Ο λόγος του Θεού «Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός (Γ΄)» Μέρος Τρίτο
Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Στη συνέχεια, θα ρίξουμε μια ματιά σε μια παραβολή που διηγήθηκε ο Κύριος Ιησούς κατά την Εποχή της Χάριτος.
3. Η παραβολή του απολωλότος προβάτου
Μτ. 18, 12-14 Τι σας φαίνεται; εάν άνθρωπός τις έχη εκατόν πρόβατα και πλανηθή εν εξ αυτών, δεν αφίνει τα ενενήκοντα εννέα και υπάγων επί τα όρη, ζητεί το πλανώμενον; Και εάν συμβή να εύρη αυτό, αληθώς σας λέγω ότι χαίρει δι’ αυτό μάλλον παρά διά τα ενενήκοντα εννέα τα μη πεπλανημένα. Ούτω δεν είναι θέλημα έμπροσθεν του Πατρός σας του εν ουρανοίς να απολεσθή εις των μικρών τούτων.
Αυτή είναι μια μεταφορά· τι είδους συναίσθημα αποκομίζουν οι άνθρωποι από την περικοπή αυτή; Ο τρόπος με τον οποίο εκφράζεται αυτή η μεταφορά, αξιοποιεί ένα σχήμα λόγου στη γλώσσα των ανθρώπων· είναι κάτι που εμπίπτει στο φάσμα της ανθρώπινης γνώσης. Αν ο Θεός έλεγε κάτι ανάλογο κατά την Εποχή του Νόμου, οι άνθρωποι θα ένιωθαν πως δε συνάδει με αυτό που ήταν ο Θεός, ωστόσο, όταν ο Υιός του ανθρώπου μετέφερε την περικοπή αυτή κατά την Εποχή της Χάριτος, ήταν κάτι το παρήγορο, το ζεστό και το οικείο στους ανθρώπους. Όταν ο Θεός ενσαρκώθηκε, όταν εμφανίστηκε με τη μορφή ενός ανθρώπου, χρησιμοποίησε μια ιδιαίτερα ταιριαστή μεταφορά για να εκφράσει τη φωνή της καρδιάς Του στην ανθρώπινη φύση. Η φωνή αυτή αντιπροσώπευε την ίδια τη φωνή του Θεού και το έργο που Αυτός ήθελε να εκτελέσει την εποχή εκείνη.
3. Η παραβολή του απολωλότος προβάτου
Μτ. 18, 12-14 Τι σας φαίνεται; εάν άνθρωπός τις έχη εκατόν πρόβατα και πλανηθή εν εξ αυτών, δεν αφίνει τα ενενήκοντα εννέα και υπάγων επί τα όρη, ζητεί το πλανώμενον; Και εάν συμβή να εύρη αυτό, αληθώς σας λέγω ότι χαίρει δι’ αυτό μάλλον παρά διά τα ενενήκοντα εννέα τα μη πεπλανημένα. Ούτω δεν είναι θέλημα έμπροσθεν του Πατρός σας του εν ουρανοίς να απολεσθή εις των μικρών τούτων.
Αυτή είναι μια μεταφορά· τι είδους συναίσθημα αποκομίζουν οι άνθρωποι από την περικοπή αυτή; Ο τρόπος με τον οποίο εκφράζεται αυτή η μεταφορά, αξιοποιεί ένα σχήμα λόγου στη γλώσσα των ανθρώπων· είναι κάτι που εμπίπτει στο φάσμα της ανθρώπινης γνώσης. Αν ο Θεός έλεγε κάτι ανάλογο κατά την Εποχή του Νόμου, οι άνθρωποι θα ένιωθαν πως δε συνάδει με αυτό που ήταν ο Θεός, ωστόσο, όταν ο Υιός του ανθρώπου μετέφερε την περικοπή αυτή κατά την Εποχή της Χάριτος, ήταν κάτι το παρήγορο, το ζεστό και το οικείο στους ανθρώπους. Όταν ο Θεός ενσαρκώθηκε, όταν εμφανίστηκε με τη μορφή ενός ανθρώπου, χρησιμοποίησε μια ιδιαίτερα ταιριαστή μεταφορά για να εκφράσει τη φωνή της καρδιάς Του στην ανθρώπινη φύση. Η φωνή αυτή αντιπροσώπευε την ίδια τη φωνή του Θεού και το έργο που Αυτός ήθελε να εκτελέσει την εποχή εκείνη.
