Από την Τσεν Μπο, Κίνα
Η μεγαλύτερη λαχτάρα που έχουμε εμείς οι πιστοί είναι να καταστούμε ικανοί να εισέλθουμε στη βασιλεία των ουρανών και να απολαύσουμε την αιώνια ευδαιμονία που δίνει ο Κύριος στον άνθρωπο. Κάθε φορά που άκουγα κάποιον πάστορα να λέει σε ένα κήρυγμα ότι ο τόπος που θα ετοιμάσει μελλοντικά για εμάς ο Κύριος βρίσκεται ψηλά στους ουρανούς, ότι θα υπάρχουν αγροί από χρυσό και τοίχοι από νεφρίτη, ότι πολύτιμα πετράδια θα λαμποκοπούν παντού, ότι θα μπορούμε να τρώμε τον καρπό από το δέντρο της ζωής και να πίνουμε το νερό από το ποτάμι της ζωής, ότι δεν θα υπάρχει πια πόνος, δάκρυα και θλίψη, και ότι όλοι θα είναι ελεύθεροι και απελευθερωμένοι, ένιωθα να κατακλύζομαι από ένα απίστευτο κύμα συναισθημάτων και χαράς. Επρόκειτο για έναν τόπο που λαχταρούσα πάρα πολύ, και η ζωή μου στη γη —αυτή του μόχθου και της θλίψης— με έκανε να νιώθω τόσο αποκαμωμένη μέσα στην καρδιά μου. Κι έτσι, πήγαινα παντού κηρύττοντας το ευαγγέλιο και δαπανώντας με ενθουσιασμό τον εαυτό μου για τον Κύριο. Διέδιδα το ευαγγέλιο και ίδρυα εκκλησίες, ενώ ποτέ δεν σταματούσα για να πάρω μια ανάσα, όσο οδυνηρή ή δύσκολη κι αν γινόταν η κατάσταση. Ιδίως εφόσον γνώριζα πως διανύουμε τις έσχατες ημέρες και πως ο Κύριος θα επέστρεφε σύντομα για να μας πάρει όλους στην ουράνια οικία μας, εργαζόμουν και δαπανούσα εαυτόν ακόμη πιο ενεργά.
