Όταν ήμουν ακόμα μαθήτρια, ο πατέρας μου αρρώστησε και πέθανε. Μετά τον θάνατό του, κάποιοι θείοι μου από την πλευρά της μητέρας μου, αλλά και από του πατέρα μου, τους οποίους ο πατέρας μου είχε βοηθήσει πολλές φορές, όχι μόνο δεν μας φρόντισαν —εμένα, τη μητέρα μου και τις δύο αδελφές μου, που δεν είχαμε καμία πηγή εισοδήματος— μα, αντίθετα, έκαναν ό,τι ήταν δυνατό για να επωφεληθούν από μας, συχνά διαπληκτιζόμενοι μαζί μας για τη μικρή κληρονομιά που είχε αφήσει πίσω ο πατέρας μου. Μπροστά στην αδιαφορία των συγγενών μου και σε όλα αυτά που έκαναν, τα οποία δεν τα περίμενα με τίποτα, ένιωθα τόσο μεγάλο πόνο και δεν μπορούσα παρά να μισήσω την παντελή έλλειψη συνείδησης και την ασπλαχνία που έδειχναν αυτοί οι συγγενείς, αποκτώντας ταυτόχρονα μια αίσθηση της αστάθειας της ανθρώπινης φύσης. Μετά από αυτό, όποτε έβλεπα στην κοινωνία διαμάχες μελών κάποιας οικογένειας για το χρήμα, ή ακόμα και μηνύσεις και φόνους μεταξύ τους για το χρήμα, αισθανόμουν ότι ο κόσμος σήμερα είναι γεμάτος σκότος, οι καρδιές των ανθρώπων είναι στ’ αλήθεια δόλιες και ο κόσμος πάρα πολύ άστατος! Τότε πίστευα ότι ο λόγος για τον οποίον ο κόσμος ήταν τόσο γεμάτος με σκότος ήταν το ότι οι άνθρωποι είχαν γίνει κακοί, δεν είχαν πλέον συνείδηση και ότι υπήρχαν πάρα πολλοί μοχθηροί άνθρωποι στον κόσμο. Έπειτα, μόνο μέσα από την ανάγνωση των λόγων του Θεού συνειδητοποίησα πως ό,τι είχα δει ήταν απλά ένα επιφανειακό φαινόμενο και όχι η πηγή του σκότους και του κακού του κόσμου. Από τα λόγια του Θεού είδα καθαρά την αληθινή πηγή του σκότους και του κακού στον κόσμο.
