυρίες σχετικά με το ζήτημα της κρίσεως του Θεού, για παράδειγμα, «Η κρίση και το παίδεμα του Θεού με έσωσαν», «Η κρίση και το παίδεμα του Θεού αποτέλεσαν μεγάλη σωτηρία για μένα», «Είδα την αγάπη του Θεού μέσα στην κρίση και το παίδεμά Του», «Η κρίση και το παίδεμα του Θεού αφύπνισαν το αμαρτωλό πνεύμα μου», «Η κρίση και το παίδεμα του Θεού με έβαλαν στο σωστό μονοπάτι». Ήταν σχεδόν ώρα να φύγω για τη δουλειά, οπότε πρόλαβα μόνο να ρίξω μια γρήγορη ματιά σε μερικές από αυτές τις μαρτυρίες. Αυτοί που τις έγραψαν, περιέγραφαν όλοι το πώς μεταμορφώθηκε η διεφθαρμένη διάθεσή τους, ενώ μιλούσαν επίσης για τις ανεπάρκειές τους, τη διαφθορά τους, τις λανθασμένες απόψεις σχετικά με την πίστη στον Θεό κ.τ.λ., καθώς και για το πώς όλα αυτά άλλαξαν μέσα από τα λόγια της κρίσεως του Παντοδύναμου Θεού. Αυτό με έκανε να γίνω ακόμα πιο περίεργη σχετικά με τη φράση «Η παίδευση και κρίση του Θεού είναι το φως της Σωτηρίας του ανθρώπου». Μήπως η κρίση δεν είχε να κάνει με το να είσαι καταδικασμένος; Μήπως δεν αφορούσε τον προσδιορισμό της κατάληξης του κάθε ανθρώπου; Άρχισα να νιώθω ταραχή, επειδή ήξερα ότι έπρεπε να ξεκαθαρίσω για ποιο πράγμα μιλούσε η φράση «Η παίδευση και κρίση του Θεού είναι το φως της Σωτηρίας του ανθρώπου». Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το «Μαρτυρίες Εμπειριών από την Είσοδο στη Ζωή» ήταν πιθανόν ένα βιβλίο εξαιρετικά χρήσιμο στο να βοηθά τους ανθρώπους να πιστέψουν στον Θεό, και ότι θα έπρεπε να το διαβάσω προσεκτικά. Όμως δεν είχα άλλο χρόνο, οπότε έσβησα τον υπολογιστή μου και πήγα στη δουλειά.

Το ίδιο βράδυ, καθώς στριφογυρνούσα στο κρεβάτι μου, μην μπορώντας να κοιμηθώ, μου έρχονταν συνεχώς στο μυαλό εικόνες από τον ιστότοπο της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού. Δεν μπορούσα ειδικότερα να βγάλω από το νου μου τη φράση «Η παίδευση και κρίση του Θεού είναι το φως της Σωτηρίας του ανθρώπου», και ήθελα πραγματικά να μάθω σε τι αναφερόταν η λέξη «κρίση» σ’ αυτήν τη φράση.

Με το που σηκώθηκα την επόμενη μέρα, άνοιξα τον ιστότοπο της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού και άρχισα να ψάχνω για οτιδήποτε είχε να κάνει με τη λέξη «κρίση». Βρήκα ένα άρθρο με τίτλο «Ο Χριστός επιτελεί το έργο της κρίσης με την αλήθεια» και μέσα σ’ αυτό διάβασα τα ακόλουθα λόγια: «Η “κρίση” που αναφέρθηκε στους προηγούμενους λόγους – κρίση που θα ξεκινήσει στον οίκο του Θεού – αναφέρεται στην κρίση που ασκεί ο Θεός σήμερα σε εκείνους που έρχονται μπροστά στον θρόνο Του τις έσχατες ημέρες. Ίσως υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν σε τέτοιες υπερφυσικές φαντασιώσεις πως, όταν έρθουν οι έσχατες ημέρες, ο Θεός θα στήσει ένα μεγάλο τραπέζι στους ουρανούς, πάνω στο οποίο θα απλωθεί ένα λευκό τραπεζομάντηλο και, στη συνέχεια, καθισμένος σε έναν μεγάλο θρόνο με όλους τους ανθρώπους γονατιστούς στο έδαφος, Εκείνος θα αποκαλύψει τις αμαρτίες κάθε ανθρώπου, κι έτσι θα καθορίσει ποιοι θα ανέλθουν στον παράδεισο ή θα σταλούν κάτω, στη λίμνη της φωτιάς και του θειαφιού. Ανεξαρτήτως από τις ανθρώπινες φαντασιώσεις, η ουσία του έργου του Θεού δεν μπορεί να αλλάξει. Οι φαντασιώσεις του ανθρώπου δεν είναι τίποτε άλλο παρά κατασκευάσματα των σκέψεων του, και προέρχονται από το μυαλό του, συνοψισμένες και συναρμολογημένες από όσα έχει δει και έχει ακούσει. Γι’ αυτό και λέω, όσο λαμπρές και να είναι οι επινοημένες αυτές εικόνες, δεν παύουν να είναι απλές ζωγραφιές, και δεν είναι ικανές να αντικαταστήσουν το σχέδιο του έργου του Θεού. Εξάλλου, τον άνθρωπο τον έχει διαφθείρει ο Σατανάς, οπότε πώς μπορεί να αντιληφθεί τις σκέψεις του Θεού; Ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται το έργο της κρίσης του Θεού ως κάτι ιδιαιτέρως φανταστικό. Θεωρεί πως από τη στιγμή που ο ίδιος ο Θεός επιτελεί το έργο της κρίσης, τότε θα πρέπει αυτό να είναι τεράστιας κλίμακας και ακατανόητο για τους θνητούς, και πρέπει να αντηχεί μέσα από τους ουρανούς και να σείει τη γη· διαφορετικά, πώς θα μπορούσε να είναι το έργο της κρίσης του Θεού; Πιστεύει ότι, εφόσον αυτό είναι το έργο της κρίσης, τότε ο Θεός θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα επιβλητικός και μεγαλοπρεπής ενόσω εργάζεται, και πως όσοι κρίνονται, θα πρέπει να ουρλιάζουν με δάκρυα στα μάτια, γονατιστοί, ικετεύοντας για έλεος. Μία τέτοια σκηνή πρέπει να αποτελεί ένα εντυπωσιακό θέαμα και να είναι βαθιά ανατριχιαστική... Όλοι φαντάζονται το έργο της κρίσης του Θεού ως κάτι ασυνήθιστα υπέροχο. Γνωρίζεις, ωστόσο, πως ο Θεός έχει ξεκινήσει το έργο της κρίσης ανάμεσα στους ανθρώπους εδώ και πολύ καιρό, ενώ εσύ κούρνιαζες γαλήνιος στην αγκαλιά της λήθης; Πως ο καιρός που θεωρείς πως ξεκινά επίσημα η κρίση του Θεού, είναι ήδη ο καιρός για τον Θεό να φτιάξει εκ νέου τον ουρανό και τη γη; Ίσως τότε να έχεις καταλάβει μονάχα το νόημα της ζωής, αλλά το ανελέητο έργο της τιμωρίας του Θεού θα σε στείλει, ενώ θα κοιμάσαι ακόμα βαθιά, στην κόλαση. Μονάχα τότε θα συνειδητοποιήσεις ξαφνικά πως το έργο της κρίσης του Θεού έχει ήδη ολοκληρωθεί». Μου προκάλεσε μεγάλη έκπληξη που διάβαζα αυτά τα λόγια. Αυτά είναι λόγια που αποκαλύπτουν με τόση ακρίβεια τις πιο ενδόμυχες σκέψεις των ανθρώπων σχετικά με το έργο της κρίσεως που επιτελεί ο Θεός κατά τις έσχατες ημέρες, καθώς και τις απόψεις τους. Οι ιδέες που εκφράζονταν φαίνονταν τόσο αληθινές και πρακτικές. Μήπως η ιδέα που διατηρούσα σχετικά με μια κρίση στον ουρανό, ήταν απλώς η φαντασία μου; Αυτό το απόσπασμα δείχνει ότι όλοι οι άνθρωποι φαντάζονται το έργο της κρίσεως του Θεού ως κάτι μυστηριώδες και υπερφυσικό. Επίσης υποδεικνύει ότι το έργο της κρίσεως έχει ήδη αρχίσει εδώ και καιρό και ότι σύντομα θα ολοκληρωθεί, ενώ επίσης προτρέπει τους ανθρώπους να βιαστούν και να αναζητήσουν τις εκδηλώσεις του Θεού. Όταν σκέφτηκα ότι αυτά μπορεί να είναι λόγια του Θεού, με έπιασε και πάλι ταραχή και είχα μια έντονη παρόρμηση να καταλάβω ευθύς αμέσως το νόημα της κρίσεως του Θεού. Όμως το περιεχόμενο στον ιστότοπο της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού ήταν τόσο πολύ, που δεν ήξερα από πού να ξεκινήσω. Έτσι, αποφάσισα να αναζητήσω τα μέλη της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού και να δω αν θα μπορούσαν να με βοηθήσουν να καταλάβω μερικά πράγματα.

Χρησιμοποίησα την εφαρμογή συνομιλίας στον ιστότοπο της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού για να αφήσω ένα μήνυμα, λέγοντας ότι με ενδιέφερε να μάθω περισσότερα σχετικά με την «κρίση». Κάποιος μου απάντησε πολύ γρήγορα και μου συστήθηκαν δύο αδελφές από την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού, οι οποίες συνομίλησαν μαζί μου: η Λιου Χούι και η Λι Μέι. Κατά τη συνομιλία μαζί τους, ανακάλυψα ότι αυτές οι δύο αδελφές ήταν ανοιχτές, ειλικρινείς και μιλούσαν χωρίς περιστροφές, γεγονός που με έκανε να θέλω να έχω μια εγκάρδια συνομιλία μαζί τους. Τους είπα: «Πιστεύω πραγματικά ότι οι ιστότοποι της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού είναι πολύ καλοί. Έχουν κάθε είδους πνευματικά βιβλία, δοξολογίες, μουσικά βίντεο, ευαγγελικές ταινίες, απαγγελίες των λόγων του Θεού κ.τ.λ. Υπάρχει πραγματικά πολύ περιεχόμενο, όμως απλώς δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει η κρίση του Θεού. Μόλις διάβασα το “Ο Χριστός επιτελεί το έργο της κρίσης με την αλήθεια” που φαίνεται να λέει ότι το έργο της κρίσεως του Θεού έχει ήδη ξεκινήσει και ότι η ιδέα της κρίσεως στον ουρανό είναι απλώς ένα προϊόν της ανθρώπινης φαντασίας. Αυτό διαφέρει αρκετά από τη συνηθισμένη κατανόησή μου για την κρίση. Θα μπορούσατε να μοιραστείτε μαζί μου τις γνώσεις σας επάνω σ’ αυτό το θέμα;»

Η αδελφή Λι Χούι απάντησε: «Δόξα τω Θεώ! Ας συναναστραφούμε και ας αναζητήσουμε μαζί! Κι εγώ κάποτε σκεφτόμουν με τον ίδιο τρόπο μ’ εσένα, νομίζοντας ότι το έργο της κρίσεως του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες γινόταν στον ουρανό. Όμως, αφότου διάβασα τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού και συναναστράφηκα με τους αδελφούς και τις αδελφές, συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν απλώς αποκύημα της φαντασίας μου. Το αν το έργο της κρίσεως του Θεού γίνεται στον ουρανό ή στη γη, αναφέρεται με σαφήνεια σε ορισμένες από τις προφητείες της Βίβλου. Για παράδειγμα, η Αποκάλυψη 14:6-7 λέει: “Και είδον άλλον άγγελον πετώμενον εις το μεσουράνημα, όστις είχεν ευαγγέλιον αιώνιον, διά να κηρύξη εις τους κατοικούντας επί της γης και εις παν έθνος και φυλήν και γλώσσαν και λαόν, και έλεγε μετά φωνής μεγάλης· Φοβήθητε τον Θεόν και δότε δόξαν εις αυτόν, διότι ήλθεν η ώρα της κρίσεως αυτού, και προσκυνήσατε τον ποιήσαντα τον ουρανόν και την γην και την θάλασσαν και τας πηγάς των υδάτων”. Στους Ψαλμούς 96:13 λέει: “Διότι έρχεται, διότι έρχεται διά να κρίνη την γήν· θέλει κρίνει την οικουμένην εν δικαιοσύνη και τους λαούς εν τη αληθεία αυτού”. Στο κατά Ιωάννη 9:39 λέει: “Εγώ διά κρίσιν ήλθον εις τον κόσμον τούτον, διά να βλέπωσιν οι μη βλέποντες και να γείνωσι τυφλοί οι βλέποντες”. Αυτά τα εδάφια της Βίβλου αναφέρουν “όστις είχεν ευαγγέλιον αιώνιον, διά να κηρύξη εις τους κατοικούντας επί της γης”, “διότι έρχεται διά να κρίνη την γήν” και “Εγώ διά κρίσιν ήλθον εις τον κόσμον τούτον”. Από εδώ μπορούμε να καταλάβουμε ότι τις έσχατες ημέρες, ο Θεός πρέπει να έρθει αυτοπροσώπως στο κόσμο των ανθρώπινων όντων, και ότι θα έρθει για να επιτελέσει το έργο της κρίσεως και θα κρίνει όλους τους λαούς και όλα τα έθνη. Επιπλέον, όταν διαβάζουμε τη Βίβλο μαθαίνουμε ότι, πριν ο Θεός πλάσει τους ανθρώπους, δημιούργησε όλα τα άλλα επάνω στη γη, ώστε να υπάρχει έτοιμο ένα κατάλληλο περιβάλλον διαβίωσης για εμάς. Στη συνέχεια ο Θεός έπλασε τους ανθρώπους και διευθέτησε γι’ αυτούς να ζουν στη γη, όχι στον ουρανό. Οπότε, πώς είναι δυνατόν να πάμε εμείς στον ουρανό; Η διεφθαρμένη ανθρωπότητα δεν έχει άλλη επιλογή από το να δεχθεί την κρίση του Θεού εδώ, στη γη. Και στο Βιβλίο της Αποκάλυψης είναι καταγεγραμμένο ότι στο νησί της Πάτμου, ο Ιωάννης είδε έναν μεγάλο λευκό θρόνο επάνω στον ουρανό. Στην πραγματικότητα, αυτό ήταν απλώς ένα όραμα του Ιωάννη, όμως κάποιοι το ερμήνευσαν κυριολεκτικά και θεώρησαν πως σημαίνει ότι όταν ο Θεός επιστρέψει κατά τις έσχατες ημέρες, θα κρίνει τους ανθρώπους επάνω στον ουρανό. Αυτό είναι κάτι τυπικό των ανθρώπινων αντιλήψεων, φαντασιώσεων και παρερμηνειών των προφητειών, και δεν αποτελεί την πραγματικότητα του έργου του Θεού».

Έμεινα άναυδη από αυτά που άκουσα: Είχα διαβάσει όλα τα εδάφια της Βίβλου που μοιράστηκαν μαζί μου οι αδελφές, όμως πώς και δεν είχα καταλάβει ποτέ το πραγματικό νόημα αυτών των λόγων; Ναι! Ο Θεός έπλασε τους ανθρώπους για να ζούνε στη γη, οπότε πώς θα ήταν δυνατόν για εμάς να πάμε στον ουρανό; Η πίστη μου ήταν πραγματικά γεμάτη ασάφεια και άγνοια!

Τότε η αδελφή Λι Μέι συναναστράφηκε μαζί μου επ’ αυτού: «Κατά τις έσχατες ημέρες, ο Θεός όχι μόνο ενσαρκώνεται για να επιτελέσει το έργο της κρίσης επί της γης, αλλά το έργο Του έχει ήδη ξεκινήσει πριν από πολύ καιρό και σύντομα θα ολοκληρωθεί. Το έργο της κρίσεως του Θεού δεν γίνεται στον ουρανό, όπως φαντάζονται οι άνθρωποι, και δεν έχει να κάνει με την καταδίκη των ανθρώπων, όπως νομίζουν. Στην πραγματικότητα, πριν ολοκληρωθεί το έργο της κρίσεως του Θεού, όποιος προσέλθει ενώπιον του θρόνου του Θεού θα κριθεί, θα δοκιμαστεί και θα καθαρθεί από τα λόγια του Θεού. Όλοι όσοι δέχονται την κρίση του Θεού και έχουν εξαγνιστεί, θα μεταφερθούν από τον Θεό στη βασιλεία. Όμως όσοι αρνούνται την κρίση των λόγων του Θεού, καθότι η αμαρτωλή φύση τους δεν θα καθαρθεί από την κρίση του Θεού, θα συνεχίσουν να ζουν μέσα στην αμαρτία και θα αμαρτάνουν, θα ψεύδονται, θα εξαπατούν τους άλλους, θα επαναστατούν απέναντι στον Θεό και θα Του εναντιώνονται. Εξαιτίας των αμαρτιών τους, θα εξοντωθούν στην κόλαση, κάτι που αποτελεί μια πραγματική εκδήλωση της δίκαιης διάθεσης του Θεού. Εμείς που πιστεύουμε στον Κύριο όλα αυτά τα χρόνια έχουμε συνειδητοποιήσει κατά βάθος ότι έχουμε λάβει άφεση αμαρτιών επειδή πιστεύουμε, όμως το πρόβλημα της αμαρτωλής φύσης μας δεν έχει επιλυθεί. Ακολουθούμε τον Κύριο, όμως ταυτόχρονα συχνά πηγαίνουμε ενάντια στις οδηγίες του Κυρίου και, αντιθέτως, αφήνουμε αχαλίνωτες τις σαρκικές μας επιθυμίες και διαπράττουμε αμαρτήματα· λέμε ψέματα, εξαπατούμε τους άλλους, δίνουμε πισώπλατα μαχαιρώματα και κάνουμε ό,τι μπορούμε για να αποκτήσουμε φήμη και πλούτο. Διψάμε για ματαιόδοξα πράγματα και κυνηγάμε τις μοχθηρές τάσεις του υλιστικού κόσμου. Και ούτω καθεξής. Παρανοούμε τον Θεό, ειδικά όταν αντιμετωπίζουμε δοκιμασίες, ατυχήματα και συμφορές, και μετά παραπονιόμαστε για τον Θεό, φτάνουμε ακόμα και να Τον προδίδουμε. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ζούμε μια συνεχή κατάσταση διάπραξης αμαρτημάτων, τα οποία εξομολογούμαστε, χωρίς όμως να σπάμε ποτέ τα δεσμά της αμαρτωλής φύσης μας. Η Βίβλος λέει: “Και τον αγιασμόν, χωρίς του οποίου ουδείς θέλει ιδεί τον Κύριον” (προς Εβραίους 12:14). Πώς είναι δυνατόν άνθρωποι που είναι τόσο διεφθαρμένοι, να εισέλθουν στη βασιλεία του Θεού; Ο Παντοδύναμος Θεός έχει πει: “Ένας αμαρτωλός όπως εσύ, ο οποίος έχει μόλις λυτρωθεί και δεν έχει αλλάξει ή τελειωθεί από τον Θεό, μπορεί να επιθυμείς την καρδιά του Θεού; Γιατί εσύ, εσύ που είσαι ακόμα ο παλιός εαυτός σου, είναι αλήθεια ότι σώθηκες από τον Ιησού και ότι δεν θεωρείσαι αμαρτωλός λόγω της σωτηρίας του Θεού, αλλά αυτό δεν αποδεικνύει ότι δεν είσαι αμαρτωλός και ότι δεν είσαι ακάθαρτος. Πώς μπορείς να αποκτήσεις αγιότητα αν δεν έχεις αλλάξει; Μέσα σου, κυριεύεσαι από ακαθαρσίες, εγωισμό και κακία, αλλά εξακολουθείς να επιθυμείς να κατέλθεις με τον Ιησού - τι τύχη θα ήταν αυτή! Έχεις χάσει ένα στάδιο στην πίστη σου στον Θεό: Έχεις απλώς λυτρωθεί, αλλά δεν έχεις αλλάξει. Για να μπορέσεις να επιθυμείς την καρδιά του Θεού, ο Θεός πρέπει προσωπικά να επιτελέσει το έργο της αλλαγής και της κάθαρσής σου. Αν έχεις λυτρωθεί μόνο, δεν θα μπορέσεις να επιτύχεις την αγιότητα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα είσαι ακατάλληλος να κοινωνήσεις τις καλές ευλογίες του Θεού, επειδή έχεις χάσει ένα στάδιο στο έργο του Θεού για τη διαχείριση του ανθρώπου, το οποίο είναι το βασικό βήμα της αλλαγής και της τελειοποίησης. Και έτσι εσύ, ένας αμαρτωλός που έχει μόλις λυτρωθεί, δεν μπορείς να κληρονομήσεις άμεσα την κληρονομιά του Θεού” (από “Ονομασίες και ταυτότητα” στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Οπότε, κατά τις έσχατες ημέρες, ο Θεός θέτει σε εφαρμογή το σχέδιό του και διενεργεί ένα στάδιο κρίσεως, παιδέματος και κάθαρσης των ανθρώπων, σύμφωνα με τις ανάγκες της διεφθαρμένης ανθρωπότητας. Ο σκοπός είναι να μας σώσει ολοκληρωτικά από τη σφαίρα επιρροής του Σατανά και να μας απαλλάξει από τα δεσμά της αμαρτωλής φύσης μας, ώστε να μπορέσουμε να εξαγνιστούμε και να σωθούμε. Από αυτό μπορούμε να δούμε ότι το έργο της κρίσεως του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες έχει να κάνει εξ ολοκλήρου με την κάθαρση και τη σωτηρία. Δεν έχει να κάνει με την καταδίκη μας, όπως φαντάζονται οι άνθρωποι.»

Τότε η αδελφή Λιου Χούι συναναστράφηκε επίσης μαζί μου επ’ αυτού: «Σωστά, αδελφή Εν Χούι. Ας το σκεφτούμε λίγο· αν το έργο της κρίσεως του Θεού ήταν για να μας καταδικάσει και να μας τιμωρήσει, τότε κανένας από εμάς, που έχουμε διαφθαρεί εις βάθος από τον Σατανά, δεν θα σωζόταν ούτε θα μπορούσε να εισέλθει στη βασιλεία του Θεού. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, ποιο θα ήταν το νόημα του έργου της κρίσεως του Θεού; Τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού δηλώνουν ξεκάθαρα γιατί ο Θεός επιτελεί το έργο της κρίσεως κατά τις έσχατες ημέρες, καθώς και ποια είναι η σημασία του για εμάς. Ας διαβάσουμε μαζί δύο αποσπάσματα από τον λόγο του Παντοδύναμου Θεού: “Ολόκληρη η ζωή του ανθρώπου υφίσταται υπό τη σφαίρα επιρροής του Σατανά και δεν υπάρχει ούτε ένα άτομο που μπορεί να απελευθερωθεί από την επιρροή του Σατανά από μόνο του. Όλοι ζουν σε έναν βρόμικο κόσμο, μες στη διαφθορά και το κενό, χωρίς το παραμικρό νόημα ή αξία. Ζουν τέτοιες ξέγνοιαστες ζωές για τη σάρκα, για τη λαγνεία και για τον Σατανά. Δεν υπάρχει η παραμικρή αξία στην ύπαρξή τους. Ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να βρει την αλήθεια που θα τον ελευθερώσει από την επιρροή του Σατανά. Αν και ο άνθρωπος πιστεύει στον Θεό και διαβάζει τη Βίβλο, δεν καταλαβαίνει πώς να απελευθερωθεί από τον έλεγχο της επιρροής του Σατανά. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, πολύ λίγοι άνθρωποι έχουν ανακαλύψει αυτό το μυστικό, πολύ λίγοι το έχουν αγγίξει… Αν ο άνθρωπος δεν εξαγνιστεί, τότε είναι φτιαγμένος από βρομιά· αν δεν είναι προστατευμένος και φροντισμένος από τον Θεό, τότε είναι ακόμα αιχμάλωτος του Σατανά· αν δεν κριθεί και παιδευτεί, τότε δεν θα έχει κανένα μέσο να ξεφύγει από την καταπίεση της σκοτεινής επιρροής του Σατανά. Η διεφθαρμένη διάθεση που εμφανίζεις και η ανυπάκουη συμπεριφορά που βιώνεις είναι επαρκείς για να αποδείξεις ότι εξακολουθείς να ζεις υπό τη σφαίρα επιρροής του Σατανά. Αν το μυαλό και οι σκέψεις σου δεν έχουν καθαρθεί και η διάθεσή σου δεν έχει κριθεί και παιδευτεί, τότε ολόκληρη η ύπαρξή σου εξακολουθεί να ελέγχεται από τη σφαίρα επιρροής του Σατανά, το μυαλό σου ελέγχεται από τον Σατανά, οι σκέψεις σου χειραγωγούνται από τον Σατανά, η ύπαρξή σου ελέγχεται από τα χέρια του Σατανά” (από “Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση” στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). “Μέσω αυτού του έργου της κρίσης και του παιδέματος, ο άνθρωπος θα καταφέρει να γνωρίσει πλήρως την ακάθαρτη και διεφθαρμένη ουσία μέσα του και θα είναι σε θέση να αλλάξει εντελώς και να γίνει καθαρός. Μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί ο άνθρωπος να αξιωθεί να επιστρέψει ενώπιον του θρόνου του Θεού. Όλο το έργο που επιτελείται σήμερα γίνεται για να καθαρίσει ο άνθρωπος και να αλλάξει. Μέσω της κρίσης και του παιδέματος του λόγου, καθώς και του ραφιναρίσματος, ο άνθρωπος μπορεί να αποβάλει τη διαφθορά του και να εξαγνιστεί” (από “Το μυστήριο της ενσάρκωσης (4)” στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Οπότε, πώς νιώσαμε αφότου διαβάσαμε τα λόγια του Θεού; Κοιτώντας τα από μια οπτική γωνία, νιώσαμε ότι τα λόγια του Θεού είναι εξαιρετικά πρακτικά και περιγράφουν άριστα την κατάσταση της πραγματικής ζωής μας. Από μια άλλη γωνία, μπορούμε να δούμε ότι αν επιθυμούσαμε να μεταφερθούμε ενώπιον του θρόνου του Θεού, τότε θα έπρεπε να περάσουμε πρώτα από την κρίση και την κάθαρση του Θεού, ώστε να απαλλαχτούμε από τη βρομιά και τη διαφθορά, και να γλιτώσουμε από τη σκοτεινή επιρροή του Σατανά. Μόνον τότε θα είμαστε κατάλληλοι για να μας πάρει ο Θεός στη βασιλεία Του. Χωρίς το έργο της κρίσεως του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες, δεν θα μπορούσαμε να καθαρθούμε αρκετά ώστε να γίνουμε άνθρωποι που επιθυμεί η καρδιά του Θεού, και σίγουρα δεν θα μπορούσαμε να εισέλθουμε στη βασιλεία του Θεού. Απλώς θα συνεχίζαμε να διαπράττουμε αμαρτήματα και να αντιστεκόμαστε στον Θεό, και τελικά θα εξοντωνόμασταν από τον Θεό στην κόλαση. Στην πραγματικότητα, από τις μαρτυρίες της πραγματικής ζωής που κατέθεσαν οι αδελφοί και οι αδελφές της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού, μπορούμε να δούμε ότι η κρίση και το παίδεμα του Θεού είναι το φως που σώζει τους ανθρώπους. Όλοι μας έχουμε διαφθαρεί από τον Σατανά, όμως επειδή μπορούμε να προσέλθουμε ενώπιον του Παντοδύναμου Θεού και να λάβουμε την κρίση και το παίδεμα μέσα από τα λόγια του Θεού, η διάθεση της ζωής αλλάζει σταδιακά. Μεταβαίνουμε από την ανυπακοή και την αντίσταση στον Θεό, στην αποδοχή και την υποταγή· από αλαζόνες, αυτάρεσκοι και ανυπάκουοι απέναντι σε όλους, γινόμαστε πρόθυμοι να αφήσουμε κατά μέρος τον εγωισμό μας και να υποταχθούμε στις αλήθειες και σε ό,τι είναι σωστό. Επιπλέον, το μόνο που εκφράζεται μέσα από την κρίση και το παίδεμα του Θεού είναι η αλήθεια, ενώ αυτά αποτελούν επίσης έκφραση της δίκαιης και αγίας διάθεσης του Θεού, οπότε, όσο περισσότερο βιώνουμε την κρίση και το παίδεμα του Θεού τόσο περισσότερο γνωρίζουμε τον Θεό. Και όσο περισσότερο γνωρίζουμε τον Θεό, τόσο πιο ξεκάθαρα μπορούμε να διακρίνουμε τους ανθρώπους και τα συμβάντα.Ομοίως, οι απόψεις και οι αξίες μας αλλάζουν σε διάφορους βαθμούς. Αποκτάμε όλο και περισσότερο φόβο Θεού, περισσότερο σεβασμό και υποτασσόμαστε περισσότερο στον Θεό. Αυτή είναι η επίδραση που έχουν επάνω μας η κρίση και το παίδεμα του Θεού. Αν δεν λάβουμε την κρίση από το φως της αλήθειας των λόγων του Θεού, θα πρέπει να ζούμε στο σκοτάδι, να διαπράττουμε αμαρτήματα και να τα εξομολογούμαστε καθημερινά, ξανά και ξανά, και δεν θα σπάσουμε ποτέ τα δεσμά της αμαρτίας. Υπό τέτοιες συνθήκες, πώς θα μπορούσε να μας πάρει ο Θεός στη βασιλεία του;»

Μετά από τη συναναστροφή μου με τις αδελφές Λι και Λιου, ένιωσα σαν ένα λαμπρό φως να άναψε στην καρδιά μου. Αυτά που είπαν ήταν αληθινά: Ο πάστορας, οι πρεσβύτεροι και οι αδελφοί και οι αδελφές στην εκκλησία μου δεν μπορούσαν να απαλλαχτούν από τα δεσμά της αμαρτίας. Κι εγώ η ίδια διέπραττα συχνά αμαρτήματα, χωρίς να το θέλω, ανήμπορη να εφαρμόσω τα λόγια του Κυρίου. Το ότι ζούμε μια ζωή κατά την οποία συνεχώς διαπράττουμε αμαρτήματα και μετά τα εξομολογούμαστε, αποδεικνύει ότι χρειαζόμαστε τον Θεό για να επιστρέψει και να πραγματοποιήσει το έργο της κρίσεως και της κάθαρσης. Αν δεν είχα διερευνήσει το έργο του Θεού των εσχάτων ημερών, δεν θα είχα καταλάβει ποτέ αυτές τις αλήθειες. Είμαι τόσο ευγνώμων για την ηγεσία του Θεού, η οποία μου έδωσε τη δυνατότητα να διαβάσω τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού και να ακούσω αυτά που είχαν να πουν οι αδελφές κατά τη συναναστροφή μας. Επίσης σκέφτηκα καλά τις γραπτές μαρτυρίες που κατέθεσαν οι αδελφοί και οι αδελφές της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού, με τις οποίες περιγράφουν τις μεταμορφώσεις που πέτυχαν στη διάθεσή τους μέσα από την κρίση των λόγων του Θεού. Τότε ένιωσα ότι κατάλαβα κάτι περισσότερο σχετικά με το έργο της κρίσεως του Θεού των εσχάτων ημερών. Οι εσφαλμένες αντιλήψεις μου είχαν εξαφανιστεί και ήξερα πλέον ότι η κρίση και το παίδεμα του Θεού ήταν απαραίτητα για εμάς, προκειμένου να γλιτώσουμε από την αμαρτία και να πετύχουμε τον εξαγνισμό.

Τότε ρώτησα τις αδελφές: «Πώς, λοιπόν, πραγματοποιεί ο Παντοδύναμος Θεός το έργο της κρίσεως;» Η Λιου Χούι απάντησε: «Δόξα τω Θεώ! Έκανες μια ζωτικής σημασίας ερώτηση. Ας διαβάσουμε δύο ακόμα αποσπάσματα από τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού, και θα αποκτήσουμε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα. Ο Παντοδύναμος Θεός είπε: “Αναλαμβάνοντας το έργο της κρίσης Του, ο Θεός δεν καθιστά απλώς σαφή τη φύση του ανθρώπου με λίγα μόνο λόγια· την εκθέτει, την αντιμετωπίζει και την κλαδεύει μακροπρόθεσμα. Αυτές οι μέθοδοι έκθεσης, αντιμετώπισης και κλαδέματος δεν μπορούν να αντικατασταθούν με συνηθισμένα λόγια, αλλά με την αλήθεια, την οποία ο άνθρωπος δεν κατέχει καθόλου. Μονάχα τέτοιου είδους μέθοδοι θεωρούνται ως κρίση· μόνο μέσω μιας τέτοιας κρίσης μπορεί ο άνθρωπος να υποταχθεί και να πειστεί πλήρως να είναι υποταγμένος στον Θεό και, επιπλέον, να αποκτήσει αληθινή γνώση του Θεού. Αυτό που αποφέρει το έργο της κρίσης, είναι η κατανόηση του ανθρώπου για το αληθινό πρόσωπο του Θεού και η αλήθεια για τη δική του παρακοή. Το έργο της κρίσης δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να κατανοήσει μεγάλο μέρος από το θέλημα του Θεού, τον σκοπό του έργου του Θεού, και τα μυστήρια που παραμένουν ακατανόητα γι’ αυτόν. Επίσης, δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να αναγνωρίσει και να μάθει την διεφθαρμένη ουσία του και τις ρίζες της διαφθοράς του, καθώς επίσης και να ανακαλύψει την ασχήμια του. Αυτές οι επιδράσεις προκαλούνται από το έργο της κρίσης, διότι η ουσία αυτού του έργου είναι στην πραγματικότητα το έργο του ανοίγματος της αλήθειας, της οδού και της ζωής του Θεού σε όλους όσοι πιστεύουν σ’ Εκείνον. Αυτό το έργο είναι το έργο της κρίσης που επιτελεί ο Θεός” (από “Ο Χριστός επιτελεί το έργο της κρίσης με την αλήθεια” στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). “Αυτοί που επιθυμούν να κερδίσουν τη ζωή χωρίς να στηρίζονται στην αλήθεια που ειπώθηκε από τον Χριστό, είναι οι πιο γελοίοι άνθρωποι στη γη, κι εκείνοι που δεν αποδέχονται την οδό της ζωής που έφερε ο Χριστός, είναι χαμένοι σε μια φαντασία. Κι έτσι, λέω ότι οι άνθρωποι που δεν αποδέχονται τον Χριστό των εσχάτων ημερών, θα είναι για πάντα περιφρονημένοι από τον Θεό. Ο Χριστός είναι η πύλη του ανθρώπου για τη βασιλεία κατά τη διάρκεια των εσχάτων ημερών, και κανείς δεν μπορεί να Τον παρακάμψει. Κανείς δεν μπορεί να τελειωθεί από τον Θεό, παρά μόνο μέσω του Χριστού. Εφόσον πιστεύεις στον Θεό, πρέπει να αποδεχτείς τα λόγια Του και να υπακούσεις στην οδό Του. Δεν πρέπει να σκεφτείς ότι μπορεί να κερδίσεις την ευλογία χωρίς να λάβεις την αλήθεια ή να αποδεχτείς την παροχή της ζωής. Ο Χριστός έρχεται τις έσχατες ημέρες, ώστε όλοι εκείνοι που Τον πιστεύουν αληθινά, να παρέχονται με ζωή. Το έργο Του έχει σκοπό να κλείσει η παλιά εποχή και να μπούμε σε μια νέα, και είναι το μονοπάτι που πρέπει να διαβούν όλοι εκείνοι που θα μπουν στη νέα εποχή. Εάν δεν είσαι ικανός να Τον αναγνωρίσεις, και, αντ’ αυτού, Τον καταδικάζεις, Τον βλασφημείς ή ακόμα Τον καταδιώκεις, τότε είναι σίγουρο ότι θα καίγεσαι στην αιωνιότητα και δεν θα εισέλθεις ποτέ στη βασιλεία του Θεού” (από “Μόνο ο Χριστός των εσχάτων ημερών μπορεί να δώσει στον άνθρωπο την οδό για την αιώνια ζωή” στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Από τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού διαφαίνεται ότι ο Θεός ενσαρκώθηκε κατά τις έσχατες ημέρες, προκειμένου να εκφράσει όλες τις αλήθειες που καθαίρουν και σώζουν τους ανθρώπους, σύμφωνα με τις ανάγκες της ανθρωπότητας. Αυτό δείχνει τη δίκαιη και απρόσβλητη διάθεση του Θεού απέναντι στην ανθρωπότητα. Μέσα από τα λόγια Του, ο Θεός αποκαλύπτει τη φύση και την ουσία των ανθρώπων, καθώς και την αληθινή κατάσταση της διαφθοράς τους. Μόνο μέσα από την αποδοχή των λόγων κρίσεως που έχει εκφράσει ο Παντοδύναμος Θεός μπορούμε να γνωρίζουμε την αλαζονεία μας, την πονηριά μας, τον εγωισμό μας, τη μοχθηρία μας και ούτω καθεξής, τα οποία αποτελούν κομμάτι της σατανικής φύσης μας και της διεφθαρμένης διάθεσής μας. Μόνο μέσα από την αποδοχή της κρίσεως και του παιδέματος του Θεού μπορούμε να γνωρίσουμε τη δίκαιη διάθεση του Θεού, να αναπτύξουμε μια καρδιά που θα έχει φόβο Θεού και να μετανοήσουμε ειλικρινά. Τότε μπορούμε να πετύχουμε τη μεταμόρφωση και την κάθαρση της διεφθαρμένης διάθεσής μας· αυτή είναι η σημασία του έργου της κρίσεως του Θεού, καθώς και ο μόνος δρόμος προς τη σωτηρία. Αδελφή Εν Χούι, εφόσον διαβάζουμε ένθερμα όσο πιο πολλά λόγια του Θεού μπορούμε, η σημασία του έργου της κρίσεως του Θεού θα γίνει πιο σαφής σ’ εμάς και θα διαπιστώσουμε ότι μόνον ο Χριστός των εσχάτων ημερών μπορεί να δώσει στους ανθρώπους αιώνια ζωή».

Δόξα σοι, Κύριε! Κέρδισα πάρα πολλά από την επικοινωνία μου με τις αδελφές. Παρόλο που πρέπει ακόμα να βιώσω την κρίση και το παίδεμα του Θεού, μέσα από τη συναναστροφή μου μαζί τους και την ανάγνωση του βιβλίου «Μαρτυρίες Εμπειριών από την Είσοδο στη Ζωή» ένιωσα ότι η κρίση και το παίδεμα του Θεού μπορούν πραγματικά να αλλάξουν τους ανθρώπους. Ένιωσα ότι κι εγώ χρειάζομαι πραγματικά ένα στάδιο της κρίσης και του παιδέματος του Θεού για να με μεταμορφώσει και να με εξαγνίσει, ώστε να είμαι κατάλληλη για να μπω στη βασιλεία των ουρανών. Λίγο καιρό αργότερα, μετά από μερικές ακόμα ημέρες συναναστροφής, κατάλαβα περισσότερα για το έργο της κρίσεως του Θεού και για την αλήθεια αναφορικά με το όνομα του Θεού. Έμαθα, επίσης, πώς να διακρίνω τον αληθινό Χριστό από τους απατεώνες και τις αληθινές εκκλησίες από τις ψεύτικες. Έμαθα αλήθειες σχετικά με την ενσάρκωση του Θεού, τη διαφορά ανάμεσα στο έργο του Θεού και στο έργο του ανθρώπου, πώς ο Σατανάς διαφθείρει την ανθρωπότητα και πώς μας σώζει ο Θεός. Και ούτω καθεξής. Κατέληξα στο αδιάσειστο συμπέρασμα ότι ο Παντοδύναμος Θεός είναι όντως ο Κύριος Ιησούς που έχει επιστρέψει και με χαρά δέχθηκα το έργο του Παντοδύναμου Θεού των εσχάτων ημερών. Δόξα τω Θεώ! Μετά απ’ αυτό είχα μια άσβεστη δίψα για ανάγνωση των λόγων του Θεού. Μέσα από μια εκκλησιαστική ζωή, τη συναναστροφή μου με τους αδελφούς και τις αδελφές σχετικά με τις αλήθειες και την αποδοχή του ποτίσματος και της θρέψης από τα λόγια του Θεού, ένιωσα ότι το πνεύμα μου αποκτούσε πραγματική υποστήριξη. Όσα είδα ήταν σαν αυτήν την προφητεία από το Βιβλίο της Αποκάλυψης στη Βίβλο: «Ιδού, ίσταμαι εις την θύραν και κρούω· εάν τις ακούση της φωνής μου και ανοίξη την θύραν, θέλω εισέλθει προς αυτόν και θέλω δειπνήσει μετ’ αυτού και αυτός μετ’ εμού» (Αποκάλυψη 3:20). Σήμερα, όχι μόνο έχω δει αυτήν την προφητεία να εκπληρώνεται, αλλά έχω νιώσει ότι εκπληρώνεται σ’ εμένα προσωπικά. Τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού έχουν ανοίξει την πόρτα της καρδιάς μου και μου έδωσαν τη δυνατότητα να ακούσω τη φωνή του Θεού, να γνωρίσω το έργο της κρίσεως του Θεού και να επιστρέψω ενώπιόν Του. Δόξα τω Θεώ! Δόξα σοι Παντοδύναμε Θεέ!

12 Όταν κάποιος χτυπά την πόρτα, πρέπει να ανοίξεις

Από την Σινγκ Τινγκ, Κίνα

Το 1989, μαζί με τη μητέρα μου δεχθήκαμε το ευαγγέλιο του Κυρίου Ιησού. Αφότου άρχισα να πιστεύω στον Κύριο, μέσα από τη συχνή μου συμμετοχή στις συνάξεις και την ανάγνωση των Γραφών, έμαθα ότι ο Θεός δημιούργησε τον ουρανό, τη γη και όλα όσα αυτά περιέχουν, καθώς ότι Εκείνος έπλασε τους ανθρώπους και παρέχει τα πάντα για τους ανθρώπους. Εκείνον τον καιρό ο ιεροκήρυκας μας έλεγε συχνά «Όσες δυσκολίες και αν αντιμετωπίζουμε, αν προσευχόμαστε στον Θεό, Εκείνος θα μας βοηθήσει. Αυτό ισχύει επειδή ο Κύριος είπε «Αιτείτε, και θέλει σας δοθή· ζητείτε, και θέλετε ευρεί, κρούετε, και θέλει σας ανοιχθή. Διότι πας ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και εις τον κρούοντα θέλει ανοιχθή» (κατά Ματθαίον 7:7-8). Ο Κύριος είναι αξιόπιστος, οπότε αν έχουμε δυσκολίες και προσευχόμαστε στον Κύριο, Εκείνος θα ακούσει τις προσευχές μας. Μας μιλάει μέσα από τα λόγια της Βίβλου και μας οδηγεί σε όλες τις δυσκολίες...» Μετά απ’ αυτό εμπιστεύτηκα τα πάντα στον Κύριο, ασχέτως αν επρόκειτο για τα μεγάλα ή τα μικρά πράγματα της ζωής. Ο Κύριος στην ουσία άκουσε τις προσευχές μου και με οδήγησε μέσα από τα λόγια της Βίβλου και έκανε να αποδώσουν καρπούς όλα όσα αναζητούσα. Εξ αυτού, θεωρούσα όλο και πιο πολύτιμη τη Βίβλο, η οποία ήταν αναπόσπαστο στοιχείο μου και δεν την αποχωριζόμουν ποτέ.

Μία Κυριακή, τον Σεπτέμβριο του 1997, πήγα σε μία σύναξη, όπως πάντα, και η ηλικιωμένη αδελφή που κήρυττε είπε «Ευχαριστούμε τον Κύριο για τη χάρη Του. Σήμερα προσκάλεσα αυτές τις δύο νεαρές αδελφές για να συναναστραφούν μαζί μας, στις οποίες μπορείτε να υποβάλετε οποιαδήποτε ερωτήματα έχετε κατά νου...» Ανέκαθεν θαύμαζα αυτήν την ηλικιωμένη αδελφή, η οποία είχε ξεκινήσει να πιστεύει στον Κύριο όταν ήταν 18 ετών, και σήμερα ήταν 68. Στα 50 χρόνια της πίστης της, είχε διαβάσει τη Βίβλο με τόσο σθένος, που είχε φθείρει τρία αντίτυπα, και είχε μια αρκετά καλή γνώση της Βίβλου. Όμως σήμερα, μου προκάλεσε έκπληξη το γεγονός ότι άφηνε αυτές τις δύο εικοσάρες αδελφές να κάνουν το κήρυγμα. Πόσο καιρό πίστευαν στον Κύριο; Τι μήνυμα ήταν ικανές να μας περάσουν; Δεν είχα πειστεί, όμως επειδή το είχε προτείνει η ηλικιωμένη αδελφή, δεν είπα τίποτα. Όταν οι νεαρές αδελφές μάς έμαθαν να τραγουδάμε ένα εδάφιο από την Αποκάλυψη 22:1–5, «Ένας ποταμός από Νερό της Ζωής», σκέφτηκα ότι αυτό το εδάφιο ακουγόταν πολύ φρέσκο και ευχάριστο, οπότε η καρδιά μου αγαλλίασε Μετά απ’ αυτό, μας έβαλαν να τραγουδήσουμε ένα νέο εδάφιο, το οποίο λεγόταν «Ο Παντοδύναμος Θεός έχει ήδη εμφανιστεί στην Ανατολή» και σκέφτηκα ότι αυτός ο ύμνος ήταν επίσης πολύ καλός και ότι είχε χαρακτήρα και ενέργεια. Σκέφτηκα ότι μπορούσε να δώσει πίστη στους ανθρώπους καλύτερα από τα εδάφια που τραγουδούσαμε πριν στην εκκλησία. Εκείνη τη στιγμή η καρδιά μου έπαψε να αντιμάχεται εκείνες τις δύο νεαρές αδελφές. Σύντομα, όμως, η μία από τις νεαρές αδελφές έγινε μάρτυρας για τον Κύριο Ιησού που έχει ήδη επιστρέψει και είπε, επίσης, ότι στις έσχατες ημέρες ο Θεός έχει και πάλι ενσαρκωθεί, εμφανίζεται και εργάζεται σαν Υιός του ανθρώπου. Είπε ότι έχοντας ως βάση το έργο της λύτρωσης του Κυρίου Ιησού, Εκείνος πραγματοποίησε ένα στάδιο του έργου του λόγου, το οποίο κρίνει και καθαίρει τους ανθρώπους, καθώς και ότι Εκείνος προσωπικά έχει ανοίξει το βιβλιάριο... Καθώς μιλούσε, άφησε κάτω τη Βίβλο και πήρε ένα βιβλίο με τίτλο «Η Περγαμηνή που Άνοιξε ο Αμνός», και άρχισα να αναστατώνομαι: «Αυτοί οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό, όμως στην πραγματικότητα αφήνουν κάτω τη Βίβλο. Αυτό σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να είναι σωστό! Ποιο είναι το νόημα να πιστεύεις στον Θεό, αλλά να μη διαβάζεις τη Βίβλο; Η πίστη μας στον Κύριο βασίζεται στη Βίβλο και πρέπει να τη διαβάζουμε συνεχώς!» Τη στιγμή που ήθελα να τις αντικρούσω, είδα την ηλικιωμένη αδελφή να κάνει επανειλημμένως νεύμα με το κεφάλι της, οπότε κατάπια τα όσα ήθελα να πω για να τις αντικρούσω. Σκέφτηκα «αν η ηλικιωμένη αδελφή εγκρίνει το κήρυγμά τους, με τη γνώση που έχω εγώ για τη Βίβλο μπορεί να μην μπορέσω να τις αντικρούσω και να καταλήξω να ντροπιαστώ. Καλύτερα να περιμένω μέχρι να φύγουν, και μετά θα μιλήσω με την ηλικιωμένη αδελφή. Σίγουρα δεν είναι σωστό να πιστεύεις στον Θεό και να αφήνεις τη Βίβλο στην άκρη, επειδή η Βίβλος λέει: “Όλη η γραφή είναι θεόπνευστος” (Β’ Τιμόθεον 3:16). Από τη στιγμή που η Βίβλος είναι θεόπνευστη, αντιπροσωπεύει τη φωνή του Θεού. Το αν τηρούμε τη Βίβλο ή όχι, έχει όντως να κάνει με το μεγαλύτερο ζήτημα του αν λαμβάνουμε ευλογίες ή υποφέρουμε από κακοτυχίες, και πρέπει να έχω μια σαφή κατανόηση αυτού του ζητήματος. Δεν πρέπει να αφήσω αυτές τις δύο αδελφές να μας παραπλανήσουν και να μας εξαπατήσουν». Ήμουν συνεχώς πανικοβλημένη και το στομάχι μου σφιγγόταν από την ανησυχία. Δεν μου ήταν εύκολο να περιμένω μέχρι το τέλος της σύναξης. Κοιτούσα συνεχώς την ηλικιωμένη αδελφή, βλέποντας ότι προφανώς ενέκρινε αυτά που έλεγαν οι νεαρές αδελφές. Καθ’ όλη τη διάρκεια φαινόταν ήρεμη και χαρούμενη, ενώ εγώ συνεχώς ψιθύριζα μέσα μου: «Μα γιατί δεν λες τίποτα; Θα τις αφήσεις έτσι απλά να κηρύττουν με αυτόν τον τρόπο, εγκαταλείποντας τη Βίβλο; Αυτό αποκαλείς το να είσαι καλός αντιπρόσωπος του Κυρίου;»

Όταν επέστρεφα στο σπίτι, όσο περισσότερο το σκεφτόμουν τόσο περισσότερο αγχωνόμουν. «Διαβάζω τη Βίβλο επί επτά ή οκτώ χρόνια, και τώρα έρχονται κάποιοι να μου πουν να την εγκαταλείψω. Επίσης, η ηλικιωμένη αδελφή, απρόσμενα, φαίνεται να πιστεύει ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα μ’ αυτό. Όμως, πώς συμφωνεί αυτό με τις απαιτήσεις του Κυρίου; Όμως, οι περισσότεροι αδελφοί και αδελφές της εκκλησίας έχουν δεχθεί το έργο του Παντοδύναμου Θεού κατά τις έσχατες ημέρες, οπότε, αν εγώ δεν το δεχθώ, στην απίθανη περίπτωση να έχει πραγματικά επιστρέψει ο Κύριος και να είναι όντως ο Παντοδύναμος Θεός, δεν θα χάσω την ευκαιρία να υποδεχθώ την επιστροφή του Κυρίου;» Ωστόσο, εξακολουθούσα να έχω δεύτερες σκέψεις. Δεν μπορούσα απλώς να δεχθώ τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού και να εγκαταλείψω τη Βίβλο, όπως έκαναν αυτοί, όμως τι μπορούσα να κάνω; Καθότι ένιωθα νευρικότητα και ο δρόμος μου φαινόταν ανώμαλος και γεμάτος λακκούβες, γύρισα στο σπίτι πολύ αναστατωμένη. Όταν ο άντρας μου με είδε που ήμουν σαστισμένη, γρήγορα με ρώτησε «Γιατί είσαι τόσο ταραγμένη; Τι είναι αυτό που σε απασχολεί;» «Αχ! Πού να σ’ τα λέω... Σήμερα ήρθαν στην εκκλησία δύο νεαρές αδελφές και έκαναν κήρυγμα, και είπαν ότι ο Κύριος Ιησούς έχει ήδη επιστρέψει και έχει ανοίξει το βιβλιάριο. Μας έδωσαν, επίσης, από ένα βιβλίο και μας είπαν ότι ήταν ο νέος λόγος του Θεού. Στο μέλλον θα μας βάζουν να διαβάζουμε μόνο αυτό το βιβλίο, το οποίο έχει τίτλο «Η Περγαμηνή που Άνοιξε ο Αμνός». Εσύ τι λες; Πιστεύουμε στον Κύριο τόσα χρόνια και διαβάζαμε ανέκαθεν τη Βίβλο, η οποία μας έχει αποφέρει τόσα οφέλη. Δεν μπορούμε να εγκαταλείψουμε ποτέ τη Βίβλο!» Επίσης έκπληκτος, είπε ο άντρας μου «Αλήθεια; Αυτό συμβαίνει;» Αφότου το σκέφτηκε καλά για λίγο, είπε «Νομίζω πως έχεις δίκιο. Πρέπει να είμαστε ενσυνείδητοι απέναντι στον Κύριο και πρέπει να διαβάζουμε τη Βίβλο για την πίστη μας στον Θεό. Δεν μπορούμε να εγκαταλείψουμε ποτέ τη Βίβλο». Η σίγουρη απάντηση του άντρα μου ενίσχυσε την πεποίθησή μου για διαφύλαξη της Βίβλου.

Το βράδυ, γονάτισα μπροστά στη Βίβλο και προσευχήθηκα με ανυπομονησία στον Κύριο, ικετεύοντάς Τον να προσέχει το ποίμνιό Του και να μην αφήσει τους ανθρώπους να του το κλέψουν. Τις επόμενες ημέρες διάβαζα τη Βίβλο όπως συνήθως και, όταν ήρθε η Κυριακή, πήρα τη Βίβλο μου και ξεκίνησα νωρίτερα. Έβαλα επίσης στην τσάντα μου εκείνο το βιβλίο, το «Η Περγαμηνή που Άνοιξε ο Αμνός». Επειδή δεν ήξερα πώς θα έπρεπε να αντιμετωπίσω αυτό το βιβλίο, ήθελα να ακούσω τη γνώμη της ηλικιωμένης αδελφής και των άλλων. Όταν είδα την ηλικιωμένη αδελφή, της είπα ακριβώς πώς ένιωθα σχετικά με το ζήτημα. Αφότου με άκουσε, η ηλικιωμένη αδελφή χαμογέλασε και μου είπε «Αδελφή, αυτό σίγουρα δεν είναι κάτι το ασήμαντο· αντιθέτως είναι ένα ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε με μεγάλη προσοχή. Αν βγάλουμε στα τυφλά μια ετυμηγορία για το πώς να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα της επιστροφής του Κυρίου, θα είναι πολύ εύκολο να διαπράξουμε ύβρη απέναντι στον Κύριο. Πρέπει να προσευχόμαστε ειλικρινά λίγο περισσότερο υπό την παρουσία του Κυρίου, και έχω την πεποίθηση ότι ο Κύριος θα μας διαφωτίσει και θα μας φωτίσει, ώστε να καταλάβουμε το θέλημά Του». Ποτέ μου δεν είχα σκεφτεί ότι η ηλικιωμένη αδελφή θα μπορούσε να πει κάτι τέτοιο, όμως όταν κοίταξα τη στάση της, ήταν σαν να είχε ήδη βγάλει ένα τελικό συμπέρασμα σχετικά με το εν λόγω ζήτημα. Εκείνο το βράδυ, στριφογυρνούσα ανήσυχη στο κρεβάτι μου και δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Σκεφτόμουν το πώς η ηλικιωμένη αδελφή πίστευε στον Κύριο για τόσα χρόνια και ότι ήταν ένα άτομο με μεγάλη ικανότητα διάκρισης. Τα χρόνια που η εκκλησία βρισκόταν σε μεγάλο χάος, εκείνη μπόρεσε, παρά τον πειθαναγκασμό και τον παραγκωνισμό των παστόρων και των πρεσβύτερων, να αφήσει με σθένος και αποφασιστικότητα τη θέση που είχε στην εκκλησία «Πατριωτικό Κίνημα του Τριπλού Εαυτού» και να εισέλθει στο περιβάλλον της κατ’ οίκον εκκλησίας, μέσα από την προσευχή και την αναζήτηση του θελήματος του Θεού. Ζώντας υπό την απειλή της φυλάκισης, συνέχισε να υπηρετεί τον Κύριο. Τη σεβόμουν και τη θαύμαζα πολύ, και πίστευα ότι αυτήν τη φορά δεν θα δεχόταν απλώς το έργο του Παντοδύναμου Θεού κατά τις έσχατες ημέρες, χωρίς να προσευχηθεί και να αναζητήσει. «Όμως αυτό το βιβλίο, το «Η Περγαμηνή που Άνοιξε ο Αμνός», έχει εγκαταλείψει τη Βίβλο. Όπως και να το δει κανείς, αυτό είναι και πάλι λάθος! Κύριε, τι πρέπει να κάνω;» Εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα τη νουθεσία της ηλικιωμένης αδελφής ότι πρέπει κανείς να προσεύχεται και να αναζητά περισσότερο για τα πράγματα που δεν καταλαβαίνει καλά. Έτσι, γονάτισα ενώπιον του Κυρίου υπό την παρουσία Του και προσευχήθηκα: «Κύριε Ιησού Χριστέ της χάρης, αρχηγέ και τελειωτή μας, οι αδελφοί και οι αδελφές της εκκλησίας έχουν εγκαταλείψει τη Βίβλο και έχουν αρχίσει να διαβάζουν ένα βιβλίο που λέγεται «Η Περγαμηνή που Άνοιξε ο Αμνός». Λένε, επίσης, ότι αυτός είναι ο νέος λόγος Σου, Κύριε! Όλα αυτά τα χρόνια, υπήρξε ποτέ κάποιος που να πίστευε στον Κύριο και να εγκατέλειψε τη Βίβλο; Ωστόσο σήμερα, όλα αυτά που ακούγονται στις συνάξεις κατά τη συναναστροφή μας, δεν έχουν να κάνουν με τα περιεχόμενα της Βίβλου. Κύριε! Με ποιον τρόπο να πιστεύω σ’ Εσένα; Σε ικετεύω να μου υποδείξεις τον δρόμο προς τα εμπρός, επειδή εσύ είσαι ο φανός μου, το φως του δρόμου και περιμένω την καθοδήγησή σου».

Μετά απ’ αυτό, έπαιρνα και πάλι μαζί μου τη Βίβλο στις συνάξεις, και όταν άκουγα ότι το περιεχόμενο που συζητείτο συμβάδιζε με τον λόγο της Βίβλου, απρόθυμα δεχόμουν ένα μέρος. Έκανα ότι δεν άκουγα οτιδήποτε δεν συμβάδιζε με τη Βίβλο, και παράλληλα περίμενα να έρθει η μέρα που οι αδελφοί και οι αδελφές θα αφυπνίζονταν και θα έβλεπαν την αλήθεια. Όμως, στη συνέχεια, ανακάλυψα ότι η κατάσταση των αδελφών βελτιωνόταν συνεχώς, και τα πρόσωπά τους έλαμπαν από ευτυχία. Από την άλλη, η δική μου η διάθεση σταδιακά επιδεινωνόταν και έπρεπε να καταβάλλω προσπάθεια για να χαμογελάσω, όταν αποκρινόμουν στους αδελφούς και τις αδελφές. Μια μέρα, κατά τη διάρκεια μιας σύναξης, είδα τους αδελφούς και τις αδελφές πολύ ευδιάθετους να μοιράζονται κατά τη συναναστροφή μας τα όσα είχαν δεχθεί και μάθει από τον λόγο του Παντοδύναμου Θεού, και ήταν όλοι τους τόσο κατενθουσιασμένοι σαν να είχαν μόλις βρει έναν θησαυρό. Όσο για μένα, ήταν σαν μετά βίας να καταλάβαινα για ποιο πράγμα μιλούσαν, και ένιωθα χαζή σαν τούβλο. Δεν είχα να προσθέσω λέξη και απλώς καθόμουν βλακωδώς σε μια μεριά. Ένιωθα πολύ θλιμμένη και αναστατωμένη μέσα μου. Μπορούσα μόνο να εκλιπαρώ τον Κύριο από μέσα μου: «Κύριε! Παλιότερα μου φερόσουν με τόση χάρη και συχνά με διαφώτιζες. Γιατί δεν με διαφωτίζεις και τώρα; Μήπως δεν με θέλεις; Κύριε, είσαι η μόνη μου ελπίδα και σε ικετεύω να μη με απαρνηθείς...» Παρόλο που εκλιπαρούσα τον Κύριο με μεγάλη προσπάθεια, εξακολουθούσα να μη νιώθω οποιαδήποτε ανταπόκριση ή παρηγοριά από Εκείνον. Η καρδιά μου ψυχράνθηκε: Ο Κύριος δεν με θέλει...

Όταν γύρισα σπίτι, δεν μπορούσα να αντέξω άλλο τη θλίψη που ένιωθα. Έπεσα μπρούμυτα στο κρεβάτι μου και άθελά μου αναφώνησα στον Κύριο: «Κύριε, το ξέρεις ότι Σε αγαπώ, και όποιες κι αν είναι οι συνθήκες, εγώ δεν μπορώ απλώς να εγκαταλείψω τη Βίβλο και να Σε αφήσω. Όμως, πιστεύω σ’ Εσένα τόσα χρόνια, και δεν έχω νιώσει ποτέ μου τέτοιο σκοτάδι στο πνεύμα μου. Κύριε! Σου ζητώ να μη με αποστρέφεσαι. Λυπήσου με. Οι αδελφοί και οι αδελφές λένε ότι τα νέα λόγια είναι η φωνή Σου, τώρα που έχεις επιστρέψει. Διαβάζοντας αυτά τα λόγια έχουν όλοι δρέψει πολλούς καρπούς και ζούνε όλοι μέσα στην ευδαιμονία και την ευτυχία, ενώ εγώ έχω βυθιστεί στο σκοτάδι και δεν νιώθω πλέον την παρουσία Σου. Κύριε! Υποφέρω βαθιά μέσα στην καρδιά μου και είμαι πολύ μπερδεμένη, δεν ξέρω πώς να τα αντιμετωπίσω όλα αυτά. Κύριε! Αυτό το βιβλίο, «Η Περγαμηνή που Άνοιξε ο Αμνός», είναι πραγματικά η φωνή Σου, τώρα που έχεις επιστρέψει; Αν είναι έτσι, Σε ικετεύω να με διαφωτίσεις και να με οδηγήσεις! Άσε με να καταλάβω τη φωνή Σου, γιατί κι εγώ θέλω να Σε ακολουθώ!» Σ’ εκείνο το σημείο της προσευχής μου, ξαφνικά εμφανίστηκε στο μυαλό μου η μορφή του Κυρίου Ιησού να στέκεται έξω και να μου χτυπάει την πόρτα, και ήταν λες και ο Κύριος στεκόταν έξω και με περίμενε για πολύ καιρό. Τρόμαξα και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι εγώ ήμουν αυτή που είχε κλείσει την πόρτα στον Κύριο Ιησού. Αμέσως κατηγόρησα τον εαυτό μου, μετάνιωσα και ένιωσα να κυλάνε δάκρυα υποχρέωσης από τα μάτια μου... Δεν μπορούσα καν να σκουπίσω τα δάκρυά μου και με σπουδή σηκώθηκα από το πάτωμα. Πήρα τη Βίβλο μου και διάβασα στην Αποκάλυψη 3:20-22: «Ιδού, ίσταμαι εις την θύραν και κρούω· εάν τις ακούση της φωνής μου και ανοίξη την θύραν, θέλω εισέλθει προς αυτόν και θέλω δειπνήσει μετ' αυτού και αυτός μετ' εμού. Όστις νικά, θέλω δώσει εις αυτόν να καθήση μετ' εμού εν τω θρόνω μου, καθώς και εγώ ενίκησα και εκάθησα μετά του Πατρός μου εν τω θρόνω αυτού. Όστις έχει ωτίον ας ακούση τι λέγει το Πνεύμα προς τας εκκλησίας». Ήμουν σίγουρη ότι αυτή ήταν η διαφώτιση του Αγίου Πνεύματος. Εκείνη τη στιγμή, γονάτισα και πάλι υπό την παρουσία του Κυρίου, με τα δάκρυα να κυλάνε ασταμάτητα: «Κύριέ Μου, Παντοδύναμε Θεέ, δεν περίμενα ότι θα αντιμετώπιζα κατ’ αυτόν τον τρόπο την άφιξή Σου... Ήμουν τυφλή και αδαής και δεν μπορούσα να καταλάβω τη φωνή Σου, και Σε έκλεισα έξω από την πόρτα... Σε έκανα να νιώθεις πληγωμένος και απογοητευμένος... Αν δεν ήσουν τόσο ελεήμονας, μπορεί ακόμα να απαρνιόμουν τη φωνή Σου και να ζούσα στο σκοτάδι. Παντοδύναμε Θεέ! Θέλω να έρθω σ’ Εσένα, να δεχθώ τον λόγο Σου και να Σου ζητήσω να μην κοιτάς τις αμαρτίες Μου, και να συνεχίσεις το έργο Σου για τη σωτηρία Μου». Μετά από την προσευχή μου, ένιωσα μέσα μου μια αίσθηση απαράμιλλης απελευθέρωσης, και ήταν σαν να είχε φύγει αυτή η πελώρια πέτρα που πίεζε την καρδιά μου. Η καρδιά μου ήταν τόσο ελαφριά! Μετά απ’ αυτό, όποτε είχα χρόνο διάβαζα τον λόγο του Παντοδύναμου Θεού. Αδημονούσα να αναπληρώσω όλον τον χαμένο χρόνο, όμως, βαθιά μέσα στο πνεύμα μου, ήμουν ακόμα μπερδεμένη σχετικά με το ότι το έργο του Θεού άφηνε πίσω του τη Βίβλο.

Μια μέρα, άνοιξα τον λόγο του Θεού και διάβασα: «Πώς πρέπει να προσεγγίζεται η Βίβλος όσον αφορά την πίστη στον Θεό; Πρόκειται για ερώτημα θεμελιώδους αρχής… Επί σειρά ετών, το παραδοσιακό μέσο της πίστης των ανθρώπων (του Χριστιανισμού, μιας από τις τρεις κύριες θρησκείες του κόσμου) ήταν η ανάγνωση της Βίβλου. Η απόκλιση από τη Βίβλο δεν είναι πίστη στον Κύριο, η απόκλιση από τη Βίβλο είναι σατανική λατρεία και αίρεση και ακόμη κι όταν οι άνθρωποι διαβάζουν άλλα βιβλία, τα βιβλία αυτά πρέπει να έχουν ως βάση τους την ερμηνεία της Βίβλου. Δηλαδή, αν λες ότι πιστεύεις στον Κύριο, τότε πρέπει να διαβάζεις τη Βίβλο, να τρως και να πίνεις τη Βίβλο και πέραν της Βίβλου δεν πρέπει να λατρεύεις κανένα βιβλίο που δεν αφορά τη Βίβλο. Αν το πράξεις, τότε προδίδεις τον Θεό. Από τότε που δημιουργήθηκε η Βίβλος, η πίστη των ανθρώπων στον Κύριο ήταν η πίστη στη Βίβλο. Αντί να λέμε ότι οι άνθρωποι πιστεύουν στον Κύριο, είναι καλύτερο να λέμε ότι πιστεύουν στη Βίβλο. Αντί να λέμε ότι έχουν αρχίσει να αναγιγνώσκουν τη Βίβλο, είναι καλύτερο να λέμε ότι έχουν αρχίσει να πιστεύουν στη Βίβλο. Και αντί να λέμε ότι έχουν επιστρέψει ενώπιον του Κυρίου, θα ήταν καλύτερο να λέμε ότι έχουν επιστρέψει ενώπιον της Βίβλου» (από «Σχετικά με τη Βίβλο (1)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Αφότου διάβασα αυτό το απόσπασμα από τον λόγο του Θεού, ένιωθα σαν να είχα έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με τον Θεό. Ναι, αυτό που νόμιζα ήταν το ίδιο με αυτό που αποκάλυψε ο Θεός. Νόμιζα ότι έπρεπε κανείς να διαβάζει τη Βίβλο, προκειμένου να πιστεύει στον Θεό, και δεν μπορούσε να διαβάζει άλλα βιβλία πέραν της Βίβλου, διαφορετικά πρόδιδε τον Θεό. Όμως εξακολουθούσα να είμαι μπερδεμένη: «Η Βίβλος δεν είναι θεόπνευστη; Όταν πιστεύουμε στον Κύριο, δεν ακολουθούμε τη Βίβλο; Οπότε, πόσο μεγάλη διαφορά υπάρχει μεταξύ της επιστροφής στην παρουσία της Βίβλου και της επιστροφής στην παρουσία του Θεού;» Συνέχισα να αναζητώ μια απάντηση στον λόγο του Θεού. Λίγο αργότερα, ανακάλυψα ότι ο λόγος του Θεού λέει: «Η Βίβλος είναι η ιστορική καταγραφή του έργου του Θεού στο Ισραήλ και καταγράφει πολλές από τις προφητείες των αρχαίων προφητών καθώς και κάποιες από τις δηλώσεις του Ιεχωβά στο έργο Του εκείνον τον καιρό. Συνεπώς, όλοι θεωρούν το βιβλίο αυτό ως άγιο (διότι ο Θεός είναι άγιος και μεγάλος). Φυσικά, αυτό όλο απέρρεε από τον σεβασμό τους προς τον Ιεχωβά και την λατρεία τους στον Θεό. Οι άνθρωποι αναφέρονται σε αυτό το βιβλίο μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο γιατί τα πλάσματα του Θεού λατρεύουν τον Δημιουργό τους, ενώ υπάρχουν ακόμη και εκείνοι που το αποκαλούν θεϊκό βιβλίο. Στην πραγματικότητα, είναι απλώς μια ανθρώπινη καταγραφή. Δεν ονομάστηκε προσωπικά από τον Ιεχωβά, ούτε ο Ιεχωβά καθοδήγησε προσωπικά τη δημιουργία του. Με άλλα λόγια, ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου δεν είναι ο Θεός, αλλά οι άνθρωποι. Η Αγία Γραφή είναι απλώς ο τίτλος που δόθηκε από τον άνθρωπο λόγω σεβασμού. Τον συγκεκριμένο τίτλο δεν τον αποφάσισε ο Ιεχωβά και ο Ιησούς κατόπιν συζήτησης μεταξύ τους. Δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια ανθρώπινη ιδέα. Διότι το βιβλίο αυτό δεν γράφτηκε από τον Ιεχωβά, πολύ λιγότερο δε, από τον Ιησού. Αντιθέτως, αποτελεί το αρχείο πλήθους αρχαίων προφητών, απόστολων και μαντών, το οποίο καταρτίστηκε από τις επόμενες γενεές σε βιβλίο αρχαίων γραφών και οι άνθρωποι το θεωρούν ιδιαίτερα ιερό, ένα βιβλίο που πιστεύουν ότι περιέχει πολλά ασύλληπτα και βαθιά μυστήρια που περιμένουν να αποκαλυφθούν από τις μελλοντικές γενιές. Λόγω αυτού, οι άνθρωποι είναι ακόμη πιο διατεθειμένοι να πιστεύουν ότι αυτό το βιβλίο είναι θεϊκό. Με την προσθήκη των Τεσσάρων Ευαγγελίων και του Βιβλίου της Αποκάλυψης, η στάση των ανθρώπων απέναντί της διαφέρει ιδιαίτερα σε σύγκριση με οποιοδήποτε άλλο βιβλίο και επομένως κανείς δεν τολμά να αναλύσει αυτό το θεϊκό βιβλίο — επειδή είναι πάρα πολύ ιερό» (από «Σχετικά με τη Βίβλο (4)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Ο λόγος του Παντοδύναμου Θεού έχει αποκαλύψει το αιώνιο μυστήριο και έχει εξηγήσει τα αινίγματα της Βίβλου. Έχει επίσης εξηγήσει τις δυσκολίες της καρδιάς μου. Ο λόγος του Θεού λέει: «Η Βίβλος είναι η ιστορική καταγραφή του έργου του Θεού στο Ισραήλ». Το σκέφτηκα προσεκτικά και κατέληξα: «Αυτή είναι πραγματικά η οδός και όλα όσα έχουν καταγραφεί στη Βίβλο είναι όντως η ιστορία του έργου που επιτέλεσε ο Θεός στο Ισραήλ. Είναι το έργο που έκανε ο Θεός κατά την Εποχή του Νόμου και κατά την Εποχή της Χάριτος, όμως ο Θεός είναι ο Θεός που δημιούργησε τον ουρανό, τη γη και τα πάντα, και επίσης εξουσιάζει όλη την ανθρωπότητα. Ο Θεός πάντοτε οδηγεί και συνδράμει την ανθρωπότητα, οπότε πώς μπορεί να κάνει έργο μόνο στο Ισραήλ; Πώς μπορεί να λέει μόνον όσα είναι στη Βίβλο; Η Βίβλος αποκαλείται η “Αγία Γραφή” από τους ανθρώπους επειδή καταγράφει μεγάλο μέρος από τα όσα έχει πει ο Θεός. Της δίνουν αυτόν τον τιμητικό τίτλο επειδή έχουν φόβο Θεού, όμως στην πραγματικότητα οι συγγραφείς της Βίβλου είναι εκείνοι οι αρχαίοι άγιοι, οι προφήτες και οι απόστολοι, όχι ο Θεός. Φαίνεται ότι η Βίβλος δεν είναι εξ ολοκλήρου θεόπνευστη και δεν είναι ολόκληρη ο λόγος του Θεού. Είναι μόνο ένα βιβλίο ιστορίας που γίνεται μάρτυρας στον Θεό. Είναι λογικό που ο Κύριος Ιησούς είπε: “Ερευνάτε τας γραφάς, διότι σεις νομίζετε ότι εν αυταίς έχετε ζωήν αιώνιον· και εκείναι είναι αι μαρτυρούσαι περί εμού· πλην δεν θέλετε να έλθητε προς εμέ, διά να έχητε ζωήν” (κατά Ιωάννη 5:39-40)». Διαβάζοντας τον λόγο του Παντοδύναμου Θεού σε σύγκριση με τον λόγο του Κυρίου Ιησού, εντελώς ξαφνικά κατάλαβα τα λόγια του Κυρίου. Τότε αναρωτήθηκα: «ο Θεός είναι ο Δημιουργός και η πηγή της ζωής. Ο Θεός μπορεί να δημιουργήσει τον ουρανό, τη γη και όλα όσα περιέχονται σ’ αυτά, και εξουσιάζει όλα τα πράγματα. Μπορεί η Βίβλος να κάνει αυτό το έργο; Δεν μπορεί. Κοιτώντας το απ’ αυτήν τη σκοπιά, φαίνεται ότι η Βίβλος σίγουρα δεν μπορεί να εκπροσωπήσει τον Θεό. Ο Θεός και η Βίβλος δεν είναι στο ίδιο επίπεδο. Θα πρέπει να ακολουθώ τα βήματα του Θεού και δεν πρέπει να υπερασπίζομαι τη Βίβλο και να απορρίπτω το νέο έργο του Θεού». Όσο περισσότερο αναλογιζόμουν τον λόγο του Θεού, τόσο καλύτερα γνώριζα την ουσία και την εσωτερική ιστορία της Βίβλου, και τόσο πιο ταπεινωμένη και ντροπιασμένη ένιωθα. Σκέφτηκα τις αντιλήψεις που διατηρούσα ως φυλαχτό τα τόσα χρόνια που πίστευα στον Θεό και που νόμιζα ότι η Βίβλος ήταν το ίδιο σημαντική με τον Θεό. Θεωρούσα τη Βίβλο ισάξια του Θεού και νόμιζα ότι αν άφηνα στην άκρη τη Βίβλο θα σήμαινε ότι δεν πιστεύω στον Θεό. Όμως στην πραγματικότητα, δεν είχα σαφή εικόνα για την ουσία της Βίβλου και για την αρχική της αξία, και δεν είχα σκεφτεί ποτέ ποια ήταν η διαφορά ανάμεσα στο να πιστεύει κανείς στον Κύριο και στο να πιστεύει στη Βίβλο. Το πρακτικό νόημα της πίστης στον Θεό μου ήταν εντελώς άγνωστο και, στην ουσία, θεωρούσα ότι οι αντιλήψεις μου ήταν η αλήθεια και έλεγα ανοησίες. Απέρριπτα το έργο και τον λόγο του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες και ήμουν πραγματικά τόσο ανόητη και αδαής, υπερβολικά αλαζόνας και χωρίς λογική. Όμως ο Θεός δεν με αντιμετώπισε βάσει της άγνοιάς μου και δεν με καταδίκασε, παρά με διαφώτισε και με καθοδήγησε. Βήμα προς βήμα με απομάκρυνε από τη Βίβλο, και έτσι προσήλθα ενώπιον του θρόνου του Θεού, ώστε να μπορέσω να λάβω θρέψη και υποστήριξη από τον λόγο του Παντοδύναμου Θεού για να καταλάβω σταδιακά μέρος της αλήθειας και να γνωρίσω την ουσία της Βίβλου. Η πόρτας της καρδιάς μου, η οποία ήταν για τόσο καιρό κλειδωμένη, άνοιξε τελικά για τον Θεό και δεν μπορούσα να αποφύγω πλέον τη σωτηρία του Θεού. Αντιθέτως, μέσα από τη νέα φωνή του Θεού, απολαμβάνω όσο θέλω την παροχή του νερού της ζωής που αναβλύζει από τον θρόνο. Ειλικρινά ευχαριστώ και δοξάζω τον Θεό!