Ο άνθρωπος που επιτυγχάνει τη σωτηρία είναι εκείνος που είναι πρόθυμος να κάνει πράξη την αλήθεια

Από πολύ παλιά, η ανάγκη να ζει κανείς μια σωστή εκκλησιαστική ζωή αναφερόταν στα κηρύγματα. Τότε, γιατί δεν έχει ακόμη βελτιωθεί η ζωή της εκκλησίας, και έχει παραμείνει στα ίδια παλιά πράγματα; Γιατί δεν υπάρχει ένας τελείως νέος και διαφορετικός τρόπος ζωής; Είναι σωστό ένας άνθρωπος της δεκαετίας του ενενήντα να ζει όπως ένας αυτοκράτορας μιας περασμένης εποχής; Παρότι η τροφή και το ποτό μπορεί να είναι λιχουδιές που σπάνια γευόταν κανείς σε προηγούμενες εποχές, δεν έχουν υπάρξει σημαντικές αλλαγές στις συνθήκες της εκκλησίας. Είναι σαν να βάζεις ένα παλιό κρασί σε καινούργιο μπουκάλι. Ποιά είναι λοιπόν η χρησιμότητα του να λέει ο Θεός τόσα πολλά; Οι εκκλησίες στα περισσότερα μέρη δεν έχουν αλλάξει καθόλου. Το έχω δει με τα μάτια Μου και είναι ξεκάθαρο στην καρδιά Μου. Παρότι δεν έχω ο ίδιος εμπειρία από την ζωή στην εκκλησία, γνωρίζω τις συνθήκες των συναθροίσεων στην εκκλησία απ’ έξω κι’ ανακατωτά. Δεν έχουν εξελιχθεί και πολύ. Και πάμε πίσω στο γνωστό απόφθεγμα – είναι σαν να βάζεις παλιό κρασί σε καινούργιο μπουκάλι. Τίποτε δεν έχει αλλάξει ούτε στο ελάχιστο! Όταν κάποιος τους ποιμαίνει σαν πρόβατα τότε καίγονται σαν τη φωτιά, αλλά όταν δεν υπάρχει κανένας να τους στηρίξει, είναι σαν ένα κομμάτι πάγος. Δεν είναι πολλοί που μπορούν να μιλήσουν για πρακτικά πράγματα, και πολύ σπάνια μπορεί κάποιος να πιάσει το τιμόνι. Παρότι τα κηρύγματα είναι υψηλά, σπάνια κάποιος επιτυγχάνει την είσοδο. Λίγοι άνθρωποι αγαπούν τον λόγο του Θεού. Γεμίζουν δάκρυα όταν δέχονται τον λόγο του Θεού, είναι ευτυχείς όταν τον βάζουν στην άκρη, και χάνουν το ενδιαφέρον και τη λάμψη τους όταν απομακρύνονται από αυτόν. Για να πούμε την αλήθεια, απλά δεν αγαπάτε τον λόγο του Θεού και δεν εκλαμβάνετε τα λόγια από το στόμα Του σήμερα σαν θησαυρό. Είστε ανήσυχοι όταν διαβάζετε τον λόγο Του και κουράζεστε όταν τον αποστηθίζετε, και όταν πρέπει να κάνετε πράξη τον λόγο του Θεού, δεν έχετε καθόλου ενθουσιασμό. Είστε πάντα ενεργοποιημένοι όταν διαβάζετε τον λόγο του Θεού, αλλά συνάμα ξεχνάτε να τον κάνετε πράξη. Πραγματικά, δεν χρειάζεται να λέγονται αυτά τα λόγια τόσο επιμελώς και να επαναλαμβάνονται με τόση υπομονή. Οι άνθρωποι μόνο ακούν, αλλά δεν προχωρούν σε πράξεις, οπότε αυτό έχει γίνει εμπόδιο στο έργο του Θεού. Δεν μπορώ να μην το αναφέρω, δεν μπορώ να μη μιλήσω γι’ αυτό. Αναγκάζομαι να το κάνω. Δεν είναι ότι με ευχαριστεί να εκθέτω τις αδυναμίες των άλλων. Νομίζετε ότι οι πράξεις σας είναι όπως πρέπει και νομίζετε ότι όταν οι αποκαλύψεις κορυφώνονται, είστε και εσείς στην κορύφωση; Είναι τόσο απλό; Δεν εξετάζετε ποτέ τη βάση πάνω στην οποία εν τέλει χτίζονται οι εμπειρίες σας! Από δω και πέρα, οι συναθροίσεις σας με τίποτα δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως η αρμόζουσα ζωή της εκκλησίας, ούτε αυτή είναι καθόλου μια σωστή πνευματική ζωή. Είναι μόνο μια συνάθροιση μιας ομάδας ανθρώπων που αρέσκονται σε κουβεντούλες και τραγούδια. Για να πούμε την αλήθεια, δεν υπάρχει και πολύ πραγματικότητα σε αυτό. Για να το πούμε και πιο καθαρά, εάν δεν κάνεις πράξη την αλήθεια, τότε πού είναι η πραγματικότητα; Δεν αποτελεί κομπασμό να ισχυρίζεσαι ότι έχεις πραγματικότητα; Εκείνοι που πάντα κάνουν έργο, είναι αλαζόνες και επηρμένοι, ενώ εκείνοι που πάντα υπακούουν, σιωπούν και κρατούν χαμηλό προφίλ, χωρίς να έχουν καμία ευκαιρία για εξάσκηση. Οι άνθρωποι που κάνουν έργο, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να μιλούν, να πολυλογούν με ομιλίες σε υψηλούς τόνους, ενώ οι οπαδοί μόνο ακούν. Δεν υπάρχει καμία αλλαγή για την οποία να μπορούν να μιλήσουν. Είναι μόνο συμπεριφορές του παρελθόντος! Σήμερα, το να μπορείς να υποταχτείς και να μην τολμάς να επέμβεις ή να συμπεριφερθείς κατά βούληση είναι συνέπεια της έλευσης των διοικητικών διαταγμάτων του Θεού. Δεν είναι μια αλλαγή σ’ εσένα μέσω εμπειρίας. Το γεγονός ότι υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν μπορείς να κάνεις σήμερα και που θα έκανες χτες είναι γιατί το έργο του Θεού είναι τόσο προφανές που έχει κατακτήσει τους ανθρώπους. Να ρωτήσω κάποιον τι από αυτά που έχει επιτύχει σήμερα έχει αποκτηθεί με τον ιδρώτα του προσώπου του και την προσωπική του σκληρή δουλειά; Πόσα από αυτά σου τα είπε απευθείας ο Θεός; Τι θα απαντούσες; Θα παρέμενες άναυδος και άφωνος; Θα έμενες με ανοιχτό το στόμα; Πως γίνεται οι άλλοι να μπορούν να αναφέρονται σε πολλές από τις πραγματικές εμπειρίες τους για να σου παράσχουν τροφή, όταν εσύ απλά απολαμβάνεις τα γεύματα που έχουν μαγειρέψει οι άλλοι; Μήπως δεν ντρέπεσαι; Μήπως δεν νιώθεις αμήχανα;

Το αληθινό νόημα της ενσάρκωσης

• Ύμνος των λόγων του Θεού
• Το αληθινό νόημα της ενσάρκωσης
• I
• Η γνώση των ανθρώπων
• για τον πρακτικό Θεό
• και τη σημασία της ενσάρκωσης
• είν' ελλιπής.
• Σχετικά με την σάρκα του Θεού,
• μέσα απ’ το έργο και τον λόγο Του,
• βλέπουν όλοι το Πνεύμα του Θεού
• πλούσιο κι επεκτατικό.
• Το νόημα τ’ αληθινό
• του Πνεύματος που ενσαρκώνεται
• είν’ ότι ο άνθρωπος δρα
• κοντά στον Θεό,
• βασιζόμενος σ’ Αυτόν
• και λαμβάνοντας γνώση Θεού, Θεού.
• II
• Αυτόν τον άνθρωπο λατρεύεις,
• αλλά πραγματικά,
• λατρεύεις το Πνεύμα του Θεού.
• Αυτό είν’ το ελάχιστο
• που πρέπει να ξέρουν
• οι άνθρωποι όλοι
• για τον ένσαρκο Θεό,
• να γνωρίζουν την ουσία
• του Πνεύματος μέσ' απ’ τη σάρκα,
• το θείο έργο Του μα
• και τ’ ανθρώπινό Του, το σαρκικό,
• να δέχονται τον λόγο του Πνεύματος,
• μιας και το Πνεύμα την σάρκα οδηγεί,
• δείχνει τη δύναμή Του στη σάρκα.
• Το νόημα τ’ αληθινό
• του Πνεύματος που ενσαρκώνεται
• είν’ ότι ο άνθρωπος δρα
• κοντά στον Θεό,
• βασιζόμενος σ’ Αυτόν
• και λαμβάνοντας γνώση Θεού, Θεού.
• III
• Ήρθ' ο Θεός απ’ τον ουρανό στη γη,
• τον λόγο Του να εκφράσει
• με τη σάρκα να ολοκληρώσει
• το έργο του Πνεύματος.
• Μέσα απ' τη σάρκα γνωρίζει
• ο άνθρωπος το Πνεύμα,
• με του Θεού την εμφάνιση στη γη,
• διαλύεται η θολή αντίληψη περί Θεού.
• Οι άνθρωποι λατρεύουν
• τον πρακτικό Θεό,
• αυξάνοντας την υπακοή τους σ’ Αυτόν.
• Μέσα απ’ το θείο έργο Του,
• το ανθρώπινο δια μέσου της σαρκός,
• ποίμανση κι αποκάλυψη
• παίρνει κανείς,
• αλλάζει η διάθεσή του.
• Το νόημα τ’ αληθινό
• του Πνεύματος που ενσαρκώνεται
• είν’ ότι ο άνθρωπος δρα
• κοντά στον Θεό,
• βασιζόμενος σ’ Αυτόν
• και λαμβάνοντας γνώση Θεού, Θεού.
• από το βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Χριστιανικά τραγούδια | Δοξολογία για τη νέα ζωή στη βασιλεία

 

Χριστιανικά τραγούδια | Δοξολογία για τη νέα ζωή στη βασιλεία 

Έχουμε ακούσει τη φωνή του Θεού κι επιστρέψει στον οίκο Του. Στις συγκεντρώσεις τρώμε και πίνουμε τα λόγια Του, στο δείπνο παρευρισκόμαστε. Αποχαιρετάμε τις λύπες μας και τα μπερδέματά μας, διάγουμε νέα ζωή. Τα λόγια του Θεού είναι μαζί μας κάθε μέρα, τη θαλπωρή τους απολαμβάνουμε. Καθώς ανοίγουμε τις καρδιές μας στις συναναστροφές αλήθειας, οι καρδιές μας φωτίζονται τόσο. Σκεφτόμαστε, αναλογιζόμαστε τα λόγια Του, το Άγιο Πνεύμα μάς διαφωτίζει. Διώχνουμε την αποξένωση και τις προκαταλήψεις μας, ζούμε μες στην αγάπη του Θεού. Κατανοούμε την αλήθεια κι ελευθερωνόμαστε, οι καρδιές μας σαν το μέλι είναι γλυκές. Αγαπάμε αλλήλους, δεν υπάρχει απόσταση ανάμεσά μας. Κατανοούμε την καρδιά του Θεού, δεν είμαστε πια αρνητικοί. Ζώντας μες στα λόγια του Θεού, βλέπουμε το κάλλος Του. Πήραμε τον δρόμο της ζωής, όλ’ αυτά είν’ η καθοδήγηση του Θεού. Τραγουδάμε δυνατά τις δοξολογίες μας για τον Θεό και χορεύουμε. Τη νέα μας ζωή στη βασιλεία δοξάζουμε, οι καρδιές μας είν’ ευτυχισμένες. Ο Θεός είν’ που μας έσωσε, γίναμε ο λαός Του. Η εξύψωση μπρος στον θρόνο Θεού είν’ ασύγκριτη απόλαυση. Τα λόγια Tου είν’ τόσο πολύτιμα, η αλήθεια εξ ολοκλήρου. Σαν δεχόμαστε την κρίση των λόγων του Θεού, η διαφθορά μας γίνεται ολοφάνερη. Με αλαζονική διάθεση, στ’ αλήθεια δεν έχουμε λογική. Τα λόγια του Θεού μας κλαδεύουν και μας αντιμετωπίζουν, έχουμε γνωρίσει τους εαυτούς μας. Αναλογιζόμαστε, κατανοούμε τους εαυτούς μας, έχουμε αληθινή μεταμέλεια. Μέσω της κρίσης και της παίδευσης, η διαφθορά μας εξαγνίζεται. Αποτασσόμαστε τις διεφθαρμένες διαθέσεις μας, γινόμαστε νέοι άνθρωποι. Μπορούμε να τελούμε τα καθήκοντά μας, δεκτικοί ν’ ανταποδώσουμε την αγάπη του Θεού. Καθένας κάνει ό,τι του αναλογεί, είμαστε αφοσιωμένοι στον Θεό. Είμαστε σταθεροί στη μαρτυρία μας να εκπληρώσουμε το θέλημα του Θεού. Ο καθένας μας εκπέμπει το δικό του φως και ζεστασιά, διαδίδοντας τη μαρτυρία για τον Θεό. Η αγνή κι ειλικρινής αγάπη για τον Θεό είναι ευτυχισμένη και γλυκιά. Τραγουδάμε δυνατά τις δοξολογίες μας για τον Θεό και χορεύουμε. Τη νέα μας ζωή στη βασιλεία δοξάζουμε, οι καρδιές μας είν’ ευτυχισμένες. Ο Θεός είν’ που μας έσωσε, γίναμε ο λαός Του. Η εξύψωση μπρος στον θρόνο Θεού είν’ ασύγκριτη απόλαυση. Τις καρδιές και τα χέρια μας ενώνουμε, για μαρτυρία προς τον Θεό. Το ευαγγέλιο της βασιλείας διαδίδουμε, δεν φοβόμαστε δυσχέρειες και κόπωση. Στις δοκιμασίες και στα βάσανα, προσευχόμαστε και βασιζόμαστε στον Θεό. Ο δρόμος είναι σκληρός και τραχύς, μα ο Θεός ανοίγει ένα μονοπάτι. Κατανοώντας την αλήθεια των λόγων του Θεού, οι καρδιές μας παίρνουν δύναμη. Τα λόγια Του μας ενθαρρύνουν, πάντα προοδεύουμε. Πλάι-πλάι, χέρι-χέρι, γινόμαστε μάρτυρες για τον Θεό, δίνουμε σ’ Αυτόν τους εαυτούς μας ψυχή τε και σώματι. Όσο μεγάλα κι αν είναι τα βάσανά μας, είμαστε τόσο πρόθυμοι. Με την καθοδήγηση του Θεού, θριαμβεύουμε επί του Σατανά. Στ’ αλήθεια αγαπάμε τον Θεό, ποτέ δεν θα το μετανιώσουμε. Έχουμε αποκηρύξει πλήρως τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα, είμαστε στρατιώτες νικηφόροι. Γινόμαστε μάρτυρες στον δρόμο της αγάπης για τον Θεό, ποτέ δεν θα οπισθοχωρήσουμε. Τραγουδάμε δυνατά τις δοξολογίες μας για τον Θεό και χορεύουμε. Τη νέα μας ζωή στη βασιλεία δοξάζουμε, οι καρδιές μας είν’ ευτυχισμένες. Ο Θεός είν’ που μας έσωσε, γίναμε ο λαός Του. Η εξύψωση μπρος στον θρόνο Θεού είν’ ασύγκριτη απόλαυση. Τραγουδάμε δυνατά τις δοξολογίες μας για τον Θεό και χορεύουμε. Τη νέα μας ζωή στη βασιλεία δοξάζουμε, οι καρδιές μας είν’ ευτυχισμένες. Ο Θεός είν’ που μας έσωσε, γίναμε ο λαός Του. Η εξύψωση μπρος στον θρόνο Θεού είν’ ασύγκριτη απόλαυση. από το βιβλίο «Ακολουθήστε τον Αμνό και τραγουδήστε νέα τραγούδια»

Οι άνθρωποι που μπορούν να είναι απόλυτα υπάκουοι προς την πρακτικότητα του Θεού, είναι εκείνοι που αγαπούν αληθινά τον Θεό

Το να έχει κανείς γνώση της πρακτικότητας και να μπορεί να δει καθαρά το έργο του Θεού, όλα αυτά φαίνονται στα λόγια Του. Μόνο στα λόγια του Θεού μπορείς να κερδίσεις τη διαφώτιση, έτσι πρέπει να εξοπλιστείς περισσότερο με τα λόγια Του. Μοιράσου την κατανόησή σου για τα λόγια του Θεού στις συναναστροφές σου και, μέσω αυτών, οι άλλοι μπορούν να κερδίσουν τη διαφώτιση και να οδηγήσουν άλλους ανθρώπους στο μονοπάτι –αυτό το μονοπάτι είναι πρακτικό. Πριν να στήσει ο Θεός ένα περιβάλλον για σας, ο καθένας σας πρέπει πρώτα να εξοπλιστεί με τα λόγια Του. Αυτό πρέπει να το κάνουν όλοι –αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει είναι η βρώση και η πόση των λόγων Του. Για τα πράγματα που δεν μπορείς να κάνεις, αναζήτησε μονοπάτι πράξης στα λόγια Του και ψάξε εκεί για οποιοδήποτε ζήτημα δεν καταλαβαίνεις ή για κάθε δυσκολία που αντιμετωπίζεις. Κάνε τα λόγια του Θεού προμήθειά σου, επίτρεψε σ’ αυτά να σε βοηθήσουν να επιλύσεις πρακτικές δυσκολίες και προβλήματα, και επίτρεψε στα λόγια Του να γίνουν η βοήθειά σου στη ζωή –αυτό απαιτεί να καταβάλεις προσπάθεια. Τα αποτελέσματα πρέπει να επιτευχθούν μέσω της βρώσης και της πόσης των λόγων του Θεού. Πρέπει να μπορείς να ησυχάσεις την καρδιά σου ενώπιόν Του και να πράττεις σύμφωνα με τα λόγια Του στα ζητήματα που αντιμετωπίζεις. Όταν δεν έχεις κάποιο ζήτημα να αντιμετωπίσεις, απλώς φάε και πιες. Κάποιες φορές μπορεί να προσεύχεσαι και να σκέφτεσαι την αγάπη του Θεού, να συναναστρέφεσαι άλλους κατά την κατανόηση των λόγων Του και την διαφώτιση και τη φώτιση που βιώνεις μέσα σου, και την αντίδρασή σου όταν τα διαβάζεις, και έτσι μπορείς να οδηγήσεις τους ανθρώπους στον ορθό δρόμο –αυτό είναι πρακτικό. Ο στόχος αυτού είναι να επιτρέψεις στα λόγια του Θεού να γίνουν η πρακτική προμήθειά σου.

Μέσα σε μια μέρα, πόσες ώρες περνάς στ’ αλήθεια ενώπιον του Θεού; Ποιο ποσοστό της ημέρας σου αφιερώνεται στον Θεό; Πόσο, αντίστοιχα, αφιερώνεται στη σάρκα; Το να προσανατολίζεται πάντα η καρδιά κάποιου προς τον Θεό, είναι το πρώτο βήμα στον ορθό δρόμο προς την τελείωση από τον Θεό. Μπορείς να αφιερώσεις την καρδιά, το σώμα σου και όλη την αληθινή αγάπη σου στον Θεό, να τα τοποθετήσεις ενώπιόν Του, να είσαι πλήρως υπάκουος προς Αυτόν και να ενδιαφέρεσαι ολοκληρωτικά για το θέλημά Του. Όχι για τη σάρκα, όχι για την οικογένεια, όχι για τις προσωπικές σου επιθυμίες, μα για το συμφέρον του οίκου του Θεού. Μπορείς στα πάντα να πάρεις τον λόγο του Θεού ως βασική αρχή, ως θεμέλιο. Με τον τρόπο αυτόν, οι προθέσεις σου και οι οπτικές σου θα είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και θα είσαι κάποιος που κερδίζει το εγκώμιο του Θεού ενώπιόν Του. Εκείνοι στους οποίους αρέσκεται ο Θεός είναι εκείνοι που είναι απόλυτοι απέναντί Του, οι άνθρωποι που είναι αφοσιωμένοι σ’ Αυτόν και σε κανέναν άλλον. Εκείνοι που ο Θεός σιχαίνεται είναι οι απρόθυμοι απέναντί Του και αυτοί που επαναστατούν εναντίον Του. Σιχαίνεται εκείνους που πιστεύουν σ’ Αυτόν και πάντα θέλουν να Τον ευχαριστήσουν, αλλά δεν μπορούν να αφιερώσουν πλήρως τον εαυτό τους σ’ Αυτόν. Σιχαίνεται εκείνους που λένε ότι Τον αγαπούν, μα στην καρδιά τους επαναστατούν εναντίον Του. Σιχαίνεται εκείνους που χρησιμοποιούν ωραία λόγια για να παραπλανήσουν. Εκείνους που δεν έχουν γνήσια αφοσίωση προς τον Θεό ή γνήσια υπακοή προς Αυτόν είναι άνθρωποι δόλιοι· είναι εκ φύσεως υπερβολικά αλαζονικοί. Εκείνοι που δεν μπορούν να είναι αληθινά υπάκουοι μπροστά στον κανονικό, τον πρακτικό Θεό είναι ακόμα πιο αλαζονικοί, και εκείνοι είναι κυρίως οι φιλότιμοι απόγονοι του αρχαγγέλου. Εκείνοι που στ’ αλήθεια αφιερώνουν τον εαυτό τους στον Θεό θέτουν όλο τους το είναι ενώπιόν Του. Υπακούν αληθινά όλες Του τις ομιλίες και μπορούν να κάνουν πράξη τα λόγια Του. Κάνουν τα λόγια του Θεού θεμέλιο της ύπαρξής τους και μπορούν να αναζητήσουν αληθινά μέρη της πράξης τους στον λόγο του Θεού. Έτσι είναι κάποιος που ζει στ’ αλήθεια ενώπιον του Θεού. Αν αυτό που κάνεις είναι ωφέλιμο για τη ζωή σου και, μέσω της βρώσης και της πόσης των λόγων Του, μπορείς να ικανοποιήσεις τις εσωτερικές σου ανάγκες και την ανεπάρκειά σου, ώστε η διάθεση της ζωής σου να μεταμορφωθεί, τότε αυτό θα ικανοποιήσει το θέλημα του Θεού. Το να δρας ανάλογα με τις απαιτήσεις του Θεού, το να μην ικανοποιείς τη σάρκα, αλλά το θέλημά Του, αυτό σημαίνει είσοδος στην πραγματικότητα των λόγων Του. Κι όταν μιλάμε για πιο ρεαλιστική είσοδο στην πραγματικότητα των λόγων του Θεού, σημαίνει ότι μπορείς να κάνεις το καθήκον σου και να ικανοποιήσεις τις απαιτήσεις του Θεού. Μόνο αυτού του είδους οι πρακτικές δράσεις μπορούν να ονομαστούν είσοδος στην πραγματικότητα των λόγων Του. Αν μπορέσεις να εισέλθεις στην πραγματικότητα αυτή, τότε έχεις την αλήθεια. Αυτή είναι η αρχή της εισόδου στην πραγματικότητα· πρέπει πρώτα να λάβεις αυτήν την εκπαίδευση και μόνο μετά από αυτό θα μπορέσεις να εισέλθεις σε βαθύτερες πραγματικότητες. Σκέψου πώς να τηρήσεις τις εντολές και πώς να είσαι αφοσιωμένος ενώπιον του Θεού. Μην σκέφτεσαι συνεχώς το πότε θα μπορέσεις να εισέλθεις στη βασιλεία –αν η διάθεσή σου δεν αλλάξει, ό,τι κι αν σκέφτεσαι θα είναι άχρηστο! Για να εισέλθεις στην πραγματικότητα των λόγων του Θεού, πρέπει πρώτα να καταφέρεις όλες οι ιδέες και οι σκέψεις σου να οδηγούν στον Θεό –είναι απολύτως απαραίτητο.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που βρίσκονται εν μέσω δοκιμασιών· δεν κατανοούν το έργο του Θεού. Μα σου λέω, αν δεν το καταλαβαίνεις, καλύτερα να μην το κρίνεις. Ίσως υπάρξει μια μέρα κατά την οποία η αλήθεια θα βγει στο φως και τότε θα τη μάθεις. Το να μην κρίνεις θα ήταν ωφέλιμο, μα δεν γίνεται απλά να περιμένεις παθητικά. Πρέπει να προσπαθήσεις ενεργά να εισέλθεις –μόνον αυτός που προσπαθεί ενεργά θα έχει μια πρακτική είσοδο. Λόγω της επαναστατικότητάς τους, οι άνθρωποι πάντα αναπτύσσουν αντιλήψεις για τον πρακτικό Θεό. Αυτό απαιτεί όλοι οι άνθρωποι να μάθουν πώς να είναι υπάκουοι, καθώς ο πρακτικός Θεός αποτελεί μια τεράστια δοκιμασία για την ανθρωπότητα. Αν δεν καταφέρεις να παραμείνεις σταθερός, τότε όλα έχουν τελειώσει· αν δεν έχεις μια κατανόηση για την πρακτικότητα του πρακτικού Θεού, δεν θα μπορέσεις να οδηγηθείς στην τελείωση από τον Θεό. Η πρακτικότητα του Θεού αποτελεί κρίσιμο βήμα για το αν μπορούν οι άνθρωποι να οδηγηθούν στην τελείωση ή όχι. Η πρακτικότητα του ενσαρκωμένου Θεού που ήρθε στη γη είναι δοκιμασία για τον κάθε άνθρωπο. Αν μπορέσεις να παραμείνεις σταθερός σε αυτήν την πτυχή, τότε είσαι κάποιος που γνωρίζει τον Θεό, κάποιος που Τον αγαπά στ’ αλήθεια. Αν δεν μπορέσεις να παραμείνεις σταθερός, αν πιστεύεις μόνο στο Πνεύμα και δεν μπορείς να πιστέψεις στην πρακτικότητα του Θεού, τότε, όσο μεγάλη κι αν είναι η πίστη σου, είναι άχρηστη. Αν δεν μπορείς να πιστέψεις στον ορατό Θεό, τότε πώς είναι δυνατόν να πιστέψεις στο Πνεύμα Του; Δεν προσπαθείς να κοροϊδέψεις τον Θεό; Δεν είσαι υπάκουος στον ορατό και απτό Θεό, πώς, λοιπόν, μπορείς να υπακούς στο Πνεύμα; Ένα πνεύμα είναι αόρατο και άυλο, άρα, όταν λες ότι υπακούς στο Πνεύμα του Θεού, δεν είναι ανοησία; Το κλειδί για την τήρηση των εντολών είναι η κατανόηση του πρακτικού Θεού. Μόλις αποκτήσεις την κατανόηση του πρακτικού Θεού, θα μπορέσεις να τηρείς τις εντολές. Η τήρηση των εντολών περιλαμβάνει δύο στοιχεία: το ένα είναι η σταθερή πίστη στην[α] ουσία του Πνεύματός Του και να μπορείς να δεχτείς την εξέταση του Πνεύματος ενώπιόν Του. Το άλλο είναι να καταφέρεις να έχεις μια γνήσια κατανόηση της ενσάρκωσης και να πετύχεις γνήσια υπακοή. Είτε μπροστά στη σάρκα, είτε μπροστά στο Πνεύμα, πρέπει να υπάρχει μια υπάκουη καρδιά και σεβασμός προς τον Θεό. Μόνον ένας τέτοιος άνθρωπος έχει τα κατάλληλα εφόδια για να οδηγηθεί στην τελείωση. Αν έχεις κατανόηση της πρακτικότητας του πρακτικού Θεού, αυτό σημαίνει ότι θα παραμένεις σταθερός κατά τις δοκιμασίες και τότε τίποτα δεν θα είναι υπερβολικό.

Κάποιοι λένε: «οι εντολές είναι εύκολο να τηρηθούν. Απλά χρειάζεται να έρθεις ενώπιον του Θεού, να μιλήσεις με ειλικρίνεια και αφοσίωση χωρίς χειρονομίες, και αυτό σημαίνει να τηρείς τις εντολές». Είναι σωστό αυτό; Άρα, αν κάνεις κάποια πράγματα στο παρασκήνιο, τα οποία αποτελούν αντίσταση στον Θεό –αυτό μετράει σαν τήρηση των εντολών; Πρέπει να καταλάβετε πλήρως το ζήτημα της τήρησης των εντολών. Αυτό συνδέεται με το αν κατανοείς, ή όχι, τον πρακτικό Θεό. Αν έχεις κατανόηση για την πρακτικότητα και δεν σκοντάφτεις και πέφτεις σε αυτήν τη δοκιμασία, αυτό μετρά σαν να έχεις ισχυρή μαρτυρία. Μια ηχηρή μαρτυρία για τον Θεό σχετίζεται κυρίως με το αν έχεις κατανόηση για τον πρακτικό Θεό ή όχι, και με το αν μπορείς ή όχι να υπακούς μπροστά σ’ αυτό το άτομο που δεν είναι μόνο συνηθισμένο, μα και κανονικό, και να υπακούς μέχρι θανάτου. Αν στ’ αλήθεια γίνεις μάρτυρας για τον Θεό μέσω της υπακοής, αυτό σημαίνει ότι έχεις αποκτηθεί από τον Θεό. Το να μπορείς να υπακούσεις μέχρι θανάτου και να μην παραπονιέσαι μπροστά Του, το να μην κρίνεις, να μην συκοφαντείς, να μην έχεις αντιλήψεις και άλλες προθέσεις, με τον τρόπο αυτόν ο Θεός θα δοξαστεί. Η υπακοή σε ένα κανονικό άτομο που υποτιμάται από τον άνθρωπο, και το να μπορείς να υπακούσεις μέχρι θανάτου χωρίς αντιλήψεις, αυτή είναι η πραγματική μαρτυρία. Η πραγματικότητα στην οποία ο Θεός απαιτεί να εισέλθουν οι άνθρωποι είναι το να μπορείς να υπακούς τα λόγια Του, να τα κάνεις πράξη, να υποκλίνεσαι ενώπιον του πρακτικού Θεού και να γνωρίζεις τη διαφθορά σου, να μπορείς να ανοίξεις την καρδιά σου ενώπιόν Του και, στο τέλος, να αποκτηθείς από Αυτόν μέσω αυτών των λόγων Του. Ο Θεός δοξάζεται όταν αυτά τα λόγια σε κατακτούν και σε κάνουν πλήρως υπάκουο προς Αυτόν. Μέσω αυτού ντροπιάζει τον Σατανά και ολοκληρώνει το έργο Του. Όταν δεν έχεις αντιλήψεις για την πρακτικότητα του ενσαρκωμένου Θεού, δηλαδή όταν παραμένεις σταθερός σε μια δοκιμασία, τότε καταθέτεις καλή μαρτυρία. Αν υπάρχει μια μέρα κατά την οποία έχεις πλήρη κατανόηση του πρακτικού Θεού και μπορείς να υπακούσεις μέχρι θανάτου, όπως ο Πέτρος, θα αποκτηθείς από τον Θεό και θα οδηγηθείς από Αυτόν στην τελείωση. Ό,τι κάνει ο Θεός που δε συμφωνεί με τις αντιλήψεις σου, είναι δοκιμασία για σένα. Αν συμφωνούσε με τις αντιλήψεις σου, δεν θα χρειαζόταν να υποφέρεις ή να εξευγενιστείς. Αυτό γιατί το έργο Του είναι τόσο πρακτικό και το γεγονός ότι δεν συμφωνεί με τις αντιλήψεις σου σημαίνει ότι πρέπει να τις παρατήσεις. Γι’ αυτόν τον λόγο, αποτελεί δοκιμασία για σένα. Λόγω της πρακτικότητας του Θεού, όλοι οι άνθρωποι βρίσκονται εν μέσω δοκιμασιών· το έργο Του είναι πρακτικό, όχι υπερφυσικό. Με την πλήρη κατανόηση των πρακτικών λόγων Του, των πρακτικών ομιλιών Του χωρίς καθόλου αντιλήψεις, και με το να μπορείς να Τον αγαπάς αληθινά όλο και περισσότερο ανάλογα με το πόσο πρακτικό είναι το έργο Του, θα αποκτηθείς από Αυτόν. Η ομάδα των ανθρώπων που θα κερδίσει ο Θεός είναι εκείνοι που Τον γνωρίζουν, δηλαδή που γνωρίζουν την πρακτικότητά Του και, ακόμα περισσότερο, είναι εκείνοι που μπορούν να υπακούσουν στο πρακτικό έργο του Θεού.

Κατά τη διάρκεια της ενσάρκωσης του Θεού, η υπακοή που απαιτεί από τους ανθρώπους δεν είναι αυτό που φαντάζονται –να μην κρίνεις και να μην αντιστέκεσαι. Αντίθετα, ο Θεός απαιτεί οι άνθρωποι να κάνουν τα λόγια Του αρχή τους για τη ζωή και θεμέλιο για την επιβίωσή τους, να κάνουν απόλυτα πράξη την ουσία των λόγων Του και να ικανοποιούν απολύτως το θέλημά Του. Μια πτυχή της απαίτησης από τους ανθρώπους να υπακούν τον ενσαρκωμένο Θεό αφορά το να κάνουν πράξη τους λόγους Του, και μια άλλη πτυχή αφορά την ικανότητα υπακοής στην κανονικότητα και την πρακτικότητά Του. Πρέπει και τα δυο να είναι απόλυτα. Εκείνοι που μπορούν να επιτύχουν και τις δύο πτυχές είναι εκείνοι που έχουν μια καρδιά που αγαπά αληθινά τον Θεό. Είναι όλοι άνθρωποι κερδισμένοι από τον Θεό, και όλοι αγαπούν τον Θεό όσο αγαπούν τη ζωή τους. Ο ενσαρκωμένος Θεός φέρει κανονική και πρακτική ανθρώπινη φύση στο έργο Του. Με τον τρόπο αυτόν, το εξωτερικό κέλυφός Του από κανονική και πρακτική ανθρώπινη φύση γίνεται τεράστια δοκιμασία για τους ανθρώπους· γίνεται η μεγαλύτερη δυσκολία τους. Ωστόσο, η κανονικότητα και η πρακτικότητα του Θεού δεν γίνεται να αποφευχθούν. Δοκίμασε τα πάντα για να βρει μια λύση, μα τελικά δεν κατάφερε να ξεφορτωθεί το εξωτερικό κέλυφος της κανονικής ανθρώπινης φύσης Του, αφού, τελικά, είναι ο ενσαρκωμένος Θεός, όχι ο Θεός του Πνεύματος στον ουρανό. Δεν είναι ο Θεός που οι άνθρωποι δεν μπορούν να δουν, μα είναι ο Θεός που φορά το κέλυφος ενός δημιουργήματος. Έτσι, το να ξεφορτωθεί το κέλυφος της κανονικής ανθρώπινης φύσης Του δεν θα ήταν σε καμία περίπτωση εύκολο. Επομένως, όπως κι αν έχει, εκτελεί το έργο που θέλει από την οπτική της σάρκα. Αυτό το έργο είναι η έκφραση του κανονικού και πρακτικού Θεού, πώς, λοιπόν, γίνεται οι άνθρωποι να μην Τον υπακούν; Τι στην ευχή μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι για τις πράξεις του Θεού; Αυτός κάνει ό,τι θέλει· ό,τι Τον κάνει ευτυχισμένο, έτσι και γίνεται. Αν οι άνθρωποι δεν υπακούν, τι άλλα ασφαλή σχέδια μπορούν να έχουν; Μέχρι τώρα, είναι ακόμα η απλή υπακοή που μπορεί να σώσει τους ανθρώπους· δεν υπάρχουν άλλες έξυπνες ιδέες. Αν ο Θεός θέλει να δοκιμάσει τους ανθρώπους, τι μπορούν εκείνοι να κάνουν γι’ αυτό; Μα όλα αυτά δεν είναι η ιδέα του ουράνιου Θεού, αλλά είναι η ιδέα του ενσαρκωμένου Θεού. Αυτός θέλει να το κάνει, άρα κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να το αλλάξει. Ο ουράνιος Θεός δεν παρεμβαίνει με ό,τι κάνει, άρα, δεν θα έπρεπε οι άνθρωποι να Τον υπακούν ακόμα περισσότερο; Αν και είναι και πρακτικός και κανονικός, είναι σε απόλυτο βαθμό ο ενσαρκωμένος Θεός. Με βάση τις δικές Του ιδέες, κάνει ό,τι θέλει. Ο Θεός στον ουρανό έχει παραδώσει σ’ Αυτόν όλα τα καθήκοντα· πρέπει να υπακούς σε ό,τι κάνει. Αν και έχει ανθρώπινη φύση και είναι απόλυτα κανονικός, όλα αυτά είναι πράγματα που έχει κανονίσει σκοπίμως, άρα, πώς γίνεται οι άνθρωποι να Τον κοιτάζουν με μάτια γεμάτα αποδοκιμασία; Θέλει να είναι κανονικός, άρα είναι κανονικός. Θέλει να ζήσει μέσα στην ανθρώπινη φύση, άρα ζει μέσα στην ανθρώπινη φύση. Θέλει να ζήσει μέσα στη θεϊκή φύση, άρα ζει μέσα στη θεϊκή φύση. Οι άνθρωποι μπορούν να το δουν όπως θέλουν. Ο Θεός θα είναι πάντα ο Θεός και αυτοί θα είναι πάντα άνθρωποι. Την ουσία Του δεν μπορεί να την αρνηθεί κανείς λόγω κάποιας μικρής λεπτομέρειας, ούτε μπορεί ο Θεός να οδηγηθεί έξω από το «άτομο» του Θεού λόγω ενός μικροπράγματος. Οι άνθρωποι έχουν την ελευθερία των ανθρώπων, και ο Θεός έχει την αξιοπρέπεια του Θεού· αυτά δεν παρεμβαίνουν το ένα στο άλλο. Οι άνθρωποι μπορούν να καταδικάσουν ή να καταλάβουν τον Θεό όπως θέλουν. Δεν μπορούν να ανεχτούν ο Θεός να είναι λίγο πιο απλός; Μην είσαι τόσο σοβαρός, όλοι πρέπει να έχουν κάποια ανοχή ο ένας για τον άλλον –δεν θα ήταν τότε όλα διευθετημένα; Θα υπήρχε, τότε, καμία αποξένωση; Αν κάποιος δεν μπορεί να ανεχτεί ένα τέτοιο μικρό πραγματάκι, πώς γίνεται να θεωρεί εαυτόν ως μεγαλόψυχο άτομο, ως αληθινό άνθρωπο; Δεν είναι ο Θεός που δυσκολεύει την ανθρωπότητα, μα η ανθρωπότητα που δυσκολεύει τον Θεό. Στα πάντα κάνουν την τρίχα τριχιά –δημιουργούν θέματα από το πουθενά, κάτι που δεν είναι αναγκαίο! Όταν ο Θεός εργάζεται στο πλαίσιο της κανονικής και πρακτικής ανθρώπινης φύσης Του, αυτό που κάνει δεν αποτελεί έργο της ανθρωπότητας, μα έργο Θεού. Ωστόσο, οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν την ουσία του έργου Του –πάντα βλέπουν το εξωτερικό κέλυφος της ανθρώπινης φύσης Του. Δεν έχουν δει τόσο σπουδαίο έργο, μα επιμένουν στο να βλέπουν την κανονική και συνηθισμένη ανθρώπινη φύση του Θεού και δεν βλέπουν παραπέρα. Πώς μπορεί αυτό να θεωρηθεί υπακοή στον Θεό; Ο Θεός των ουρανών τώρα έχει «μεταμορφωθεί» σε Θεό της γης, και ο Θεός της γης είναι τώρα ο Θεός στον ουρανό. Δεν έχει σημασία αν η εξωτερική εμφάνισή Τους είναι ίδια ή το πώς είναι το έργο Τους. Στην πραγματικότητα, Εκείνος που πράττει το έργο Του Θεού είναι ο ίδιος ο Θεός. Πρέπει να υπακούς, είτε θέλεις είτε όχι –δεν έχεις καμία επιλογή σ’ αυτό! Ο Θεός πρέπει να έχει την υπακοή των ανθρώπων και οι άνθρωποι πρέπει να υπακούν απολύτως τον Θεό χωρίς την παραμικρή προσποίηση.

Η ομάδα των ανθρώπων που ο ενσαρκωμένος Θεός θέλει να κερδίσει σήμερα είναι εκείνοι που συμμορφώνονται με το θέλημά Του. Οι άνθρωποι χρειάζεται μόνο να υπακούν στο έργο Του, όχι πάντα να ανησυχούν για τις ιδέες του Θεού στον ουρανό, να ζουν μέσα στην ασάφεια ή να δυσκολεύουν τα πράγματα για τον ενσαρκωμένο Θεό. Αυτοί που μπορούν να Τον υπακούν είναι εκείνοι που ακούν απόλυτα τα λόγια Του και υπακούν σε αυτά που Εκείνος κανονίζει. Αυτοί οι άνθρωποι δεν ασχολούνται καθόλου με το πώς είναι στ’ αλήθεια ο ουράνιος Θεός ή το τι είδους έργο επιτελεί τώρα στην ανθρωπότητα ο ουράνιος Θεός, αλλά παραδίδουν πλήρως την καρδιά τους στον Θεό στη γη και θέτουν ολόκληρη την ύπαρξή τους ενώπιόν Του. Δεν ασχολούνται ποτέ με τη δική τους ασφάλεια, και ποτέ δεν δίνουν σημασία στην κανονικότητα και την πρακτικότητα του ενσαρκωμένου Θεού. Εκείνοι που υπακούν τον ενσαρκωμένο Θεό μπορούν να οδηγηθούν στην τελείωση από Αυτόν. Εκείνοι που πιστεύουν στον ουράνιο Θεό δεν θα κερδίσουν τίποτα. Αυτό γιατί δεν είναι ο ουράνιος Θεός, αλλά ο Θεός στη γη που παρέχει τις υποσχέσεις και τις ευλογίες στον άνθρωπο. Οι άνθρωποι δεν πρέπει πάντα να μεγαλοποιούν τον ουράνιο Θεό, και να βλέπουν τον Θεό στη γη σαν τον μέσο άνθρωπο. Αυτό είναι άδικο. Ο Θεός στον ουρανό είναι σπουδαίος και υπέροχος με θαυμαστή σοφία, μα δεν είναι ορατός στα ανθρώπινα όντα. Ο Θεός στον ουρανό, Τον οποίο φαντάζονται οι άνθρωποι, απλά δεν υπάρχει. Ο Θεός στη γη είναι πολύ συνηθισμένος και ασήμαντος· είναι, επίσης, πολύ κανονικός. Δεν έχει εξαιρετικό μυαλό και δεν κάνει συγκλονιστικές πράξεις. Απλώς εργάζεται και μιλά με πολύ κανονικό και πρακτικό τρόπο. Ενώ δεν μιλά μέσω κεραυνών ή μέσω της επίκλησης των ανέμων και της βροχής, είναι στ’ αλήθεια η ενσάρκωση του Θεού στον ουρανό, και είναι στ’ αλήθεια ο Θεός που ζει ανάμεσα στους ανθρώπους. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να μεγαλοποιούν εκείνον που μπορούν να καταλάβουν και που αντιστοιχεί στη φαντασία τους για τον Θεό, ή να βλέπουν Εκείνον που δεν μπορούν να αποδεχτούν και δεν μπορούν να φανταστούν με τίποτα ως ταπεινό. Όλα αυτά αποτελούν επαναστατικότητα από πλευράς των ανθρώπων· όλα αυτά είναι η πηγή της αντίστασης του ανθρώπου στον Θεό.

Πηγή από:Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού

Χριστιανικά τραγούδια | Τα πάντα είναι στο χέρι του Θεού

 

Χριστιανικά τραγούδια | Τα πάντα είναι στο χέρι του Θεού

Κάποτε είπε ο Θεός: Ό,τι λέει ο Θεός μετρά και θα γίνει, δεν το αλλάζει κανείς. Είτε είναι λόγια που έχουν ειπωθεί, είτε που θα λεχθούν, όλα θα εκπληρωθούν, έτσι ώστε όλοι να δουν: Αυτή είν' η αρχή πίσω απ' τα λόγια του Θεού. Όλα στο σύμπαν καθορίζονται απ’ τον Θεό. Τι δεν είναι στα χέρια Του; Ό,τι λέει ο Θεός θα γίνει. Ποιος μπορεί ν’ αλλάξει το θέλημα του Θεού; Μήπως είναι η συμφωνία Του στη γη; Τίποτα δεν εμποδίζει το σχέδιο του Θεού. Πάντα εργάζεται ο Θεός, όλα είναι στο χέρι Του. Πάντα εργάζεται στο σχέδιο της διαχείρισής Του. Ποιος να παρέμβει μπορεί; Τα πάντα ενορχηστρώνει ο Θεός. Η κατάσταση όλων η σημερινή είναι μες στο σχέδιο και όραμα του Θεού. Όλα στο σύμπαν καθορίζονται απ’ τον Θεό. Τι δεν είναι στα χέρια Του; Ό,τι λέει ο Θεός θα γίνει. Ποιος μπορεί ν’ αλλάξει το θέλημα του Θεού; Μήπως είναι η συμφωνία Του στη γη; Τίποτα δεν εμποδίζει το σχέδιο του Θεού. Πάντα εργάζεται ο Θεός, όλα είναι στο χέρι Του. Αυτό έχει προκαθορίσει. Ποιος μπορεί να συλλάβει το σχέδιό Του για το βήμα αυτό; Ο λαός Του θα ακούσει τη φωνή Του. Όσοι αγαπούν ειλικρινά τον Θεό θα επιστρέψουν ενώπιον του θρόνου Του! Όλα στο σύμπαν καθορίζονται απ’ τον Θεό. Τι δεν είναι στα χέρια Του; Ό,τι λέει ο Θεός θα γίνει. Ποιος μπορεί ν’ αλλάξει το θέλημα του Θεού; Μήπως είναι η συμφωνία Του στη γη; Τίποτα δεν εμποδίζει το σχέδιο του Θεού. Πάντα εργάζεται ο Θεός, όλα είναι στο χέρι Του. Όλα είναι στο χέρι Του. Όλα είναι στο χέρι Του.
από το βιβλίο «Ακολουθήστε τον Αμνό και τραγουδήστε νέα τραγούδια»

Μόνο όσοι γνωρίζουν τον Θεό μπορούν να φέρουν τη μαρτυρία του Θεού

Είναι νόμος του Ουρανού και θεμελιώδης αρχή της γης να πιστεύει κανείς στον Θεό και να γνωρίζει τον Θεό, και σήμερα - σε μια εποχή που ο ενσαρκωμένος Θεός επιτελεί προσωπικά το έργο Του - είναι μια ιδιαίτερα καλή στιγμή να γνωρίσει κανείς τον Θεό. Ευφραίνουμε τον Θεό όταν κατανοούμε το θέλημα του Θεού, και για να κατανοήσουμε το θέλημα του Θεού, είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε τον Θεό. Αυτή η γνώση του Θεού είναι το όραμα που πρέπει να έχει ο πιστός. Είναι η βάση της πίστης του ανθρώπου στον Θεό. Εάν ο άνθρωπος στερείται αυτή τη γνώση, τότε η πίστη του στον Θεό είναι ασαφής και κενή θεωρία. Παρόλο που αυτοί οι άνθρωποι είναι αποφασισμένοι να ακολουθήσουν τον Θεό, δεν κερδίζουν τίποτα. Όλοι όσοι δεν κερδίζουν τίποτα σε αυτό το ρεύμα, είναι εκείνοι που θα εξαλειφθούν, και είναι όλοι παράσιτα. Όποιο στάδιο του έργου του Θεού κι αν βιώνεις, θα πρέπει να σε συνοδεύει ένα ισχυρό όραμα. Χωρίς ένα τέτοιο όραμα, θα ήταν δύσκολο να αποδεχτείς κάθε στάδιο του νέου έργου, διότι ο άνθρωπος αδυνατεί να φανταστεί το νέο έργο του Θεού, το οποίο υπερβαίνει την ανθρώπινη αντίληψη. Οπότε, χωρίς έναν ποιμένα να φροντίζει τον άνθρωπο, χωρίς έναν ποιμένα να κοινωνεί τα οράματα, ο άνθρωπος αδυνατεί να αποδεχτεί αυτό το νέο έργο. Εάν ο άνθρωπος δεν μπορεί να δεχτεί τα οράματα, τότε δεν μπορεί να δεχτεί το νέο έργο του Θεού, και εάν ο άνθρωπος δεν μπορεί να υπακούσει στο νέο έργο του Θεού, τότε ο άνθρωπος αδυνατεί να κατανοήσει το θέλημα του Θεού, οπότε η γνώση του για τον Θεό είναι μηδαμινή. Πριν ο άνθρωπος εφαρμόσει τον λόγο του Θεού, πρέπει να γνωρίζει τον λόγο του Θεού, δηλαδή να κατανοεί το θέλημα του Θεού. Μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί να εφαρμοστεί ο λόγος του Θεού με ακρίβεια και σύμφωνα με την καρδιά του Θεού. Αυτό πρέπει να κατέχουν όλοι όσοι αναζητούν την αλήθεια, και αυτή είναι η διαδικασία που πρέπει να βιώσουν όλοι όσοι προσπαθούν να γνωρίσουν τον Θεό. Η διαδικασία της γνώσης του λόγου του Θεού είναι η διαδικασία της γνώσης του Θεού, αλλά και η διαδικασία της γνώσης του έργου του Θεού. Συνεπώς, η γνώση των οραμάτων δεν αναφέρεται μόνο στη γνώση της ανθρώπινης φύσης του ενσαρκωμένου Θεού, αλλά περιλαμβάνει και τη γνώση του λόγου και του έργου του Θεού. Μέσα από τον λόγο του Θεού οι άνθρωποι καταφέρνουν να κατανοήσουν το θέλημα του Θεού, και μέσα από το έργο του Θεού καταφέρνουν να γνωρίσουν τη διάθεση του Θεού και αυτό που είναι ο Θεός. Η πίστη στον Θεό είναι το πρώτο βήμα για τη γνώση του Θεού. Η διαδικασία της μετάβασης από την αρχική πίστη στον Θεό στην πιο βαθιά πίστη στον Θεό, είναι η διαδικασία της γνώσης του Θεού και η διαδικασία της βίωσης του έργου του Θεού. Εάν πιστεύεις στον Θεό μόνο χάριν της πίστης στον Θεό, και δεν πιστεύεις στον Θεό για να γνωρίσεις τον Θεό, τότε η πίστη σου δεν είναι αληθινή και δεν μπορεί να εξαγνιστεί - δεν υπάρχει καμία αμφιβολία περί αυτού. Εάν, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, μέσω της οποίας βιώνει τον Θεό, ο άνθρωπος καταφέρει σταδιακά να γνωρίσει τον Θεό, τότε η διάθεσή του θα αλλάξει σταδιακά, και η πίστη του θα γίνεται ολοένα και πιο αληθινή. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, όταν ο άνθρωπος επιτύχει την πίστη στον Θεό, θα κερδίσει απόλυτα τον Θεό. Ο Θεός κατέβαλε τόσο μεγάλες προσπάθειες για να ενσαρκωθεί για δεύτερη φορά και να επιτελέσει προσωπικά το έργο Του, έτσι ώστε ο άνθρωπος να μπορέσει να Τον γνωρίσει και να μπορέσει να Τον δει. Η γνώση του Θεού[α] είναι το τελικό αποτέλεσμα που πρέπει να επιτευχθεί στο πέρας του έργου του Θεού. Είναι η τελική απαίτηση του Θεού από την ανθρωπότητα. Το κάνει αυτό χάριν της τελικής μαρτυρίας Του, κι έτσι ώστε ο άνθρωπος να στραφεί τελικά και πλήρως προς Αυτόν. Ο άνθρωπος μπορεί να αγαπά τον Θεό μόνο αν γνωρίζει τον Θεό, και για να αγαπήσει τον Θεό, πρέπει να γνωρίσει τον Θεό. Ανεξάρτητα από το πώς επιδιώκει ή τι επιδιώκει να κερδίσει, πρέπει να είναι σε θέση να επιτύχει τη γνώση του Θεού. Μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί ο άνθρωπος να ικανοποιήσει την καρδιά του Θεού. Μόνο αν γνωρίζει τον Θεό μπορεί ο άνθρωπος να πιστέψει αληθινά στον Θεό, και μόνο αν γνωρίζει τον Θεό μπορεί αληθινά να έχει φόβο Θεού και να υπακούει τον Θεό. Όσοι δεν γνωρίζουν τον Θεό, ποτέ δεν θα υπακούσουν αληθινά τον Θεό και δεν θα έχουν φόβο Θεού. Η γνώση του Θεού περιλαμβάνει τη γνώση της διάθεσης του Θεού, την κατανόηση του θελήματος του Θεού, και τη γνώση αυτού που είναι ο Θεός. Εντούτοις, για οποιαδήποτε από τις πτυχές της γνώσης του Θεού κι αν πρόκειται, καθεμία απαιτεί από τον άνθρωπο να πληρώσει ένα τίμημα, και απαιτεί τη θέληση να υπακούσει, χωρίς τα οποία κανείς δεν θα μπορούσε να ακολουθήσει μέχρι τέλους. Το έργο του Θεού είναι υπερβολικά ασυμβίβαστο με τις αντιλήψεις του ανθρώπου, είναι υπερβολικά δύσκολο ο άνθρωπος να γνωρίσει τη διάθεση του Θεού και αυτό που είναι ο Θεός, και όλα όσα εκφράζει και πράττει ο Θεός υπερβαίνουν την ανθρώπινη κατανόηση. Εάν ο άνθρωπος επιθυμεί να ακολουθήσει τον Θεό, αλλά δεν είναι πρόθυμος να υπακούσει στον Θεό, τότε ο άνθρωπος δεν θα κερδίσει τίποτα. Από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι σήμερα, ο Θεός έχει επιτελέσει πολύ έργο, το οποίο ο άνθρωπος δεν κατανοεί, και το οποίο ο άνθρωπος δυσκολεύεται να αποδεχτεί, και ο Θεός έχει εκφράσει πολλά που δυσχεραίνουν τη θεραπεία των αντιλήψεων του ανθρώπου. Ωστόσο, δεν έχει σταματήσει ποτέ το έργο Του, επειδή ο άνθρωπος αντιμετωπίζει υπερβολικές δυσκολίες. Συνέχισε να εργάζεται και να εκφράζεται, και παρόλο που ένας μεγάλος αριθμός «πολεμιστών» έχει εγκαταλειφθεί συνεχίζει να επιτελεί το έργο Του και συνεχίζει να επιλέγει τη μία ομάδα ανθρώπων μετά την άλλη που είναι πρόθυμοι να υπακούσουν στο νέο έργο Του. Δεν δείχνει οίκτο σε αυτούς τους πεσόντες «ήρωες», αλλά αντίθετα υπεραγαπά εκείνους που αποδέχονται το νέο έργο και τον λόγο Του. Αλλά με ποιο σκοπό εργάζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο, σταδιακά; Γιατί πάντα αποκλείει και επιλέγει ανθρώπους; Γιατί χρησιμοποιεί πάντα αυτή τη μέθοδο; Ο σκοπός του έργου Του είναι να Τον γνωρίσει ο άνθρωπος, και κατ’ αυτόν τον τρόπο να τον κερδίζει. Η αρχή του έργου Του είναι να εργαστεί επί όσων είναι σε θέση να υπακούσουν στο έργο που επιτελεί την σήμερον ημέρα, και να μην εργαστεί επί όσων υπακούν στο έργο που επιτέλεσε κατά το παρελθόν, αλλά αντιτίθενται στο έργο Του την σήμερον ημέρα. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος, για τον οποίο έχει αποκλείσει τόσους πολλούς ανθρώπους.

Η αληθινή ιστορία πίσω από το έργο στην Εποχή της Λύτρωσης

Ολόκληρο το σχέδιο της διαχείρισής Μου, ένα σχέδιο που εκτείνεται σε διάστημα έξι χιλιάδων ετών, αποτελείται από τρία στάδια ή τρεις εποχές: στην αρχή η Εποχή του Νόμου, η Εποχή της Χάριτος (που είναι επίσης και η Εποχή της Λύτρωσης) και τις έσχατες ημέρες η Εποχή της Βασιλείας. Το έργο Μου στις τρεις αυτές εποχές διαφέρει σε περιεχόμενο σύμφωνα με την φύση της κάθε εποχής, αλλά σε κάθε στάδιο είναι σε συμφωνία με τις ανάγκες του ανθρώπου –ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, γίνεται σύμφωνα με τα κόλπα που ο Σατανάς εφαρμόζει στον πόλεμο που διεξάγω εναντίον του. Ο σκοπός του έργου Μου είναι να νικήσω τον Σατανά, να εκδηλώσω την σοφία Μου και την παντοδυναμία Μου, να αποκαλύψω όλα τα κόλπα του Σατανά και μ’ αυτόν τον τρόπο να σώσω ολόκληρο το ανθρώπινο γένος το οποίο ζει υπό τη σφαίρα επιρροής του. Είναι για να δείξω τη σοφία Μου και την παντοδυναμία Μου ενώ ταυτόχρονα ν’ αποκαλύψω την αβάσταχτη αποκρουστικότητα του Σατανά. Ακόμη περισσότερο είναι για να διδάξω στα πλάσματά Μου να διακρίνουν μεταξύ του καλού και του κακού, να γνωρίζουν ότι Εγώ είμαι ο Κυβερνήτης όλων των πραγμάτων, να δουν ξεκάθαρα ότι ο Σατανάς είναι εχθρός της ανθρωπότητας, ο πιο χαμηλός των χαμηλών, ο σατανικός, και να διακρίνουν με απόλυτη βεβαιότητα τη διαφορά μεταξύ καλού και κακού, αλήθειας και ψεύδους, αγιότητας και βρομιάς και τι είναι σημαντικό και τι ποταπό. Μ’ αυτόν τον τρόπο, η αδαής ανθρωπότητα θα μπορεί να γίνει μάρτυρας για Μένα, ότι δεν είμαι Εγώ που διαφθείρω την ανθρωπότητα και μόνο Εγώ – ο Κύριος της δημιουργίας – μπορώ να σώσω την ανθρωπότητα, μπορώ να δώσω στον άνθρωπο πράγματα για την απόλαυσή του. Και θα γνωρίσει ότι Εγώ είμαι ο Κυβερνήτης όλων των πραγμάτων και ο Σατανάς είναι απλώς ένα από τα όντα που δημιούργησα και αργότερα στράφηκε εναντίον Μου. Το σχέδιο διαχείρισης Μου των έξι χιλιάδων ετών χωρίζεται σε τρία στάδια για να επιτευχθεί το παρακάτω αποτέλεσμα: να μπορέσουν οι δημιουργίες Μου να γίνουν μάρτυρές Μου, να κατανοήσουν το θέλημά Μου και να γνωρίζουν ότι Εγώ είμαι η αλήθεια. Έτσι, κατά τη διάρκεια της αρχικής φάσης του έργου στο σχέδιο διαχείρισής Μου των έξι χιλιάδων ετών, έκανα το έργο του νόμου που ήταν το έργο στο οποίο ο Ιεχωβά οδήγησε τους ανθρώπους Του. Το δεύτερο στάδιο ξεκίνησε το έργο της Εποχής της Χάριτος στα χωριά της Ιουδαίας. Ο Ιησούς αντιπροσωπεύει όλο το έργο της Εποχής της Χάριτος. Ενσαρκώθηκε και σταυρώθηκε στον σταυρό κι επίσης εγκαινίασε την Εποχή της Χάριτος. Σταυρώθηκε για να ολοκληρώσει το έργο της λύτρωσης, να τελειώσει την Εποχή του Νόμου και να ξεκινήσει την Εποχή της Χάριτος κι έτσι ονομάστηκε ο «Υπέρτατος Αρχηγός», η «Προσφορά περί αμαρτία», ο «Λυτρωτής». Έτσι, το έργο του Ιησού διέφερε σε περιεχόμενο από το έργο του Ιεχωβά, παρόλο που ήταν τα ίδια στις αρχές τους. Ο Ιεχωβά ξεκίνησε την Εποχή του Νόμου, εδραίωσε τη βάση Του, δηλαδή το σημείο της αρχής του έργου Του στην γη και εξέδωσε τις εντολές. Αυτά ήταν δύο από τα κατορθώματά Του, τα οποία αντιπροσωπεύουν την Εποχή του Νόμου. Το έργο που έκανε ο Ιησούς την Εποχή της Χάριτος δεν ήταν για να εκδώσει εντολές αλλά για να εκπληρώσει τις εντολές και μ’ αυτόν τον τρόπο να οδηγήσει στην Εποχή της Χάριτος και να καταλήξει με την Εποχή του Νόμου που είχε διαρκέσει δύο χιλιάδες χρόνια. Ήταν ο πρωτοπόρος που ήρθε για να ξεκινήσει την Εποχή της Χάριτος, ωστόσο το κύριο μέρος του έργου Του ήταν για τη λύτρωση. Οπότε τα κατορθώματά Του ήταν επίσης διπλά: ξεκίνησε μια νέα εποχή και ολοκλήρωσε το έργο της λύτρωσης μέσω της σταύρωσής Του. Στη συνέχεια αναχώρησε. Στο σημείο αυτό, η Εποχή του Νόμου έφτασε στο τέλος της και η ανθρωπότητα εισήλθε στην Εποχή της Χάριτος.

Το έργο που έκανε ο Ιησούς ήταν σύμφωνα με τις ανάγκες του ανθρώπου κατά την εποχή εκείνη. Το έργο Του ήταν να λυτρώσει την ανθρωπότητα, να συγχωρήσει τις αμαρτίες τους και έτσι η φύση Του ήταν ολοκληρωτικά μία φύση ταπεινοφροσύνης, υπομονής, αγάπης, ευσέβειας, μακροθυμίας, ελέους και τρυφερής ευγένειας. Ευλόγησε πλουσιοπάροχα την ανθρωπότητα και τους έφερε άφθονη την χάρη και όλα τα πράγματα που θα μπορούσαν να απολαύσουν τα έδωσε για την απόλαυσή τους: ειρήνη και ευτυχία, την ανεκτικότητά Του και αγάπη, το έλεός Του και την τρυφερή ευγένεια. Τις ημέρες εκείνες, όλα όσα ο άνθρωπος συνάντησε ήταν η αφθονία πραγμάτων για να απολαμβάνει: Οι καρδιές τους είχαν ειρήνη και ήταν καθησυχασμένες, τα πνεύματά τους ήταν παρηγορημένα και τους στήριζε ο Σωτήρας Ιησούς. Το γεγονός ότι μπορούσαν να λάβουν αυτά τα πράγματα ήταν συνέπεια της εποχής στην οποία ζούσαν. Στην Εποχή της Χάριτος, ο άνθρωπος είχε ήδη περάσει την διαφθορά του Σατανά οπότε το έργο της λύτρωσης όλης της ανθρωπότητας απαιτούσε αφθονία χάρης, απέραντη ανεκτικότητα και υπομονή και ακόμη περισσότερο, μία προσφορά αρκετή για να εξιλεώσει τις αμαρτίες της ανθρωπότητας για να φτάσει στο αποτέλεσμά της. Όσα είδε η ανθρωπότητα την Εποχή της Χάριτος ήταν απλώς η προσφορά εξιλέωσής Μου για τις αμαρτίες της ανθρωπότητας, δηλαδή, ο Ιησούς. Το μόνο που ήξεραν ήταν ότι ο Θεός ήταν ελεήμων και ανεκτικός και το μόνο που είδαν ήταν το έλεος του Ιησού και η τρυφερή ευγένεια. Αυτό οφειλόταν ολοκληρωτικά στο ότι ζούσαν στην Εποχή της Χάριτος. Επομένως, πριν μπορέσουν να σωθούν, έπρεπε να απολαύσουν τα πολλά είδη χάρης που ο Ιησούς τους έδινε. Μόνο αυτό ήταν επωφελές γι’ αυτούς. Μ’ αυτόν τον τρόπο, θα μπορούσαν να συγχωρηθούν οι αμαρτίες τους μέσω της απόλαυσης της χάρης κι επίσης θα είχαν την ευκαιρία να λυτρωθούν μέσα από την απόλαυση της ανεκτικότητας και της υπομονής του Ιησού. Μόνο μέσω της ανεκτικότητας και της υπομονής του Ιησού κέρδισαν το δικαίωμα να λάβουν συγχώρηση και να απολαύσουν την αφθονία χάρης που έδωσε ο Ιησούς – όπως είπε ο Ιησούς: Δεν ήλθα για να λυτρώσω τους δίκαιους, αλλά τους αμαρτωλούς, για να επιτρέψω στους αμαρτωλούς να συγχωρεθούν οι αμαρτίες τους. Αν ο Ιησούς ενσαρκωνόταν με τη διάθεση της κρίσης, της κατάρας και της έλλειψης ανεκτικότητας στα παραπτώματα του ανθρώπου, τότε ο άνθρωπος δεν θα είχε ποτέ την ευκαιρία να λυτρωθεί και θα παρέμενε για πάντα αμαρτωλός. Αν αυτό γινόταν, το σχέδιο διαχείρισης των έξι χιλιάδων ετών θα σταματούσε στην Εποχή του Νόμου και η Εποχή του Νόμου θα παρατεινόταν για έξι χιλιάδες χρόνια. Οι αμαρτίες του ανθρώπου θα γίνονταν όλο και περισσότερες και πιο σοβαρές και η δημιουργία της ανθρωπότητας θα ήταν για το τίποτα. Οι άνθρωποι θα μπορούσαν να υπηρετούν τον Ιεχωβά μόνο υπό τον νόμο αλλά οι αμαρτίες τους θα ξεπερνούσαν τις αμαρτίες των πρωτόπλαστων. Όσο περισσότερο ο Ιησούς αγαπούσε την ανθρωπότητα, συγχωρούσε τις αμαρτίες της κι επέφερε αρκετό έλεος και τρυφερή ευγένεια, τόσο περισσότερο η ανθρωπότητα κέρδιζε την ικανότητα να σωθεί, να την αποκαλέσουν το απολωλός πρόβατο που ο Ιησούς επανέφερε έναντι σημαντικού τιμήματος. Ο Σατανάς δεν μπορούσε να ανακατευτεί στο έργο αυτό γιατί ο Ιησούς συμπεριφερόταν στους ακόλουθούς Του όπως μία τρυφερή μητέρα συμπεριφέρεται στο νεογέννητο στον κόρφο της. Δεν θύμωνε μαζί τους ή τους σιχαινόταν, αλλά ήταν γεμάτος παρηγοριά. Ποτέ δεν θύμωνε μπροστά τους, αλλά ανεχόταν τις αμαρτίες τους και παρέβλεπε την ανοησία και άγνοιά τους, στο σημείο που είπε, «Συγχωρήστε τους άλλους όχι επτά αλλά εβδομήντα φορές επτά». Οπότε η καρδιά Του μεταμόρφωνε τις καρδιές των άλλων. Μ’ αυτό τον τρόπο ήταν που οι άνθρωποι λάμβαναν συγχώρηση των αμαρτιών τους μέσω της ανεκτικότητας.

Παρόλο που ο Ιησούς στην ενσάρκωσή Του ήταν εντελώς χωρίς συναίσθημα, πάντοτε παρηγορούσε τους μαθητές Του, προνοούσε για εκείνους, τους βοηθούσε και τους συντηρούσε. Όσο έργο κι αν έκανε ή όση ταλαιπωρία κι αν υπέστη, ποτέ δεν έκανε παράλογα αιτήματα στους ανθρώπους, αλλά ήταν πάντοτε υπομονετικός και ανεχόταν τις αμαρτίες τους, τόσο που οι άνθρωποι στην Εποχή της Χάριτος τρυφερά Τον αποκαλούσαν «ο αξιολάτρευτος Σωτήρας Ιησούς». Στους ανθρώπους εκείνης της εποχής – σε όλους τους ανθρώπους – αυτό που είχε και ήταν ο Ιησούς ήταν έλεος και τρυφερή ευγένεια. Ποτέ δεν θυμόταν τις παραβάσεις των ανθρώπων και η συμπεριφορά Του προς αυτούς δεν βασιζόταν στις παραβάσεις τους. Επειδή εκείνη ήταν μια διαφορετική εποχή, συχνά έδινε άφθονο φαγητό και ποτό στους ανθρώπους για να χορτάσουν. Συμπεριφερόταν σε όλους όσοι Τον ακολουθούσαν με χάρη, θεραπεύοντας τους αρρώστους, εξωθώντας δαιμόνια, ανασταίνοντας νεκρούς. Για να πιστέψουν σ’ Αυτόν οι άνθρωποι και να δουν ότι όλα όσα έκανε γίνονταν με ειλικρίνεια και σοβαρότητα, έφτασε στο σημείο να αναστήσει ένα σάπιο πτώμα, δείχνοντάς τους ότι στα χέρια Του ακόμη και οι νεκροί μπορούσαν να έρθουν στη ζωή. Μ’ αυτόν τον τρόπο, υπέμενε σιωπηλά και έκανε το έργο της λύτρωσης ανάμεσά τους. Ακόμη και πριν καρφωθεί στον σταυρό, ο Ιησούς είχε ήδη πάρει επάνω Του τις αμαρτίες της ανθρωπότητας και έγινε προσφορά αμαρτίας για την ανθρωπότητα. Ακόμη και πριν σταυρωθεί, είχε ήδη ανοίξει δρόμο για τον σταυρό για να λυτρώσει την ανθρωπότητα. Τέλος, καρφώθηκε στον σταυρό, θυσιάζοντας τον εαυτό Του για χάρη του σταυρού και έδωσε όλο το έλεός Του, την τρυφερή ευγένεια και την αγιότητά Του στην ανθρωπότητα. Ήταν πάντα ανεκτικός προς την ανθρωπότητα, ποτέ εκδικητικός αλλά συγχωρούσε τις αμαρτίες τους, τους ωθούσε στην μετάνοια και τους δίδασκε να έχουν υπομονή, ανεκτικότητα και αγάπη, να ακολουθούν τα βήματά Του και να θυσιάζουν τους εαυτούς τους για χάρη του σταυρού. Η αγάπη Του για τους αδελφούς και τις αδελφές Του ξεπερνούσε την αγάπη Του για την Μαρία. Το έργο που έκανε είχε ως αρχή του την θεραπεία ανθρώπων και την εξώθηση δαιμονίων για χάρη της λύτρωσής Του. Όπου κι αν πήγαινε, φερόταν σε όλους όσοι Τον ακολουθούσαν με χάρη. Έκανε τους φτωχούς πλούσιους, τους χωλούς να περπατούν, τους τυφλούς να βλέπουν και τους κωφούς να ακούν. Προσκαλούσε ακόμη και τους πιο ταπεινούς, τους φτωχούς, τους αμαρτωλούς να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι μαζί Του, ποτέ δεν τους απέφευγε αλλά ήταν πάντοτε υπομονετικός, λέγοντας μάλιστα: Όταν ένας βοσκός χάσει ένα πρόβατο από τα εκατό, θα αφήσει πίσω τα ενενήντα εννέα για να ψάξει για το ένα χαμένο πρόβατο και όταν το βρει, θα χαρεί. Αγαπούσε τους ακόλουθούς Του όπως μία προβατίνα αγαπά τα πρόβατά της. Παρόλο που ήταν ανόητοι και αδαείς και ήταν αμαρτωλοί στα μάτια Του και επιπλέον, ήταν τα πιο ταπεινά μέλη της κοινωνίας, θεωρούσε εκείνους τους αμαρτωλούς – άντρες τους οποίους άλλοι απεχθάνονταν – ως την κόρη των οφθαλμών Του. Εφόσον τους έδειχνε ιδιαίτερη εύνοια, έδωσε την ζωή Του για εκείνους όπως ένα πρόβατο γινόταν θυσία στον βωμό. Συμπεριφερόταν ανάμεσά τους σαν να ήταν ο υπηρέτης τους, αφήνοντάς τους να Τον χρησιμοποιούν και σφαγιάζοντάς Τον, υποτασσόμενος σ’ αυτούς χωρίς όρους. Στους ακόλουθούς Του ήταν ο αγαπητός Σωτήρας Ιησούς αλλά στους Φαρισαίους, που έκαναν κηρύγματα στους ανθρώπους από ένα ψηλό βάθρο, δεν έδειξε έλεος και τρυφερή ευγένεια, αλλά μίσος και πικρία. Δεν έκανε μεγάλο έργο μεταξύ των Φαρισαίων, μόνο περιστασιακά τους έκανε κήρυγμα και τους επέπληττε. Δεν έκανε ανάμεσά τους έργο λύτρωσης ούτε έπραξε σημεία και τέρατα. Έδωσε όλο το έλεός Του και την τρυφερή ευγένεια στους ακόλουθούς Του, υπομένοντας για χάρη των αμαρτωλών αυτών μέχρι το τέλος, όταν σταυρώθηκε στον σταυρό και υπέφερε κάθε ταπείνωση μέχρι να σώσει πλήρως όλη την ανθρωπότητα. Αυτό ήταν το σύνολο του έργου Του.

Χωρίς την λύτρωση του Ιησού, η ανθρωπότητα θα ζούσε για πάντα στην αμαρτία και θα γινόταν παιδί της αμαρτίας, απόγονος των δαιμονίων. Συνεχίζοντας έτσι, ολόκληρη η γη θα γινόταν κατάλυμα για τον Σατανά, ένα μέρος όπου θα κατοικούσε. Αλλά το έργο της λύτρωσης απαιτούσε να υπάρχει έλεος και τρυφερή ευγένεια προς την ανθρωπότητα. Μόνο μ’ αυτά τα μέσα θα μπορούσε η ανθρωπότητα να λάβει συγχώρηση και στο τέλος να κερδίσει το δικαίωμα να καταστεί ολοκληρωμένη και πλήρως αποκτημένη. Χωρίς το στάδιο αυτό του έργου, το σχέδιο διαχείρισης των έξι χιλιάδων ετών δεν θα μπορούσε να προχωρήσει. Αν ο Ιησούς δεν είχε σταυρωθεί, αν είχε μόνο θεραπεύσει τους ανθρώπους και εξόρκιζε δαιμόνια, τότε οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να συγχωρηθούν εντελώς από τις αμαρτίες τους. Στα τριάμισι χρόνια που ο Ιησούς πέρασε κάνοντας το έργο Του στην γη, ολοκλήρωσε μόνο το μισό του έργου της λύτρωσης. Έπειτα, με την σταύρωση και γενόμενος απεικόνιση της αμαρτωλής σάρκας παραδιδόμενος στον Σατανά, ολοκλήρωσε το έργο της σταύρωσης και κυριάρχησε στη μοίρα της ανθρωπότητας. Μόνο αφού μεταφέρθηκε στα χέρια του Σατανά λύτρωσε την ανθρωπότητα. Για 33 και μισό χρόνια υπέφερε στην γη, τον γελοιοποίησαν, τον συκοφάντησαν, τον εγκατέλειψαν σε σημείο που δεν είχε πού την κεφαλή κλίναι, πού ν’ αναπαυθεί. Μετά Τον σταύρωσαν με όλο Του το Είναι – ένα αψεγάδιαστο και αθώο σώμα – καρφωμένο στον σταυρό και πέρασε από κάθε είδους βασανιστήρια. Εκείνοι που ήταν στην εξουσία Τον κορόιδευαν και Τον μαστίγωναν και οι στρατιώτες ακόμη Τον έφτυσαν κατά πρόσωπο. Ωστόσο, παρέμεινε σιωπηλός και άντεξε μέχρι τέλους, υποκύπτοντας άνευ όρων μέχρι θανάτου, λυτρώνοντας έτσι ολόκληρη την ανθρωπότητα. Μόνο τότε Του επετράπη να αναπαυθεί. Το έργο που έκανε ο Ιησούς αντιπροσωπεύει μόνο την Εποχή της Χάριτος, δεν αντιπροσωπεύει την Εποχή του Νόμου ούτε είναι υποκατάστατο του έργου των εσχάτων ημερών. Αυτή είναι η ουσία του έργου του Ιησού την Εποχή της Χάριτος, την δεύτερη εποχή που πέρασε η ανθρωπότητα – την Εποχή της Λύτρωσης.

Πηγή από:Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού