Σχετικά με την πράξη της προσευχής

Δεν δίνετε προσοχή στην προσευχή στην καθημερινότητά σας. Οι άνθρωποι πάντα παράβλεπαν την προσευχή. Στο παρελθόν οι προσευχές τους ήταν απλώς διεκπεραιωτικές και χαζολογούσαν και κανείς τους δεν αφιέρωσε ποτέ την καρδιά του ενώπιον του Θεού ούτε κι αληθινά προσευχήθηκε στον Θεό. Οι άνθρωποι προσεύχονται στον Θεό μονάχα όταν κάτι τους συμβαίνει. Μέσα σ’ όλο αυτό το διάστημα, έχετε ποτέ προσευχηθεί πραγματικά στον Θεό; Έχετε ποτέ δακρύσει από πόνο ενώπιον του Θεού; Έχετε ποτέ φτάσει να γνωρίσετε τον εαυτό σας ενώπιον του Θεού; Είχατε ποτέ μια εγκάρδια προσευχή με τον Θεό; Η προσευχή γίνεται πράξη βαθμιαία: Αν γενικά δεν προσεύχεσαι στο σπίτι, τότε δεν θα έχεις τρόπο να προσευχηθείς στην εκκλησία και αν δεν προσευχηθείς κανονικά στις μικρές συνάξεις, τότε θα είσαι ανίκανος να προσευχηθείς κατά τη διάρκεια μεγάλων συνάξεων. Αν συνήθως δεν προσεγγίζεις τον Θεό ή δεν αναλογίζεσαι τα λόγια του Θεού, τότε δεν θα έχεις τίποτα να πεις όταν είναι καιρός να προσευχηθείς - και ακόμα κι αν προσεύχεσαι, τα χείλη σου απλώς θα κουνιούνται, δεν θα προσεύχεσαι πραγματικά.

Πώς να εισέλθεις σε μια φυσιολογική κατάσταση

Όσο περισσότερο δεκτικοί είναι οι άνθρωποι στον λόγο του Θεού, τόσο περισσότερη διαφώτιση αποκτούν και τόσο περισσότερη πείνα και δίψα νιώθουν για την αναζήτηση της γνώσης του Θεού. Μόνο όσοι λαμβάνουν τον λόγο του Θεού είναι ικανοί να έχουν βαθύτερα και πλουσιότερα βιώματα∙ είναι οι μόνοι των οποίων οι ζωές εξελίσσονται συνεχώς.
 Όλοι όσοι επιδιώκουν να ακολουθήσουν τη ζωή πρέπει να αντιμετωπίζουν αυτό το έργο σαν να είναι η δουλειά τους και να νιώθουν πως δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς τον Θεό, πως δεν μπορεί να υπάρξει ούτε μία επιτυχία χωρίς τον Θεό και πως όλα είναι κενά χωρίς Εκείνον. Θα πρέπει να έχουν αποφασίσει πως δεν θα κάνουν τίποτε χωρίς την παρουσία του Αγίου Πνεύματος και πως θα είναι απρόθυμοι να προχωρήσουν παρακάτω, εάν οι πράξεις τους δεν φέρουν καρπούς. Θα πρέπει να μην κακομαθαίνουν τους εαυτούς τους. Τα βιώματα έρχονται μέσω της διαφώτισης και της καθοδήγησης του Θεού και είναι οι καρποί των προσωπικών σας προσπαθειών. Θα πρέπει να έχετε την απαίτηση από τον εαυτό σας να μην επινοεί δικαιολογίες και προφάσεις, όσον αφορά στα βιώματά σας.